ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ Σενάριο των επόμενων εκλογών

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΤο σύντομο και ‘πιπεράτο’ αυτό σχόλιό μου που ελπίζω να το διαβάσετε καθώς Κυριακή βράδυ είσθε, όπως σχεδόν όλοι μας, κλεισμένοι στα σπίτια σας με την κακοκαιρία, τις ελλείψεις των απαραίτητων για διασκέδαση και τις ανύπαρκτες προοπτικές για «καλή εβδομάδα» καθώς μας έρχεται η Δευτέρα της ανεργίας, της αβεβαιότητας για όσους εργάζονται και της ελπίδας για ‘καταβολή του έναντι’ των μισθών που εξανεμίσθηκαν…

Διαβάζω πάλι τα γνωστά ‘gallup’ από τους ιθαγενείς ‘δημοσκόπους’ και τους ευχαριστώ γιατί μου δίνουν ερεθίσματα για να γελάσω σε εποχές που οι προϋποθέσεις για γέλιο δεν υπάρχουν…

Περισσότερα

Η συμφωνία των μοιραίων

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤην Συμφωνία της Μοίρας θα την έχετε ασφαλώς απολαύσει όλοι σας, αν και οι περισσότεροι την ξέρετε ως την 5η Συμφωνία σε Ντο ελάσσονα έργο αρ. 67 του Ludwig van Beethoven. Το έργο που συναπαρτίζεται από τέσσερα μέρη ξεκινά με ένα σαφώς ανορθόδοξο τρόπο που δομεί μια προγραμματική συμφωνία για να δέσουν πάνω της τα τρία χαρακτηριστικά όγδοα «Σολ», τα οποία ακολουθεί χωρίς αλλαγή της δυναμικής ένα μακρόσυρτο «Μιιιι ύφεση»!

Ε, αυτή την εντύπωση (: αίσθηση με την μορφή πολιτικής ψευδαίσθησης) επιχειρεί να αναπαράγει η «συμφωνία των μοιραίων» Σαμαρά-Βενιζέλου, με την φιγούρα της ψευδεπίγραφης (με όρους πολιτικής) Προγραμματικής Συμφωνίας μεταξύ της ΝΔ και του ΠαΣοΚ! Πρόκειται για ένα αφόρητα λαϊκιστικό κείμενο, συντεταγμένο έτσι που να συμφωνούν μαζί του σχεδόν όλοι, μέσω ενός κόλπου στην πολιτική τονικότητα, σύμφωνα με το οποίο το κρίσιμο είναι ή κυβερνητική σταθερότητα και όχι η οικονομική ανάπτυξη και η δημοκρατία. Η «Συμφωνία» θεμελιώνεται έτσι σε μια μακρόσυρτη ύφεση του πολιτικού ανταγωνισμού, για να εσωτερικευθεί αρμονικά στην κοινωνία η οικονομική ύφεση και οι δραματικές της συνέπειες.

Περισσότερα

Η ανάπτυξη και τα παραμύθια της Χαλιμάς…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΟ φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Σαμαράς επέστρεψε στην χώρα μαζί με τον έτερο της συμμαχίας των δοσίλογων, τον κ. Βενιζέλο. Έχει προηγηθεί μια περιοδεία σχεδόν δυο εβδομάδων σε ΗΠΑ και Ισραήλ. Με ποιο σκοπό; Πάντως όχι για το συμφέρον της Ελλάδας και του λαού της. Εξηγούμαι: Ο κ. Σαμαράς ηγείται τυπικά μιας κυβέρνησης που πατά σε δυο κόμματα-φαντάσματα. Τα κυβερνητικά κόμματα υφίστανται μόνο και μόνο χάρις στον κρατικό κορβανά. Δεν διαθέτουν κανένα λαϊκό ή κοινωνικό έρεισμα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει στην κοινωνία. Υπάρχει μόνο στο κοινοβούλιο με δοτούς βουλευτές χωρίς εκλογική βάση, στις πληρωμένες δημοσκοπήσεις και στα στημένα πάνελ της κατευθυνόμενης ενημέρωσης που σήμερα μόνο τα κομματόσκυλα και οι ηλίθιοι παρακολουθούν ανελλιπώς. Μόνο ο Βενιζέλος καμώνεται τον αρχηγό ενός ανύπαρκτου κόμματος που συντηρείται απλά από τον κρατικό κορβανά. Με τα χρήματα που ληστεύονται από τον έλληνα πολίτη.

