Ανομία. Ευδιάκριτο «πολιτισμικό» μας χαρακτηριστικό

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό – οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” ούτε με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία και με αυτό συμβαδίζει η λογική.

Η δε πολιτική εξουσία συνολικά φαίνεται δυστυχώς να μην μπορεί να αντιληφθεί και να διαχειριστεί άλλες διαδικασίες πέραν εκείνες που έχουν ως σημείο αναφοράς, το δημόσιο, τα δανεικά, την διαπλοκή με «νταβατζήδες» της μέρας και «μιζαδόρους» της νύχτας, του ποδοσφαίρου και των μέσων συσκότισης.

Δυστυχώς αγαπητέ μου η γενική ανομία μας κατάντησε ληξιπρόθεσμους σε χρέη αλλά το χειρότερο σε αξίες, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Περισσότερα

Πανεπιστημίου… τ ο ό ν ε ι δ ο ς…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΑυτονόητο είναι ότι αν δεν ακουμπήσει κανείς στη λέρα δεν θα είναι και λερωμένος.

Η παρακάτω αναφορά δεν αναφέρεται στο πρόσωπο του καθηγητή ο οποίος φέρεται ότι υπέπεσε στον πειρασμό που υπέπεσε και ο Μεταξόπουλος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά στην πεπατημένη της λεηλασίας αφενός του χρήματος αφετέρου της αξιοπρέπειας των όσων δεν συμμετείχαν ποτέ σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, νύχτας, υπόκοσμου, υποκλοπών, κλοπών και υπεξαιρέσεων.

Με αφορμή το τελευταίο περιστατικό αισχύνης… κατά τα λεχθέντα…, ενός ακόμη πολίτη με «κολάρο» και εκπαιδευτικού ανώτατης βαθμίδας ο οποίος φέρεται ότι μετέτρεψε τον οίκο του πνεύματος και της γνώσης των Ιωαννίνων σε οίκο εμπορίου, και συναλλαγής. Κατά συνέπεια αγαπητέ συμπολίτη στη χρονική και ιστορική στιγμή που βρισκόμαστε δεν φτάνει να συμπεριφερόμαστε ως άλλοι «Πόντιοι Πιλάτοι». Αυτό όμως συμβαίνει ξεδιάντροπα-υποκριτικά και προκλητικά, από τους ίδιους αλλά και από πρόσωπα που άσκησαν διοίκηση στο ίδρυμα ως αρχές πρυτανικές, χωρίς αιδώ… με περισσό θράσος… και με την ανοχή βεβαίως του τοπικού τύπου που αντί να τους αγνοήσει και περιφρονήσει, τους προβάλει ως πρότυπα… αυτούς και τα λεγόμενά τους… και οι «άθλιοι» δεν ντρέπονται να βλέπουν και φωτογραφία τους… τόσο μεγάλη επιμόλυνση, τέτοια έλλειψη παντελονιών και καθρεφτών, δυστυχώς…

Περισσότερα

1940 ήρωες ! ! ! 2014 αυτοχειρίες ; ; ;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου – Κοινωνιολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την περίοπτη θέση των προγόνων μας του 1940 στο ιστορικό γίγνεσθαι, εκ της οποίας διατυπώθηκε η μνημειώδης ρήση ότι οι «‘Ηρωες πολεμούν σαν Έλληνες», και της σημερινής συγκυρίας εκ της οποίας συνάγεται ότι οι Έλληνες συνεχίζουν να πολεμούν …πεινώντας και διψώντας…

Όχι…

αγαπητέ μου αναγνώστη δεν αποτελεί αυτή η μικρή αναφορά άρθρο ή δήθεν σοβαροφανή ανάλυση ή αν θέλεις περισπούδαστη μελέτη και τοποθέτηση για την σημερινή κατάσταση.

Κι ας είναι αδιανόητο, κοινωνικά καταστροφικό, και πολιτικά ανέντιμο, αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας, γεγονός το οποίο φαίνεται ότι θα λάβει στο εγγύς μέλλον χαρακτηριστικά εθνικής τραγωδίας.

Είναι όμως αναμφισβήτητο και το γεγονός ότι αυτές τις μέρες που στο Καλπάκι θα ξαναζωντανέψει το «ΟΧΙ» των προγόνων μας Ηρώων Ελλήνων, στην Αθήνα και αλλού οι νεοέλληνες θα φροντίζουν για την σωτηρία της πατρίδας, μόνο που σε αυτή την προσπάθεια προτάσσεται η προσωπική σωτηρία ενός εκάστου εξ αυτών, των αυτόκλητων σημερινών σωτήρων.

Δεν μπορώ να εκτιμήσω αν η ιστορία τους τοποθετήσει δίπλα στους ήρωες που πολεμούσαν σαν Έλληνες, ή δίπλα στους μικρό ήρωες που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν ως «τζάμπα μάγκες».

Ναι…

αγαπητέ μου αναγνώστη ο σκοπός της αναφοράς αυτής είναι η επιβεβαίωση της πιθανής σύμπτωσης των απόψεών μας σε ότι αφορά το νόημα και τον απόηχο των ημερών.

Ο απόηχος των ημερών του 1940 είναι σαφής και ξεκάθαρα συνεπάγεται ότι οι Έλληνες τιμούν τον αγώνα και την θυσία εκείνων που άφησαν τα κόκαλα τους στο Καλπάκι πολεμώντας με ανορθόδοξο τρόπο σε μέσα μεθόδους και ισχύ.

Το νόημα των ημερών του 2014 είναι ότι η θυσία του ελληνικού λαού φαίνεται ότι θα αποβεί άκαρπος καθότι πραγματοποιείται με «ορθόδοξο και συστημικό πόλεμο», προμελετημένο σχέδιο «ήττας», και ανίσχυρο ή κατ άλλους ανίκανο και άρα εθνικά επιζήμιο πολιτικό προσωπικό, το οποίο αντί να παράγει πολιτική και εθνικές νίκες, καταστρέφει την πολιτική και οδηγεί στις αυτοχειρίες, στην πείνα, και στην εξαθλίωση της κοινωνίας μας.

Ας είναι, η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί από την ψυχή μας, και αν χαθεί ας χαθεί ως δυναμικό μέγεθος τελευταίο.
Για αυτό θα φροντίσει εξ άλλου πλήθος συμπατριωτών μας- πατριωτών οι οποίοι κατά την διάρκεια της επετείου του έθνους μας θα προσευχηθούν για την σωτηρία της χώρας και των Ελλήνων από την «Αγία Σοφία» του Λονδίνου, δίπλα στις τράπεζες του Λονδίνου και δίπλα στις θυρίδες και τα θησαυροφυλάκια που έχουν τοποθετήσει το κάτι τις για τα γεράματά τους…

Κι ενώ οι Έλληνες θα παρακολουθούν την δοξολογία με στραμμένο το νου τους στον πράγματι ηρωικό αγώνα κατά του φασισμού, άλλοι Έλληνες θα έχουν στραμμένο το μυαλό τους στο να μας σώσουν αλλά από μακριά, εκεί που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους και την εθνική τους μικρότητα … σε ώρες και μέρες σε καιρούς και περιστάσεις που θα έπρεπε να είναι εδώ στον τόπο τους, δυστυχώς…

Ας είναι…

… πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν Έλληνες και έλληνες… Απόδημοι και απόδημοι… μικροί και μεγάλοι… Πατριώτες και πατριωτάκια…

Το έχει γράψει και καταγράψει η ιστορία, σήμερα όμως εμείς αποτίνουμε φόρο τιμής στους Ήρωες Έλληνες του 1940, οι οποίοι πράγματι ήταν πατριώτες πολέμησαν ως Ήρωες, και ήταν με βεβαιότητα Έλληνες.

Αιωνία η μνήμη αυτών των Ελλήνων προγόνων μας.

Περισσότερα

Η πολιτική εφημερίδα ως μηχανισμός αλλοτρίωσης σήμερα;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου
Κοινωνιολόγος-Οικονομολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΥγ… αγαπητέ μου να γνωρίζεις ότι η επί «μισθώ αρθογραφία» στην ουσία είναι μιας μορφής εργολαβία, κατά συνέπεια ο επαγγελματίας αρθρογράφος, δεν είναι δημοσιογράφος με την έννοια της καταγραφής του γεγονότος που έγινε, αλλά της έκφρασης άποψης που του παραγγέλλεται…, ιδιαιτέρως στην πολιτική εφημερίδα η παραπάνω θέση εξαντλείται στην ιδεολογική κειμενογραφία και ως εκ τούτου να γνωρίζεις ότι λειτουργεί και ως αλλοτριωτική διαδικασία… και αυτό πρέπει να το σκεφτείς καλά …αν επιθυμείς να γράφεις ελεύθερα η να γράφεις αμειβόμενος κατ αποκοπή με ότι αυτό σημαίνει…
Απάντηση στον υποφαινόμενο της καθηγήτριάς Αλίκης Μαραγκοπούλου της Παντείου Σχολής στο ερώτημα επαγγελματική η ελεύθερη αρθρογραφία;

Η επικοινωνία που επιτυγχάνεται ανάμεσα στον πολίτη και τον «χώρο» της πολιτικής εφημερίδος αποτελεί διαδικασία μοναδική, με την έννοια ότι εξυπηρετείται ανάγκη ουσιαστική, και δομική όσον αφορά την ισορροπία του ανθρώπου, που ενδιαφέρεται τόσο για την πληροφόρηση όσο και για την ενημέρωσή του.

Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ γράφοντος και αναγνώστη, και με αυτή την έννοια είναι μια σχέση «ερωτική»,δηλαδή ο γράφων κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση δεν επαναλαμβάνεται αλλά «επιχειρεί» εκ νέου την παρουσίαση ενός νέου κειμένου, μιας νέας δηλαδή επικοινωνιακής προσπάθειας.

