Α. Σαμαράς: “Θα καθίσω στο σκαμνί όλους τους σκευωρούς”

Ο Αντώνης Σαμαράς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά» εκφράζει τη βεβαιότητα πως αν η χώρα δεν είχε οδηγηθεί σε εκλογές το 2014 θα είχαμε γλιτώσει τα νέα μέτρα, σημειώνοντας πως «είχαμε ήδη βγει στις αγορές, τον Απρίλιο και τον Ιούλιο του 2014 και είχαμε αντλήσει 4,5 δισεκατομμύρια συνολικά. Χωρίς αυτά δεν θα είχε σταθεί ο ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο εξάμηνο του 2015.» 

Περισσότερα

ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., Déjà vu!..

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. Πιπερόπουλος(Μετά την παραίτηση του κ Τσίπρα που μάλλον οδηγεί σε εκλογές ζητώ ευγενικά να φιλοξενήσετε το παρακάτω κείμενο το οποίο είχε αρχικά δημοσιευθεί στις 23, 24 & 25 Σεπτεμβρίου του 2014, καθώς κρίνω ότι γίνεται και πάλι επίκαιρο…)

Εξήντα στους εκατό νέους στην Ελλάδα της τρόικα και της  κυανοπράσινης Συγκυβέρνησης, βιώνουν την καθημερινότητά τους μακριά από χώρους απασχόλησης που ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΩΡΑΝΕ…

Πίνουν τον καφέ τους (και ευτυχώς μόνο ένα μικρό ποσοστό καπνίζουν τα τσιγάρα που «στρίβουν» μόνοι τους) ξοδεύοντας προσεκτικά ένα διαρκώς μειούμενο «χαρτζιλίκι» που προέρχεται από το υστέρημα των γονιών και τη μειωμένη σύνταξη των παππούδων καθώς «μεροκάματο…γιοκ!»

Είχα τις προάλλες μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με μια παρέα νέων παιδιών που ειλικρινά με εντυπωσίασαν με την ικανότητά τους να «βλέπουν» πράγματα και καταστάσεις που οι γονείς τους και εμείς οι μεγαλύτεροι στην ηλικία ΔΕΝ «βλέπουμε» ή, εάν έτσι το θέλετε, τουλάχιστον αρνιόμαστε να δούμε.

Το σημερινό σύντομο σχόλιό μου στοχεύει πρωτίστως σε άτομα που βρίσκονται ηλικιακά ανάμεσα στα 15 και 25 χρόνια ζωής αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι φίλοι αναγνώστες και αναγνώστριες του blog δεν θα πρέπει να το διαβάσουν!

Κάθε άλλο…

Περισσότερα

ΕΚΤΑΚΤΟ: Παραίτηση Σαμαρά από την προεδρία της ΝΔ

Τσίπρας-ΣαμαράςΚαταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος: ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε ότι παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος. Μεταβατικός πρόεδρος αναλαμβάνει ο Β. Μειμαράκης. Αναμένονται επίσημες ανακοινώσεις στελεχών σε λίγο. Παράλληλα, όπως διέρρευσε, η κ. Μπακογιάννη ζητούσε από το Σάββατο, την προηγούμενη του δημοψηφίσματος, στον Α. Σαμαρά να παραιτηθεί. Το εσωκομματικό τοπίο είναι ιδιαίτερα ρευστό και αναμένονται με ενδιαφέρον οι τοποθετήσεις των κορυφαίων στελεχών του κόμματος.

Περισσότερα

Το δίλημμα των ελαφρών ελλήνων: Μερκελικό ή Πουτινικό προτεκτοράτο η Ελλάς;

Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈνα δίλημμα βασανίζει εδώ και καιρό τον κάθε «ελαφρύ έλληνα», το οποίο δομείται ως αφήγηση από μια ελαφρόμυαλη ελίτ, που υποδύεται την διανόηση, ή μάλλον «πωλείται» σαν διανόηση, ενώ πρόκειται για ακαδημαϊκούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες, ασχέτους με την ιστορία της διανόησης και την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης, ή την πολιτική μεθοδολογία ή φιλοσοφία του στοχασμού!

Μα, πως μιλάς έτσι για την πνευματική ελίτ του τόπου, ίσως αντιτάξεις! Δεν αναφέρομαι σε όλους, αλλά στους προβεβλημένους από την διαπλοκή καραγκιόζηδες (άνδρες και γυναίκες). Εννοώ αυτούς που τα ΜΜΕ πλασάρουν σαν σοβαρούς διανοούμενους στο ελληνικό κοινό και άρα θεωρούνται διανοούμενοι από την ελληνική κοινή γνώμη. Είναι αυτοί που την τελευταία πενταετία υποστήριξαν με περισσή αφέλεια και δραματική επιπολαιότητα, αλλά πάντως με σθένος, όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά που οδήγησαν την Ελλάδα σε ένα μετανεωτερικό καθεστώς σαφούς υποτέλειας (:vassal state) στο πλαίσιο της ΕΕ, οικονομικής συρρίκνωσης (μείωση γύρω στα 25% -30% του ΑΕΠ με παράλληλη υποβάθμιση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της χώρας και με την ανεργία κοντά στο 30%, που αν μετρηθεί ως σύνολο των μορφών που δεν αποτελούν πλήρη απασχόληση, ξεπερνάει ίσως και το 37% του εργατικού δυναμικού).

Περισσότερα

Δήμος Πάργας: Μαθήματα νεοφιλελευθερισμού!!!

Γράφει ο Σπύρος Τσάτσης

epirusnewsΗ πρωτοφανής οικονομική «αιμορραγία» στην Τοπική αυτοδιοίκηση και η «αφαίμαξη» του προσωπικού της σε καιρούς μνημονίων, συνεπάγεται ότι οι ιδιώτες θα βρουν πρόσφορο έδαφος να αναλάβουν πλήθος δημοσίων υπηρεσιών σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, ενώ ως προς τις εργασιακές σχέσεις προβλέπεται το πέρασμα «από τις “ πελατειακές σχέσεις” στο φτηνό εργατικό δυναμικό.

Θα έχουμε δραματική αύξηση του κόστους όλων αυτών των υπηρεσιών για τους πολίτες, με παράλληλη υποβάθμιση της ποιότητάς τους.

Και αυτό δεν προβάλλεται στην κοινή γνώμη.

Περισσότερα

Όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έδειχνε την θηλιά της ΕΚΤ στον λαιμό του, η Αυγή κοίταγε την θηλιά των δελφίνων της ΝΔ στον λαιμό του Σαμαρά!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ πραγματικότητα κάθε κυβέρνησης, αναγνώστη μου, αναπαρίσταται δια της σημειολογίας που ορίζει την καθημερινότητά της. Αυτό μην το παραβλέπεις ποτέ! Η μελέτη των σημείων των εφημερίδων που υποστηρίζουν αξιωματικά μια κυβέρνηση, αποτελεί την μελέτη της ίδιας της πραγματικότητας που ορίζει δυναμικώς το μοντέλο διακυβέρνησης αυτής της κυβέρνησης.

