Η παράδοξη γερμανική τραγωδία

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η χώρα αφενός μεν ζημιώθηκε πάνω από 1 τρις €, αφετέρου βιώνει μία μεγάλη τραπεζική κρίση – παρά το ότι δεν είχε καμία φούσκα ακινήτων, ενώ οι τράπεζες της δεν ήταν εκτεθειμένες σε εγχώρια ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης όπως συνέβη στις Η.Π.Α., στην Ιρλανδία, στην Ισπανία κοκ.

Περισσότερα

Η κρίση ως εργαλείο

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Με τη βοήθεια του συστήματος του χρέους, του χρηματοπιστωτικού κραχ του 2008, καθώς επίσης της κυλιόμενης χρεοκοπίας, στην οποία καταδικάσθηκε το ελληνικό πειραματόζωο, διενεργείται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων στην παγκόσμια ιστορία – ενώ δρομολογείται η μετάβαση από τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, στο μονοπωλιακό καπιταλισμό των ελίτ.

Περισσότερα

Το μόνο σίγουρο με τις “φούσκες” είναι ότι κάποτε σκάνε…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος Βούστρος

Μόνο και μόνο ο φόβος που προκαλεί σε αγορές, κράτη, ευρωπαϊκούς θεσμούς αλλά και πολιτικούς η τυχόν κατάρρευση της Deutsche Bank, αποδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος της κυριαρχίας του τραπεζικού συστήματος πάνω σε οποιοδήποτε άλλο θεσμό και αρχή μέσα στην Ευρωζώνη. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε όλη την παγκόσμια οικονομία, δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Και δεν φθάνει μόνο το ότι η παγκόσμια οικονομία κυριαρχείται από τις τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα, αλλά μάλιστα τις τελευταίες δεκαετίες, όλοι αυτοί οι οργανισμοί – μεγέθους μεγαλύτερου από κράτη – ασχολούνται μόνο με την οικονομία της “φούσκας”. Δεν παράγουν απολύτως τίποτα παρά “επενδυτικά προϊόντα”, τα οποία όμως δεν είναι καθόλου προϊόντα γιατί δεν έχουν ούτε υλική υπόσταση, ούτε καλύπτουν ανθρώπινες ανάγκες, και γενικά πρόκειται για παρεχόμενες υπηρεσίες, οι οποίες βαφτίζονται “προϊόντα” για να πωληθούν πιο εύκολα.

Τα “προϊόντα” αυτά, αποτελούν κυρίως επενδυτικές συμφωνίες, υποσχετικές κεφαλαίου – χρόνου περιπλεγμένες με διάφορα …ακαταλαβίστικα “στοιχήματα” (π.χ. το πόσο τοις εκατό θα ανέβει ένας στατιστικά υπολογιζόμενος δείκτης τιμών). Πολλές φορές συντίθενται σε άλλα παράγωγα προϊόντα, διαπραγματεύονται στα χρηματιστήρια ή “παίζονται” (γιατί περί παιχνιδιού τύπου ρουλέτας πρόκειται) με μόχλευση (δλδ. με δανεισμό) ή ακόμα και με παιχνίδια υποτιμητικής κερδοσκοπίας.

Οι τράπεζες συνεχώς παράγουν τέτοια προϊόντα και ο λόγος είναι απλός: Από τη μία υπάρχει απίστευτο πλεόνασμα λιμναζόντων κεφαλαίων (υπερβάλλουσα ρευστότητα στην οικονομική ορολογία) και από την άλλη, προσφέρουν εύκολα κέρδη σε επενδυτές αλλά κυρίως στις ίδιες τις τράπεζες. Με μια λεπτομέρεια όμως: Όταν οι αγορές λειτουργούν ανοδικά, γιατί στην αντίθετη περίπτωση, εξαϋλώνουν κεφάλαιο!

Αυτό φυσικά δεν θα συνέβαινε ποτέ, αν υπήρχαν σοβαροί έλεγχοι από κρατικές ή υπερκρατικές αρχές και αν τα κράτη διοικούσαν πολιτικοί ολκής με όραμα για το αύριο και ενδιαφέρον για τους πολίτες.