Προσπάθεια την οποία ο αναγνώστης ιδιαίτερα σήμερα μπορεί να αξιολογήσει, και έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί αφενός την διάθεση του γράφοντος και την ποιότητα της νέας γραφής ξεχωρίζοντας την από το σύνηθες φαινόμενο της αντιγραφής, και αφ ετέρου τον στόχο του γράφοντος, αν πρόκειται δηλαδή για μια ειλικρινή επικοινωνιακή τοποθέτηση η αν πρόκειται για μια δημοσίευση που στοχεύει απλά και μόνο στην αυτοϊκανοποίηση του.

Για την Δημοκρατία η ελευθεροτυπία αποτελεί τον πυλώνα της διασφάλισης της.

Για την ελευθεροτυπία, ανασταλτικό παράγοντα αποτελούν οι κατ επάγγελμα «κομματικό- δίμιτοι», αρθρογράφοι και οι πάτρωνές τους από όλους τους χώρους εξουσίας βεβαίως, οι οποίοι με ανελέητη θρασύτητα, προκάλεσαν στον χώρο του έντυπου τύπου τις προϋποθέσεις για την «αλλοτρίωση» που υφίσταται αυτή η δυναμική δημοκρατική σχέση ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική εφημερίδα.

Για την αλλοτρίωση- την αποξένωση με απλά λόγια-του αναγνώστη από την πολιτική εφημερίδα, ευθύνη καίρια και κύρια φέρνει και ο εκδότης της, ο οποίος πολλάκις δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το πνεύμα ούτε με το νόημα της ελευθεροτυπίας, αλλά με εργολαβίες οικοδομικές, και πολιτικές μπίζνες.

Και σε αυτή την ανεπανάληπτη μοναδική και αναντικατάστατη μορφή ενημέρωσης και πληροφόρησης του πολίτη από την εφημερίδα, προκαλείται η καταστροφική αποξένωση , η αλλοτρίωση του, σε σχέση με τo πολιτικό έντυπο όταν συμβαίνει, και σήμερα είναι σχεδόν το σύνηθες, η εφημερίδα να δίνει προτεραιότητα στην ιδιότητα του γράφοντα και όχι στην ποιότητα των απόψεών του.

Αυτό συμβαίνει στον κεντρικό αλλά και στον περιφερειακό τύπο, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα, αμέτρητα κείμενα αμφιβόλου προέλευσης με την έννοια που παραπάνω αναφέρθηκε, καθότι πλήθος εξ αυτών αποτελούν κακέκτυπες αντιγραφές ,πρόχειρα γραμμένες ,δίνοντας την εντύπωση στον Πολίτη, ότι αγόρασε όχι πολιτική αλλά κομματική εφημερίδα και μάλιστα του προηγούμενου μήνα μιας και πολλοί εξ αυτών –που γράφουν αποκλειστικά δήθεν- αρέσκονται στο ανακάτεμα του ίδιου κειμένου αλλάζοντας τον τίτλο, προκαλώντας αυτό που περιγράφουμε ως αποξένωση- αλλοτρίωση.

Λειτουργούν αποτρεπτικά ιδιαίτερα σήμερα, οι απόψεις «κάποιων» εμπλεκόμενων, και μη, επωνύμων οι οποίο αφού έχουν «εξασφαλίσει» θέση για την φωτογραφία τους , τους είναι αδιάφορη τόσο η ποιότητα του κειμένου, όσο και η ζημία που προκαλούν στον πολίτη στην σχέση του με την εφημερίδα.

Είναι φανερή σήμερα η άρνηση του Πολίτη να συμμερισθεί απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού προβληματισμού ,και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ καθότι ο πολιτικός προβληματισμός αποτελεί με βεβαιότητα μονόδρομο για πολιτικό παρεμβατισμό όσον αφορά το πλάτεμα και το βάθεμα της Δημοκρατίας .

Νομιμοποιούμαι ως πολίτης να εκφράσω την άποψη ότι αδικεί τον αναγνώστη, ιδιαιτέρως σήμερα η στοχευόμενη κομματικά αρθρογραφία, και επιτείνει την προβληματική της σχέσης πολίτη και πολιτικού εντύπου καθότι αυτός μέσα από την ανούσια κομματική αντιπαράθεση αντιλαμβάνεται το έντυπο ως κομματικό τραίνο και όχι ως διαδικασία παραγωγής πολιτικής άποψης, και πολιτικής σκέψης ,η οποία παράγεται βεβαιότατα και μέσα από τις πολιτικές εφημερίδες.

Στη Δημοκρατία έχω υποχρέωση ως ενεργός πολίτης και αναγνώστης να κρίνω όχι μόνο το κείμενο του οποιοδήποτε, αλλά και να σχολιάσω την στοχευόμενη πολιτικά κατά τίτλο, αλλά κομματικά κατά περιεχόμενο τοποθέτηση.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την ελευθερία του καθενός να γράφει ότι θέλει και των εφημερίδων να δημοσιεύουν αυτά που επίσης επιλέγουν, με την προϋπόθεση ότι ,θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το τι σημαίνει αλλοτρίωση η οποία προσβάλει σαν σαράκι σήμερα και την σχέση πολίτη εντύπου, και εν τέλει την σχέση του πολίτη με την πολιτική.

  • Πρώτη γραφή κατά τίτλο και δεύτερη μερικώς κατά κείμενο ,με πολιτικούς και όχι κομματικούς προσδιορισμούς.
  • Το κείμενο τίθεται στην διάθεση της Δ/σης της εφημερίδος για δημοσίευση ,χωρίς την αξίωση να είναι αποκλειστικό, με την πεποίθηση όμως ότι είναι αποκλειστικό το θέμα που προσεγγίζει, με τον πρέποντα σεβασμό στην τοπική κοινωνία, η οποία μπορεί να διακρίνει κείμενα γραμμένα με την λογική του προχθές, και κείμενα τα οποία εντοπίζουν θέματα του αύριο.

Σας ευχαριστώ θερμά.

Περισσότερα

Προεδρική υποψηφιότητα

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου –Κοινωνιολόγος

Δώρα & αντίδωρα και στον ανώτατο πολιτειακό θεσμό;

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την από καιρό υποβόσκουσα και διαφαινόμενη σήμερα πρόταση διάσωσης της παρούσης κυβερνητικής ισορροπίας δια της υποψηφιότητας του Κου Κουβέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Χωρίς βεβαίως κοινωνικά αποδεκτή αιτιολόγηση, η οποία κατ ουσία θα αποτελέσει μαξιλάρι στην κυβερνητική συνύπαρξη δεξιών, σοσιαλιστών, ακροδεξιών αλλά και των οραματιστών της κεντροαριστεράς.

Προβάλλεται δε ότι ως πιθανός πρόεδρος θα είναι και αυτός πρόεδρος όλων των Ελλήνων χωρίς βέβαια την συγκατάθεσή των, αφού κατάφερε με τα «ήξεις αφήξεις» του να αποτελέσει τον δούρειο ίππο στην Ελλάδα των μνημονίων, αλλά και να συντελέσει στην αδιανόητη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα..

Με υποβολιμαίο τρόπο, παλαιοκομματική μεθοδολογία, και δήθεν πολιτειακό σχεδιασμό γίνεται πρόταση για την Προεδρία της Δημοκρατίας αλλά κατ ουσία προσπάθεια για την συνέχιση αυτής της καταστροφικής πολιτικής στην Ελλάδα, και προτείνεται εκ των άνω αρχηγός κόμματος με ελάχιστη κοινωνική επιρροή από παρέα εμπλεκομένων δημοσιογράφων, καναλιών, πρώην υπουργών, και γερασμένων πολιτικών, υπό την αιγίδα βέβαια και τις ευλογίες του προέδρου και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, οι οποίοι ελέγχονται για την πολιτική των πρακτική, ο οποίος διαθέτει ασήμαντη κοινωνική συμπάθεια, αλλά οπωσδήποτε ελεγχόμενη πολιτική συμπεριφορά όσον αφορά στα των συνεργασιών με τους ανωτέρω.

Μια κίνηση εκ των άνω, γνωστών από τα παλιά, πιθανότατα με παλιές συμφωνίες και γνωριμίες, δήθεν με εθνικό προσανατολισμό, ξεχνούν όμως και είναι κρίμα να παραγνωρίζουν ότι ο προσανατολισμός δεν ανακαλύπτεται ως δια μαγείας και ξαφνικά από τους πάνω αλλά χαράσσεται από τους κάτω από κοινωνικά κινήματα και κοινωνικές ομάδες και φορείς..

Με έντονη την απορία στον σκεπτόμενο πολίτη γιατί ένας πολιτικός που δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει ούτε στους οπαδούς του αν το νερό μπήκε στην βάρκα, ή η βάρκα έπεσε στο νερό όσον αφορά την θέση του στην σύμπραξη με το κυβερνητικό σχήμα θα μπορέσει να αποτελέσει καλή υποψηφιότητα για πρόεδρος όλων των Ελλήνων.

Φαντάζει κάπως περίεργη η προσπάθεια και το όψιμο ενδιαφέρον εντεταλμένων καναλιών και δημοσιογράφων στο λιβάνισμα πολιτικών παλαιάς κοπής και χαρακτηριστικών, οι οποίοι φάνηκε στις τελευταίες εκλογές ότι έχουν επιδερμική σχέση με την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα αυτήν του πεζοδρομίου της ανεργίας του πόνου και της φτώχειας, αν και έχουν καίρια ευθύνη για την εξέλιξη που βιώνει η χώρα σήμερα, ευθύνη την οποία αναγάγουν σήμερα ως εθνική κληρονομιά, παρότι ο κόσμος την θεωρεί ως εθνική κατάρα.