Διαβάζοντας σήμερα την «Αυγή» είναι σαν να επιχειρείς να ανιχνεύσεις το γνωστικό μοντέλο που διακρίνει την σημερινή κυβέρνηση με κορμό την Ευρωπαϊκή Αριστερά, σε αντιδιαστολή με τις προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, ή ακόμη της κυβερνητικής σύμπραξης αυτών των κεντρικών κομματικών φορέων της μεταπολίτευσης του 1974. Είναι σαν να αναζητείς τις διαφορές αυτής της κυβέρνησης από τις προηγούμενες, προσεγγίζοντας τον τρόπο με τον οποίο αυτή αντιλαμβάνεται, ορίζει και διαπραγματεύεται την πραγματικότητα.

Περισσότερα

Οι ηττημένοι στην Ελλάδα, επιζητούν να παραμείνουν νικητές με ξένο δάκτυλο…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΚάτι πολιτικώς αισχρό και ελεεινό συμβαίνει στην Ελλάδα, το οποίο έρχεται εμμέσως να αμφισβητήσει το πολύ πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, από εκείνους μάλιστα που εμφανίζονται να ασπάζονται τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας!

Στην Ελλάδα πριν από λίγες μόλις ημέρες διεξήχθησαν γενικές εκλογές, στις οποίες ηττήθηκαν οι νεοφιλελεύθεροι από δεξιά και αριστερά του κέντρου. Ηττήθηκε η νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση. Ηττήθηκε ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός… τι δεν κατάλαβες;

Δεν ηττήθηκε απλώς ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ! Ούτε ηττήθηκαν κάποιοι «μνημονιακοί» από κάποιους «αντιμνημονιακούς»! Ηττήθηκε μια ιδεολογικοπολιτική προσέγγιση και μια συγκεκριμένη κουλτούρα. Ηττήθηκαν όσοι τοποθετούν την οικονομική ελευθερία πάνω από τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα κατά τη νεωτερικότητα. Ηττήθηκαν οι εχθροί των εργαζομένων και φίλοι της μεσαιωνικού χαρακτήρα «εργασίας»! Ηττήθηκαν οι εχθροί της κοινωνικότητας, υπέρ μιας αμέσως ή εμμέσως επιδοτούμενης από το δημόσιο ατομικής/ιδιωτικής επιχειρηματικότητας! Ηττηθήκαν οι αλητήριοι του «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Ηττήθηκε η διαπλοκή.

Περισσότερα

Το τέλος της απάτης και ο ερχομός της ελπίδας

Γράφει ο Γιάννης Παπαδημητρίου,
υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων

Ο κ. Σαμαράς έχει αναπτύξει μια αξιοσημείωτη έφεση στην πολιτική απάτη κατά τις προεκλογικές επισκέψεις του στα Γιάννενα. Το 2012 έπλεξε δημόσια το εγκώμιο της ηπειρωτικής κτηνοτροφίας όχι όμως από τις εγκαταστάσεις της κρατικοσυνεταιριστικής βιομηχανίας «Δωδώνη», την οποία, κατά τρόπο ασυνήθη για τα πολιτικά ήθη της περιοχής, απέφυγε να πλησιάσει αλλά από τη Γαλακτοκομική Σχολή. Λίγους μήνες αργότερα η συγκυβέρνηση προχώρησε στο ξεδιάντροπο ξεπούλημα της κερδοφόρας γαλακτοβιομηχανίας και στο συντριπτικό πλήγμα στους κτηνοτρόφους και την οικονομία της περιοχής.

Το 2015 το τέχνασμα αφορά γενικότερα τους οικονομικούς δείκτες, καθώς, σύμφωνα με τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις της προηγούμενης Δευτέρας, η Ήπειρος παρουσιάζει τον «τελευταίο καιρό» μείωση της ανεργίας κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες, αν και, όπως ο ίδιος διευκρίνισε, αυτά τα στοιχεία δεν έχουν γνωστοποιηθεί ακόμα ! Βεβαίως τις επόμενες μέρες έγιναν γνωστά τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, σύμφωνα με τα οποία μέσα σε μία μόνο χρονιά μνημονιακών συγκυβερνήσεων, το 2012, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ηπείρου έπεσε κατά 8,3 %, ποσοστό που την καθιστά πρωταθλήτρια Ελλάδας στη μείωση, δύο ολόκληρες μονάδες κάτω από το μέσο πανελλαδικό όρο.

Περισσότερα

Ποιοι ενοχλούνται από το δημοψήφισμα και γιατί;

Γράφει ο Νίκος Σκουλάς,
Επιχειρηματικός Σύμβουλος – Συγγραφέας

Ν. ΣκουλάςΑφού οι μετρήσεις δείχνουν ότι το 62% ΤΩΝ Ελλήνων στηρίζει το Δημοψήφισμα, γιατί κάποιοι το πολεμούν με τόσο πείσμα;; Μήπως γιατί φοβούνται την ελεύθερη έκφραση της βούλησης των πολιτών;;

Τι είναι λοιπόν το Δημοψήφισμα; (Οι άλλοι Ευρωπαίοι το λένε Referendum). Είναι μια κορυφαία λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, μια διαδικασία άμεσης ψηφοφορίας ολόκληρου του εκλογικού σώματος προκειμένου να επικυρωθεί ή να απορριφθεί μια πρόταση που έχει ιδιαίτερη σημασία για ένα κράτος.

Και η έξοδος από την κρίση, που βασανίζει τους Έλληνες έχει ή δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για το κράτος και τους πολίτες;;

Περισσότερα

Την Άρτα θα επισκεφθεί ο Αντώνης Σαμαράς

NDΤην Άρτα και την Αιτωλοακαρνανία θα επισκεφθεί σήμερα ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, μετά την επίσκεψή του στα Ιωάννινα θα συνεχίσει την περιοδεία του στην Ήπειρο, επισκεπτόμενος την Άρτα, ενώ στη συνέχεια θα επισκεφθεί και το Αγρίνιο όπου θα μιλήσει στον Δημοτικό Κινηματογράφο «Άνεσις».

