Ο τίτλος ας είναι δικός σου Συμπολίτη…

… σκόρπιες σκέψεις, σε πέτρινα χρόνια…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΕίναι ανώφελο, ανόητο, περιττό και κουραστικό να επιχειρήσει κάποιος αυτές τις « ιδιαίτερες μέρες» να γράψει με σκοπό να μορφώσει ή να ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν. Φαντάζει στο σύνολό της η πληροφόρηση περίπου αδιάφορη σήμερα, και είναι σε όλους σχεδόν προκλητικά αδιάφορες μυριάδες τοποθετήσεις  καθότι περιγράφουν τα ίδια και τα ίδια… και πάλι από την αρχή.

Περισσότερα

Πολιτικός αυνανισμός!!! (Πεζοδρομιακός Όρος δανεισμένος από το λεξιλόγιο των εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο.) & Αποχή από την εκλογική διαδικασία. (Πολιτικός όρος δανεισμένος από την κοινωνική πραγματικότητα.)

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Αίτιο ή αποτέλεσμα του ελληνικού πολιτικού αμοραλισμού;

Με αφορμή την επικείμενη εκλογή Προέδρου Της Νέας Δημοκρατίας και την ανήκεστο «πολιτική ίωση» των επαγγελματιών της πολιτικής να τους απασχολεί η διαδικασία μόνο ως αριθμητικό μέγεθος, και να αδιαφορούν πλήρως για το τι σημαίνει αυτό το «παιχνίδι» τους για την αξιοπιστία του θεσμού για τον οποίο δήθεν κόπτονται.

Περισσότερα

Ζητείται ελπίς επίγεια και επουράνια…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΗ ιστορία από την άποψη της κοινωνικής προβληματικής και ανθρώπινης περιπέτειας επαναλαμβάνεται, και μάλιστα πολλές φορές γράφεται και περιγράφεται με θαυμαστή ομοιότητα όχι μόνο στα ιστορικά δεδομένα αλλά στις διηγηματικές αφηγήσεις, στις νουβέλες, καθώς και στα μυθιστορηματικά κείμενα.

… Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονών, ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.

Περιγράφεται μια κατάσταση και σκιαγραφείται μια προσωπικότητα με προφητικό τρόπο από τον αείμνηστο Αντώνη Σαμαράκη με αυτήν του σημερινού Έλληνα, και της σημερινής Ελλάδας.

… Κι ο ήρωας εκείνος ήτανε ένας άνθρωπος που δεν είχε ελπίδα… και ο σημερινός έλληνας είναι ένας άνθρωπος που έχασε την ελπίδα του…

– Δεν υπάρχει πλέον ελπίς!

Παρόμοια πραγματικότητα βιώνει σήμερα η χώρα μας, και ως άλλος μυθιστορηματικός  ήρωας, εκατομμύρια ανέργων, των οποίων η τραγικότητα της κατάστασης είναι ανεκδιήγητη, όπως και αυτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας, της χρεοκοπίας, της κατάθλιψης, και της αυτοχειρίας, κατεδαφίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στα τάρταρα της εξαθλίωσης …

Περισσότερα

Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;… ας είναι 30/06/2015…

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Πώς όμως; όταν συμβαίνει και στην Ελληνική Κοινωνία αυτό που συνέβη στον Χρόνη Μίσσιο: Καταδίκη σε θάνατο – ανελέητη και ψυχοφθόρα αναμονή εκτέλεσης. Eκείνος σώθηκε από τυχαίο γεγονός… Εμείς;

(Για λόγους σεβασμού στην προβληματική των ημερών το άρθρο αναφέρεται με γενικότητες ορολογίας αλλά οπωσδήποτε σημειολογικές.)

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές.

Περισσότερα

Ανομία. Ευδιάκριτο «πολιτισμικό» μας χαρακτηριστικό

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό – οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” ούτε με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία και με αυτό συμβαδίζει η λογική.

Η δε πολιτική εξουσία συνολικά φαίνεται δυστυχώς να μην μπορεί να αντιληφθεί και να διαχειριστεί άλλες διαδικασίες πέραν εκείνες που έχουν ως σημείο αναφοράς, το δημόσιο, τα δανεικά, την διαπλοκή με «νταβατζήδες» της μέρας και «μιζαδόρους» της νύχτας, του ποδοσφαίρου και των μέσων συσκότισης.

Δυστυχώς αγαπητέ μου η γενική ανομία μας κατάντησε ληξιπρόθεσμους σε χρέη αλλά το χειρότερο σε αξίες, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Περισσότερα

Πανεπιστημίου… τ ο ό ν ε ι δ ο ς…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΑυτονόητο είναι ότι αν δεν ακουμπήσει κανείς στη λέρα δεν θα είναι και λερωμένος.

Η παρακάτω αναφορά δεν αναφέρεται στο πρόσωπο του καθηγητή ο οποίος φέρεται ότι υπέπεσε στον πειρασμό που υπέπεσε και ο Μεταξόπουλος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά στην πεπατημένη της λεηλασίας αφενός του χρήματος αφετέρου της αξιοπρέπειας των όσων δεν συμμετείχαν ποτέ σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, νύχτας, υπόκοσμου, υποκλοπών, κλοπών και υπεξαιρέσεων.

Με αφορμή το τελευταίο περιστατικό αισχύνης… κατά τα λεχθέντα…, ενός ακόμη πολίτη με «κολάρο» και εκπαιδευτικού ανώτατης βαθμίδας ο οποίος φέρεται ότι μετέτρεψε τον οίκο του πνεύματος και της γνώσης των Ιωαννίνων σε οίκο εμπορίου, και συναλλαγής. Κατά συνέπεια αγαπητέ συμπολίτη στη χρονική και ιστορική στιγμή που βρισκόμαστε δεν φτάνει να συμπεριφερόμαστε ως άλλοι «Πόντιοι Πιλάτοι». Αυτό όμως συμβαίνει ξεδιάντροπα-υποκριτικά και προκλητικά, από τους ίδιους αλλά και από πρόσωπα που άσκησαν διοίκηση στο ίδρυμα ως αρχές πρυτανικές, χωρίς αιδώ… με περισσό θράσος… και με την ανοχή βεβαίως του τοπικού τύπου που αντί να τους αγνοήσει και περιφρονήσει, τους προβάλει ως πρότυπα… αυτούς και τα λεγόμενά τους… και οι «άθλιοι» δεν ντρέπονται να βλέπουν και φωτογραφία τους… τόσο μεγάλη επιμόλυνση, τέτοια έλλειψη παντελονιών και καθρεφτών, δυστυχώς…