Ο ανώτατος πολιτειακός θεσμός της δημοκρατίας θα ήταν δυνατόν, να έχει κοινό σημείο αναφοράς την πεποίθηση των κομμάτων ότι υπάρχουν και άμεμπτοι ικανοί και αξιόλογοι και εκτός των κομματικών σχηματισμών.

Με βάση την παραπάνω παραδοχή έρχεται σε αντίθεση η πρόταση η οποία αν τελικά γίνει πραγματικότητα αφού συσπειρώσει τουλάχιστον τον αναγκαίο αριθμό «εκπροσώπων του ελληνικού λαού» θα λειτουργήσει καθαρά ως σωσίβιο διάσωσης της κυβερνητικής αστάθειας ως ανάχωμα για την εξέλιξη της δημοκρατίας και την όποια κοινωνική εξέλιξη στην χώρα μας.

Ναι, η Προεδρία της Δημοκρατίας θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με άλλου είδους σοβαρότητα, να προτείνονται προσωπικότητες ικανές να εμπνεύσουν στο εσωτερικό και το εξωτερικό, να εκπέμπουν σεβασμό και εκτίμηση και σε καμία περίπτωση να μην υπονοείται η οποιαδήποτε «εμπορική» συναλλαγή ιδίως με υποψήφιο εν ενεργεία πολιτικό ο οποίος μάλιστα στην κοινωνική αντίληψη υπολείπεται ουσιωδώς για τις πράξεις του τις πολιτικές βέβαια, ο οποίος μάλιστα επιβεβαίωσε την παροιμιώδη ρήση με λένε «Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω».

Όχι κύριοι αυτής της παρέας, η όποια δυναμική δεχτείτε επιτέλους ότι αναζητείται στην κοινωνία, πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για τον κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας .

Δίνεται η εντύπωση με αυτή την δημοσιογραφική καμπάνια πλασαρίσματος του ονόματος Κουβέλη ότι αφού η ιστορία με την κεντροαριστερά δεν περπάτησε με αξιοπρέπεια καθότι δεν ακούμπησε σε κοινωνικές μάζες, αλλά σε τυχάρπαστες προσωπικότητες κεντροαριστερές κατ όνομα αγόμενες και φερόμενες, θα επιχειρηθεί εκ νέου η αξιοποίηση του ως εγγυητή συσπείρωσης των πολιτικών υπολειμμάτων στον κυβερνητικό συνεταιρισμό, και όχι βέβαια ως εγγυητή της παραπέρα ανάπτυξης της ελληνικής δημοκρατίας. .

Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς και κατά συνέπεια η πρόταση για πρόεδρο δημοκρατίας προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και βρίσκεται μακριά από εκείνη που οδήγησε σε αυτήν την μνημονιακή υποχρέωση, από φορείς αλλά κυρίως από πρόσωπα της πολιτικής και όχι μόνο εξουσίας, τα οποίοι αλαζονικά αγνόησαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης.

Η ετσιθελική λοιπόν «πρωινή» επιθυμία κάποιων οι οποίοι θεώρησαν ότι το πολίτευμα, η πολιτική, τα κόμματα, και η δημόσια ζωή, δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτούς, αλλά βέβαια χωρίς τους πολίτες, αδιαφόρησαν και για το ότι, το κοινωνικό σώμα θα εκλάβει αυτές τις υποβολιμαίες συντάξεις υπογραφών ως κινήσεις προσωπικής προβολής και σωτηρίας.

Κατά συνέπεια θεωρούμε ότι καιρός είναι να επιχειρηθεί πολιτική επανατοποθέτηση όσον αφορά το θέμα, τι είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ως τότε ο πολίτης θα αμφιβάλλει συνεχώς , ο νέος θα βρίσκεται εκτός του πολιτικού γίγνεσθαι, και η κοινωνία θα μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες όπως η πρόσφατη «φρέσκια άποψη» του κυρίου Μπίστη από του οποίου τα συμφραζόμενα στα κανάλια σαφώς προκύπτει ότι την ακραία και ανιστόρητη θεωρία περί των δυο άκρων την ενστερνίζεται και με χυδαίο και προκλητικό τρόπο την πλασάρει.

Κοντολογίς αγαπητέ αναγνώστη θεωρούμε ότι πολιτικές παρέες χωρίς κοινωνική αναφορά μπορούν να δημιουργούν ομίλους και συμβούλια δύσκολα όμως κόμματα και πολιτικές κινήσεις εκ του μηδενός με την έννοια της απουσίας των πολιτών, είναι δε πολιτική πρόκληση όταν η πολιτική σκοπιμότητα ακουμπά τον μέγιστο πολιτειακό θεσμό.

Κοντολογίς αγαπητέ αναγνώστη είναι προβοκατόρικη αν όχι άσχετη και άστοχη αλλά και ατεκμηρίωτη η άποψη που οι επαγγελματίες της πολιτικής «κολοτούμπας» θέλοντας να αποκρύψουν την πραγματικότητα επικαλούνται την Δημοκρατία, και την κεντροαριστερά, μόνο που με την συμπεριφορά των έχουν πείσει το κοινωνικό σύνολο ότι έχουν επιδερμικές σχέσεις μαζί της, δεν την εκφράζουν όχι τώρα μόνο αλλά από την μεταπολίτευση και μετά γιατί πλείστοι εξ αυτών που ενδιαφέρονταν έως χθες δήθεν για την κεντροαριστερά έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους να δημιουργήσουν προϋποθέσεις προσωπικής παρουσίας στα πράγματα τα πολιτικά, …νισάφι όμως όχι και στα πολιτειακά… καθότι αρκετές μετριότητες υπηρέτησαν τον ύψιστο θεσμό ως εντεταλμένοι δημόσιοι υπάλληλοι…

Υγ. Στη θύμησή μου έρχεται ο αείμνηστος καθηγητής μου Σάκης Καράγιωργας και το παρακάτω κομμάτι από την ιστορική του απολογία, μόνο που τα ανταλλάγματα που εννοεί ο Kαράγιωργας δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά που οι συνδαιτυμόνες των μνημονίων εξαργυρώνουν πιθανότατα ακόμη και σε αυτή την προεδρική εκλογή.

…δι’ όλας αυτάς τας θυσίας τι ζητεί ως αντάλλαγμα από εμέ ο ελληνικός λαός και η πατρίς; Τι ζητεί από όλους τους πνευματικούς ανθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Να προσφέρουν τας επιστημονικάς των υπηρεσίας και να είναι θεματοφύλακες των ηθικών και πνευματικών αξιών…

Πολιτικό άρθρο πρώτο- γραμμένο κατά κείμενο και τίτλο. Αυτό τονίζεται για την αξιοπιστία των μέσων που πιθανότατα θα ήθελαν να φιλοξενήσουν και όχι να συμφωνήσουν με την παραπάνω αναφορά, κείμενο ελεύθερο δημοσίευσης.

Ο πυρήνας του άρθρου έχει να κάνει με την διαδικασία και όχι με το κάθε πρόσωπο.

Περισσότερα

Μπίζνες & πατριωτική στάση

Γράφει ο Χρήστου Παπαδημητρίου, Προέδρου Τ Κ Πύργου  Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή το Γ παγκόσμιο συνέδριο ηπειρωτών εξωτερικού στα Γιάννενα, που συμπίπτει χρονικά με την ολοκλήρωση της μεταβίβασης ολοκλήρου του μετοχικού κεφαλαίου της Δωδώνης σε μη ηπειρωτικά χέρια.

ΥΓ.Ο υποφαινόμενος σέβεται την δράση και την στάση του απόδημου ηπειρώτη, και για μεν την δράση του τον συγχαίρει γιατί αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση σε διάφορους τομείς, για δε την στάση του όμως στα σοβαρά θέματα της ηπείρου όπως ήταν μέχρι χθες της Δωδώνης και πιθανότατα αύριο των εναπομεινάντων συνεταιριστικών εταιρειών τον κρίνει αυστηρά για την αποστασιοποίησή του, στάση η οποία κατ άλλους χαρακτηρίζεται ως αδιάφορη… ή και κατ άλλους στάση αναμονής καθότι παν δώρο απαιτεί ενίοτε αντίδωρο…

Δυστυχώς η ευτυχώς η Δωδώνη ακολούθησε την προδιαγεγραμμένη εξέλιξη…
Μια πορεία κατανοητή για τους υποψιασμένους, αδιανόητη για τους ρομαντικούς.

Και δυστυχώς τα μεγάλα «χαμπέρια» για τον τόπο τελειώνουν όταν φτάνουμε στο δια ταύτα, δηλαδή στους «παράδες», τους οποίους ο τόπος δεν θέλει ως χάρισμα αλλά ως πατριωτική οικονομική τοποθέτηση στην προσπάθεια για οικονομική ανάταξη τόσο της χώρας όσο και της Δωδώνης μας…

Το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη, έληξε οριστικά και ταυτόχρονα έληξε η παραφιλολογία, ο πολιτικός παρεμβατισμός, και η ανέξοδη φλυαρία.

Για ένα μεγάλο διάστημα οι θέσεις και οι τοποθετήσεις είχαν ως σημείο αναφοράς κυρίως την βούληση των Ηπειρωτών γενικά προφανώς γιατί στόχος ήταν να υποστηριχθεί η καθολικότητα του αιτήματος να επιστρέψει η Δωδώνη σε Ηπειρωτικά χέρια.

Mόνο που αυτά τα χέρια εντός κι εκτός της Ηπείρου δεν εμφανίστηκαν ποτέ.

