58 κλεπταποδόχοι μιας πλαστής ελπίδας κάνουν έκκληση για σοσιαλδημοκρατική ανασυγκρότηση…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρουν φαντάζομαι κάμποσοι από τους 58 συμπολίτες μας, που συνυπογράφουν την πρόταση για τη δημιουργία ενός κοινού πολιτικού φορέα της κεντροαριστεράς, πως τους εκτιμώ. Δυο-τρεις μάλιστα από αυτούς πως τους αγαπώ. Άρα, δίχως παρεξήγηση θα τους έλεγα με τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη: «Ά τέ να χαθούμε παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας πέμπτου ή έκτου ορόφου»!

Η ιδέα που διακονείτε δεν είναι καινούργια, ούτε η ανάγκη που προβάλετε. Αργήσατε, ωστόσο, πολύ περισσότερο από 58 μήνες για να αφυπνιστείτε και να αρθρώσετε αυτά που έπρεπε να υποστηριχθούν την εποχή που ο κ. Σημίτης επέστρεφε στον κ. Παπανδρέου το «δαχτυλίδι», ή καλύτερα το κόσμημα του στέμματος της «προοδευτικής παράταξης»! Κάποιοι από εσάς αργότερα υποστηρίξατε τον κ. Βενιζέλο και αμέσως μετά ξανά-μανά την παρέα που δρομολόγησε την πτώχευση εντός του ευρώ με εσωτερική υποτίμηση, η οποία υπονόμευσε θανάσιμα κοινωνία και θεσμούς. Και σήμερα έρχεστε, μετά την άμεση ή έμμεση υποστήριξη, ή απλώς σιωπηρή ανοχή προς την λεγόμενη «μνημονιακή στρατηγική», δηλαδή την θέσπιση μιας τόσο οδυνηρής όσο και αδιέξοδης πρακτικής εφαρμογής του «ατομικού μηχανισμού διάσωσης της Ελλάδας» και λέτε: Η ανασυγκρότηση δεν θα είναι μόνο οργανωτική, αλλά βαθιά πολιτική […] Η ισχυροποίηση της ευρύτερης κεντροαριστερής παράταξης θα αποσυμπιέσει τη σημερινή αίσθηση της εμφύλιας αντιπαράθεσης. Θα συμβάλει στην αποκατάσταση μιας ελάχιστης εθνικής συναίνεσης ώστε ο πολιτικός αντίπαλος να μην γίνει πάλι εσωτερικός εχθρός. Θα επαναφέρει την πολιτική και κοινωνική δυναμική στον αστερισμό της δημοκρατίας και του πλουραλισμού. Θα συνδέσει την εθνική ανασυγκρότηση με ένα προοδευτικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα αλλαγών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Θα ενισχύσει τις φιλελεύθερες εκσυγχρονιστικές φωνές στη ΝΔ και τις δημοκρατικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις στον ΣΥΡΙΖΑ».

Περισσότερα

Η Siemens εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΣτην εποχή των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, όπου επί της ουσίας καταργείται ο ουσιαστικός διάλογος στην Ελληνική Βουλή, την πεμπτουσία της Δημοκρατίας, ο Ελληνικός λαός βιώνει τον διαμελισμό και την εξαφάνισή του. Τρία-τέσσερα χρόνια ήταν αρκετά για τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, προκειμένου να διαλύσουν την πατρίδα μας και να την καταστήσουν μια τριτοκοσμική χώρα, έρμαιο των δανειστών – τοκογλύφων – βιαστών μας.

Παρ’ όλα ταύτα ο βιασμός της κοινωνίας μας συνεχίζεται και έτσι, καθημερινά διαβάζουμε στον ημερήσιο έντυπο τύπο: «Εφιάλτης τα ληξιπρόθεσμα, το β’ εξάμηνο πολύ δύσκολο για τους πολίτες». «Σε κράτος γκάνγκστερ μετατρέπεται το κράτος δικαίου. Νύχτα μέρα κατασχέσεις. Δεν νικάς την φοροδιαφυγή τρομοκρατώντας όλο το λαό. Καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολίων στη Θεσσαλονίκη». «Χαριστική βολή και στο Λύκειο». «Έφοδος σε 350 χιλ. ακίνητα από την άρση πλειστηριασμών. Επενδυτές κοράκια αγοράζουν τα “κόκκινα” δάνεια». «Στα όρια της φτώχιας 500 χιλ. συνταξιούχοι».

Περισσότερα

Από το ΑΛΦΑ στο… “Γάμα”

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΤη σειρά των γραμμάτων της ελληνικής Αλφαβήτου την μαθαίνουμε από μικρά παιδιά, ως άλφα, βήτα, γάμα, δέλτα, έψιλον κλπ.