Περισσότερα

1940 ήρωες ! ! ! 2014 αυτοχειρίες ; ; ;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου – Κοινωνιολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την περίοπτη θέση των προγόνων μας του 1940 στο ιστορικό γίγνεσθαι, εκ της οποίας διατυπώθηκε η μνημειώδης ρήση ότι οι «‘Ηρωες πολεμούν σαν Έλληνες», και της σημερινής συγκυρίας εκ της οποίας συνάγεται ότι οι Έλληνες συνεχίζουν να πολεμούν …πεινώντας και διψώντας…

Όχι…

αγαπητέ μου αναγνώστη δεν αποτελεί αυτή η μικρή αναφορά άρθρο ή δήθεν σοβαροφανή ανάλυση ή αν θέλεις περισπούδαστη μελέτη και τοποθέτηση για την σημερινή κατάσταση.

Κι ας είναι αδιανόητο, κοινωνικά καταστροφικό, και πολιτικά ανέντιμο, αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας, γεγονός το οποίο φαίνεται ότι θα λάβει στο εγγύς μέλλον χαρακτηριστικά εθνικής τραγωδίας.

Είναι όμως αναμφισβήτητο και το γεγονός ότι αυτές τις μέρες που στο Καλπάκι θα ξαναζωντανέψει το «ΟΧΙ» των προγόνων μας Ηρώων Ελλήνων, στην Αθήνα και αλλού οι νεοέλληνες θα φροντίζουν για την σωτηρία της πατρίδας, μόνο που σε αυτή την προσπάθεια προτάσσεται η προσωπική σωτηρία ενός εκάστου εξ αυτών, των αυτόκλητων σημερινών σωτήρων.

Δεν μπορώ να εκτιμήσω αν η ιστορία τους τοποθετήσει δίπλα στους ήρωες που πολεμούσαν σαν Έλληνες, ή δίπλα στους μικρό ήρωες που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν ως «τζάμπα μάγκες».

Ναι…

αγαπητέ μου αναγνώστη ο σκοπός της αναφοράς αυτής είναι η επιβεβαίωση της πιθανής σύμπτωσης των απόψεών μας σε ότι αφορά το νόημα και τον απόηχο των ημερών.

Ο απόηχος των ημερών του 1940 είναι σαφής και ξεκάθαρα συνεπάγεται ότι οι Έλληνες τιμούν τον αγώνα και την θυσία εκείνων που άφησαν τα κόκαλα τους στο Καλπάκι πολεμώντας με ανορθόδοξο τρόπο σε μέσα μεθόδους και ισχύ.

Το νόημα των ημερών του 2014 είναι ότι η θυσία του ελληνικού λαού φαίνεται ότι θα αποβεί άκαρπος καθότι πραγματοποιείται με «ορθόδοξο και συστημικό πόλεμο», προμελετημένο σχέδιο «ήττας», και ανίσχυρο ή κατ άλλους ανίκανο και άρα εθνικά επιζήμιο πολιτικό προσωπικό, το οποίο αντί να παράγει πολιτική και εθνικές νίκες, καταστρέφει την πολιτική και οδηγεί στις αυτοχειρίες, στην πείνα, και στην εξαθλίωση της κοινωνίας μας.

Ας είναι, η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί από την ψυχή μας, και αν χαθεί ας χαθεί ως δυναμικό μέγεθος τελευταίο.
Για αυτό θα φροντίσει εξ άλλου πλήθος συμπατριωτών μας- πατριωτών οι οποίοι κατά την διάρκεια της επετείου του έθνους μας θα προσευχηθούν για την σωτηρία της χώρας και των Ελλήνων από την «Αγία Σοφία» του Λονδίνου, δίπλα στις τράπεζες του Λονδίνου και δίπλα στις θυρίδες και τα θησαυροφυλάκια που έχουν τοποθετήσει το κάτι τις για τα γεράματά τους…

Κι ενώ οι Έλληνες θα παρακολουθούν την δοξολογία με στραμμένο το νου τους στον πράγματι ηρωικό αγώνα κατά του φασισμού, άλλοι Έλληνες θα έχουν στραμμένο το μυαλό τους στο να μας σώσουν αλλά από μακριά, εκεί που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους και την εθνική τους μικρότητα … σε ώρες και μέρες σε καιρούς και περιστάσεις που θα έπρεπε να είναι εδώ στον τόπο τους, δυστυχώς…

Ας είναι…

… πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν Έλληνες και έλληνες… Απόδημοι και απόδημοι… μικροί και μεγάλοι… Πατριώτες και πατριωτάκια…

Το έχει γράψει και καταγράψει η ιστορία, σήμερα όμως εμείς αποτίνουμε φόρο τιμής στους Ήρωες Έλληνες του 1940, οι οποίοι πράγματι ήταν πατριώτες πολέμησαν ως Ήρωες, και ήταν με βεβαιότητα Έλληνες.

Αιωνία η μνήμη αυτών των Ελλήνων προγόνων μας.