Καμία σοβαρή πρόταση αγοράς κι εξυγίανσης της εταιρείας από Ηπειρώτες ντόπιους η απόδημους, αρκετές όμως προτάσεις με άνεση πολιτικής φλυαρίας, από εμπλεκόμενους οι οποίοι είχαν ξεχαστεί στην εποχή του «Γιάννης γερνάει και Γιάννης πίνει» αφού κατάντησαν μια μεγάλη εταιρεία σε πολιτικό περίπτερο.

Και από ότι μπορεί κανείς να συμπεράνει φάνηκε ότι η ντόπια κοινωνία δεν διέθετε και δεν διαθέτει τόσο οικονομικά εύρωστους ή διαθέτει αλλά αυτοί δεν ήθελαν να τοποθετηθούν εμπορικά απέναντι στη Δωδώνη, αλλά το ίδιο απεδείχθη και με τον απόδημο ηπειρώτη και επιτυχημένο εν πολλοίς απόδημο επιχειρηματία που δυστυχώς σε όλη την διαδικασία σφύριζε αδιάφορα …και αυτή είναι η πραγματικότητα.

Έτσι ο απόδημος Ηπειρωτικός Ελληνισμός εμφανίστηκε εντελώς απρόθυμος σε αυτές τις πράγματι δύσκολες στιγμές για την σημαντικότερη βιομηχανία της Ηπείρου και μιας από τις πιο αξιόλογες της Ελλάδος να σταθεί ιστορικά μπροστά στην πρόκληση.

Τα συνέδρια και οι πολιτιστικές παρεμβάσεις των αποδήμων είναι από όλους τους Ηπειρώτες καλοδεχούμενα, τώρα όμως οι περιστάσεις επέβαλαν την παρουσία των αποδήμων «ανασκουμπωμένη» και όχι «γραβατομένη»… και οπωσδήποτε εθνικά τοποθετημένη…

Στις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές για τον τόπο και την Δωδώνη ιδιαίτερα η Ήπειρος ανέμεινε την οικονομική παρουσία των Απόδημων, με την έννοια βέβαια της οικονομικής και εμπορικής στάσης και όχι της οικονομικής βοήθειας η οποία μαζί με το πατριωτικό σθένος θα έκανε την διαφορά και για την Δωδώνη.

Καλώς η κακώς η Ήπειρος και τα Γιάννενα αισθάνονται αυτή την απουσία.

Η άποψη αντιθέτως περί της γενικής βούλησης των Ηπειρωτών είχε μόνο συναισθηματικό χαρακτήρα καθότι έως την έναρξη της διαδικασίας πώλησης οι ενέργειες κάποιων Ηπειρωτών που είχαν χειριστεί από υπεύθυνες θέσεις τα της Δωδώνης είχαν διαμορφώσει στη γαλακτοβιομηχανία τέτοια κατάσταση η οποία δεν ήταν αναστρέψιμη, και η πραγματικότητα ήταν και είναι ότι η Δωδώνη ως ανώνυμη εταιρεία, διέπονταν από νομικής και φορολογικής άποψης εκ του καθεστώτος των ανωνύμων εταιρειών και το ουσιαστικότερο είχε μέτοχο που διέθετε πάνω από το 51% και αυτός ήταν η Αγροτική τράπεζα.

Δεν ενδιαφέρει την παρούσα αναφορά ο τρόπος με τον οποίο μεταβιβάστηκαν η αγοράστηκαν οι μετοχές από την τράπεζα και τούτο διότι ως πολύ ειδικό ζήτημα απαιτεί και ειδική πληροφόρηση την οποία δεν διαθέτουμε, κατά συνέπεια για λόγους αξιοπιστίας σχολιάζουμε το πραγματικό γεγονός.

Επίσης ως πολίτη Ηπειρώτη με βρίσκει αντίθετο, το σενάριο και το οποίο θεωρώ ότι είναι εκτός πραγματικότητας, να διαχέεται δηλαδή η άποψη ότι η γενική βούληση που και πάλι δεν προσδιορίζεται, όφειλε να είχε ενεργοποιηθεί, αποκρύπτοντας την πραγματικότητα ότι αυτός που κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών στην ΑΕ, καλώς η κακώς μπορεί και να την πουλήσει όποτε θελήσει, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ως Ηπειρώτης θα ήμουν ευτυχής αν η Δωδώνη χαρίζονταν με οποιοδήποτε τρόπο στους Ηπειρώτες, η βούληση των Ηπειρωτών από μόνη της όμως τέτοιο θαύμα ήταν αδύνατο να το επιτύχει, ως οικονομολόγος όμως πίστευα ότι αν δεν την αγόραζαν Ηπειρώτες θα την αγόραζαν όποιοι μπορούσαν, και αυτοί που μπόρεσαν δυστυχώς δεν είναι ούτε ηπειρώτες ντόπιοι ούτε απόδημοι.

Συμφωνούμε όλοι οι Ηπειρώτες ότι το κεφάλαιο αυτό που λέγεται Δωδώνη ορθώθηκε κατά βάση από τους ηπειρώτες κτηνοτρόφους, αυτό όμως από μόνο του δεν ήταν αρκετό και δεν προέκυπτε από πουθενά ότι η Αγροτική τράπεζα θα λειτουργούσε συναισθηματικά, το ίδιο θα συμβεί και τώρα με τον κτηνοτρόφο, το γάλα, την διακίνηση, την τιμή.

Το πιο έντιμο θα ήταν οι άνθρωποι που γνωρίζουν την πορεία της Δωδώνης να εξηγήσουν στον ηπειρώτη με ποιες ενέργειες η Αγροτική κατέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο, και να εξηγήσουν στους κτηνοτρόφους ότι η τράπεζα δεν ήταν ορφανοτροφείο, αλλά κερδοσκοπικός οργανισμός, κοντολογίς και με απλά λόγια για να παρέμεινε η βιομηχανία σε χέρια Ηπειρωτών θα έπρεπε η Αγροτική να εισέπραττε Ηπειρώτικα χρήματα.

Αυτή η αναφορά αγαπητέ αναγνώστη δεν γράφεται τόσο για την Δωδώνη.

Γράφεται με την υποψία μήπως ξαναδούν τα Γιάννενα και η Ήπειρος το ίδιο έργο με άλλες συνεταιριστικές βιομηχανίες και όχι μόνο…

Γράφεται με την πεποίθηση ότι στο προσεχές συνέδριο άπαντες θα τοποθετηθούν επιτέλους στο τι θέλουμε και στο τι θέλουν στο τι επιδιώκουν και με ποια λογική οι απόδημοι από αυτό το συνέδριο.

Ο τόπος ισχυρίζομαι δεν χρειάζεται ελεημοσύνη από κανέναν είτε είναι ντόπιος είτε απόδημος ηπειρώτης, χρειάζεται από αυτόν που έχει οικονομική επιφάνεια σε τούτες τις δύσκολες ώρες τοποθέτηση πατριωτική εθνική, τοποθέτηση ελληνική .

Κατά συνέπεια οφείλουν οι ντόπιοι ομιλητές μετά τα «καλωσορίσματα» να τονίσουν στους πατριώτες μας απόδημους ότι την παρουσία τους και το συνέδριό τους τούτη τη φορά θα πρέπει να απασχολήσει και το ζήτημα της οικονομικής τοποθέτησή τους στον τόπο, άλλως κύριοι θα ξανά βοήσωμεν το ήλθαν, είδαν, και απήλθαν…

Η παραπάνω αναφορά απηχεί μόνο τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος, είναι κατά τίτλο και κείμενο του ιδίου, και τούτο συνεχώς αναφέρεται, για την αξιοπιστία του εντύπου που πιθανόν να έκρινε ότι θα μπορούσε να φιλοξενηθεί στις στήλες του.

Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Περισσότερα

*T a b u l a R a s a. Αίτιο ή αποτέλεσμα του ελληνικού πολιτικού αμοραλισμού;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου Κοινωνιολόγος-Οικονομολόγος.

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την επικείμενη εκλογή Προέδρου Της Ελληνικής Δημοκρατίας και την ανήκεστο «πολιτική ίωση» των επαγγελματιών της πολιτικής να τους απασχολεί η διαδικασία μόνο ως αριθμητικό μέγεθος, και να αδιαφορούν πλήρως για το τι σημαίνει αυτό το «παιχνίδι» τους για την αξιοπιστία του θεσμού για τον οποίο δήθεν κόπτονται.

Και βέβαια σε σχέση και με το μέγεθος της εκλογικής αποχής, η οποία από όρος της πολιτικής διαδικασίας εξελίχτηκε με «ακούσιες τεχνικές» και μεθόδους σε θέση της προβοκατόρικης συζήτησης όσον αφορά το από πού αντλεί δύναμη και νομιμοποίηση ο φασισμός.

Βεβαίως εσύ αγαπητέ αναγνώστη γνωρίζεις την πραγματικότητα, ότι τον Γιάννη Aγιάννη τον έσπρωξε η πείνα στο κλέψιμο της φρατζόλας, και βεβαίως ότι τον έλληνα και σημερινό Γιάννη Aγιάννη σπρώχνει στους κόλπους της αντίδρασης η αδυναμία του χορτάτου να καταλάβει τι σημαίνει πείνα, και δυστυχώς η αδυναμία των “φερόμενων” ως δημοκρατών να εξηγήσουν γιατί απλά ενεργούν εν λευκώ στις επιταγές τρίτων.

Είναι σαφές ότι το πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι τα όποια ποσοστά αποχής του εκλογικού σώματος, αλλά πρωτίστως η ηλικιακή διάρθρωση των πολιτών που στέκονται με αρνητική διάθεση απέναντι στο θεμελιώδες μέγεθος της Δημοκρατίας, αυτό της εκλογικής διαδικασίας.