Από το καλοκαίρι του 2010 οι Έλληνες μάθαμε με το πέρασμα κάθε μέρας, κάθε εβδομάδας, κάθε μήνα και κάθε χρόνου ότι «κάτι μας λείπει και κάτι μας κάνουνε αλλά υπάρχουν κάποιοι που ακόμα ελπίζουν…»

Στη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ http://www.naftemporiki.gr/finance/story/683299 διάβασα σήμερα ότι «ΔΕΝ υπάρχει σχέδιο Β» όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο Bloomberg o Υπουργός των Οικονομικών της Ελλάδος της τρόικα κ Στουρνάρας.

Περισσότερα

Κατεδαφίστε τα φαντάσματα της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ Α.Ε.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΞημέρωσε λοιπόν, η απίστευτη ημέρα που συγκυβερνούν την Ελλάδα τα δυο κόμματα που από το 1974 εναλλάσσονταν στην εξουσία με μεγάλες πλειοψηφίες και αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που με τις εγκληματικές τους πολιτικές οδήγησαν την πατρίδα μας στην χειρότερη περίοδο της ιστορίας της, χειρότερη και από αυτή της κατοχής του Β΄ παγκοσμίου πολέμου.

Αυτά τα δυο κόμματα, σήμερα υπόσχονται πως από κοινού θα προσπαθήσουν να ανοικοδομήσουν την Ελλάδα των ερειπίων τους. Ποιος όμως, μπορεί να πιστέψει αυτούς τους Μαυρογιαλούρους της πολιτικής; Δεν είναι λοιπόν χρήσιμο να θυμίσουμε κάποια απαραίτητα στοιχεία εκείνου που διαχειρίζεται την εξαθλίωση της χώρας και του λαού της, υποταγμένος στους ξένους δανειστές; Του πολιτικού απατεώνα που υφάρπαξε την ψήφο των Ελλήνων μέσω της αντιμνημονιακής του ρητορικής; Του «αντιμνημονιακού» Σαμαρά, ο οποίος σε όλους τους τόνους διατυμπάνιζε με πάθος και οργή στο «Ζάππειο 2», στις 12 Μαΐου 2011, και κατηγορούσε, εμμέσως πλην σαφώς, την Κυβέρνηση Παπανδρέου, για το αδίκημα της Εσχάτης προδοσίας: «… Έχουμε μια κυβέρνηση που η ίδια ενοχοποιεί τον εαυτό της. Γνωρίζουμε ότι η προετοιμασία της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε ξεκινήσει από καιρό, όταν τότε οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα άνετα την Ελλάδα. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επεδίωξε τότε, ότι άλλες χώρες προσπάθησαν να αποφύγουν και δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε…».

Επίσης συνεχίζοντας έλεγε: «… σας καλώ όλους πρώτα να κατεδαφίσουμε μαζί τα φαντάσματα που επί δεκαετίες μας στοιχειώνουν, τα φαντάσματα του λαϊκισμού, του κρατισμού, της μοιρολατρίας, της ηττοπάθειας, της φαυλότητας, της μισαλλοδοξίας και της εύκολης τακτοποίησης των Εθνικών θεμάτων…Ελπίδα, σ’ ένα λαό που νιώθει προδομένος. Αυτοπεποίθηση σε ένα λαό που τον ξεγέλασαν, τον πίκραναν και τον προσέβαλαν, που όμως δεν γονατίζει και δεν το βάζει κάτω. Εμείς στοιχηματίζουμε ακριβώς σε αυτό, ότι ο Ελληνικός λαός δεν το βάζει κάτω και το στοίχημα θα το κερδίσουμε. Να θυμάστε μπορούμε καλύτερα. Να ξέρετε αξίζουμε καλύτερα. Να είστε σίγουροι και να μου έχετε εμπιστοσύνη…».

Στη συνέχεια ο κ. Σαμαράς, υπέρμαχος του αντιμνημονιακού αγώνα, δεσμεύθηκε με την δημιουργία της Κυβέρνησης Παπαδήμου, πως αυτή η κυβέρνηση θα είναι ειδικού σκοπού, με μόνη αποστολή την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, του PSI και της διενέργειας Εθνικών εκλογών. Μέσω της υπογραφής, όμως, της δανειακής σύμβασης συνέπλευσε ξεκάθαρα και ανοικτά με εκείνες τις μνημονιακές δυνάμεις που οδήγησαν την Ελλάδα στο δρόμο της καταστροφής, σε ένα δρόμο δηλαδή, χωρίς γυρισμό. Έτσι, τα φληναφήματα περί Ζαππείου 1, 2, 3 και των βαρύγδουπων εξαγγελιών του έχουν ήδη παραπεμφθεί στον κάλαθο ανακύκλωσης της ΝΔ. Γιατί, όμως, μας παραξενεύει η νεοφιλελεύθερη-νεοταξική στάση του κ. Σαμαρά; Ο κ. Σαμαράς δεν μεταλλάχτηκε. Απλά άλλαξε προσωπείο. Άλλωστε, πόσες φορές το έχει πράξει αυτό κατά το παρελθόν;