Γιατί τους πολίτες θίγει όλη αυτή η τραπεζιτική ασυδοσία: Συχνά πυκνά το σύστημα αυτό παρουσιάζει ζημιές, τις οποίες όπως καλά γνωρίζουμε στη χώρα μας με τα όσα έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια, τις πληρώνουν ΠΑΝΤΑ οι πολίτες

Έτσι λοιπόν, ευρισκόμενοι μια μακάρια ύπνωση, οι πολιτικοί υιοθετούν την φαιδρή άποψη ότι δήθεν οι “αγορές” αυτορρυθμίζονται (πράγμα που δεν συμβαίνει ποτέ και πουθενά – το μόνο που μπορεί να συμβούν είναι να βρεθούν σε καταστάσεις σχετικής ισορροπίας), καταργούν τις όποιες πρόνοιες και ρυθμιστικές αρχές με αποτέλεσμα συχνά πυκνά να έχουμε περιπτώσεις όπως η κατάρρευση των αμερικανικών τραπεζών το 2008, καταρρεύσεις ευρωπαϊκών τραπεζών αργότερα, ή η Deutsce Bank σήμερα.

Η υπόθεση (γιατί περί υπόθεσης πρόκειται) ότι οι αγορές αυτορρυθμίζονται, είναι τόσο άσχετη με την σημερινή πραγματικότητα της κυριαρχίας του ολιγοπωλιακού χρηματοπιστωτικού συστήματος (και ειδικά στην ευρωζώνη), όσο το να υποστηρίζεις ότι οι …λύκοι με τα πρόβατα “αυτορρυθμίζουν” τη συμπεριφορά τους…

Το μόνο σίγουρο όμως ότι η πραγματική ζωή απεχθάνεται τις “φούσκες”. Και πάντα βρίσκει τον τρόπο να τις “σπάει” ώστε να αποκαθίστανται οι ισορροπίες.

Το θέμα είναι ποιος πληρώνει τα “σπασμένα” …

Αλλά αυτό εμείς οι Έλληνες τουλάχιστον, το ξέρουμε πια καλά …

Ν.Β.

Περισσότερα

Στον αστερισμό της φούσκας

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εικοσιπέντε ετών, ο επιχειρηματικός κύκλος έχει αντικατασταθεί από έναν κύκλο τιμών των περιουσιακών στοιχείων, επειδή επιλέγεται από τους κεντρικούς τραπεζίτες η συνεχής παροχή ρευστότητας – οι ενέσεις μορφίνης δηλαδή που ουσιαστικά δεν θεραπεύουν τον ασθενή, αλλά παρατείνουν τη ζωή του και καθιστούν πλέον βέβαιο το θάνατο του.

Περισσότερα

Οι ελίτ ξεσηκώνονται εναντίον των λαών μετά το Brexit

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΥπό τη βαριά σκιά των τραπεζικών μεγαθηρίων τύπου Deutsche Bank, HSBC, CreditSuisse, JP Morgan, κοκ, που σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ συνιστούν “συστημικό κίνδυνο” για την παγκόσμια οικονομία και πρωτίστως για την ήδη ασθμαίνουσα οικονομία της ΕΕ, ο πανικός και η υστερία για τη ψήφο υπέρ του Brexit συνεχίζεται.

Περισσότερα

Η συνομωσία των τοκογλύφων

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η παγκόσμια ελίτ έχει τοποθετήσει στο στόχαστρο της τις καταθέσεις της μεσαίας τάξης – μέσω της διαρκούς συρρίκνωσης των μετρητών, αφού προηγηθεί η κατάργηση του χαρτονομίσματος των 500 € (Bin Laden) και του 100δόλαρου.

Περισσότερα

Τραπεζική καταιγίδα

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ευρώ, νομίσματα, χρήμα, χρήματαΕίναι υπερβολικό να παρομοιάζει κανείς τη ναυαρχίδα της Γερμανίας με μία νέα Lehman Brothers, από την οποία θα ξεκινούσε η προβλεπόμενη κατάρρευση του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος; Ίσως, εάν δεν επενέβαινε ο Α. Σόιμπλε.

Περισσότερα

Η μεγαλύτερη τράπεζα της Ευρώπης εμπλέκεται στο μεγαλύτερο σκάνδαλο χειραγώγησης επιτοκίων. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν ξεκινά ανεξάρτητη δικαστική έρευνα;

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Η Deutsche Bank βρέθηκε αναμεμιγμένη στη χειραγώγηση του επιτοκίου αναφοράς Libor. To libor είναι το διατραπεζικό επιτόκιο δανεισμού του Λονδίνου και θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά επιτόκια του χρηματοπιστωτικού τομέα παγκόσμια. Πάνω σ’ αυτόν εδράζονται τρισεκατομμύρια χρηματοοικονομικών συμβάσεων, των οποίων η ονομαστική αξία βρίσκεται κάπου μεταξύ 300 και 800 τρις δολαρίων.