Περισσότερα

Δεν είναι τα λεφτά, αλλά η διαφορετική από του Σαμαρά γλώσσα του χρήματος που φέρνει τον Τσίπρα στα πράγματα…

Γράφει ο  Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑπό τους διεκδικούντες την κυβερνητική εξουσία στην Ελλάδα αρθρώθηκαν δύο σαφώς διαφορετικές πολιτικές αφηγήσεις από το βήμα της 79ης ΔΕΘ. Και οι δύο αποτέλεσαν προεκλογικές ομιλίες με την μορφή «δεσμεύσεων». Και οι δύο είχαν ως κεντρικό στοιχείο που συνέδεε τις προγραμματικές παρεμβάσεις στην ελληνική εθνική οικονομία και στο κοινωνικό μοντέλο, τα «λεφτά». Και οι δύο υπαινίχθηκαν την αποκατάσταση του μηχανισμού παραγωγής κερδών στην Ελλάδα για την τροφοδότηση της ανάπτυξης μετά από έξι χρόνια ύφεσης και δραματικής βύθισης του ΑΕΠ, γεγονότα που συνέβαλαν μεταξύ άλλων στην ανεξέλεγκτη ανεργία και στην ανεξέλεγκτη καταστροφή στην αγορά. Και οι δύο μίλησαν για «λεφτά». Μόνον που άρθρωσαν μία σαφώς διαφορετική αφήγηση περί χρήματος, μία διαφορετική πολιτική λογική που ορίζεται μέσω μίας διαφορετικής γλώσσας του χρήματος.

Αυτή η σαφώς διαφορετική γλώσσα του χρήματος από τους κυρίους Τσίπρα και Σαμαρά, είναι εκείνη που περιγράφει δύο σαφώς διακριτά μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής οργάνωσης, με καπιταλιστικούς όρους ασφαλώς. Ο κ. Τσίπρας περιέγραψε ένα προοδευτικό μοντέλο ανάπτυξης με αναδιανομή από πάνω προς τα κάτω και από το κέντρο της ΕΕ προς την περιφέρεια για την επανεκκίνηση της οικονομίας, ενώ ο κ. Σαμαράς ένα συντηρητικό μοντέλο που απλώς έρχεται να υποσχεθεί μπαλώματα με μικροδιορθώσεις σε ένα σαφώς αντιπαραγωγικό και αντικοινωνικό πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας… σε τι ακριβώς; Στην πραγματικότητα εδώ είναι που παρουσιάστηκε η μεγαλύτερη αντίφαση στην γλώσσα Σαμαρά. Η αντικειμενική ανικανότητα του συνασπισμού δεξιών, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών στην Ελλάδα στην παρουσίαση μίας δομικά ολοκληρωμένης αφήγησης που να συνδέει το καθεστώς πτώχευσης και εσωτερικής υποτίμησης – που οι ίδιοι επέβαλαν στην ελληνική κοινωνία για την διόρθωση της ανορθολογικής με τα κριτήρια της ευρωζώνης και τα κριτήρια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, μεγέθυνσή της – με ένα δρόμο οικονομικής ανάπτυξης που θα αντιμετώπιζε τις κοινωνικές συνέπειες που η ίδια η πολιτική τους προκάλεσε.

Κάπως έτσι η γλώσσα Σαμαρά εμφανίζεται σαν μία πρωτόγονη πολιτική αφήγηση που αντί να πολιτικοποιεί την ελληνική κρίση, έστω και σήμερα μετά από τόσα χρόνια μνημονίων, επιχειρεί να την σεκιουριτοποιήσει ακόμη πιο φοβικά και άστοχα. Στο σημείο αυτό, αν θέλουμε να σεβαστούμε την επιστημολογική αντικειμενικότητα, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η ευθύνη αυτής της ανικανότητας δεν περιορίζεται στους Σαμαρά και Βενιζέλο και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα που διαχειρίζεται την κρίση: είναι η λανθάνουσα κρίση του πολιτικού συστήματος στην ευρωζώνη που θολώνει την στρατηγική προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας με το ερώτημα «προσαρμογή σε τι ακριβώς;», που διαμορφώνει ένα άκρως ρευστό καθεστώς σε όλες τις πτυχές της εθνικής μας οικονομίας.

Με μία κουβέντα ο κ. Σαμαράς μιλά μία γλώσσα απορρύθμισης με προεκλογικές εξαγγελίες που αφορούν σε μικροδιορθώσεις αυτής της διαδικασίας απορρύθμισης, χωρίς να είναι ικανός να συναρθρώσει τις επιμέρους απορρυθμίσεις σε μία σαφή στρατηγική προσαρμογής. Και αυτό διότι η ίδια η έννοια της προσαρμογής στην ευρωζώνη είναι απολύτως ρευστή και ορίζεται με διαφορετικά κριτήρια από χώρα σε χώρα, με το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας να ερμηνεύεται κατά το δοκούν και συμφέρον από χώρα σε χώρα και από τα ίδια τα θεσμικά όργανα της ευρωζώνης.

Η αφήγηση, λοιπόν, Σαμαρά δεν είναι απλώς μία αδόμητη πολιτική αφήγηση, αλλά επίσης μία άκρως προβληματική συνάρτηση με όρους λειτουργισμού. Είναι, με μία κουβέντα, μία γλώσσα που δεν ορίζει έννοιες, αλλά ορίζεται από οικονομίστικους νεολογισμούς και αμφιλεγόμενους λογαριασμούς. Και αυτή είναι δυστυχώς για τους συντηρητικούς και νεοσυντηρητικούς της νεοφιλελευθεριάζουσας ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, μία νεκρή γλώσσα.

Η έλλειψη ακριβώς «ζωντανής», σημαίνουσας γλώσσας από την πλευρά των συντηρητικών και των πασόκων, οδηγεί στον πολιτικώς πρωτόγονο σχολιασμό της ομιλίας Τσίπρα στην ΔΕΘ, με ένα απολύτως χυδαίο μάλιστα υφάκι που δυστυχώς εκφέρεται από μία γυναίκα, την αγαπητή μου εκπρόσωπο της κυβέρνησης Σοφία Βούλτεψη, η οποία «έβηξε» μεταξύ άλλων: «Βροχή έπεσαν σήμερα τα δισεκατομμύρια από τον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε 9 δις ευρώ για τον πρώτο χρόνο, την ώρα που είναι βέβαιο ότι με το απατηλό «πρόγραμμά» του θα έχουμε φύγει από το ευρώ. Υποτιμώντας τη μνήμη και τη νοημοσύνη του λαού, ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως έχει για αρχηγό κάποιο μάγο. Με τη διαφορά ότι είναι πια σίγουρο πως αυτός ο μάγος θα μετατρέψει τα ευρώ σε δραχμές!»! Αυτό ασφαλώς δεν είναι πολιτικός λόγος. Είναι βήχας πολιτικού κοκίτη, που έχει προσβάλλει μία κυβέρνηση η οποία φρόντισε να διαψεύσει εμπράκτως όλες τις προεκλογικές δεσμεύσεις που έφεραν Σαμαρά και Βενιζέλο στην (συγ)κυβέρνηση.