Δεν είναι ο ίδιος, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τζανετάκη, αλλά και ως υπουργός Εξωτερικών στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα κατά την περίοδο 1989-90, δεν διαφώνησε όταν εδραιώθηκε η πρακτική των απευθείας αναθέσεων των ψηφιακών παροχών στον ΟΤΕ, από τις εταιρείες Siemens και Intracom; Δεν ξεσήκωσε έναν ολόκληρο λαό το ΄93, δήθεν για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων και σήμερα ισχυρίζεται πως δικαιώθηκε, όταν είναι υπέρμαχος της διπλής ονομασίας στη διένεξη με τη γείτονα χώρα; Μήπως, έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ΄93, με την ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Γιώργου Συμπιλίδη, για τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ προς την Intracom και τη Siemens, μπρος στο διαφαινόμενο κίνδυνο, να πουληθεί ο ΟΤΕ στους Ιάπωνες (συμφωνία Μητσοτάκη-Μάνου); Έτσι, δεν αποδεικνύεται η διαχρονική του σχέση με τη Siemens, όταν στα ΚΥΣΥΜ που συμμετείχε, ως Υπ. Οικονομικών αρχικά και μετέπειτα ως ΥΠ.ΕΞ., στα οποία λαμβάνονταν πάντα ενωτικές αποφάσεις για την Intracom και τη Siemens; Πότε στήριξε στα χρόνια της 10ετούς «πολιτικής του ερήμου» τη ΝΔ; Απεναντίας, συνεργάσθηκε και βοήθησε επιλογές και κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστικά την Άνοιξη του 1995, με τη λήξη της δεύτερης προεδρικής θητείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν επίκειτο νέα εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου για να εκλέξει Πρόεδρο και να αποφύγει τις εκλογές διατηρώντας την κυβέρνησή του, χρειαζόταν τουλάχιστον 180 ψήφους από τους 300 της Βουλής. Ο τότε πρωθυπουργός ήρθε τελικά σε συμφωνία με την Πολιτική Άνοιξη με στόχο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρώην υπουργός Κωστής Στεφανόπουλος, με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Άνοιξης, όπως και έγινε. Αυτό έφερε σε δύσκολη θέση τη ΝΔ και τον Πρόεδρό της Μιλτιάδη Έβερτ, οι οποίοι επιζητούσαν τη διεξαγωγή εκλογών, προκειμένου να εκμεταλλευτούν τη ραγδαία πτώση της δημοτικότητας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ο Μ. Έβερτ και πολλά στελέχη της ΝΔ, μετά την εκλογή Στεφανόπουλου, επιτέθηκαν με βαρύτατες εκφράσεις εναντίον του κ. Σαμαρά.

Δεν είναι ο ίδιος, ο οποίος αργότερα, το 2004 βρέθηκε ουρανοκατέβατος στη Ν.Δ. και παρουσιάσθηκε ως «Καραμανλικός», όταν ο ίδιος είχε αποπεμφθεί από το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών το ΄93, εποχή που δεν ήθελε να ακούει το όνομα του «εθνάρχη» (παραμένουν αλησμόνητα τα άρθρα του «κολλητού», του την εποχή εκείνη, δημοσιογράφου κ. Νάσου Τσαγκανέλη κατά του Κώστα Καραμανλή); Δεν είναι ο ίδιος Σαμαράς, ο οποίος είχε ανύπαρκτο έργο στην Ευρωβουλή, ως Ευρωβουλευτής την περίοδο 2004-2007, όταν κατέθεσε όλες και όλες εννέα ερωτήσεις; Γιατί, λοιπόν, διερωτόμαστε πως δεν διαπραγματεύεται καθόλου με τη Μέρκελ τα συμφέροντα της Ελλάδος και της παρέδωσε αμαχητί την πατρίδα μας;