Περισσότερα

Ο Χειμώνας, η Άνοιξη, το πήδημα και η ανάγκη εκλογών…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα μέτρα λιτότητας επηρεάζουν και την γραφή μου και έτσι σήμερα θα είμαστε στεγνοί, δραματικά απέριττοι και σχετικά σύντομοι. Για να κάνουμε οικονομία (με την κακιά έννοια) καταφεύγουμε πρώτα στα γνωστά, μέσω του Διονυσίου Σαββοπούλου: Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε / Γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε…

Για να τον «πηδήσουμε» και να μην μας «πηδήξει» καθολικώς και μοιραίως, απαιτούνται αμέσως εκλογές. Η περίοδος χάρητος προς την κ. Μέρκελ κάποτε θα πρέπει να τελειώσει, μήπως και αρχίσουμε την πολιτική διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με μεσολαβητές κάποιους που τρώγονται είτε η Γερμανία να εγκαταλείψει το Ευρώ, είτε να προχωρήσουμε σε ουσιαστική οικονομική ένωση με μεταφορά ηγεμονίας από το Βερολίνο στις Βρυξέλλες (προσοχή, δεν εννοώ μόνον την διοίκηση Ομπάμα, είναι και άλλοι με παρόμοιες επιθυμίες, αλλά δεν τους αναφέρω, καθώς έχουν εταιρείες οι άνθρωποι και δεν συμφέρει να… προκαλούν ανοιχτά!).

Περισσότερα

Μεταφράζοντας “πολιτικές παρόλες”

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΞεκινώ μεταφράζοντας τη λέξη “παρόλες” που είναι ο πληθυντικός της “παρόλα” η οποία στα ιταλικά σημαίνει “λέξη” αν και για εμάς τους Έλληνες το ιταλικό “παρλάρω” δεν εξαντλείται στο “μιλάω” αλλά μπαίνει στο χώρο του “φλυαρώ” και οι “παρόλες” δεν είναι απλά λέξεις που συνθέτουν φράσεις αλλά όταν εκφέρονται από χείλη πολιτικών σημαίνουν μάλλον ασήμαντα και επιπόλαια λόγια.

Δηλαδή μεταξύ μας όταν ο κ. Σαμαράς τοποθετήθηκε τις προάλλες στο Συνέδριο της εφημερίδας International Herald Tribune εκστομίζοντας κάποιες “παρόλες” για την ανάγκη τα πράγματα να μείνουν ήρεμα στους επόμενους μήνες για να μη χαθούν οι κόποι και οι θυσίες των Ελλήνων και οι επιτυχίες της Συγκυβέρνησής του με τον κ Βενιζέλο εμένα τουλάχιστον μου θύμισε τη ιστορική φράση του Αρχιμήδη “μη μου τους κύκλους τάραττε”… Δηλαδή σε μετάφραση “αφήστε μας να συνεχίσουμε να σας κυβερνάμε” και να απολαμβάνουμε τους καρπούς της Εξουσίας διαβεβαιώνοντάς σας ότι υπάρχει “πρωτογενές πλεόνασμα” (που όλοι λένε ότι είναι πλασματικό γιατί το Κράτος δεν εξοφλεί τις οφειλές του…)

Περισσότερα

Ψεκασμοί, Ληγμένα, Ενοχές και… “Συγχωροχάρτια!…”

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΚατάμεστο το λεωφορείο Κ. Τούμπα – Νέος Σ. Σταθμός και, ώ του θαύματος, ο κλιματισμός ΔΕΝ λειτουργεί… (συμβαίνει σε μερικά λεωφορεία του γνωστού σε μας ΟΑΣΘ (Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης).

Ψάχνω για κάποια χαμόγελα, αλλά δεν τα βλέπω!

Πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια γεμάτα θλίψη, χείλη σφιγμένα (άραγε από θυμό;) απέραντη κατάθλιψη στο κατάμεστο λεωφορείο.

Τα κλιματιστικά (air condition), μου είπαν οδηγοί, δουλεύουν θαυμάσια σε όλες τις Mercedes των Κοινοβουλευτικών μας εκπροσώπων που ήρθαν στη Θεσσαλονίκη μας με ‘πρόσχημα’ την 78η ΔΕΘ (να χειροκροτήσουν τους 2 εν ενεργεία Πρωθυπουργούς μας και τους Προέδρους των κομμάτων της μείζονος και ελάσσονος Αντιπολίτευσης…)

Περισσότερα

Γιατί οι Σαμαράς – Βενιζέλος ταλαιπωρούν ακόμη την μπάλα;

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της τρόικας πρέπει να μηδενίσεις επιμέρους προϋπολογισμούς που αφορούν στο κοινωνικό κράτος. Πρωτογενές πλεόνασμα υπό τις συνθήκες της ελληνικής εθνικής οικονομίας σημαίνει κόβω ευημερία, μειώνω και άλλο το εθνικό εισόδημα, ρίχνω και άλλο το επίπεδο της ενεργούς ζητήσεως. Όσο το ελληνικό κράτος μειώνει το κόστος λειτουργίας του – καθώς έτσι προσπαθεί να εμφανίσει, παραμορφωτικά ωστόσο και πλαστά σε μεγάλο βαθμό, πρωτογενές πλεόνασμα – περικόπτει κοινωνικές δαπάνες που αποτελούσαν έσοδα για την αγορά. Έτσι ανατροφοδοτείται η ύφεση στην οικονομία, που αναποδράστως εξαφανίζει θέσεις εργασίας, μειώνοντας διαρκώς την ενεργό ζήτηση.

Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος πάνω στον οποίο βαδίζει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μα, δεν έπρεπε να συμμαζευτεί το σπάταλο, πελατειακό, διπαλεκόμενο κράτος; Εσύ ο ίδιος, Γιαννακόπουλε, δεν «χτυπιέσαι» τόσα χρόνια επ’ αυτού ακριβώς; Ναι ασφαλώς, προτείνοντας όμως ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που θα συνδύαζε τις δαπάνες για αύξηση της ευημερίας στην κοινωνία με την μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας (εξωστρεφή βιομηχανία, τεχνολογική ανάπτυξη, δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού τομέα, μοντέρνες επενδύσεις στον πρωτογενή τομέα με αύξηση της τυποποίησης κλπ.). Αυτό ΔΕΝ έπραξαν όσοι με θράσος κυβερνούν ακόμη, προφασιζόμενοι σαν παλαβοί πως μειώνοντας τις δαπάνες του σημερινού κράτους (τους) θα οδηγήσουν στην …ανάπτυξη!

Περισσότερα

Ειρήνη, πόλεμος και οικονομία σε κρίση

Ανάλυση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠρόσεξε τι συμβαίνει ως προς την διεθνή ανακατωσούρα με αφορμή την κρίση στην Συρία και θα καταλάβεις πως η ειρήνη πλέον δεν απαντά στον πόλεμο, ούτε ο πόλεμος στην ειρήνη! Και τα δύο βρίσκονται σε θεσμική απορρύθμιση, με σημάδια ιδεολογικοπολιτικής αποδιοργάνωσης ως αφηγήσεις.

Γιατί μια ομάδα συμφερόντων υπό το μιλιταριστικό σύστημα ηγεμονίας των ΗΠΑ επιδιώκει στρατιωτική επέμβαση στην Συρία; Διότι, φαινομενικά, όπως είπε η Σαμάνθα Πάουερ (*), κατά την πρώτη της ομιλία ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, «έχουν εξαντληθεί όλες οι εναλλακτικές ειρήνευσης στην Συρία» [1]. Και, διότι «μια περιορισμένη στρατιωτική επίθεση στη Συρία είναι η μόνη πορεία δράσης στις καταγγελίες για επίθεση με χημικά όπλα» [2]!

Δηλαδή, κάνουμε πόλεμο για να πετύχουμε, αυτό που δεν πετύχαμε με ειρηνικά μέσα. Όταν θεωρήσουμε πως τελείωσαν τα μέσα της ήπιας και λιγότερο ήπιας πολιτικής και της διπλωματίας, περνάμε φυσιολογικά στην στρατιωτική δράση… αυτονόητα, εννοεί προφανώς η Κυρία αυτή που εκπροσωπεί τις ΗΠΑ και θεσμικά τον πρόεδρο Ομπάμα στον Οργανισμό. Άρα, η ειρήνη προσδιορίζεται κάθε φορά από την απειλή του πολέμου και αυτό είναι, αγαπητέ αναγνώστη, το δόγμα κάθε μιλιταριστή, που κατασκευάζει ως υπαρξιακή αφήγηση ένα δίλημμα ασφάλειας (Security Dilemma) στα μέτρα του και σύμφωνα με τα συγκυριακά οικονομικά και ηγεμονικά συμφέροντα που εξυπηρετεί.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Ο πλειστηριασμός υποκρισίας και τα καθρεφτάκια”

Δημιουργία ΞανάΗ «Δημιουργία Ξανά» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Ο πλειστηριασμός υποκρισίας και τα καθρεφτάκια

Πέρα από το αστείο πια επικοινωνιακό παιχνίδι με την ανάληψη ευθύνης για το θέμα των πλειστηριασμών προσωπικά από τον κ. Σαμαρά, η υπόθεση αυτή είναι αρκετά απλή:

Όλα τα επιχειρήματα με τα οποία πάγωσαν οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας πριν λίγα χρόνια είναι σήμερα ισχυρότερα. Όσοι δεν είχαν χρήματα για την αποπληρωμή, τώρα δεν έχουν ούτε για φαγητό. Οι εκ πεποιθήσεως κακοπληρωτές που εκμεταλλεύονται τέτοιες διατάξεις δεν είναι δυνατόν να αποτελούν κριτήριο για οριζόντιες αποφάσεις. Το κράτος είχε όλον τον χρόνο να εξακριβώσει τα πραγματικά εισοδήματα και τις πραγματικές οικονομικές δυνατότητες των πολιτών, ώστε να μπορεί να ξεχωρίζει ποιοι πολίτες πραγματικά αντιμετωπίζουν αδυναμία λόγω της ύφεσης, ποιοι όχι, και ποιοι είτε είχαν δανειστεί εξαρχής (και προ της κρίσης) υπερβολικά για τα εισοδήματά τους, είχαν σπαταλήσει τα δανεικά, είτε έχουν κρυφά εισοδήματα και εκμεταλλεύονται ευνοϊκές διατάξεις για να σφυρίζουν αδιάφορα. Αν το πολιτικό κατεστημένο για δικούς του λόγους συνεχίζει να αποφεύγει να αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα, δεν μπορεί να προσδοκά να βρει λύση με οριζόντιο άνοιγμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, σε μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση και με ανυπαρξία αγοραστών. Κάθε οριζόντιο μέτρο είναι εξ ορισμού άδικο! Αλλά είναι και αναποτελεσματικό. Οι τράπεζες θέλουν ρευστό ή έστω λογιστικές εγγραφές που να ισορροπούν τους ισολογισμούς τους, δεν θέλουν ντουβάρια!