Η αποχή αναμφίβολα αποτελεί ανάχωμα για την εξέλιξη της Δημοκρατίας, αν μείνουμε δε στην επί σκοπώ αριθμολογία, στην ανόητη και πολλές φορές «κατευθυνόμενη και προβοκατόρικη κουβέντα» στα κανάλια, και στην επιφανειακή άποψη «περί καναπέδων», τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, τις οποίες η δημοκρατία των ηλικιωμένων από κάθε άποψη πολιτικών δεν θα μπορέσει να τιθασεύει, με απρόβλεπτες συνταγματικές συνέπειες στο εγγύς μέλλον.

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστές κάστες και επαγγελματικές ομάδες με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα – να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές», όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά της αποχής από τις εκλογές αποτελεί καρκίνωμα για την επιβίωση και εξέλιξη του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής, αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα ότι συμπεριφορές και πρακτικές αγγίζουν τα όρια της tabula rasa, υπό την έννοια της πολιτικής ενέργειας χωρίς πολιτική ευθύνη καθότι κατέστη η εκτελεστική εξουσία εκτελεστικό όργανο τρίτων θεσμικών και μη θεσμικών παραγόντων.

Επικίνδυνο όμως είναι ως φαινόμενο πολύ περισσότερο για την ανάπτυξη της Δημοκρατίας, τον πολιτικό μας βίο, η και πάλι καταγεγραμμένη άποψη στην συνείδηση των πολιτών ή σωστότερα των ενεργών πολιτών, των οποίων έχει με αυτές τις συμπεριφορές και πρακτικές των «πολιτικών» περιθωριοποιηθεί η πολιτική των προσωπικότητα, και αδρανοποιηθεί η πολιτική των σκέψη και άποψη, ότι η αποχή δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθειά νοσηρής κατάστασης στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Αν από εδώ δεν ξεκινήσει η επανατοποθέτηση και η ανάταξη των φθαρμένων πολιτικών συμπεριφορών η αποχή θα συνεχίζεται, αν δηλαδή δεν αλλάξουν τακτική να βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος, αν δηλαδή δεν αντιληφθούν ότι δεν είναι αναντικατάστατοι, αν δηλαδή δεν σταματήσουν να φυτεύουν δέντρα στην άμμο, αν δηλαδή δεν καταλάβουν ότι τα κόμματα έχουν λόγο ύπαρξης όταν έχουν αναφορές στο πεζοδρόμιο και στους πολίτες.

Αποτελεί κοινό τόπο επίσης ότι η αρνητική ή η θετική άποψη του πολίτη όσον αφορά τον πολιτικό αποτελεί βασική παράμετρο για την ποιότητα και την ανάπτυξη η συρρίκνωση της Δημοκρατίας.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η διαχέουσα άποψη περί μη συμμετοχής στα της πολιτικής ενασχόλησης.

Η άσκηση της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αγνόησε την πολιτική βούληση των πολιτών, η οποία διαμορφώνεται συνήθως με πολιτικές λόγων, ασκήθηκε πέρα και έξω από κάθε λογική, αγνοώντας επιδεκτικά η κατ άλλους προσβάλλοντας χαρακτηριστικά την κοινωνική επιταγή.

Αυτή η κατάσταση της πολιτικής αδιαφορίας του κόσμου εκ της πολιτικής συμπεριφοράς των πολιτικών, αποτελεί κατά την άποψη μου αρνητικό σύμπτωμα και ανασταλτικό παράγοντα της επιβίωσης και παραπέρα εξέλιξης της Δημοκρατίας

Αυτή η πολιτική αδιαφορία μετατρέπεται πολύ σύντομα με συγκεκριμένες ιστορικές μεθόδους και πολιτικές σε πολιτική διαμαρτυρία, σε πολιτική αλχημεία, σε πολιτικό και δημοκρατικό εκτροχιασμό.

Αν λοιπόν συνεχίσουν έτσι να διάγουν τον πολιτικό τους βίο με αλαζονεία και αμετροέπεια και συνεχίσουν να θεωρούν την παρουσία τους στην πολιτική αναντικατάστατη να βλέπουν το όποιο δέντρο και όχι το κοινωνικό δάσος και το τι συμβαίνει στο πεζοδρόμιο θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια την δημοκρατία σε περιπέτειες.

Η παρατήρηση, και η περιγραφή του γεγονότος, σε ένα κείμενο που απευθύνεται σε πολίτες, ολοκληρώνεται συνήθως με πρόταση, δηλαδή δεν αρκεί για τον αναγνώστη, αλλά και για τον γράφοντα μόνο άποψη, η μόνο μακροσκελής περιγραφή και αναφορά.

Η πρόταση σαφής, ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα επιμένει στην μη συμμετοχή, ο νέος να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει και το πιο επικίνδυνο η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες του τύπου των διάφορων «χρυσών και ελληνικών αυγών»
«Αυτό που δεν έπρεπε, και δεν πρέπει να ξανασυμβεί στο μέλλον είναι αυτή η αδιανόητη και αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους ασχολούμενους με την πολιτική διαχείριση της εξουσίας, οι οποίοι αλαζονικά αγνόησαν και αγνοούν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης και ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι μια συνεχής διαδικασία στο χρόνο εξέλιξης της Δημοκρατίας, και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψιν του ότι η φαύλη διαχείριση των κοινών θα τον οδηγεί στο μέλλον εκεί που οδηγείται και ο πολίτης όταν παρανομεί, καθότι μια ευνομούμενη και σύγχρονα θεσμοθετημένη Δημοκρατία δεν μπορεί να προστατεύει με ειδικούς νόμους «μικρούς πολιτικούς» που επειδή βρέθηκαν στο χώρο της πολιτικής θεώρησαν και θεωρούν ότι η «Πολιτική» τελειώνει με τον «πολιτικό» .

*Ο τίτλος Τabula rasa υπονοεί την «λευκή διάθεση» για την εν λευκώ διαχείριση των ζητημάτων της ανάταξης της χώρας.

Η παραπάνω αναφορά αποτελεί κατά τίτλο και κείμενο πρώτη γραφή.

Επισημαίνεται για την αξιοπιστία εντύπου και γράφοντος.

Κείμενο στοχευόμενης γραφής στο θέμα «πολιτική εκτελεστική εξουσία», έχοντας υπ όψιν ότι άλλο πράγμα έχω την παραπάνω εξουσία, άλλο πράγμα την ασκώ, και άλλο πράγμα τι με ενδιαφέρει από την άσκησή της

Ευχαριστώ θερμά.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς.

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς .

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Πολιτική αλητεία & αγυρτεία.

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου, Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΕυδιάκριτα “πολιτισμικά” χαρακτηριστικά της εποχής μας.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι τίθενται σε νέα βάση και πάλι τα θεμελιώδη ερωτήματα περί του τι είναι δημοκρατία, τι είναι πολιτεία, τι είναι γενικό συμφέρον, τι σημαίνει λαός, τι είναι λαϊκή κυριαρχία πως παράγεται ο πολιτισμός.
Αποτελεί επίσης κοινή πεποίθηση ότι τον εννοιολογικό πυρήνα των παραπάνω διαχρονικών εννοιών και αξιών Έλληνες επαγγελματίες της πολιτικής στην νεότερη Δημοκρατία της Ελλάδος απαξίωσαν πλήρως.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να βρίσκεται σε μια συνεχή, αέναη και αμφίδρομη σχέση με αυτό που στην πολιτική επιστήμη ορίζεται ως πολιτικός χώρος.

Δυστυχώς η πολιτική αλητεία και αγυρτεία έχουν καταστεί όροι της πολιτικής διαδικασίας στην χώρα μας, και για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, είναι τόσο ευδιάκριτες οι παραπάνω έννοιες, ούτως ώστε οι Έλληνες πολίτες να διακρίνουν καθαρά και χωρίς καμία προσπάθεια σε αυτή την συγκυρία το «πολιτικό ον» από τον «πολιτικό αλήτη», τους πολιτικά έντιμους από τους πολιτικούς αγύρτες.

Αναφέρομαι έτσι σε μια διαλεκτική σχέση και σε μια συνεχή και αμφίδρομη διαπάλη ανάμεσα στο «ον και το κτήνος, και πράγματι χωρίς ποτέ στην ιστορική διαδρομή της νομιμοποιημένης άσκησης της εξουσίας να λείψει η «πολιτική προσωπικότητα και το πολιτικό κτήνος», έχουμε περιόδους που επικρατεί ενίοτε η πρώτη και άλλοτε το δεύτερο.

Το τι σημαίνει αγαπητέ αναγνώστη «πολιτικό ον» και «πολιτικό κτήνος» δεν χρειάζεται να ζητήσουμε την επιστημονική ανάλυση κανενός ειδικού, καθηγητή, δημοσιογράφου, δεσπότη η αξιωματούχου, και βεβαίως η ιστορική αυτή περίοδος θα καταγράψει με τα μελανότερα γράμματα την υποχώρηση της πολιτικής στην χώρα μας, καθότι συνδυάστηκε με την πρωτοφανή λεηλασία του δημόσιου πλούτου, και τις πρακτικές του υπόκοσμου.

Ο μέσος νους έχει την δυνατότητα τα τελευταία χρόνια να ενημερωθεί και να ξεχωρίσει στην περίπτωση του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπεδίου, των υποβρυχίων, του ΙΚΑ και των πανεπιστημίων και δεκάδων άλλων μικρών και μεγάλων ανοσιουργημάτων, ότι όλα τα πράγματα έχουν αρχή μέση και τέλος και ότι η αρχή όλων ήταν και είναι η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή του καρκινώματος αυτού που λέγεται πολιτικό κτήνος.