Περισσότερα

Η πολιτική εφημερίδα ως μηχανισμός αλλοτρίωσης σήμερα;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου
Κοινωνιολόγος-Οικονομολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΥγ… αγαπητέ μου να γνωρίζεις ότι η επί «μισθώ αρθογραφία» στην ουσία είναι μιας μορφής εργολαβία, κατά συνέπεια ο επαγγελματίας αρθρογράφος, δεν είναι δημοσιογράφος με την έννοια της καταγραφής του γεγονότος που έγινε, αλλά της έκφρασης άποψης που του παραγγέλλεται…, ιδιαιτέρως στην πολιτική εφημερίδα η παραπάνω θέση εξαντλείται στην ιδεολογική κειμενογραφία και ως εκ τούτου να γνωρίζεις ότι λειτουργεί και ως αλλοτριωτική διαδικασία… και αυτό πρέπει να το σκεφτείς καλά …αν επιθυμείς να γράφεις ελεύθερα η να γράφεις αμειβόμενος κατ αποκοπή με ότι αυτό σημαίνει…
Απάντηση στον υποφαινόμενο της καθηγήτριάς Αλίκης Μαραγκοπούλου της Παντείου Σχολής στο ερώτημα επαγγελματική η ελεύθερη αρθρογραφία;

Η επικοινωνία που επιτυγχάνεται ανάμεσα στον πολίτη και τον «χώρο» της πολιτικής εφημερίδος αποτελεί διαδικασία μοναδική, με την έννοια ότι εξυπηρετείται ανάγκη ουσιαστική, και δομική όσον αφορά την ισορροπία του ανθρώπου, που ενδιαφέρεται τόσο για την πληροφόρηση όσο και για την ενημέρωσή του.

Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ γράφοντος και αναγνώστη, και με αυτή την έννοια είναι μια σχέση «ερωτική»,δηλαδή ο γράφων κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση δεν επαναλαμβάνεται αλλά «επιχειρεί» εκ νέου την παρουσίαση ενός νέου κειμένου, μιας νέας δηλαδή επικοινωνιακής προσπάθειας.

Προσπάθεια την οποία ο αναγνώστης ιδιαίτερα σήμερα μπορεί να αξιολογήσει, και έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί αφενός την διάθεση του γράφοντος και την ποιότητα της νέας γραφής ξεχωρίζοντας την από το σύνηθες φαινόμενο της αντιγραφής, και αφ ετέρου τον στόχο του γράφοντος, αν πρόκειται δηλαδή για μια ειλικρινή επικοινωνιακή τοποθέτηση η αν πρόκειται για μια δημοσίευση που στοχεύει απλά και μόνο στην αυτοϊκανοποίηση του.

Για την Δημοκρατία η ελευθεροτυπία αποτελεί τον πυλώνα της διασφάλισης της.

Για την ελευθεροτυπία, ανασταλτικό παράγοντα αποτελούν οι κατ επάγγελμα «κομματικό- δίμιτοι», αρθρογράφοι και οι πάτρωνές τους από όλους τους χώρους εξουσίας βεβαίως, οι οποίοι με ανελέητη θρασύτητα, προκάλεσαν στον χώρο του έντυπου τύπου τις προϋποθέσεις για την «αλλοτρίωση» που υφίσταται αυτή η δυναμική δημοκρατική σχέση ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική εφημερίδα.

Για την αλλοτρίωση- την αποξένωση με απλά λόγια-του αναγνώστη από την πολιτική εφημερίδα, ευθύνη καίρια και κύρια φέρνει και ο εκδότης της, ο οποίος πολλάκις δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το πνεύμα ούτε με το νόημα της ελευθεροτυπίας, αλλά με εργολαβίες οικοδομικές, και πολιτικές μπίζνες.

Και σε αυτή την ανεπανάληπτη μοναδική και αναντικατάστατη μορφή ενημέρωσης και πληροφόρησης του πολίτη από την εφημερίδα, προκαλείται η καταστροφική αποξένωση , η αλλοτρίωση του, σε σχέση με τo πολιτικό έντυπο όταν συμβαίνει, και σήμερα είναι σχεδόν το σύνηθες, η εφημερίδα να δίνει προτεραιότητα στην ιδιότητα του γράφοντα και όχι στην ποιότητα των απόψεών του.

Αυτό συμβαίνει στον κεντρικό αλλά και στον περιφερειακό τύπο, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα, αμέτρητα κείμενα αμφιβόλου προέλευσης με την έννοια που παραπάνω αναφέρθηκε, καθότι πλήθος εξ αυτών αποτελούν κακέκτυπες αντιγραφές ,πρόχειρα γραμμένες ,δίνοντας την εντύπωση στον Πολίτη, ότι αγόρασε όχι πολιτική αλλά κομματική εφημερίδα και μάλιστα του προηγούμενου μήνα μιας και πολλοί εξ αυτών –που γράφουν αποκλειστικά δήθεν- αρέσκονται στο ανακάτεμα του ίδιου κειμένου αλλάζοντας τον τίτλο, προκαλώντας αυτό που περιγράφουμε ως αποξένωση- αλλοτρίωση.

Λειτουργούν αποτρεπτικά ιδιαίτερα σήμερα, οι απόψεις «κάποιων» εμπλεκόμενων, και μη, επωνύμων οι οποίο αφού έχουν «εξασφαλίσει» θέση για την φωτογραφία τους , τους είναι αδιάφορη τόσο η ποιότητα του κειμένου, όσο και η ζημία που προκαλούν στον πολίτη στην σχέση του με την εφημερίδα.

Είναι φανερή σήμερα η άρνηση του Πολίτη να συμμερισθεί απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού προβληματισμού ,και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ καθότι ο πολιτικός προβληματισμός αποτελεί με βεβαιότητα μονόδρομο για πολιτικό παρεμβατισμό όσον αφορά το πλάτεμα και το βάθεμα της Δημοκρατίας .

Νομιμοποιούμαι ως πολίτης να εκφράσω την άποψη ότι αδικεί τον αναγνώστη, ιδιαιτέρως σήμερα η στοχευόμενη κομματικά αρθρογραφία, και επιτείνει την προβληματική της σχέσης πολίτη και πολιτικού εντύπου καθότι αυτός μέσα από την ανούσια κομματική αντιπαράθεση αντιλαμβάνεται το έντυπο ως κομματικό τραίνο και όχι ως διαδικασία παραγωγής πολιτικής άποψης, και πολιτικής σκέψης ,η οποία παράγεται βεβαιότατα και μέσα από τις πολιτικές εφημερίδες.

Στη Δημοκρατία έχω υποχρέωση ως ενεργός πολίτης και αναγνώστης να κρίνω όχι μόνο το κείμενο του οποιοδήποτε, αλλά και να σχολιάσω την στοχευόμενη πολιτικά κατά τίτλο, αλλά κομματικά κατά περιεχόμενο τοποθέτηση.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την ελευθερία του καθενός να γράφει ότι θέλει και των εφημερίδων να δημοσιεύουν αυτά που επίσης επιλέγουν, με την προϋπόθεση ότι ,θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το τι σημαίνει αλλοτρίωση η οποία προσβάλει σαν σαράκι σήμερα και την σχέση πολίτη εντύπου, και εν τέλει την σχέση του πολίτη με την πολιτική.