Περισσότερα

Ομπάμα – Σαμαράς, με διαφορά φάσης…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρετε τι μου έλεγε ένας πολύπειρος Αμερικανός αξιωματούχος σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής, ο οποίος πέρασε πρόσφατα και από την Πρεσβεία των Αθηνών; Το κακό με τους Έλληνες πολιτικούς είναι πως ανακαλύπτουν πάντα αργά την Αμερική. Δηλαδή, όταν ο κόσμος των διεθνών πολιτικών είναι έτοιμος να περάσει σε μια νέα φάση, οι Έλληνες μοιάζει να ανακαλύπτουν και να φανατίζονται με την αμέσως προηγούμενη, η οποία βρίσκεται στο τέλος της.

Ε, αυτό έπαθε και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την επαγγελματική του επίσκεψη ως πρωθυπουργός στις ΗΠΑ. Το ταξίδι αυτό έδειξε την διαφορά φάσης Ομπάμα – Σαμαρά. Δύο προσωπικότητες, όπως δύο κύματα με ίδια συχνότητα (εντός της ίδιας, δηλαδή, δομής) έχουν διαφορά φάσης αν παρουσιάζουν διαφορετικό πλάτος γνώμης και αντίληψης την ίδια χρονική στιγμή ή στο ίδιο σημείο του χώρου. Το «πλάτος» Σαμαρά και της κυβέρνησής του φυσικά, βρίσκεται στην φάση του τέλους μιας εποχής για τα ευρωπαϊκά πράγματα, που χαρακτηρίστηκε από την αυστηρή λιτότητα, ως μηχανισμός προσαρμογής στην ΟΝΕ και σταθερότητας στο γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης (συσσώρευσης). Το «πλάτος» Ομπάμα βρίσκεται στη φάση δημοσιονομικής χαλάρωσης στην Ευρωζώνη και ειδικά στην εφαρμογή ενός μακροχρόνιου σχεδίου στοχευόμενων εξωτερικών άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα μετά από μια νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Περισσότερα

Η Siemens εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΣτην εποχή των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, όπου επί της ουσίας καταργείται ο ουσιαστικός διάλογος στην Ελληνική Βουλή, την πεμπτουσία της Δημοκρατίας, ο Ελληνικός λαός βιώνει τον διαμελισμό και την εξαφάνισή του. Τρία-τέσσερα χρόνια ήταν αρκετά για τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, προκειμένου να διαλύσουν την πατρίδα μας και να την καταστήσουν μια τριτοκοσμική χώρα, έρμαιο των δανειστών – τοκογλύφων – βιαστών μας.

Παρ’ όλα ταύτα ο βιασμός της κοινωνίας μας συνεχίζεται και έτσι, καθημερινά διαβάζουμε στον ημερήσιο έντυπο τύπο: «Εφιάλτης τα ληξιπρόθεσμα, το β’ εξάμηνο πολύ δύσκολο για τους πολίτες». «Σε κράτος γκάνγκστερ μετατρέπεται το κράτος δικαίου. Νύχτα μέρα κατασχέσεις. Δεν νικάς την φοροδιαφυγή τρομοκρατώντας όλο το λαό. Καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολίων στη Θεσσαλονίκη». «Χαριστική βολή και στο Λύκειο». «Έφοδος σε 350 χιλ. ακίνητα από την άρση πλειστηριασμών. Επενδυτές κοράκια αγοράζουν τα “κόκκινα” δάνεια». «Στα όρια της φτώχιας 500 χιλ. συνταξιούχοι».

Περισσότερα

Πού το πάνε οι ΗΠΑ με την Ελλάδα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι παρακάτω αράδες αποτελούν σημεία συμπερασμάτων που προκύπτουν από την διερεύνηση της τρέχουσας στρατηγικής των ΗΠΑ ως προς την Ελλάδα. Πηγή της προσέγγισης αυτών των γραμμών δεν είναι οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ούτε ομάδες αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων ή λόμπυ επιρροής (κάθε είδους) στην χειραγώγηση της συμπεριφοράς της διοίκησης των ΗΠΑ ως προς την Ελληνική υπόθεση της κρίσης. Αποκλειστική πηγή για την αποκρυστάλλωση των παρακάτω συμπερασμάτων είναι παλαιά και σημερινά μέλη (στελέχη) με ρόλο στην διαμόρφωση αυτού που οι ίδιοι αποκαλούν «ισχύς και ιδεολογία στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ», σήμερα. Αυτοί αποτελούν την γνωσιολογικού χαρακτήρα «συναναστροφή» μου και την μοναδική πηγή έγκυρης, κατά την άποψή μου, πληροφόρησης.