Η συγκεκριμένη αναφορά λοιπόν ενδιαφέρεται για την συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αποτελούν προωθητικό παράγοντα εξέλιξης της Δημοκρατίας, αλλά και για τα χαρακτηριστικά του «πολιτικού κτήνους» που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξης της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να αναδείξει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και κτήνη», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.

Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες όπως είναι οι εκλογές, αλλά μέσα σε αυτές, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που στην καθημερινότητα τους χαρακτηρίζονται ως αλήτες, κλέφτες και απατεώνες, και αποτελούν υποκείμενα του ποινικού δικαίου, και τροφίμους του κορυδαλλού, αλλά και όσους είτε δεν καταλάβαιναν τι διάβαζαν, οπότε είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι για την πολιτική σκηνή, είτε καταλάβαιναν οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε νέα «πολιτικά κτήνη».

Τέτοια θλιβερά και αναξιόπιστα πρόσωπα με περισσό θράσος όμως δεν κατέγραψε πολλές φορές η πολιτική ιστορία της χώρας ,πολιτικούς αμοραλιστές εκποιητές της δημόσιας περιουσίας και ελληνικής αξιοπρέπειας, ελεεινούς υποθηκευτές της ζωής, και της ελπίδας των παιδιών μας.

Πολλές φορές η οικονομική μας κατάσταση αποτέλεσε θέμα παρέμβασης εξωτερικών οικονομικών η άλλων παραγόντων, καμία φορά όμως η οικονομική προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτική αδιαφάνεια, η οποία με την σειρά της προκάλεσε στην κοινωνία, μια αδιανόητη ανομία και εξαθλίωση, όχι γιατί δεν ενοχοποιούνται πολλά, αλλά γιατί κυρίως η μεταπολίτευση εξέθρεψε τους περισσότερους ερμαφρόδιτους πολιτικούς τύπους .

Η άσκηση της εξουσίας ακόμη και σήμερα αγνόησε και αγνοεί την έννοια του πολιτικού σεβασμού σε πολιτικές αρχές και αξίες, πολύ περισσότερο δε αγνόησε ετσιθελικά και λειτούργησε έξω από το πολιτικό και πολιτειακό θεσμικό πλαίσιο.

Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς, προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και εντελώς μακριά από εκείνες που οδήγησαν σε αυτήν την αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους φορείς των θεσμών , οι οποίοι αλαζονικά υπέσκαψαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας που πρεσβεύει ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο, η διαδικασία αποτελεί το μείζον το πρόσωπο το έλασσον, και με τις ενέργειές των οδήγησαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τους Έλληνες στην σημερινή κατάσταση, αυτή του πολιτικού αμοραλισμού, και της αδιαφορίας.

Είναι επιβεβλημένη η παρατήρηση ότι μια ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να θέτει και να τηρεί όρια στην άσκηση της πολιτικής, είναι αναγκαίο λοιπόν να οριοθετηθεί το πλαίσιο και να επαναπροσδιορίζει με σύγχρονες θέσεις, το τι επιτρέπεται και το τι απαγορεύεται στον πολιτικό, γιατί έως σήμερα δίνουν ακόμη την εντύπωση ότι επιτρέπεται όχι μόνο να λένε απερίγραπτες ανακολουθίες αλλά και να θεωρούν τον εαυτό τους εθνικό κεφάλαιο.

Είναι εθνικά ανεπίτρεπτο, και πολιτικά επιλήψιμο, μια σύγχρονη Δημοκρατία να μην συσχετίζει την παραπέρα εξέλιξή της αλλά και την προστασία της με τον απόλυτο σεβασμό των θεσμών, και να είναι έρμαιο των κάθε λογίς «τυχοδιωκτών», γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις αυτόκλητα πρόσωπα από όλο το φάσμα της πολιτικής κοινωνικής θρησκευτικής και δικαστικής πραγματικότητας που ενεπλάκησαν στην διαχείριση της εξουσίας να συμπεριφέρονται ως οι «αλητάμπουρες» του ποδοσφαίρου, και οι «νταβατζήδες» του ημερήσιου και νυχτερινού υπόκοσμου.

Κι αν αυτή η Δημοκρατία είχε ως σημεία αναφοράς τους θεσμούς κι όχι τα πρόσωπα, τότε σήμερα η ελληνική πραγματικότητα παρόλα τα διαρθρωτικά της προβλήματα θα είχε να παρουσιάσει λύσεις και προτάσεις, ενώ σήμερα έχει να παρουσιάσει «πλείστα όσα» πάζλ κλεφτών και ερμαφρόδιτων χαρτογιακάδων της ελληνικής πολιτικής σκηνής και όχι μόνο .

Η Δημοκρατία είναι θεσμικά έωλη γιατί σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαν αυτοί οι «τιποτένιοι» από όλους τους χώρους να λεηλατούν την δημόσια περιουσία και να ασελγούν στην αξιοπρέπεια της, χαρακτηρίζοντας το νόμιμο ως ηθικό, και την κλοπή ως φροντίδα για τα γεράματα.

Εν κατακλείδι αγαπητέ μου συμπολίτη η πολιτική αλητεία και αγυρτεία σήμερα δημιουργεί μέγιστο ανάχωμα στην πολιτική επανατοποθέτηση η οποία αποτελεί προϋπόθεση της όποιας οικονομική η άλλης ανάταξης στην χώρα μας, αν δε, δεν επιχειρηθεί σοβαρά, τότε είναι πιθανή η μετάβαση σε μια κατάσταση που πλείστοι εξ αυτών θα παρεμβαίνουν δήθεν για την Ελληνική Δημοκρατία, ζώντας όμως στην «προσωπική τους δημοκρατία που έχτισαν κλέβοντας και γλείφοντας και συρόμενοι με τα κερατά τους».

Το κείμενο αναφέρεται στην «πολιτική αλητεία» και όχι στον «πολιτικό αλήτη», κατά συνέπεια ο γράφων ζητά συγνώμη από τον πολιτικό που δεν τον αγγίζουν οι όροι καθώς διακρίνει με σαφήνεια το πολιτικό όν από το πολιτικό κτήνος.

Περισσότερα

Κ α τ ε δ α φ ι ζ ό μ ε θ α

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Χ. ΠαπαδημητρίουΗ ιστορία από την άποψη της κοινωνικής προβληματικής και ανθρώπινης περιπέτειας επαναλαμβάνεται, και μάλιστα πολλές φορές γράφεται και περιγράφεται με θαυμαστή ομοιότητα όχι μόνο στα ιστορικά κείμενα αλλά στις διηγηματικές αφηγήσεις, στις νουβέλες, καθώς και στα μυθιστορηματικά κείμενα.

….δύσπιστος και σκωπτικός ο ήρωας του διηγήματος της Διδώς Σωτηρίου πάλευε μέσα και έξω από το περιβάλλον του ανάμεσα στις συμπληγάδες μιας κυρίαρχης πολιτικής και ξενόδουλης δεξιάς και μιας βαριά τραυματισμένης μα πάντα δυναμικής αριστεράς. Αναζητούσε με πάθος το στίγμα της εποχής του, οργίζονταν και αμφισβητούσε ,παρέπαιε και αρνούνταν να ξοδέψει τον ενθουσιασμό του στις ξεπερασμένες και αποτυχημένες πρακτικές που και τότε είχαν ως σκοπό την βελτιστοποίηση της κοινωνικής πραγματικότητας…

Παρόμοια πραγματικότητα βιώνει σήμερα η χώρα μας, και ως άλλος ήρωας, εκατομμύρια ανέργων, των οποίων η τραγικότητα της κατάστασης είναι ανεκδιήγητη, όπως και αυτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας, της χρεοκοπίας , της κατάθλιψης, και της αυτοχειρίας, κατεδαφίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στα τάρταρα της εξαθλίωσης …

Αναζητά και σήμερα ο νέος άνεργος το στίγμα της εποχής του, και το μόνο που μπορεί να διακρίνει είναι ο δρόμος της φυγής, το φάντασμα του προγόνου του «γκασταρμπάιτερ» αφού εδώ στον τόπο του το μόνο που μπορεί να οραματίζεται είναι ένα αβέβαιο και ζοφερό μέλλον.

Κι ενώ τα πάντα κατεδαφίζονται στην χώρα μας οφείλουμε να δούμε και να παραδεχτούμε ότι γεννιέται και αναπτύσσεται ένα απύθμενο μίσος, όχι μόνο κατά των υπευθύνων αυτής της λαίλαπας που είναι γνωστοί, αλλά και κατά της δημοκρατίας.

Τίθεται έτσι ευθέως και χωρίς περιστροφές το ερώτημα από ποιας μορφής φασισμού κινδυνεύει περισσότερο και άμεσα η ελληνική κοινωνία; από τις ενέργειες κάποιων φασιστών που έτσι κι αλλιώς είναι καταδικαστέες η από την ενσυνείδητα προβοκατόρικη, και με βεβαιότητα φασιστική διάθεση και ισχυρισμό ότι τα πολιτικά πράγματα απριόρι τα χειρίζονται πολιτικά τζάκια και οικογένειες που γνωρίζουν από υποθέσεις υποβρυχίων και μιζών, από προστασία λιστών αλλά και ληστών, και οι οποίες κατά τον ένα η άλλο τρόπο θησαύρισαν κλέβοντας το δημόσιο χρήμα και συνεχίζουν να επιβιώνουν ως σκουλήκια που σαπίζουν τον εναπομείναντα κοινωνικό ιστό.

Αυτό συνέβη και συμβαίνει αγαπητέ μου αναγνώστη ,ακόμη και σήμερα οι άνθρωποι και οι αχυράνθρωποι της γραβάτας και της «γκλαμουριάς» ως κληρονόμοι του κλεμμένου δημόσιου πλούτου εμφανίζονται οι ελεεινοί ακόμη να έχουν την αίσθηση ότι μπορούν να σώσουν την χώρα.