  • Πρώτη γραφή κατά τίτλο και δεύτερη μερικώς κατά κείμενο ,με πολιτικούς και όχι κομματικούς προσδιορισμούς.
  • Το κείμενο τίθεται στην διάθεση της Δ/σης της εφημερίδος για δημοσίευση ,χωρίς την αξίωση να είναι αποκλειστικό, με την πεποίθηση όμως ότι είναι αποκλειστικό το θέμα που προσεγγίζει, με τον πρέποντα σεβασμό στην τοπική κοινωνία, η οποία μπορεί να διακρίνει κείμενα γραμμένα με την λογική του προχθές, και κείμενα τα οποία εντοπίζουν θέματα του αύριο.

Σας ευχαριστώ θερμά.

Περισσότερα

Προεδρική υποψηφιότητα

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου –Κοινωνιολόγος

Δώρα & αντίδωρα και στον ανώτατο πολιτειακό θεσμό;

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την από καιρό υποβόσκουσα και διαφαινόμενη σήμερα πρόταση διάσωσης της παρούσης κυβερνητικής ισορροπίας δια της υποψηφιότητας του Κου Κουβέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Χωρίς βεβαίως κοινωνικά αποδεκτή αιτιολόγηση, η οποία κατ ουσία θα αποτελέσει μαξιλάρι στην κυβερνητική συνύπαρξη δεξιών, σοσιαλιστών, ακροδεξιών αλλά και των οραματιστών της κεντροαριστεράς.

Προβάλλεται δε ότι ως πιθανός πρόεδρος θα είναι και αυτός πρόεδρος όλων των Ελλήνων χωρίς βέβαια την συγκατάθεσή των, αφού κατάφερε με τα «ήξεις αφήξεις» του να αποτελέσει τον δούρειο ίππο στην Ελλάδα των μνημονίων, αλλά και να συντελέσει στην αδιανόητη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα..

Με υποβολιμαίο τρόπο, παλαιοκομματική μεθοδολογία, και δήθεν πολιτειακό σχεδιασμό γίνεται πρόταση για την Προεδρία της Δημοκρατίας αλλά κατ ουσία προσπάθεια για την συνέχιση αυτής της καταστροφικής πολιτικής στην Ελλάδα, και προτείνεται εκ των άνω αρχηγός κόμματος με ελάχιστη κοινωνική επιρροή από παρέα εμπλεκομένων δημοσιογράφων, καναλιών, πρώην υπουργών, και γερασμένων πολιτικών, υπό την αιγίδα βέβαια και τις ευλογίες του προέδρου και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, οι οποίοι ελέγχονται για την πολιτική των πρακτική, ο οποίος διαθέτει ασήμαντη κοινωνική συμπάθεια, αλλά οπωσδήποτε ελεγχόμενη πολιτική συμπεριφορά όσον αφορά στα των συνεργασιών με τους ανωτέρω.

Μια κίνηση εκ των άνω, γνωστών από τα παλιά, πιθανότατα με παλιές συμφωνίες και γνωριμίες, δήθεν με εθνικό προσανατολισμό, ξεχνούν όμως και είναι κρίμα να παραγνωρίζουν ότι ο προσανατολισμός δεν ανακαλύπτεται ως δια μαγείας και ξαφνικά από τους πάνω αλλά χαράσσεται από τους κάτω από κοινωνικά κινήματα και κοινωνικές ομάδες και φορείς..

Με έντονη την απορία στον σκεπτόμενο πολίτη γιατί ένας πολιτικός που δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει ούτε στους οπαδούς του αν το νερό μπήκε στην βάρκα, ή η βάρκα έπεσε στο νερό όσον αφορά την θέση του στην σύμπραξη με το κυβερνητικό σχήμα θα μπορέσει να αποτελέσει καλή υποψηφιότητα για πρόεδρος όλων των Ελλήνων.

Φαντάζει κάπως περίεργη η προσπάθεια και το όψιμο ενδιαφέρον εντεταλμένων καναλιών και δημοσιογράφων στο λιβάνισμα πολιτικών παλαιάς κοπής και χαρακτηριστικών, οι οποίοι φάνηκε στις τελευταίες εκλογές ότι έχουν επιδερμική σχέση με την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα αυτήν του πεζοδρομίου της ανεργίας του πόνου και της φτώχειας, αν και έχουν καίρια ευθύνη για την εξέλιξη που βιώνει η χώρα σήμερα, ευθύνη την οποία αναγάγουν σήμερα ως εθνική κληρονομιά, παρότι ο κόσμος την θεωρεί ως εθνική κατάρα.

Ο ανώτατος πολιτειακός θεσμός της δημοκρατίας θα ήταν δυνατόν, να έχει κοινό σημείο αναφοράς την πεποίθηση των κομμάτων ότι υπάρχουν και άμεμπτοι ικανοί και αξιόλογοι και εκτός των κομματικών σχηματισμών.

Με βάση την παραπάνω παραδοχή έρχεται σε αντίθεση η πρόταση η οποία αν τελικά γίνει πραγματικότητα αφού συσπειρώσει τουλάχιστον τον αναγκαίο αριθμό «εκπροσώπων του ελληνικού λαού» θα λειτουργήσει καθαρά ως σωσίβιο διάσωσης της κυβερνητικής αστάθειας ως ανάχωμα για την εξέλιξη της δημοκρατίας και την όποια κοινωνική εξέλιξη στην χώρα μας.

Ναι, η Προεδρία της Δημοκρατίας θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με άλλου είδους σοβαρότητα, να προτείνονται προσωπικότητες ικανές να εμπνεύσουν στο εσωτερικό και το εξωτερικό, να εκπέμπουν σεβασμό και εκτίμηση και σε καμία περίπτωση να μην υπονοείται η οποιαδήποτε «εμπορική» συναλλαγή ιδίως με υποψήφιο εν ενεργεία πολιτικό ο οποίος μάλιστα στην κοινωνική αντίληψη υπολείπεται ουσιωδώς για τις πράξεις του τις πολιτικές βέβαια, ο οποίος μάλιστα επιβεβαίωσε την παροιμιώδη ρήση με λένε «Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω».