Θεώρησα απαραίτητο να αποσαφηνίσω αυτό ως προς τις πηγές μου, οι οποίες τροφοδοτούν την συγκεκριμένη οδό απόκτησης γνώσης (μου) στις διεθνείς πολιτικές, μελετώντας την οδό της γνώσης και σχηματισμού της αντίληψης όσων σε πρακτικό/διαρθρωτικό επίπεδο εμπλέκονται στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ – από την πλευρά του Λευκού Οίκου.

Περισσότερα

Θ. Οικονόμου για απολύσεις: “Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση είναι σύγχυση και φόβος”

Θ. ΟικονόμουΑν κάτι τρέχει, μοιάζει και συμπεριφέρεται σαν λύκος, τότε δεν είναι πρόβατο, αλλά λύκος. Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, παρότι πασχίζει να καμουφλαριστεί φορώντας την προβιά της μεταρρύθμισης, κατάφερε κάτι μοναδικό. Πρώτον, να ενοχοποιήσει στα μάτια της κοινωνίας την έννοια των αναγκαίων αλλαγών στο Δημόσιο και, δεύτερον, να ενισχύσει το ιδιότυπο καθεστώς πελατοκρατίας και φαυλοκρατίας των τελευταίων τριάντα χρόνων.

Πίσω από τις βοναπαρτικές πρακτικές των οριζόντιων καταργήσεων, χωρίς τη συναίνεση ή έστω την κατανόηση της κοινωνίας, συγκαλύπτεται η φαυλοκρατία. Όταν χωρίς σχέδιο, καταργείς στα τυφλά μια ολόκληρη δομή, με την απλή υπόσχεση ότι κάπου θα μεταφερθούν οι θέσεις αυτές, τότε δεν είσαι μόνον αυταρχικός αλλά και φαύλος. Όπως ακριβώς στο παρελθόν κανείς δεν λογοδοτούσε για τη δημιουργία ενός νέου φορέα ή για κάποιες αχρείαστες προσλήψεις, έτσι και σήμερα ουδείς ενδιαφέρεται να πείσει ή να δώσει λογαριασμό στην κοινωνία για το αν και πώς κάποιες δομές θα παραμείνουν ή κάποια πρόσωπα θα επαναπροσληφθούν…

Περισσότερα

Καλοκαιρινές αϋπνίες λόγω απολύσεων…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑπό καλοκαιρινές αϋπνίες ισχυρίζονται πως πάσχουν οι θερινοί υπουργοί του πρωθυπουργού κάποιας άνοιξης της δεκαετίας του ‘50. Και δεν ντρέπονται!

Δεν κοιμούνται καλά τη νύχτα, επειδή σκοπεύουν να εξοντώσουν και άλλους εργαζόμενους, τροφοδοτώντας την ανεργία μέσα στην άβυσσο της χρόνιας ύφεσης, εξαιτίας της εσωτερικής υποτίμησης που επέλεξαν για να περισωθούν οι ίδιοι από την πτώχευση. Και δεν ντρέπονται!

Ευγενές το συναίσθημα, αλλά προστυχιά η σχετική αφήγηση! Όσο για την αϋπνία, υπάρχουν φαρμακευτικά σκευάσματα με ή δίχως συνταγή από τους ιατρούς της τρόικας, αρκεί να προσέξουν τις παρενέργειες. Εναλλακτικώς θα μπορούσαν να ακολουθήσουν την «συνταγή» Σαμαρά: πίστη στις θυσίες για το ευρώ και προσευχή στον ένα και μοναδικό Θεό. Με την βοήθεια του Θεού θα πιάσουν τόπο χλοερό οι θυσίες των ελλήνων. Όσο για τις πολιτικές… τι σημασία έχουν αυτές, όταν ο ίδιος ο Θεός προστάζει τον ιερέα του να πράξει το θλιβερό καθήκον του ενώπιον του θυσιαστηρίου (ανθρώπων και όχι αριθμών) για να σωθεί η πατρίδα! Και δεν ντρέπονται!