Η απρόσμενη κατάσταση του «νεόπτωχου», και ληξιπρόθεσμου αλλά και η επισφαλής θέση του «νεόπλουτου» που ως τέτοιος δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα, αλλά και ο ακουσίως αποχωρών από τον μάταιο τούτο κόσμο …ελλείψει ελπίδας… αυτόχειρας, συνθέτουν ένα τοπίο πραγματικής κατεδάφισης των πάντων.

Το κείμενο γράφεται από απογοήτευση αλλά και αηδία συνάμα, καθότι ο πόνος, η πείνα και ο θάνατος, για τον υγιή τον χορτάτο και τον ζωντανό δεν μπορούν να κατανοηθούν αλλά ερμηνεύονται και αναλύονται με φιλολογική φλυαρία και ανυπέρβλητο θράσος, ακόμη και σήμερα, που περισσεύουν όλα τους.

Όταν ο άνθρωπος χάνει και την τελευταία του ελπίδα για ζωή εξ αιτίας της συμπεριφοράς που έγινε κανόνας όσον αφορά την λεηλασία της Ελλάδος από έλληνες ασθενεί από κατάθλιψη, και τότε γεννώνται και οι σκέψεις για αυτοχειρία, όταν δηλαδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει πλέον τα προς το ζην τότε τα ανθρώπινα στεγανά διαρρηγνύονται, και πιθανότατα οδηγείται στην σκέψη της αυτοκτονίας, ως λύτρωση.

Η επίκληση δε της γενικής ευθύνης και της προσωπικής ενοχής για την ανεργία, την φτώχια, την μιζέρια, είναι έννοιες για τις οποίες ο πολίτης πρέπει να πειστεί ότι έχει, όχι μόνο μερίδιο ευθύνης αλλά ενοχής και προσωπικού λάθους, αποτελεί κατά την άποψή μου προβοκατόρικη προσπάθεια, η οποία βρίσκει συμμάχους σε όλο το φάσμα της πολιτικής θρησκευτικής, κοινωνικής , δημοσιογραφικής και όχι μόνο διάστασης στην χώρα μας.

Προσωπική ενοχή για το σημερινό status quo που μας προέκυψε από συγκεκριμένους χειρισμούς συγκεκριμένων ανθρώπων της πολιτικής και όχι μόνο, ενώ οι ίδιοι συνεχίζουν να εκλαμβάνουν την προσωπική τους παρέμβαση ως ελπίδα για την πατρίδα, ακόμη και τώρα που ομολογείται και εκ των ιδίων όχι ότι δεν διάβασαν αλλά μάλλον δεν κατάλαβαν ή έκαναν ότι δεν κατάλαβαν τι διάβαζαν ή τι δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να καταλάβουν οι «ανόητοι»… ή οι «ηλίθιοι»… θα το κρίνει αυτό ο ιστορικός του μέλλοντος.

Η ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς, προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και εντελώς μακριά από εκείνη που οδήγησε σε αυτήν την πρωτοφανή προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους φορείς της πολιτικής εξουσίας , οι οποίοι αλαζονικά υπέσκαψαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο ,η διαδικασία αποτελεί το μείζον το πρόσωπο το έλασσον, και με τις ενέργειες των οδήγησαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τους Έλληνες στην σημερινή κατάσταση, αυτή του πολιτικού αμοραλισμού, και της απύθμενης φτωχοποίησης των πάντων.

Αναμφίβολα και η πολιτική ασυλία αποτέλεσε και αποτελεί ανάχωμα και αποδεικνύεται άλλη μια φορά σήμερα ότι πίσω της καλύπτονται ανήθικα στοιχεία, κλέφτες αλήτες και κοπρίτες, πολιτικοί με προδιαγραφές «νταμαρτζήδων» με «χαρίσματα» αναξιόπιστων και τιποτένιων του ημερήσιου και νυχτερινού υπόκοσμου, μάγκες και ψευτόκλαψες πολιτικοί οι οποίοι άσκησαν τα καθήκοντα τους πλημμελώς και εν πάση περιπτώσει έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την πολιτική αθλιότητα, και όχι την πολιτική ως παραγωγική διαδικασία, αυτή είναι η πραγματικότητα αυτό πιστεύει ο κόσμος, αυτό πλανάται και αυτό λέγεται, και με αυτές τις λογικές το πλοίο κτύπησε στα ύφαλα, και με αυτές τις πρακτικές και θεσμικές αδυναμίες οδηγηθήκαμε στην κατεδάφιση των πάντων.

Η συγκεκριμένη αναφορά λοιπόν ενδιαφέρεται για την συμπεριφορά του προσώπου που συνέβαλε ακούσια η εκούσια στην κατεδάφιση των ονείρων της νέας γενιάς, και όχι για το πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αποτελούν προωθητικό παράγοντα εξέλιξης της Δημοκρατίας, αλλά και για τα χαρακτηριστικά του «πολιτικού κτήνους» που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξης της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να αναδείξει, αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και κτήνη», να προωθήσει ή να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει ή να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.

Κατεδαφιζόμεθα, πολίτες και Δημοκρατία, και μία από τις δυνατότητες ανάσχεσης αναμφίβολα είναι η πολιτική διαδικασία των εκλογών, με την λογική της καθοριστικής παρέμβασης του εκλογικού σώματος να θέσει στο περιθώριο, όχι μόνο αυτούς που στην καθημερινότητα τους χαρακτηρίζονται ως αλήτες ,κλέφτες και απατεώνες, και αποτελούν υποκείμενα του ποινικού δικαίου, ως φίλοι και συνδαιτυμόνες των τροφίμων του κορυδαλλού, αλλά και όσους είτε δεν καταλάβαιναν, οπότε είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, είτε καταλάβαιναν και άρα είναι επικίνδυνοι να αναπαράγουν συνεχώς τις ίδιες αμαρτωλές πρακτικές και στο μέλλον.

Κείμενο πολιτικού προβληματισμού ελεύθερο δημοσίευσης.
Η επιγραφή του άρθρου δανεισμένη από την Διδώ Σωτηρίου.

 

Περισσότερα

Πολιτικός κυνισμός ή ιδεολογική σύγχυση;

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή άρθρο του Γιάννη Καψή στο Έθνος της Κυριακής 17-11-2013 με τίτλο «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Βεβαίως η πολιτική άνοια είναι ανθρωπίνως κατανοητή και προκαλεί συμπάθεια ,όμως η ιδεολογική σύγχυση όταν ενσυνείδητα επιχειρείται από ενήλικες και δη πολιτικούς, επιτρέπει στις παρυφές της Δημοκρατίας και των θεσμών της να γεννώνται και να αναπτύσσονται θύλακες ανωμαλίας.

Με περισσή αλαζονεία θέλοντας να προσβάλει και να υποτιμήσει τον πολιτικό αντίπαλο δεν έκρινε τα λεγόμενά του αλλά χαρακτήρισε τις αντιπαραθέσεις στην βουλή των ελλήνων ως ακατάλληλες για ανηλίκους.

Πρώην δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής πρώην υπουργός, νυν ενήλικας και από ότι προκύπτει από την λογική του κειμένου του εσαεί πιστός σύντροφος εκείνων εκ των οποίων άλλους η κοινωνία έστειλε στην πολιτική “αγρανάπαυση” και άλλους τα δικαστήρια δυστυχώς ή ευτυχώς στον κορυδαλλό.

Περισσότερα

Ανάχωμα με κεντροαριστερό προσωπείο

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Χ. ΠαπαδημητρίουΜια ετερόφωτη πρωτοβουλία διάσωσης της παρούσης κυβερνητικής ισορροπίας χωρίς πρόταση προς την κοινωνία η οποία κατ ουσία αποτελεί μαξιλάρι για την κυβερνητική συνύπαρξη δεξιών σοσιαλιστών και ολίγων ακροδεξιών δεν θεωρείται ιστορικά παράδοξο. Αλλά δοκιμασμένο εγχείρημα.. και διαδικασία… που λειτουργεί αποτελεσματικά ως ανάχωμα. Πρωτοβουλία δήθεν για την αναδιοργάνωση της κεντροαριστεράς. Κεντροαριστερά όμως σημαίνει κεντροαριστεροί πολίτες και όχι κεντροαριστερά τηλεοπτικά κανάλια.

Με τεχνητό τρόπο παλαιοκομματική μεθοδολογία και δήθεν πολιτικό σχεδιασμό για το μέλλον της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα παρεμβαίνει εκ των άνω χωρίς δηλαδή κοινωνική αναφορά μια παρέα παροπλισμένων οικονομολόγων, καθηγητών πανεπιστημίου, πρώην υπουργών, και γερασμένων πολιτικών, λες και πρόκειται για συγκρότηση συνοικιακού συμβουλίου, υπό την αιγίδα βέβαια και τις ευλογίες κι ενός πρωθυπουργού ο οποίος ελέγχεται για την πολιτική του παρουσία και προσφορά στον τόπο.

Περισσότερα

Τεκμαρτή δημοκρατία;;;

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή τοποθέτηση του Ε. Βενιζέλου και την διαπιστούμενη κοινωνική αντίφαση όσον αφορά την πολιτική έκφραση και την συνταγματική θέση περί του τι είναι «θεσμός» το 2013.

Για πολιτικό κόμμα με μηδενική αποδοχή στην πιο παραγωγική ηλικιακά κατηγορία του λαού μας μόνο σοφιστής πολιτικός και όχι συνταγματολόγος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το κόμμα αυτό αποτελεί πλέον θεσμό.