Όχι κύριοι αυτής της παρέας, η όποια δυναμική δεχτείτε επιτέλους ότι αναζητείται στην κοινωνία, πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για τον κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας .

Δίνεται η εντύπωση με αυτή την δημοσιογραφική καμπάνια πλασαρίσματος του ονόματος Κουβέλη ότι αφού η ιστορία με την κεντροαριστερά δεν περπάτησε με αξιοπρέπεια καθότι δεν ακούμπησε σε κοινωνικές μάζες, αλλά σε τυχάρπαστες προσωπικότητες κεντροαριστερές κατ όνομα αγόμενες και φερόμενες, θα επιχειρηθεί εκ νέου η αξιοποίηση του ως εγγυητή συσπείρωσης των πολιτικών υπολειμμάτων στον κυβερνητικό συνεταιρισμό, και όχι βέβαια ως εγγυητή της παραπέρα ανάπτυξης της ελληνικής δημοκρατίας. .

Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς και κατά συνέπεια η πρόταση για πρόεδρο δημοκρατίας προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και βρίσκεται μακριά από εκείνη που οδήγησε σε αυτήν την μνημονιακή υποχρέωση, από φορείς αλλά κυρίως από πρόσωπα της πολιτικής και όχι μόνο εξουσίας, τα οποίοι αλαζονικά αγνόησαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης.

Η ετσιθελική λοιπόν «πρωινή» επιθυμία κάποιων οι οποίοι θεώρησαν ότι το πολίτευμα, η πολιτική, τα κόμματα, και η δημόσια ζωή, δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτούς, αλλά βέβαια χωρίς τους πολίτες, αδιαφόρησαν και για το ότι, το κοινωνικό σώμα θα εκλάβει αυτές τις υποβολιμαίες συντάξεις υπογραφών ως κινήσεις προσωπικής προβολής και σωτηρίας.

Κατά συνέπεια θεωρούμε ότι καιρός είναι να επιχειρηθεί πολιτική επανατοποθέτηση όσον αφορά το θέμα, τι είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ως τότε ο πολίτης θα αμφιβάλλει συνεχώς , ο νέος θα βρίσκεται εκτός του πολιτικού γίγνεσθαι, και η κοινωνία θα μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες όπως η πρόσφατη «φρέσκια άποψη» του κυρίου Μπίστη από του οποίου τα συμφραζόμενα στα κανάλια σαφώς προκύπτει ότι την ακραία και ανιστόρητη θεωρία περί των δυο άκρων την ενστερνίζεται και με χυδαίο και προκλητικό τρόπο την πλασάρει.

Κοντολογίς αγαπητέ αναγνώστη θεωρούμε ότι πολιτικές παρέες χωρίς κοινωνική αναφορά μπορούν να δημιουργούν ομίλους και συμβούλια δύσκολα όμως κόμματα και πολιτικές κινήσεις εκ του μηδενός με την έννοια της απουσίας των πολιτών, είναι δε πολιτική πρόκληση όταν η πολιτική σκοπιμότητα ακουμπά τον μέγιστο πολιτειακό θεσμό.

Κοντολογίς αγαπητέ αναγνώστη είναι προβοκατόρικη αν όχι άσχετη και άστοχη αλλά και ατεκμηρίωτη η άποψη που οι επαγγελματίες της πολιτικής «κολοτούμπας» θέλοντας να αποκρύψουν την πραγματικότητα επικαλούνται την Δημοκρατία, και την κεντροαριστερά, μόνο που με την συμπεριφορά των έχουν πείσει το κοινωνικό σύνολο ότι έχουν επιδερμικές σχέσεις μαζί της, δεν την εκφράζουν όχι τώρα μόνο αλλά από την μεταπολίτευση και μετά γιατί πλείστοι εξ αυτών που ενδιαφέρονταν έως χθες δήθεν για την κεντροαριστερά έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους να δημιουργήσουν προϋποθέσεις προσωπικής παρουσίας στα πράγματα τα πολιτικά, …νισάφι όμως όχι και στα πολιτειακά… καθότι αρκετές μετριότητες υπηρέτησαν τον ύψιστο θεσμό ως εντεταλμένοι δημόσιοι υπάλληλοι…

Υγ. Στη θύμησή μου έρχεται ο αείμνηστος καθηγητής μου Σάκης Καράγιωργας και το παρακάτω κομμάτι από την ιστορική του απολογία, μόνο που τα ανταλλάγματα που εννοεί ο Kαράγιωργας δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά που οι συνδαιτυμόνες των μνημονίων εξαργυρώνουν πιθανότατα ακόμη και σε αυτή την προεδρική εκλογή.

…δι’ όλας αυτάς τας θυσίας τι ζητεί ως αντάλλαγμα από εμέ ο ελληνικός λαός και η πατρίς; Τι ζητεί από όλους τους πνευματικούς ανθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Να προσφέρουν τας επιστημονικάς των υπηρεσίας και να είναι θεματοφύλακες των ηθικών και πνευματικών αξιών…

Πολιτικό άρθρο πρώτο- γραμμένο κατά κείμενο και τίτλο. Αυτό τονίζεται για την αξιοπιστία των μέσων που πιθανότατα θα ήθελαν να φιλοξενήσουν και όχι να συμφωνήσουν με την παραπάνω αναφορά, κείμενο ελεύθερο δημοσίευσης.

Ο πυρήνας του άρθρου έχει να κάνει με την διαδικασία και όχι με το κάθε πρόσωπο.

Περισσότερα

Μπίζνες & πατριωτική στάση

Γράφει ο Χρήστου Παπαδημητρίου, Προέδρου Τ Κ Πύργου  Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή το Γ παγκόσμιο συνέδριο ηπειρωτών εξωτερικού στα Γιάννενα, που συμπίπτει χρονικά με την ολοκλήρωση της μεταβίβασης ολοκλήρου του μετοχικού κεφαλαίου της Δωδώνης σε μη ηπειρωτικά χέρια.