Η πραγματικότητα είναι πως τόσο ο κ. Σαμαράς, όσο και ο κ. Τσίπρας μίλησαν την γλώσσα του χρήματος και όσοι μιλούν την γλώσσα του χρήματος λένε «λεφτά υπάρχουν». Με μια πολύ μεγάλη διαφορά. Ο πρώτος θέλει τα λεφτά να παράγονται από τους φτωχούς της ελληνικής κοινωνίας για να συσσωρεύονται από τους πλούσιους, ενώ ο δεύτερος μίλησε ουσιαστικά την γλώσσα της αναδιανομής από πάνω προς τα κάτω – και μάλιστα ιδιαίτερα μετριοπαθώς – υποστηρίζοντας ουσιαστικά ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης.

Ο κ. Σαμαράς μίλησε την γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού και ο κ. Τσίπρας την γλώσσα της σοσιαλδημοκρατίας. Το ζήτημα για τον ελληνικό λαό δεν είναι ακριβώς ποια γλώσσα καταλαβαίνει καλύτερα, αλλά μάλλον ποια γλώσσα τον συμφέρει περισσότερο. Τα ΜΜΕ και η κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρούν να νοθεύσουν την σχέση συμφέροντος – κατανόησης, με αποτέλεσμα οι έλληνες να χάσουν την ικανότητα κατανόησης του συμφέροντός τους. Και λέγοντας έλληνες εννοώ προφανώς τα δύο τρίτα της κοινωνίας, καθώς το ένα τρίτο μια χαρά εξυπηρετείται από την πολιτική Σαμαρά – Βενιζέλου.

Τι συμφέρει, λοιπόν, τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας; Η αποκατάσταση του μηχανισμού παραγωγής κερδών στην Ελλάδα μέσω της θεραπείας του τεράστιου Κοινωνικού Ζητήματος, που είναι η παράπλευρη συνέπεια της στρατηγικής προσαρμογής «σοκ και δέος», την οποία υπό την επιτροπεία της τρόικας άρθρωσαν ως πρακτική πολιτική οι κυβερνήσεις της χρεοκοπίας. Αυτήν την γλώσσα, που είναι η γλώσσα της σοσιαλ-δημοκρατίας, θα ήταν εύλογο να κατανοούν καλύτερα τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας, ορίζοντας την ανάπτυξη ως συνθήκη κοινωνικής προόδου. Και έτσι θα συνέβαινε αν δεν παρενέβαιναν μεταξύ πολιτικού πομπού και κοινωνικού δέκτη τα ΜΜΕ της διαπλοκής και οι ιδεολογικοί φορείς του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι οποίοι θεωρούν πως αποκλειστικά η αγορά και οι τραπεζίτες της διαθέτουν την μαγική ικανότητα να παράγουν και να αναδιανέμουν χρήμα. Αν τύχει και ένας πολιτικός επιχειρήσει να τους υποκαταστήσει, λοιδορείται ως «μάγος»! Στην πραγματικότητα, ωστόσο, αγαπητέ αναγνώστη, το μόνο μαγικό για μια κοινωνία είναι η προοδευτική γλώσσα που δεν λαϊκίζει… και ο κ. Τσίπρας στην ΔΕΘ πέτυχε να μην λαϊκίσει. Αυτό είχα ζητήσει πριν από την ομιλία του και γι’ αυτό δεν μπορώ παρά να μην εκφράσω την ικανοποίησή μου. Τις επόμενες μέρες και βδομάδες θα φανεί αν ο ελληνικός λαός έχει διατηρήσει την επαφή του με την πολιτική γλώσσα, ή έχει απολέσει εντελώς το γλωσσικό του κριτήριο, το οποίο είναι ακριβώς το κοινωνικό κριτήριο που ορίζει αξίες και τάξεις πραγμάτων, άρα και την διάσταση του χρήματος.

Περισσότερα

Η Ελλάδα βγήκε στις αγορές! Εσύ;

Γράφει ο Γιώργος Χατζηαθανασίου
Καρδιολόγος – Υποψήφιος ευρωβουλευτής της Κοινωνίας Αξιών

Ο κ Σαμαράς, ο συμπαθητικός κύριος που παίζει το ρόλο του πρωθυπουργού αυτής της πρώην ελεύθερης χώρας, στο είπε καθαρά: « Βγήκαμε στις αγορές ! Αυτό είναι μεγάλη πρόοδος για την οικονομία». Ο κ Τσίπρας, που θέλει να γίνει πρωθυπουργός, αλλά δεν έχει ιδέα τι θα κάνει αν γίνει πρωθυπουργός, σου είπε μια άλλη εκδοχή: « Είναι λάθος η έξοδος στις αγορές. Το επιτόκιο είναι υψηλό».

Ίσως περίμενες να ακούσεις τι θα πει ο κ Θεοδωράκης, που καμαρώνει, επειδή τα μέσα ενημέρωσης αποφάσισαν να κάνουν το Ποτάμι τρίτο κόμμα. Δεν άκουσες κάτι συγκεκριμένο. Ωστόσο, δεν ξαφνιάστηκες, επειδή ο Σταύρος δεν λέει ποτέ κάτι συγκεκριμένο. Σιγανό ποτάμι …

Ο κ Τσίπρας επισήμανε ότι το επιτόκιο είναι υψηλό, μεγαλύτερο από αυτό που μας δίνει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης. Ωστόσο, ο κ Τσίπρας, σε έχει μπερδέψει. Παλιά έλεγε τοκογλύφους τους εκπροσώπους της τρόϊκα, ήθελε να σκίσουμε το μνημόνιο και να βγούμε στις αγορές. Και τώρα που βγήκαμε στις αγορές, τον έπιασε η νοσταλγία για το χαμηλό επιτόκιο των «τοκογλύφων» της τρόϊκας!