Προσέξτε ρεαλισμό: «Δεν είναι εύκολο, ακόμα και από συναισθηματική άποψη. Αν πρέπει ωστόσο να υπογράψω απολύσεις, το καλύτερο που μπορώ τουλάχιστον είναι να κάνω την καλύτερη επιλογή ως προς το ποιος πρέπει να χάσει τη δουλειά του», σκέφτεται και δεν ντρέπεται να το αποκαλύπτει ο υπουργός, στριφογυρίζοντας ιδρωμένος στο κρεβάτι του. Πώς να κλείσει μάτι ο άνθρωπος; Άνθρωπος είναι και αυτός που όλο και κάποια θλιβερή ιστορία με κάποιον άνεργο θα έχει ακούσει, όλο και κάποιο σχετικό ρεπορτάζ θα παρακολούθησε, όλο και κάποιο μυθιστόρημα με το δράμα κάποιου ανέργου θα διάβασε… και σαν ευαίσθητος άνθρωπος, ασφαλώς θα συγκινήθηκε! Γιατί να ντρέπεται; Είναι κακό πράγμα η συγκίνηση, το δάκρυ για τον εξευτελισμό και την θυσία του συνανθρώπου στο βωμό του Ευρώ; Αν πρέπει ωστόσο να υπογράψω απολύσεις, ας επιλέξω σωστά τα κεφάλια που θα κόψω, σκέφτεται λίγο πριν αποκοιμηθεί ο υπουργός, αντιλαμβανόμενος ταυτόχρονα πως το δίλημμα της ορθής επιλογής του «σφαγίου» ήταν το αίτιο της αϋπνίας του. Και δεν ντρέπεται!

Γιατί να ντραπεί, αφού δεν εκτιμά πως υπογράφοντας απολύσεις θα μπορούσε να γίνει ο «λιγότερο δημοφιλής πολιτικός της Ελλάδας»; Αφού, σκέφτεται, «υπάρχουν αρκετοί λιγότερο δημοφιλείς πολιτικοί, αν κοιτάξετε [ποιοι είναι αυτοί] θα δείτε ότι ο κόσμος ξέρει… είναι αυτοί που οδήγησαν σε αυτό το υπερδιογκωμένο κράτος. Είναι λιγότερο δημοφιλείς από εμένα. Προσωπικά υποστηρίζω τις συγκεκριμένες θέσεις εδώ και εννέα χρόνια», άρα όσοι με ψήφιζαν θα με ξαναψηφίσουν, όσοι με εμπιστεύονταν θα με ξανα-εμπιστευτούν ως αντιπρόσωπό τους στη βουλή. Αν είναι κάποιος που θα πρέπει να ντρέπεται είναι αυτοί! Καληνύχτα σας!

Τώρα ο υπουργός μας με λυτρωμένη την συνείδησή του, μπορεί επιτέλους να παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα. Ξέρετε, αυτού του ιδιόμορφου γιού του Θεού Ύπνου. Πρόκειται προφανώς για τον Θεό στον οποίο κάνει θυσίες ο κ. Σαμαράς με την αμέριστη συμπαράσταση και συμμετοχή του κ. Βενιζέλου. Αυτός ο Θεός (Ύπνος) είναι που εμφανίζεται αποκλειστικά στα όνειρα πρωθυπουργών και γενικά σπουδαίων προσωπικοτήτων του πολιτικού συστήματος, ενώ στέλνει τον Μορφέα και τους υπόλοιπους γιούς του να παρηγορήσουν τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και τους υπόλοιπους «εκτελεστές» εργαζομένων. Και αυτό γιατί ο Μορφέας έχει την μαγική ικανότητα να μεταμορφώνεται εύκολα και γρήγορα: από θύμα να γίνεται θύτης και από θύτης θύμα, δίχως να ντρέπεται!

Ο υπουργός που προβληματίζεται για την ορθή επιλογή μιας νέας μορφής ολοκαυτώματος των εργαζομένων στην Ελλάδα, είναι το θύμα όσων δημιούργησαν το υπερδιογκωμένο κράτος με την κόλουρη πυραμίδα πελατειακής διοίκησης. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται να νοιώθει μέσα στην αγκαλιά του Μορφέα, δίχως να περνά από το μυαλό του ότι ο ίδιος είναι παράδειγμα αυτού του φαινομένου (οικογενειοκρατία, ευνοιοκρατία, πατρωνία, διαπλοκή, κομματισμός). Και δεν μπορεί, ως θύμα αυτών «δικαιούται» μεγαλύτερης δημοφιλίας!!! Τι να σας πω, μπορεί και να «δικαιούται», στον βαθμό που δεν ντρέπεται!