ΥΓ.Ο υποφαινόμενος σέβεται την δράση και την στάση του απόδημου ηπειρώτη, και για μεν την δράση του τον συγχαίρει γιατί αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση σε διάφορους τομείς, για δε την στάση του όμως στα σοβαρά θέματα της ηπείρου όπως ήταν μέχρι χθες της Δωδώνης και πιθανότατα αύριο των εναπομεινάντων συνεταιριστικών εταιρειών τον κρίνει αυστηρά για την αποστασιοποίησή του, στάση η οποία κατ άλλους χαρακτηρίζεται ως αδιάφορη… ή και κατ άλλους στάση αναμονής καθότι παν δώρο απαιτεί ενίοτε αντίδωρο…

Δυστυχώς η ευτυχώς η Δωδώνη ακολούθησε την προδιαγεγραμμένη εξέλιξη…
Μια πορεία κατανοητή για τους υποψιασμένους, αδιανόητη για τους ρομαντικούς.

Και δυστυχώς τα μεγάλα «χαμπέρια» για τον τόπο τελειώνουν όταν φτάνουμε στο δια ταύτα, δηλαδή στους «παράδες», τους οποίους ο τόπος δεν θέλει ως χάρισμα αλλά ως πατριωτική οικονομική τοποθέτηση στην προσπάθεια για οικονομική ανάταξη τόσο της χώρας όσο και της Δωδώνης μας…

Το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη, έληξε οριστικά και ταυτόχρονα έληξε η παραφιλολογία, ο πολιτικός παρεμβατισμός, και η ανέξοδη φλυαρία.

Για ένα μεγάλο διάστημα οι θέσεις και οι τοποθετήσεις είχαν ως σημείο αναφοράς κυρίως την βούληση των Ηπειρωτών γενικά προφανώς γιατί στόχος ήταν να υποστηριχθεί η καθολικότητα του αιτήματος να επιστρέψει η Δωδώνη σε Ηπειρωτικά χέρια.

Mόνο που αυτά τα χέρια εντός κι εκτός της Ηπείρου δεν εμφανίστηκαν ποτέ.

Καμία σοβαρή πρόταση αγοράς κι εξυγίανσης της εταιρείας από Ηπειρώτες ντόπιους η απόδημους, αρκετές όμως προτάσεις με άνεση πολιτικής φλυαρίας, από εμπλεκόμενους οι οποίοι είχαν ξεχαστεί στην εποχή του «Γιάννης γερνάει και Γιάννης πίνει» αφού κατάντησαν μια μεγάλη εταιρεία σε πολιτικό περίπτερο.

Και από ότι μπορεί κανείς να συμπεράνει φάνηκε ότι η ντόπια κοινωνία δεν διέθετε και δεν διαθέτει τόσο οικονομικά εύρωστους ή διαθέτει αλλά αυτοί δεν ήθελαν να τοποθετηθούν εμπορικά απέναντι στη Δωδώνη, αλλά το ίδιο απεδείχθη και με τον απόδημο ηπειρώτη και επιτυχημένο εν πολλοίς απόδημο επιχειρηματία που δυστυχώς σε όλη την διαδικασία σφύριζε αδιάφορα …και αυτή είναι η πραγματικότητα.

Έτσι ο απόδημος Ηπειρωτικός Ελληνισμός εμφανίστηκε εντελώς απρόθυμος σε αυτές τις πράγματι δύσκολες στιγμές για την σημαντικότερη βιομηχανία της Ηπείρου και μιας από τις πιο αξιόλογες της Ελλάδος να σταθεί ιστορικά μπροστά στην πρόκληση.

Τα συνέδρια και οι πολιτιστικές παρεμβάσεις των αποδήμων είναι από όλους τους Ηπειρώτες καλοδεχούμενα, τώρα όμως οι περιστάσεις επέβαλαν την παρουσία των αποδήμων «ανασκουμπωμένη» και όχι «γραβατομένη»… και οπωσδήποτε εθνικά τοποθετημένη…

Στις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές για τον τόπο και την Δωδώνη ιδιαίτερα η Ήπειρος ανέμεινε την οικονομική παρουσία των Απόδημων, με την έννοια βέβαια της οικονομικής και εμπορικής στάσης και όχι της οικονομικής βοήθειας η οποία μαζί με το πατριωτικό σθένος θα έκανε την διαφορά και για την Δωδώνη.

Καλώς η κακώς η Ήπειρος και τα Γιάννενα αισθάνονται αυτή την απουσία.

Η άποψη αντιθέτως περί της γενικής βούλησης των Ηπειρωτών είχε μόνο συναισθηματικό χαρακτήρα καθότι έως την έναρξη της διαδικασίας πώλησης οι ενέργειες κάποιων Ηπειρωτών που είχαν χειριστεί από υπεύθυνες θέσεις τα της Δωδώνης είχαν διαμορφώσει στη γαλακτοβιομηχανία τέτοια κατάσταση η οποία δεν ήταν αναστρέψιμη, και η πραγματικότητα ήταν και είναι ότι η Δωδώνη ως ανώνυμη εταιρεία, διέπονταν από νομικής και φορολογικής άποψης εκ του καθεστώτος των ανωνύμων εταιρειών και το ουσιαστικότερο είχε μέτοχο που διέθετε πάνω από το 51% και αυτός ήταν η Αγροτική τράπεζα.

Δεν ενδιαφέρει την παρούσα αναφορά ο τρόπος με τον οποίο μεταβιβάστηκαν η αγοράστηκαν οι μετοχές από την τράπεζα και τούτο διότι ως πολύ ειδικό ζήτημα απαιτεί και ειδική πληροφόρηση την οποία δεν διαθέτουμε, κατά συνέπεια για λόγους αξιοπιστίας σχολιάζουμε το πραγματικό γεγονός.