Θα ήταν ευτύχημα για την επιστήμη του Συνταγματικού Δικαίου να ζούσε ο καθηγητής Δ Τσάτσος, ο οποίος ως θεσμό χαρακτήριζε ότι αλληλεπιδρά και όσο βεβαίως καιρό αυτό βρίσκεται σε αμφίδρομη σχέση με το κοινωνικό σώμα.

Αλήθεια αποτελούν θεσμούς σήμερα ονόματα και ταμπέλες πολιτικών κομμάτων τα οποία περιθωριοποιήθηκαν από την κοινωνική τους βάση εξ αιτίας της πολιτικής των συμπεριφοράς και της πολιτικής γενικότερα που ακολούθησαν στο χρόνο;

Περισσότερα

Πολιτική παιδεία & ιδεολογικός συγκερασμός

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή άρθρο του Ευάγγελου Βενιζέλου στην εφημερίδα το βήμα με τίτλο: «Η δημοκρατική παράταξη είναι εδώ!, με εύλογα τα ερωτηματικά βεβαίως από αυτό το κείμενο για το τι τελικά παραμένει ουσιώδες όσον αφορά την Δημοκρατία η πολιτική παιδεία ή η παιδεία των πολιτικών…»

Το ζητούμενο πλέον στην πολιτική εξέλιξη εκτός από τις προθέσεις είναι οι συνθήκες που οδήγησαν αυτή την σύγκλιση, σε πολιτικό μόρφωμα του οποίου βέβαια τα επιφανειακά χαρακτηριστικά είναι προκλητικά , τα βασικά όμως αίτια αυτής της συνύπαρξης πιθανόν να άπτονται μιας ιστορικής πραγματικότητας που θέλει τα γερασμένα και ανύπαρκτα ενίοτε πολιτικά κόμματα με ή χωρίς πολιτική ιστορία κάποια στιγμή να δηλώνουν την όποια ύπαρξη τους έστω και στις εφημερίδες…

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η πολιτική συμπεριφορά είναι ισχυρός μηχανισμός δημιουργίας στερεότυπων σε κάθε κοινωνία, αλλά και σε κάθε χρονική στιγμή, με την παραδοχή ότι ο ιδεολογικός & κοινωνικό-ποιητικός ρόλος του όποιου δομημένου πολιτικού κόμματος εκφράζεται- πραγματώνεται αλλά και στηρίζει την ύπαρξη και συνέχειά του και στο πραγματικό γεγονός της πολιτικής παιδείας των ηγετών του.

Βεβαίως η πολιτική παιδεία αποτελεί όρο της πολιτικής επιστήμης και σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με την παιδεία των πολιτικών, η πρώτη αναπτύσσεται σε πολιτισμικό περιβάλλον, και έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά ούτως ώστε οι διαθέτοντες αυτήν να προκαλούν πολιτικές τομές και να χαράσσουν ίδιες διαδρομές.

Αντιθέτως η παιδεία των πολιτικών παραπέμπει τις περισσότερες φορές σε υποκουλτούρες οικονομικές, κληρονομικές, συγγενικές και ενίοτε φανταστικές, αποτελεί δε μέγεθος το οποίο από μόνο του δεν μπορεί να διαμορφώσει πολιτικές οντότητες ικανές να ανταποκριθούν τόσο ως πολιτικές όσο και ως προσωπικότητες.

Την πρώτη ελάχιστοι φαίνεται να διαθέτουν σήμερα, η δεύτερη μάλλον έχει χορηγηθεί στο μεγαλύτερο μέρος των εν ενεργεία επαγγελματικά απασχολουμένων με την πολιτική.

Έτσι σε πραγματικό χρόνο συμβαίνει και στο θέμα της κυβερνητικής πρακτικής και όχι μόνο της θεωρίας να υπάρχει σήμερα και στη χώρα μας κοινοβουλευτική σύμπλευση η τουλάχιστον συναίνεση, σε διαφορετικής πολιτικής τοποθέτησης κόμματα.

Ο λόγος- η όποια κριτική- ή η όποια παραδοχή του εγχειρήματος θα πρέπει να κάνει αποδεκτό ότι οι κοινωνικά υπαρκτοί κοινωνικοί σχηματισμοί διατηρούν κάποιες παραμέτρους που τους επιτρέπουν να λειτουργούν ως ανεξάρτητα κόμματα αφ ενός, και αφετέρου να αποδέχεται ότι οι σημερινοί τρόπον τινά ηγέτες αυτών των κομμάτων απέκτησαν και κάποια στοιχεία πολιτικής παιδείας και δεν στηρίζονται μόνο στις ξύλινες μεθόδους της όποιας παιδείας τους πρόσφερε αναμφισβήτητα το ταξικό τους status.

Αυτό αποτελεί δεδομένο, κατά συνέπεια η πρόταση προς την κοινωνία η οποία κατ ουσία ήταν θέση που έγινε πράξη για κυβερνητική συνύπαρξη δεξιών σοσιαλιστών και ολίγων ακροδεξιών θεωρείται ένα παράδοξο ίσως πολιτικό εγχείρημα όχι κατά ανάγκη για την εθνική διάσωση αλλά για την πολιτική επιβίωση πολιτικών.

Αυτό σημαίνει ότι ένας πολιτικός συγκερασμός έρχεται να περιγράψει όχι μόνο αυτό που περιγράφει ο κύριος Βενιζέλος ως επιτακτική εθνική ανάγκη κάνοντας εντύπωση με την προσκόλληση στην παιδεία του και δείχνοντας ότι μάλλον πέρασε αλλά δεν στάθηκε σε αυτό που περιγράφουμε ως πολιτική παιδεία, αλλά και συγχρονισμό έκφρασης απόψεων θέσεων και ιδεολογιών εν τέλει…

Η Αριστοτελική πολιτική παιδεία δεν μπορεί σε καμία των περιπτώσεων να συγκλίνει με ακραίες συμπεριφορές στις παρυφές τού φασισμού η του αυταρχισμού, επιβάλλεται από την ουσία της Δημοκρατίας να προτάσσει την έννοια της παραδοχής, του λόγου, και της αναγνώρισης του πολίτη.

Εκ του κειμένου του Κου Βενιζέλου προβάλλουν πολιτικό θράσος και αδιαμφισβήτητη αλαζονεία και κυρίως η εξωπραγματική και αντιεπιστημονική πρόθεση και διάθεσή του να προσδιορίσει το «κοινωνικά ώριμο» το οποίο οφείλει να παρακολουθεί η πολιτική εξουσία και κατά συνέπεια αυτή την κοινωνική πραγματικότητα να την μετουσιώνει σε κυβερνητική πρακτική.

Η πολιτική συνύπαρξη αναμφισβήτητα αποτελεί μια ιστορική αλλαγή συμπεριφοράς της πολιτικής εξουσίας και στη χώρα μας, κυρίως από τους πολιτικούς χώρους που εναλλάσσονται στην εξουσία, αρκεί να εξασφαλίζεται και η κοινωνική συναίνεση, με την έννοια ότι και πάλι θα πρέπει να εξετάζεται η πολιτική παιδεία και όχι να επιβάλλεται χάριν της παιδείας των πολιτικών…

Από κοινωνιολογικής άποψης η συγκεκριμένη εξέλιξη όπως αυτή διαμορφώθηκε με αυτή την πολύ ισχνή και οριακή δεδηλωμένη στο κοινοβούλιο ,ενδεχομένως δώσει την όποια δυνατότητα στο πολιτικό σύστημα να απελευθερωθεί από τις ιδεολογικού και πολιτικού περιεχομένου στρεβλώσεις αλλά και εμμονές οι οποίες δημιουργούσαν και δημιουργούν στεγανά στην άσκηση της όποιας κυβερνητικής προώθησης για την χώρα.

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα τα κόμματα που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση μεταπολιτευτικά έχουν διαφορές οριακές, διαφορές για τον τύπο και όχι για την ουσία, και αν εξαιρεθεί η πρώτη τετραετία του Ανδρέα Παπανδρέου κατά την οποία πράγματι έγιναν πολιτικές τοποθετήσεις καίρια ιδεολογικού χαρακτήρα, μετέπειτα η πολιτική ασκήθηκε με τα ίδια εργαλεία με τις ίδιες πολιτικές με μόνη διαφορά την ένταση της διαχείρισης.

Αυτή είναι η ουσία, την οποία η βάση της κοινωνίας αποδέχεται και αυτή την αλήθεια και αυτή την πραγματικότητα θα αναγκαστεί και ο καθηγητής Κος Ευάγγελος Βενιζέλος να αποδεχθεί ότι δηλαδή θα πρέπει με όρους πολιτικής παιδείας να αναζητήσει που είναι πλέον ο κόσμος της δημοκρατικής παράταξης και όχι με όρους της δικής του παιδείας…χωρίς βεβαίως να την αξιολογούμε σε καμία των περιπτώσεων.

Προφανώς η δημοκρατική παράταξη είναι κάπως μακριά από το περιεχόμενο των άρθρων του και από τις εφημερίδες που τα δημοσιεύουν.

Θα την αναζητήσει αν βεβαίως το επιχειρήσει γιατί ενδέχεται να μην το επιθυμεί στα νοσοκομεία στα σχολεία στα πεζοδρόμια και τις πλατείες…

– Κείμενο πρώτο-γραμμένο κατά τίτλο και περιεχόμενο διαφοροποιούμενο πλήρως απο κείμενα κομματικής εμπάθειας και προσωπικών πικριών πάσης φύσεως, πρόχειρα και κοντόφθαλμα..
– Το κείμενο εξετάζει σύντομα αλλά μεθοδικά και με προσοχή το θέμα της πολιτικής παιδείας που είναι άλλο πράγμα από την παιδεία των πολιτικών.

Περισσότερα