Τα δύο κόμματα που κατάφεραν με κρατική σπατάλη, σκάνδαλα και υπερδανεισμό, να χρεοκοπήσουν τη χώρα, τώρα σου λένε, ότι σε έσωσαν! Υπάρχει όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που απειλεί να σε κυβερνήσει, χωρίς να ξέρει τι θέλει και πώς θα το κάνει. Για να σε «σώσει» ακόμα περισσότερο…

Και εσύ κάποτε αναρρωτιέσαι, κοιτάζοντας τους απλήρωτους λογαριασμούς και το πορτοφόλι σου, που το έχεις μόνο για να βάζεις μέσα την κάρτα ανεργίας: « Ποιος μου λέει την αλήθεια»;

Η αλήθεια είναι στη μέση, στη φωνή της λογικής. Η έξοδος στις αγορές, δηλαδή το γεγονός ότι η Ελλάδα μπόρεσε να δανεισθεί χρήματα από τις διεθνείς χρηματαγορές, έχει στην σημερινή συγκυρία πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα. Το πλεονέκτημα είναι ότι δημιουργείται ένα θετικό διεθνές κλίμα για την ελληνική οικονομία, που ενθαρρύνει υποψήφιους επενδυτές. Ένα μειονέκτημα, όμως, είναι ότι όλα έγιναν βιαστικά, για προεκλογικούς λόγους. Θα μπορούσαν να πετύχουν χαμηλότερο επιτόκιο από το 4,95 %, αν περίμεναν να ανακοινωθούν τα επίσημα στοιχεία της Eurostat για το πρωτογενές πλεόνασμα. Επίσης, το επιτόκιο θα ήταν χαμηλότερο αν περίμεναν μέχρι να γίνει διαπραγμάτευση για τη βιωσιμότητα του χρέους ( πχ μία επιμήκυνση των δόσεων, ή μία μείωση στα επιτόκια). Επιπλέον, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Ευρώπη, ο δανεισμός από τις αγορές δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της Ελλάδας. Θα χρειασθεί καινούργιο πρόγραμμα στήριξης. Άγνωστο με ποιους όρους !

Αν το σημερινό πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ) ενδιαφερόταν για την Πατρίδα και το λαό, θα έβαζαν στην άκρη τις κομματικές σκοπιμότητες. Θα συνεδρίαζαν οι πολιτικοί αρχηγοί, μαζί με τους οικονομολόγους συμβούλους τους, προκειμένου να συμφωνήσουν τουλάχιστον στους βασικούς άξονες μιας εθνικής στρατηγικής. Η συνεννόηση των κομμάτων για ένα εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο, περιλαμβάνεται στις προτάσεις της Κοινωνίας Αξιών και του Προέδρου της, καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρη Μπουραντά. Άλλες προτάσεις μας είναι η εκπόνηση ολοκληρωμένων επενδυτικών σχεδίων συγχρηματοδοτούμενων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, το Ελληνικό Δημόσιο και ιδιώτες επενδυτές. Επενδυτικών σχεδίων σε τομείς, όπως η γεωργία, η κτηνοτροφία, η εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας, η στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και η παραγωγή καινοτόμων προϊόντων τεχνολογίας, με συνεργασία των Πανεπιστημίων με τον ιδιωτικό τομέα. Όλα αυτά χρειάζονται για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Χωρίς αναπτυξιακά μέτρα, ο δανεισμός από τις αγορές δεν μπορεί να μας σώσει..

Αυτό που πραγματικά επείγει, είναι η άμεση στήριξη όσων βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Για αυτούς δεν λέει κουβέντα το πολιτικό σύστημα, της κυβέρνησης των μετριοτήτων και της αξιωματικής αντιπολίτευσης των ανεύθυνων, που κραυγάζει χωρίς να έχει καμία ρεαλισιτκή πρόταση.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς.

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Ο Σαμαράς καθυστέρησε τις εκλογές, τώρα κινδυνεύει να μην λάβει καν μέρος στις εκλογές…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜάλλον καλά τα έλεγα: αν οι γενικές εκλογές δεν γίνουν εγκαίρως, σχεδόν ταυτόχρονα με τις γερμανικές, θα διεξαχθούν λίγο αργότερα χωρίς τον κ. Σαμαρά.

Μα υπάρχει ζήτημα εκλογών μετά τον νέο εξευτελισμό του Πολιτεύματος στο σύνολό του και όχι απλώς του Κοινοβουλευτισμού, με τον ίδιον τον πρωθυπουργό στο πρώτο πλάνο; Ε, όχι και στο πρώτο πλάνο! Εδώ βιώνουμε την φαιδρή επιχείρηση της Διαπλοκής να τον καλύψει, εμφανίζοντάς τον ως θύμα του παρακρατικού και πανίσχυρου με τις δικές του πλάτες, Γενικού Γραμματέα της κυβέρνησης, αντί για αδίστακτο κυβερνήτη που μετέρχεται παρακρατικές μεθόδους διακυβέρνησης ο ίδιος!

Όχι, δεν υπάρχει ζήτημα εκλογών εάν ο κ. Σαμαράς παραιτηθεί, σου λένε τώρα οι «δημοκράτες» όχι μόνον της κρατικοδίαιτης και κλεπτοκρατικής ή πλουτοκρατικής κεντροδεξιάς, αλλά ασφαλώς και οι καιροσκόποι «δημοκράτες» της κεντροαριστεράς που συγκυβερνούν και συναγωνιούν με τους πρώτους! Αυτή η εξευτελισμένη και αποδιοργανωμένη Βουλή, που προέκυψε μετά από την κατάδηλη παραπλάνηση περί «πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας» και την διαβεβαίωση πως δεν θα ελαμβάνοντο επιπρόσθετα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, θα μπορούσε να δώσει νέα κυβέρνηση με νέο πρωθυπουργό, αρκεί ο κ. Σαμαράς να κινηθεί με σωφροσύνη και ανιδιοτέλεια και μας… αδειάσει την γωνιά, λένε τώρα όσοι μέχρι χθες επένδυαν την ύπαρξή τους σε αυτόν ακριβώς! Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να τύχει ευρύτερης υποστήριξης, λένε όσοι θεωρούν τον ελληνικό Κοινοβουλευτισμό ένα άθλιο σύστημα συντήρησης μιας πελατειακής ηγεμονίας, που από την μια να μπορεί να πτωχεύει το κράτος και να φτωχοποιεί την κοινωνία, προσβάλλοντας με κάθε της απόφαση τους δημοκρατικούς θεσμούς, ενώ από την άλλη να είναι η ίδια που με μοναδικότητα και αυθεντικότητα διεκδικεί το δικαίωμα να ξανακτίσει αυτό που γκρέμισε, ανασταίνοντας ταυτόχρονα αυτούς που σκότωσε!

Πρόκειται πράγματι για μοναδική παραδοξότητα στα ιστορικά χρονικά, αλλά ποιος νοιάζεται; Αφού – σου λένε – υπάρχει η ΔΗΜΑΡ και κάμποσες εφεδρείες από ανεξάρτητους βουλευτές για να συνδράμουν στην σταθερότητα του καθεστώτος, που μετατρέπεται καθημερινά σε πραξικοπηματικό και αστυνομικό για να περισωθεί. Άλλωστε, ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί σαν νόμιμο είναι και πολιτικώς ηθικό, σου λένε οι ίδιοι σήμερα, όπως σου λέγανε και χθες! Πρόκειται για κυρίους και κυρίες που εμφανίζονται να ενδιαφέρονται για την ουσία και όχι την διαδικασία! Και η ουσία είναι μια και μοναδική: πώς με πρόστυχες και στα όρια του Συντάγματος διαδικασίες, συστέλλοντας ή διαστέλλοντας τις ίδιες ακριβώς διατάξεις του κοινού ή συντακτικού νομοθέτη, να παραμείνουμε στα πράγμα, μια και η εξουσία είναι αυτοσκοπός μας, το μοναδικό πράγμα που προσδίδει ουσία στην ύπαρξή μας.