Επίσης ως πολίτη Ηπειρώτη με βρίσκει αντίθετο, το σενάριο και το οποίο θεωρώ ότι είναι εκτός πραγματικότητας, να διαχέεται δηλαδή η άποψη ότι η γενική βούληση που και πάλι δεν προσδιορίζεται, όφειλε να είχε ενεργοποιηθεί, αποκρύπτοντας την πραγματικότητα ότι αυτός που κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών στην ΑΕ, καλώς η κακώς μπορεί και να την πουλήσει όποτε θελήσει, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ως Ηπειρώτης θα ήμουν ευτυχής αν η Δωδώνη χαρίζονταν με οποιοδήποτε τρόπο στους Ηπειρώτες, η βούληση των Ηπειρωτών από μόνη της όμως τέτοιο θαύμα ήταν αδύνατο να το επιτύχει, ως οικονομολόγος όμως πίστευα ότι αν δεν την αγόραζαν Ηπειρώτες θα την αγόραζαν όποιοι μπορούσαν, και αυτοί που μπόρεσαν δυστυχώς δεν είναι ούτε ηπειρώτες ντόπιοι ούτε απόδημοι.

Συμφωνούμε όλοι οι Ηπειρώτες ότι το κεφάλαιο αυτό που λέγεται Δωδώνη ορθώθηκε κατά βάση από τους ηπειρώτες κτηνοτρόφους, αυτό όμως από μόνο του δεν ήταν αρκετό και δεν προέκυπτε από πουθενά ότι η Αγροτική τράπεζα θα λειτουργούσε συναισθηματικά, το ίδιο θα συμβεί και τώρα με τον κτηνοτρόφο, το γάλα, την διακίνηση, την τιμή.

Το πιο έντιμο θα ήταν οι άνθρωποι που γνωρίζουν την πορεία της Δωδώνης να εξηγήσουν στον ηπειρώτη με ποιες ενέργειες η Αγροτική κατέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο, και να εξηγήσουν στους κτηνοτρόφους ότι η τράπεζα δεν ήταν ορφανοτροφείο, αλλά κερδοσκοπικός οργανισμός, κοντολογίς και με απλά λόγια για να παρέμεινε η βιομηχανία σε χέρια Ηπειρωτών θα έπρεπε η Αγροτική να εισέπραττε Ηπειρώτικα χρήματα.

Αυτή η αναφορά αγαπητέ αναγνώστη δεν γράφεται τόσο για την Δωδώνη.

Γράφεται με την υποψία μήπως ξαναδούν τα Γιάννενα και η Ήπειρος το ίδιο έργο με άλλες συνεταιριστικές βιομηχανίες και όχι μόνο…

Γράφεται με την πεποίθηση ότι στο προσεχές συνέδριο άπαντες θα τοποθετηθούν επιτέλους στο τι θέλουμε και στο τι θέλουν στο τι επιδιώκουν και με ποια λογική οι απόδημοι από αυτό το συνέδριο.

Ο τόπος ισχυρίζομαι δεν χρειάζεται ελεημοσύνη από κανέναν είτε είναι ντόπιος είτε απόδημος ηπειρώτης, χρειάζεται από αυτόν που έχει οικονομική επιφάνεια σε τούτες τις δύσκολες ώρες τοποθέτηση πατριωτική εθνική, τοποθέτηση ελληνική .

Κατά συνέπεια οφείλουν οι ντόπιοι ομιλητές μετά τα «καλωσορίσματα» να τονίσουν στους πατριώτες μας απόδημους ότι την παρουσία τους και το συνέδριό τους τούτη τη φορά θα πρέπει να απασχολήσει και το ζήτημα της οικονομικής τοποθέτησή τους στον τόπο, άλλως κύριοι θα ξανά βοήσωμεν το ήλθαν, είδαν, και απήλθαν…

Η παραπάνω αναφορά απηχεί μόνο τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος, είναι κατά τίτλο και κείμενο του ιδίου, και τούτο συνεχώς αναφέρεται, για την αξιοπιστία του εντύπου που πιθανόν να έκρινε ότι θα μπορούσε να φιλοξενηθεί στις στήλες του.

Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Περισσότερα

*T a b u l a R a s a. Αίτιο ή αποτέλεσμα του ελληνικού πολιτικού αμοραλισμού;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου Κοινωνιολόγος-Οικονομολόγος.

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την επικείμενη εκλογή Προέδρου Της Ελληνικής Δημοκρατίας και την ανήκεστο «πολιτική ίωση» των επαγγελματιών της πολιτικής να τους απασχολεί η διαδικασία μόνο ως αριθμητικό μέγεθος, και να αδιαφορούν πλήρως για το τι σημαίνει αυτό το «παιχνίδι» τους για την αξιοπιστία του θεσμού για τον οποίο δήθεν κόπτονται.

Και βέβαια σε σχέση και με το μέγεθος της εκλογικής αποχής, η οποία από όρος της πολιτικής διαδικασίας εξελίχτηκε με «ακούσιες τεχνικές» και μεθόδους σε θέση της προβοκατόρικης συζήτησης όσον αφορά το από πού αντλεί δύναμη και νομιμοποίηση ο φασισμός.

Βεβαίως εσύ αγαπητέ αναγνώστη γνωρίζεις την πραγματικότητα, ότι τον Γιάννη Aγιάννη τον έσπρωξε η πείνα στο κλέψιμο της φρατζόλας, και βεβαίως ότι τον έλληνα και σημερινό Γιάννη Aγιάννη σπρώχνει στους κόλπους της αντίδρασης η αδυναμία του χορτάτου να καταλάβει τι σημαίνει πείνα, και δυστυχώς η αδυναμία των “φερόμενων” ως δημοκρατών να εξηγήσουν γιατί απλά ενεργούν εν λευκώ στις επιταγές τρίτων.

Είναι σαφές ότι το πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι τα όποια ποσοστά αποχής του εκλογικού σώματος, αλλά πρωτίστως η ηλικιακή διάρθρωση των πολιτών που στέκονται με αρνητική διάθεση απέναντι στο θεμελιώδες μέγεθος της Δημοκρατίας, αυτό της εκλογικής διαδικασίας.

Η αποχή αναμφίβολα αποτελεί ανάχωμα για την εξέλιξη της Δημοκρατίας, αν μείνουμε δε στην επί σκοπώ αριθμολογία, στην ανόητη και πολλές φορές «κατευθυνόμενη και προβοκατόρικη κουβέντα» στα κανάλια, και στην επιφανειακή άποψη «περί καναπέδων», τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, τις οποίες η δημοκρατία των ηλικιωμένων από κάθε άποψη πολιτικών δεν θα μπορέσει να τιθασεύει, με απρόβλεπτες συνταγματικές συνέπειες στο εγγύς μέλλον.