Δίχως άλλη αντοχή για χιούμορ τώρα: το ολοκαύτωμα των εργαζομένων που ξεκίνησε με δραματικές συνέπειες για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και την εθνική οικονομία, από τους ιδιωτικούς υπαλλήλους για να επεκταθεί στους δημοσίους υπαλλήλους, θα έπρεπε να αποτελεί το αίτιο, όχι για αϋπνίες των κυβερνώντων, αλλά το αίτιο της δικής τους «αυτοθυσίας». Και «αυτοθυσία» είναι διαστροφή, αν όχι απόλυτη παράνοια, να θεωρεί ένας πρωθυπουργός ή υπουργός πως είναι η εξόντωση εργαζομένων με την υπογραφή του και μετά από μια δύσκολη βραδιά για την καταστάλαξη στην ορθή επιλογή του «σφαγίου». Είναι προφανές ότι ο Θεός Ύπνος με τους γιούς του πέτυχαν να αποβλακώσουν απολύτως τους κυβερνώντες στην Ελλάδα. Και αυτό, επειδή πέτυχαν οικογενειακώς στην αρχή να διαστρέψουν την οικονομική συνείδηση – τα επιστημονικά δεδομένα της εθνικής οικονομίας – και σε δεύτερο στάδιο να διαστρέψουν το υποσυνείδητο όσων λαμβάνουν αποφάσεις για το εργασιακό ολοκαύτωμα στην χώρα.

Αν ο Θεός Ύπνος και το σόι του δεν είχαν επιφέρει τόση ζημία στην συνείδηση και το υποσυνείδητο των κυβερνώντων, οι τελευταίοι θα είχαν καταλάβει πως η παραγόμενη ανεργία στην Ελλάδα και οι κοινωνικές της συνέπειες δεν αποτελούν εδώ και καιρό μηχανισμό αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου με μεγέθυνση του κέρδους και εκτίναξη της ανταγωνιστικότητας, αλλά μηχανισμό αναδιάρθρωσης του πολιτικού συστήματος, μετά από πλήρη κοινωνικοοικονομική αποτελμάτωση.

Το ολοκαύτωμα των εργαζομένων στην Ελλάδα, σε αυτή την συγκυρία πτώχευσης και φτωχοποίησης, δεν υπηρετεί πλέον την κυκλική κίνηση του κεφαλαίου, αλλά αποκλειστικά την κοινωνική έκρηξη που θα διαλύσει το πολιτικό σύστημα συθέμελα. Και αυτός, πιστεύω, ότι θα ήταν ένας ρεαλιστικός (ο μοναδικός ρεαλιστικός) λόγος για καλοκαιρινές αϋπνίες του δεξιού πρωθυπουργού, του κεντροαριστερού του βραχίονα και ολόκληρης της διαπλεκόμενης φατρίας, που δίχως έλεος δοκιμάζει νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σε μια χώρα που πλήττεται από εξαετή ύφεση και ανυπολόγιστη πλέον ανεργία.

Μάλλον υπάρχει μία τραγική παρεξήγηση στον χώρο των κυβερνώντων: θεωρούν ότι πάσχουν από αϋπνίες ενώ κοιμούνται όρθιοι! Θα ξυπνήσουν, δυστυχώς για όλους μας, απότομα, όταν πλέον το ολοκαύτωμα των ελλήνων εργαζομένων θα έχει αποτελέσει το σύμβολο μιας νέας εποχής. Το «δυστυχώς» με την έννοια πως η ανθρωπιστική καταστροφή μέχρι τότε και η παράλληλη κοινωνική διάλυση με το σύμπλεγμα να οργιάζει, θα συνθέσουν μία σαφώς διεστραμμένη πολιτική αντίληψη για την εξέλιξη του δημοκρατικού φαινομένου στην χώρα μας. Το τελευταίο είναι αυτό που προκαλεί αϋπνίες στον γράφοντα εσχάτως και δεν είναι καθόλου άσχετο με το κοινωνικό δράμα των χθεσινών, σημερινών και αυριανών ανέργων!

Περισσότερα

“Σφιχταγκαλιάστηκαν” τώρα για να μας “Σώσουν!…”

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΣτην ψυχοκοινωνική θεωρία είναι αποδεκτό ότι η χάραξη ορίων και ο προσδιορισμός κάποιων μορφών αποδεκτής ατομικής και συλλογικής συμπεριφοράς αποτελούν απαραίτητα στοιχεία για τη θεμελίωση “πλαισίων αναφοράς”. Τα συγκεκριμένα πλαίσια αναφοράς απορρέουν από το πλέγμα των γραπτών και άγραφων νόμων που τα διέπουν και από τη φύση των δοσμένων δομών και θεσμών που στοιχειοθετούν την αποδεκτή συστοιχία ηθών και εθίμων.

Το ελληνικό κοινωνικό σύστημα, όπως όλες οι κοινωνίες του Δυτικού Κόσμου, ακολουθούσε το παραπάνω σχήμα αλλά αυτό μοιάζει σαν να μην ισχύει πια στις μέρες μας, εποχή της τρόικα, στην Ελλάδα της, πρωτόγνωρης όσο και αγαστής, συνεργασίας των δύο ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ιδεολογικών πόλων και πολιτικών Κομμάτων της μεταπολιτευτικής εποχής, τουτέστιν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!