Για κάποιους αυτό είναι ο ορισμός της ανηθικότητας και για κάποιους σαν εμένα, αυτό αποκαλείται πολιτική χυδαιότητα, αλλά δεν έχει σημασία, καθώς εμείς δεν κατανοούμε την υπέρτατη ανάγκη της πολιτικής σταθερότητας με τους όρους του ελληνικού καθεστώτος! Δεν κατανοούμε το αυτονόητο για αυτούς: πως ο σκοπός της σταθερότητας του καθεστώτος της ρεμούλας, της διαπλοκής και της ακροδεξιάς εκτροπής, αγιάζει τα κοινοβουλευτικά μέσα επίτευξής του!

Αυτοί που σήμερα συμβουλεύουν φιλικά τον Αντώνη Σαμαρά να παραιτηθεί για να μην οδηγηθούμε σε καταστροφικές – για τους ίδιους προφανώς – βουλευτικές εκλογές, είναι οι ίδιοι που μόλις χθες αναρωτιόντουσαν: Είναι σωστό να προκηρυχτούν εθνικές εκλογές; Όχι, ασφαλώς, απαντούσαν οι ίδιοι: αφού η Μέρκελ ψηφίζει Σαμαρά, οι δανειστές μας και η Διαπλοκή επίσης, γιατί να γίνουν εκλογές τώρα που… απογειωνόμαστε εκ νέου;

Αφού ο κ. Σαμαράς χαίρει της εκτιμήσεως της τρόικας και της Διαπλοκής, η σταθερότητα της τρόικας, της Διαπλοκής και του ελληνικού καθεστώτος που πτώχευσε την χώρα και φτωχοποιεί τους έλληνες είναι διασφαλισμένη! Άρα, οι εκλογές είναι όχι μόνον περιττές αλλά και επιζήμιες, διότι θα μπορούσαν να κλονίσουν την σταθερότητα των συγκεκριμένων παραγόντων της κρίσης και να παρεμποδίσουν την απογείωση! Άλλωστε εκτός από τα κυβερνητικά κόμματα και τους περισσότερους ανεξαρτητοποιημένους βουλευτές, ούτε η Δημοκρατική Αριστερά κρίνει πως υπάρχει ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης των κυβερνητικών αποφάσεων, ούτε το ΚΚΕ. Για την πρώτη η σταθερότητα της κυβέρνησης Σαμαρά μέχρι χθες ήταν ζωτικής σημασίας – για το εθνικό συμφέρον ασφαλώς και όχι τους ίδιους προσωπικώς – ενώ για το δεύτερο αδιάφορο, αν όχι το πλέον έντιμο. Αφού αν ήταν με τις εκλογές να θιγεί ο καπιταλισμός θα τις είχαν καταργήσει! Η διαδικασία των βουλευτικών εκλογών ενισχύει τον καπιταλισμό και άρα είναι κακό πράγμα – αν και την ηγεσία του ΚΚΕ δεν την φοβίζουν οι εκλογές! Αν είναι να ‘ρθουν θε να ‘ρθουν, αλλιώς ας προσπεράσουν, δεν ωφελεί τον προλετάριο να καρτερά όρθιος στην πόρτα του καπιταλιστικού οίκου ανοχής! Άλλωστε το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει και αυτή την καπιταλιστική απειλή των εκλογών, η οποία έχει νέο όνομα: ΣΥΡΙΖΑ!

Η ΔΗΜΑΡ ήταν τελικά το ΛΑΟΣ από αριστερά σε όλα του και με τα όλα του, το ΚΚΕ γιατί να είναι το χειρότερο ίσως πολιτικώς/ηθικώς ΚΚΕ της ιστορίας του, δίχως μάλιστα την δικαιολογία της δορυφοροποίησης του από την Μόσχα; Διότι το γαρ πολύ του έρωτος, με τα θρησκευτικά του λενινιστικού ολοκληρωτισμού, γεννά παραφροσύνη, ή επειδή η ηγεσία του έμαθε να μισεί τους συντρόφους της που ξεπόρτισαν, περισσότερο από τον αναφερόμενο ταξικό εχθρό; Όπως και να ‘χει, το ζήτημα πλέον ξεφεύγει μάλλον από την πολιτική κοινωνιολογία και άπτεται σχεδόν αποκλειστικά της πολιτικής ψυχολογίας. Σημασία έχει πως η ΔΗΜΑΡ θα διαλυθεί όπως το ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΚΚΕ απορρίπτοντας την μεταρρύθμιση εν όψει της επανάστασης, οδηγεί τον εαυτό του εκτός του Κοινοβουλευτισμού, τον οποίον πλέον σνομπάρει σε βαθμό που μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει ποτέ – από τη στιγμή τουλάχιστον που εντάχτηκε οργανικά σε αυτόν. Αυτό δεν είναι λάθος τακτική, είναι μια στρατηγική «όλα ή τίποτα» που δεν σηκώνει μπλόφα. Άρα, μάλλον η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να διακινδυνεύσει να βρεθεί στο «τίποτα». Και τι έγινε, έτσι λυτρώνεται ο επαναστάτης από το αμάρτημα του κοινοβουλευτισμού, και ξεκινά από την αρχή! Σύμφωνοι, είναι και αυτό μια επιλογή, αρκεί να είναι κομμουνιστική και όχι σταλινική για να εμφορείται από ηθική/αρετή: αρκεί να μην φορτώσεις στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ την δική σου επιλογή που σε περιθωριοποιεί κοινοβουλευτικά. Και όμως θα το κάνεις… επειδή για όλα φταίει ο καπιταλισμός!