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστές κάστες και επαγγελματικές ομάδες με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα – να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές», όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά της αποχής από τις εκλογές αποτελεί καρκίνωμα για την επιβίωση και εξέλιξη του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής, αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα ότι συμπεριφορές και πρακτικές αγγίζουν τα όρια της tabula rasa, υπό την έννοια της πολιτικής ενέργειας χωρίς πολιτική ευθύνη καθότι κατέστη η εκτελεστική εξουσία εκτελεστικό όργανο τρίτων θεσμικών και μη θεσμικών παραγόντων.

Επικίνδυνο όμως είναι ως φαινόμενο πολύ περισσότερο για την ανάπτυξη της Δημοκρατίας, τον πολιτικό μας βίο, η και πάλι καταγεγραμμένη άποψη στην συνείδηση των πολιτών ή σωστότερα των ενεργών πολιτών, των οποίων έχει με αυτές τις συμπεριφορές και πρακτικές των «πολιτικών» περιθωριοποιηθεί η πολιτική των προσωπικότητα, και αδρανοποιηθεί η πολιτική των σκέψη και άποψη, ότι η αποχή δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθειά νοσηρής κατάστασης στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Αν από εδώ δεν ξεκινήσει η επανατοποθέτηση και η ανάταξη των φθαρμένων πολιτικών συμπεριφορών η αποχή θα συνεχίζεται, αν δηλαδή δεν αλλάξουν τακτική να βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος, αν δηλαδή δεν αντιληφθούν ότι δεν είναι αναντικατάστατοι, αν δηλαδή δεν σταματήσουν να φυτεύουν δέντρα στην άμμο, αν δηλαδή δεν καταλάβουν ότι τα κόμματα έχουν λόγο ύπαρξης όταν έχουν αναφορές στο πεζοδρόμιο και στους πολίτες.

Αποτελεί κοινό τόπο επίσης ότι η αρνητική ή η θετική άποψη του πολίτη όσον αφορά τον πολιτικό αποτελεί βασική παράμετρο για την ποιότητα και την ανάπτυξη η συρρίκνωση της Δημοκρατίας.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η διαχέουσα άποψη περί μη συμμετοχής στα της πολιτικής ενασχόλησης.

Η άσκηση της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αγνόησε την πολιτική βούληση των πολιτών, η οποία διαμορφώνεται συνήθως με πολιτικές λόγων, ασκήθηκε πέρα και έξω από κάθε λογική, αγνοώντας επιδεκτικά η κατ άλλους προσβάλλοντας χαρακτηριστικά την κοινωνική επιταγή.

Αυτή η κατάσταση της πολιτικής αδιαφορίας του κόσμου εκ της πολιτικής συμπεριφοράς των πολιτικών, αποτελεί κατά την άποψη μου αρνητικό σύμπτωμα και ανασταλτικό παράγοντα της επιβίωσης και παραπέρα εξέλιξης της Δημοκρατίας

Αυτή η πολιτική αδιαφορία μετατρέπεται πολύ σύντομα με συγκεκριμένες ιστορικές μεθόδους και πολιτικές σε πολιτική διαμαρτυρία, σε πολιτική αλχημεία, σε πολιτικό και δημοκρατικό εκτροχιασμό.

Αν λοιπόν συνεχίσουν έτσι να διάγουν τον πολιτικό τους βίο με αλαζονεία και αμετροέπεια και συνεχίσουν να θεωρούν την παρουσία τους στην πολιτική αναντικατάστατη να βλέπουν το όποιο δέντρο και όχι το κοινωνικό δάσος και το τι συμβαίνει στο πεζοδρόμιο θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια την δημοκρατία σε περιπέτειες.

Η παρατήρηση, και η περιγραφή του γεγονότος, σε ένα κείμενο που απευθύνεται σε πολίτες, ολοκληρώνεται συνήθως με πρόταση, δηλαδή δεν αρκεί για τον αναγνώστη, αλλά και για τον γράφοντα μόνο άποψη, η μόνο μακροσκελής περιγραφή και αναφορά.

Η πρόταση σαφής, ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα επιμένει στην μη συμμετοχή, ο νέος να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει και το πιο επικίνδυνο η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες του τύπου των διάφορων «χρυσών και ελληνικών αυγών»
«Αυτό που δεν έπρεπε, και δεν πρέπει να ξανασυμβεί στο μέλλον είναι αυτή η αδιανόητη και αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους ασχολούμενους με την πολιτική διαχείριση της εξουσίας, οι οποίοι αλαζονικά αγνόησαν και αγνοούν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης και ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι μια συνεχής διαδικασία στο χρόνο εξέλιξης της Δημοκρατίας, και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψιν του ότι η φαύλη διαχείριση των κοινών θα τον οδηγεί στο μέλλον εκεί που οδηγείται και ο πολίτης όταν παρανομεί, καθότι μια ευνομούμενη και σύγχρονα θεσμοθετημένη Δημοκρατία δεν μπορεί να προστατεύει με ειδικούς νόμους «μικρούς πολιτικούς» που επειδή βρέθηκαν στο χώρο της πολιτικής θεώρησαν και θεωρούν ότι η «Πολιτική» τελειώνει με τον «πολιτικό» .

*Ο τίτλος Τabula rasa υπονοεί την «λευκή διάθεση» για την εν λευκώ διαχείριση των ζητημάτων της ανάταξης της χώρας.

Η παραπάνω αναφορά αποτελεί κατά τίτλο και κείμενο πρώτη γραφή.

Επισημαίνεται για την αξιοπιστία εντύπου και γράφοντος.

Κείμενο στοχευόμενης γραφής στο θέμα «πολιτική εκτελεστική εξουσία», έχοντας υπ όψιν ότι άλλο πράγμα έχω την παραπάνω εξουσία, άλλο πράγμα την ασκώ, και άλλο πράγμα τι με ενδιαφέρει από την άσκησή της

Ευχαριστώ θερμά.

Περισσότερα