Η αποκάλυψη του σκανδάλου χειραγώγησης έγινε μετά από καταγγελίες στις αρχές των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Και παρά το γεγονός ότι από τα τέλη του 2012 έως σήμερα, οι αρχές ανακάλυψαν ένα πρωτοφανές σε εύρος τραπεζικό σκάνδαλο με την εμπλοκή των μεγαλύτερων τραπεζών, καμιά σύμβαση δανείου ή άλλης χρηματοπιστωτικής πράξης δεν αναθεωρήθηκε. Το μόνο που κάνουν είναι να έρχονται σε συμβιβασμό οι τράπεζες και να πληρώνουν ένα αντίτιμο για να μην καταλήξουν στα δικαστήρια, όπου θα εκτεθούν σε εκατοντάδες χιλιάδες αγωγών σε βάρος τους.

Περισσότερα

Μια απάντηση στους Ένδεκα

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

«Αγωνιούμε και ανησυχούμε βαθιά, όπως και όλοι οι Έλληνες, για τις εξελίξεις στην οικονομία και την κοινωνία…» Έτσι κλείνει το κείμενο ένδεκα καλών συναδέλφων το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στην “Καθημερινή”. Τουλάχιστον, η Κρίση μας ανάγκασε (εμάς τους οικονομολόγους) να αφήσουμε τα μυστικιστικά μας κείμενα και να συμμετάσχουμε στον δημόσιο διάλογο στην βάση της ισηγορίας: της απλής ιδέας ότι τα λεγόμενά μας πρέπει να κρίνονται από τους πολίτες στην βάση της ποιότητας του επιχειρήματός μας, από το κατά πόσον πείθει, πόσο βοηθά στην διαμόρφωση συλλογικών δράσεων και συνειδήσεων.

Αν μη τι άλλο, η Κρίση απέδειξε ότι ο Πλάτων έσφαλε. Ότι στον χώρο της οικονομίας, η κοινωνία δεν δικαιούται να αφήσει τις τύχες της στους «επαΐοντες», στους «ειδικούς». Πίσω από κάθε καταστροφική οικονομική πολιτική (προ του 2008) η οποία οδήγησε στο Κραχ του 2008 κρυβόταν μια ομάδα από τους καλύτερους οικονομολόγους. Πίσω από κάθε τοξικό παράγωγο βρισκόταν ένα μοντέλο που βάσιζε τις καταστροφικές του παραδοχές στα γραπτά κάποιου Νομπελίστα οικονομολόγου. Οι υπουργοί οικονομίας, ιδίως στην χώρα μας, δεν υστερούσαν καθόλου, ως οικονομολόγοι, σε ακαδημαϊκούς τίτλους. Για την ακρίβεια τα βιογραφικά τους ήταν συχνά εντυπωσιακά.

Περισσότερα

Τελείωσαν τα εύκολα “ναι” και τα εύκολα “όχι”

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μια ματιά στην τρέχουσα συγκυρία

Τα ποικίλα τραγελαφικά που συμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια με τη χώρα μας, θυμίζουν το δράμα ενός αλκοολικού σε ανίατο στάδιο, ο οποίος εισάγεται σε κλινική αποτοξίνωσης και οι θεράποντες ιατροί του χορηγούν μια ισχυρή δόση αλκοόλ ως συνταγή για να τον θεραπεύσουν. Δυστυχώς ένα τέτοιο “κυνικό” σκηνικό στήθηκε γύρω από το νεοελληνικό δράμα χρέους και οι συμμετέχοντες σε αυτό αποδείχτηκαν ως καλοί υποκριτές στην «φαρσοκωμωδία» και λιγότερο στο έργο που πραγματικά εξελίσσεται.

Ολόκληρη η Ευρώπη και οι θεσμοί της, εγκλωβίστηκαν σε ένα σκηνικό μιας διαδραστικής αυτίασης, όπου κανείς δεν ακούει τον άλλο και όλοι μαζί προτείνουν κατά το δοκούν ανεδαφικές ή αδόκιμες λύσεις, οι οποίες εν συνεχεία καταλαμβάνουν τον δημόσιο διάλογο πιστώνοντας εντυπώσεις σε αυτούς που τις εκφέρουν. Το ίδιο σκηνικό εν συνεχεία αναπαράγεται σε επίπεδο χωρών φτάνοντας μέχρι το τελευταίο νοικοκυριό.

Περισσότερα