Αυτός ο άτιμος ο καπιταλισμός φταίει επίσης που ο αρεοπαγίτης Φώτης Καϊμενάκης διορίστηκε νέος γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, στη θέση του Παναγιώτη Μπαλτάκου, για να παρεμβαίνει προφανώς με κύρος στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και όχι να σχολιάζει συμπλεγματικά και ζηλόφθονα την παρέμβαση αρμοδίων υπουργών, υπό τις πιέσεις του πρωθυπουργού! Λοιπόν η κίνηση σωτηρίας του κ. Σαμαρά είναι σοφή: αφού η κυβέρνησή του πιάστηκε να κατευθύνει την δικαιοσύνη για την χειραγώγηση της ακροδεξιάς ψήφου, τώρα η διαδικασία απλοποιείται και ορθολογικοποιείται με την καθετοποίηση των αποφάσεων, δίχως τριγωνικές σχέσεις και τον κίνδυνο σκανδαλιστικών, παράνομων μαγνητοσκοπήσεων ιδιωτικών εξομολογήσεων αξιωματούχων της κυβέρνησης!!! Για πολλά φταίει ο καπιταλισμός και η δημοκρατία, αλλά στην Ελλάδα φτάσαμε δεξιοί και αριστεροί αδιακρίτως να χρησιμοποιούν τον καπιταλισμό για να δικαιολογήσουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν ηγητόρων, των οποίων η ολοκληρωτική, αυταρχική και αυτοκρατορική ιδιοσυγκρασία δεν αντέχει την ηθική της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Μέγα ατόπημα, αγαπητέ αναγνώστη, υπήρξε η καθυστέρηση της διεξαγωγής νέων βουλευτικών εκλογών. Αυτές και μόνον αυτές θα μπορούσαν να προσφέρουν σταθερότητα στην διευρυνόμενη για την κοινωνία κρίση, αλλά προφανώς για άλλης μορφής σταθερότητα ενδιαφέρεται το ελληνικό καθεστώς…

Περισσότερα

Τα επιδόματα εκλογικής αναθέρμανσης και το θαύμα της Κανά…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΉταν επόμενο, μετά την στατιστική να υποστεί τις συνέπειες της ελληνικής κυβερνητικής διαστροφής η απλή αριθμητική. Διαβάζω για την διανομή του αντικοινωνικού μερίσματος, ενός λογιστικού και σε κάθε περίπτωση αντιπαραγωγικού «πλεονάσματος» και αναρωτιέμαι μήπως πράγματι αδικούμε την κυβέρνηση! Μήπως κακώς την εγκαλούμε για έλλειψη πολιτικής εφευρετικότητας!

Τί λέτε αγαπητοί μου, εδώ πρόκειται για το νέο Θαύμα της Κανά! Οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος ευλογούν το νερό και αυτό μετατρέπεται σε οίνο, για να μεθύσουν οι έλληνες πολίτες και να ξεχάσουν τον εφιάλτη της αντικοινωνικής και αντιπαραγωγικής παραγωγής (φάμπρικας) πλεονάσματος! Ένα μικρό μέρος εκ του απροσδιόριστου ακόμη πρωτογενούς πλεονάσματος, θα διανεμηθεί, λέει, σε ένστολους και πτωχούς άστολους με ένα θαυματουργό τρόπο, έτσι ώστε το 17% του (χ) να μετατραπεί σε τουλάχιστον 150% του (χ)!!! Αυτό προκύπτει αν οι διαδώσεις της κυβέρνησης και η σχετική, έγκυρη ασφαλώς, φημολογία από την προπαγάνδα της Διαπλοκής, μετατραπούν σε αριθμούς. Εδώ, στο κόλπο δεν είναι απλώς ο σερβιτόρος, αλλά και… η αριθμητική!

Διαμαρτύρομαι και ζητώ την προστασία της αριθμητικής, μια και για τους έλληνες πολίτες δεν θα τολμούσα ποτέ να ζητήσω σεβασμό και προστασία. Είπαμε, σταμάτησα να γράφω αναλυτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα μετατραπώ σε σαχλό λαϊκιστή! Ο λαός δεν χρειάζεται συνηγόρους, από πολιτική και κοινωνική συνείδηση έχει ανάγκη, από επιθυμία απόκτησης συστηματοποιημένης γνώσης και εργασίας, καθώς και από απαίτηση λίγα δράμια αξιοπρέπειας… Από ένα κίνημα με βαθιά πολιτικότητα, που θα δομεί όλα αυτά, καθώς ελλείψει αυτού, όλα ετούτα είναι λέξεις δίχως εννοιολογικό περιεχόμενο!

Ελλείψει κινήματος ας αρκεστούμε στα επιδόματα εκλογικής αναθέρμανσης στο πλαίσιο του σύγχρονου Θαύματος της Κανά, που πραγματοποιείται στην πλέον θεοκρατικά συγκροτημένη οικονομία της Ευρώπης. Στην χώρα των σύγχρονων οικονομικών θαυμάτων, που σκορπίζουν σοκ και δέος στο φιλοθεάμον κοινό των ελλήνων. Ουάου, με την διανομή μερίσματος εκ του πρωτογενούς πλεονάσματος μπαίνουν οι βάσεις της ανάπτυξης στην επιχείρηση-Ελλάς! Λάθος, να το ξαναπάρω από την αρχή: Ουάου, η διανομή μερίσματος εκ του πρωτογενούς πλεονάσματος, αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη πως εισήλθαμε στην φάση της ανάπτυξης! Μην ακούτε αυτά που λέω, πως όλα ετούτα τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο της κρίσης, μεγεθύνοντας την παθογένεια του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου της Ελλάδας, σε σημείο πλήρους κατάρρευσης κράτους και αγοράς, με τους ανέργους πλέον να «τρελαίνονται»! Προφανώς, δεν γνωρίζω την επιστήμη της εθνικής οικονομίας τόσο καλά όσο εκείνοι που ποτέ δεν θέλησαν ή δεν έτυχε να εμβαθύνουν σε αυτήν, καθώς αν το έπρατταν θα έπρεπε να ξεχάσουν τα δόγματα και τα τσιτάτα της νεοφιλελεύθερης αγοράς, με την έννοια του θριάμβου της Αποκάλυψης του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού!

Δεν είμαστε καλά, γίνεται πιστός δίχως δόγμα; Γίνεται αναρχοκαπιταλιστής δίχως εξευτελισμό της πολιτικής θεωρίας, παράλληλα με τον εξευτελισμό της εργασίας και του Κράτους Ευημερίας και Δικαίου; Δεν γίνεται! Όπως ακριβώς δεν γίνεται το Θαύμα της Κανά, δίχως την θαυματουργική αριθμητική του σερβιτόρου μιας «ανάκαμψης» που αντιμετωπίζει το λεγόμενο, περιπαικτικά, «κοινωνικό επίδομα» σαν το «επίδομα θέρμανσης», έτσι ώστε να αναθερμανθούν οι εκλογικές σχέσεις των πολιτικάντηδων με τον πιστό σε αυτούς λαό τους.