“Τις ή τι πταιει» για την κατάσταση;

Διαβάζοντας προσεκτικά τα όσα πρόσφατα είπα ο Βουλευτής, και τέως Υπουργός της «Νέας» Νέας Δημοκρατίας κ Μάκης Βορίδης, μάλλον το οφείλουμε, κατά κύριο λόγο, στον γεννήτορα του ΠΑΣΟΚ, τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου άν και, κατά την προσωπική μου άποψη, ολάκερο το πολιτικό μας σύστημα τις τελευταίες 4 δεκαετίες καταφέρνει να τα πάει καλά στο παιχνίδι του ‘Φάσκω και…. Αντιφάσκω!’

Δεν αποτελεί τρανταχτή απόδειξη αυτής της εκτίμησής μου η ιστορικά-ανιστόρητη «αγαστή Συγκυβέρνηση» Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ και των πάλαι ποτέ φανατικών «ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ» κκ Σαμαρά, Βενιζέλου και των επιτελείων τους;

Πρακτικά, και τα 2 Κόμματα είχαν ήδη μεταλλαχθεί με τον κ Σημίτη να συγκλίνει προς το Κέντρο με την «φιλελευθεροποίηση» του ΠΑΣΟΚ που ενώ υποτίθεται ότι αντιμαχόταν, ουσιαστικά ευνοούσε το κέρδος, πίεζε την υπερκατανάλωση και λειτουργούσε με καπιταλιστικές μεθόδους συναλλαγής και τη Νέα Δημοκρατία που, υπό την ηγεσία του κ Καραμανλή, φάνηκε να εγκαταλείπει τις κλασικές της θέσεις συγκλίνοντας προς τις κεντρώες απόψεις του ΠΑΣΟΚ.

Και ήταν, υπό τον κ Σημίτη Σοσιαλιστική Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ προερχόμενη από το Κόμμα που ενσάρκωνε, έλεγε ο Ιδρυτής του, τη σοσιαλιστική θεωρία κοινωνικής δικαιοσύνης και της δικαίωσης του αγώνα των εργαζομένων τάξεων απέναντι στο.. μεγάλο Κεφάλαιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση του Μάαστριχτ.

Ήταν το ΠΑΣΟΚ του κ Σημίτη που μας ενέταξε στην ΕΥΡΩΖΩΝΗ και ήταν ο κ Σημίτης εκείνος που παρέδωσε το «δαχτυλίδι εξουσίας» στον κ Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου ανοίγοντάς του το δρόμο προς την Πρωθυπουργία μετά από μία πενταετή «παρένθεση» της, εντυπωσιακά μεταλλαγμένης για πολλούς παραδοσιακούς της οπαδούς ψηφοφόρους και φίλους, Νέας Δημοκρατίας.

Σε γενικές γραμμές ευελπιστώ ότι λίγοι θα διαφωνήσουν, άσχετα με την Κομματική τους τοποθέτηση…

Πώς, όμως, εξελίσσονται τα πράγματα στα μέσα του έτους 2013;

Οι σχέσεις Κράτους πολίτη στην πατρίδα μας ήταν ανέκαθεν όχι μόνο δυσλειτουργικές, αλλά θα πρέπει επιτέλους να τις δούμε και σαν εντυπωσιακά ψυχοπαθολογικές. Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στο ελληνικό κράτος.

Έτσι, τη στιγμή που οι Έλληνες κάθε νέας γενιάς εθίζονταν στο να θεωρούν το κράτος σαν “καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό” ταυτόχρονα κοινωνικοποιούσαμε τις νεώτερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος σαν “τον καλό πατέρα, τον πιό σίγουρο εργοδότη, σαν μιά παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την αλλαγή της κυβέρνησης για να αρμεχτεί από τα…δικά της παιδιά!”

Με άλλα λόγια, γενιά μετά από γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε τη σχιζοτυπική συμπεριφορά, σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμέναμε να ευνοηθούμε από το κράτος που όχι μόνο αντιμετωπίζαμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παρανοϊκότητας άσχετα με το που στεκόμασταν …Κομματικά!

Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό έρχεται τώρα ο Πρωθυπουργός μας και Πρόεδρος και Πρόεδρος της «Νέας» Νέας Δημοκρατίας να εναγκαλίζεται με τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ εμφανώς φιλικά, εάν όχι στοργικά, καθώς τους «ενώνει ο κοινός στόχος ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ…»

Η «Δεξιά» (άντε επιεικώς Κεντροδεξιά) σε εναγκαλισμό αγαστής συνεργασίας με την «Αριστερά» (άντε επιεικώς Κεντροαριστερά) για να μας «ΣΩΣΟΥΝ» εμάς τους Έλληνες και την Ελλάδα αφού μας παρέδωσαν, Κυβερνώντας μας εναλλάξ, στην αγκαλιά της «Τρόικα…»

Ήμαρτον, Κύριε!…

Και άντε τώρα να καταλάβει ο σύχρονος Έλληνας τι σημαίνει Αριστερός, τι σημαίνει Καπιταλιστής, τι σημαίνει σοσιαλιστής, τι σημαίνει φιλελεύθερος και τελικά ποιός ευθύνεται για το μπέρδεμα και τον Εθνικό μας αχταρμά;

Περισσότερα