Από το «όλα είναι οικονομία» των σύγχρονων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, περνάμε στο «όλα είναι ζήτημα πίστης και ελπίδας», που οδηγεί στον εξοβελισμό των απίστων και στην χειραγώγηση των πιστών, ασφαλώς, μέχρι την κάλπη. Μετά αρχίζει φυσιολογικά το λεγόμενο «ξενέρωμα» των πιστών… αλλά μέχρι τότε το Θαύμα των Θαυμάτων θα έχει επιτευχθεί: οι πελάτες-εκλογείς θα οδηγηθούν στην κάλπη μεθυσμένοι με νερό και με το σύνθημα αλληλεγγύης των οπαδών ενός ηττώμενου καθεστώτος ηγεμονίας – «το αίμα νερό δεν γίνεται»… Ούτε το νερό, κρασί, ωστόσο, φίλε μου, αν έχω καταλάβει καλά όσα έζησα και μελέτησα μέχρι σήμερα!

Θα μου πεις ίσως, αυτό είναι το πρόβλημά σου; Όχι, δεν είναι αυτό! Αυτό, ίσως, να είναι το δικό σου και το δικό μας! Το δικό μου, προσωπικά, είναι άλλο: εμένα με ταράζει η έννοια του «κοινωνικού μερίσματος»! Από αυτήν αρχίζει η πολιτική διαστροφή, η προστυχιά και το έγκλημα των νεοφιλελευθέρων, που κυβερνούν με κεντροδεξιά και κεντροαριστερή μάσκα. Σύμφωνα με αυτήν ο πολίτης από φορέας δικαιωμάτων, ανθρώπινου και κοινωνικού χαρακτήρα, μετατρέπεται σε μερισματούχο μιας πτωχευμένης επιχείρησης με την μορφή του ελληνικού κράτους, ο οποίος οφείλει να κατανοήσει πως ευλόγως θα υποστεί τις ζημίες από το «ατύχημα» της πτώχευσης, μια και «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ένα μικρό μέρος εκ των μερισματούχων θα λάβει μια μικρή ενίσχυση, ως ελάχιστη «αποζημίωση» των απωλειών που υπέστη και ως έμμεση αναγνώριση πως αυτοί ακριβώς δεν συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι (γάμος) της προηγούμενης ευημερίας, κατά το οποίο υπήρξε υπερκατανάλωση οίνου από τους υπόλοιπους, ενώ αυτοί οι ένστολοι και πτωχοί άστολοι κατανάλωναν αποκλειστικά νερό της βρύσης!

Έ, σε αυτούς προσφέρεται τώρα το ευλογημένο νερό, που μετατράπηκε λογιστικώς στον πιο εύγευστο οίνο! Είναι στους ίδιους, που οι ίδιοι, πρόσφεραν κάποτε το «νερό του Καματερού»! «Μπαμπά, τί κάνουν όλοι αυτοί με τα μπιτόνια στην Πλατεία», ρώταγε ο νέος τον πατέρα του, τότε. «Περιμένουν να καταναλώσουν ένα ακόμη θαύμα» παιδί μου. «Πάμε σπίτι να πιούμε και εμείς λίγο θαύμα από την βρύση μας και αν νοιώσεις συμπτώματα μέθης, να ξέρεις πως θα φταίει η υπερχλωρίωση και όχι ο Θεός»! Ο πατέρας μου δεν θεωρούσε ποτέ ένοχο τον Θεό, όπως δεν θεωρούσε ένοχο τον λαό. Αυτά τα δύο είχε πάψει να τα ανακατεύει στις υποθέσεις των μετόχων! Και ξέρεις γιατί – όπως υποθέτω σήμερα μετά από πολλά χρόνια; Επειδή μάλλον αντιλαμβανόταν τη διαφορά του δικαιώματος του πολίτη από το δικαίωμα του μετόχου.

Σήμερα, στην τρισχαριτωμένη χώρα μας, ένα ολόκληρο καθεστώς ηγεμονίας μετουσιώνει θαυματουργικά (δηλαδή, πολιτικώς ταχυδακτυλουργικά) το δικαίωμα του πολίτη, σε δικαίωμα μικρομετόχου μια κάποιας πτωχευμένης επιχείρησης. Με αυτή την έννοια οι ένστολοι και άστολοι μέτοχοι που θα λάβουν το «φιλοδώρημα» θα πρέπει να αισθανθούν κάποιου είδους ικανοποίηση. Κι εγώ όταν κάποτε δούλευα ως σερβιτόρος ένοιωθα ικανοποίηση από το πουρμπουάρ! Μόνον που αυτοί δεν είναι καν βοηθοί σερβιτόρου, αλλά μάλλον ο δίσκος του σερβιτόρου, στον οποίο ο ίδιος ρίχνει λίγα ψιλά για να νοιώσουν τον αέρα της ανάπτυξης όλοι οι μέτοχοι της επιχείρησης-φρενοκομείο!

Πολύ φτηνά ξεπουλάς τα δικαιώματα για τα οποία πολλοί άλλοι έχυσαν το αίμα τους, μέτοχε! Και αυτό είναι μια αμαρτία ιστορικού μεγέθους. Θα σε γυρίσει στην χειρότερη μορφή της κατάρρευσης του ’30! Θα μου πεις, εμείς τώρα θα εξαγοράσουμε και την ιστορία με το πλεόνασμά μας, τον παρά μας! Έτσι θα ανεβάσουμε και την αξία των μετοχών του ελληνικού κράτους, κατασκευάζοντας μια νέα φούσκα!

Εδώ πράγματι με «γονάτισες», αποδεικνύοντας πόσο αδύνατος είμαι στην αντίληψη περί χρηματιστηριακής παραγωγής υπεραξίας! Έχω μείνει πίσω, συνδέοντας τα δικαιώματα με την δημοκρατία και την ευημερία, στη βάση της παραγωγικής ανάπτυξης. Είμαι οπισθοδρομικός, καθώς από τα κλασικά οικονομικά της πολιτικής οικονομίας και την μαρξιστική κριτική, πέρασα στην βιο-οικονομία, αντί να ενταχθώ στην χρηματιστηριακή αφήγηση του νεοφιλελευθερισμού που από κοινωνικό υποκείμενο σε μετατρέπει σε φαντασιακό μερισματούχο μιας μπίζνας που την αποκαλούν ελληνικό-κράτος!

Μα, για κάποιους το ελληνικό κράτος δεν ήταν ανέκαθεν μια μπίζνα; Ασφαλώς και ήταν, μόνον που σήμερα φτάσαμε οι κοινωνικές σχέσεις να ορίζονται ως επιχειρηματικές σχέσεις φαλιρισμένων εργαζομένων και εργοδοτών – και μάλιστα ισοδυνάμως!. Ο «γάμος της Κανά» στο σημερινό ελληνικό πλαίσιο, αφορά σε ένα ανίκανο για παραγωγή και αναπαραγωγή ζευγάρι. Άρα, και το «θαύμα της Κανά» δεν έχει σημασία, πέραν της προεκλογικής σκοπιμότητας.

Περισσότερα