Δεν είναι ο ίδιος που ως Υπουργός Πολιτισμού της Κυβέρνησης Καραμανλή, προκειμένου να ικανοποιήσει τα τοπικιστικά ένστικτα των ψηφοφόρων του στη Μεσσηνία, αποφάσισε λίγες ημέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, να μεταφέρει διοικητικά το Ναό του Επικούρειου Απόλλωνα από την Ηλεία στη Μεσσηνία; Δεν ήταν σφοδρή τότε η αντίδραση του «Ντορικού» Βουλευτή Ηλείας, κ. Κοντογιάννη, που στη συνέχεια τον «μάζεψε» εκ νέου στη ΝΔ, στο πλαίσιο του συναινετικού γάμου με την Ντόρα Μπακογιάννη; Δεν είναι ο ίδιος ο οποίος υπηρέτησε 9 μήνες (ελέω Αβέρωφ), με ευεργετική διάταξη στο Πολεμικό Ναυτικό, όταν την εποχή εκείνη η στρατιωτική θητεία ήταν 28-32 μήνες; Δεν είναι ο ίδιος ο οποίος μας είπε προεκλογικά (συνέντευξη e-nikos), πως συντηρείτο τα 10 χρόνια που ήταν στην πολιτική του έρημο, εργαζόμενος σε πιτσαρία και ως ελεύθερος επαγγελματίας; Θα είχε την ευγενή καλοσύνη να μας προσκομίσει τις αποδείξεις παροχής υπηρεσίας που όλα αυτά τα χρόνια εξέδωσε;

Ωστόσο, στις 29 Νοεμβρίου 2009, στην εκλογή νέου Προέδρου, όλοι οι δεξιοί ψηφοφόροι ανεξαρτήτως ηλικίας, προσπάθησαν να ξεχάσουν το κακό παρελθόν του κ. Σαμαρά, πιστεύοντας σε κάποια ψήγματα πατριωτισμού του, λόγω κυρίως της οικογενειακής καταγωγής του. Έτσι, πληγωμένοι και αηδιασμένοι από τις οικογενειοκρατίες που κυβέρνησαν το κόμμα όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, στοιβάχτηκαν σε ατέλειωτες ουρές, προκειμένου να ψηφίσουν τον εκλεκτό τους, που “θα τα άλλαζε όλα” για το καλό της πατρίδας, τοποθετώντας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας της κεντροδεξιάς παράταξης τη νεοφιλελεύθερη και νεοταξική, Ντόρα Μπακογιάννη, αναγκάζοντάς την να αποχωρήσει και να ιδρύσει νέο κόμμα στις 21 Νοεμβρίου 2010. Ποιος όμως, θα περίμενε πως ο κ. Σαμαράς θα αποδεικνυόταν περισσότερο νεοφιλελεύθερος και νεοταξίτης, φίλος των τραπεζιτών, ακόμη και από την Ντόρα Μπακογιάννη;

Παρ΄ όλα ταύτα επειδή ο Ελληνικός λαός έχει πολύ κοντή μνήμη, ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των δεξιών ψηφοφόρων έκανε το λάθος και ψήφισε στις επαναληπτικές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012, τον Σαμαρά! Σήμερα εάν γίνονταν εκλογές θα εμπιστεύονταν εκ νέου αυτόν τον πολιτικό τσαρλατάνο που όμοιό του δεν έχει να επιδείξει η πολιτική ζωή της Ελλάδος από την απελευθέρωσή της; Θα ψήφιζαν εκ νέου εκείνον που απέδειξε και μέσω της σημερινής συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, πως διαχρονικά ήταν φίλος με εκείνους που οι δεξιοί ψηφοφόροι απεχθάνονταν, όπως ο διάολος το λιβάνι;

Περισσότερα

Το σοκ απέτυχε, ενώ το δέος επέτυχε τους στόχους του…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑναρωτιούνται οι καλά εκπαιδευμένοι Έλληνες: γιατί απέτυχε η μεθοδολογία «σοκ και δέος» της Τρόικας να επιφέρει προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ; Διότι περί αυτού επρόκειτο και αυτό σήμαινε και σημαίνει «πάση θυσία στο ευρώ». Αυτό σήμαινε «Σωτηρία της Χώρας», όπως την εννοούσαν όλοι οι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς κλπ., στον βαθμό που καταλάβαιναν ασφαλώς τι λένε με όρους εθνικής οικονομίας.

«Σωτηρία» με τον μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης σήμαινε: άσκηση πολιτικής βίας (σοκ) με το πιστόλι στον κρόταφο του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του στην βουλή, ώστε δια της δημοσιονομικής συρρικνώσεως να περάσει η ελληνική οικονομία από ένα σχετικά υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, ένα επίπεδο χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής και χαμηλότερου ποσοστού ανεργίας σε σχέση με τους ρυθμούς πληθωρισμού και τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε μια άλλη οικονομική δομή. Αυτή που θα οριζόταν στο πλαίσιο χαμηλότερου επιπέδου παραγωγής, υψηλότερου ποσοστού ανεργίας και υψηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής, ώστε να υπάρξει σύγκλιση σε ό, τι αφορά στον ρυθμό του πληθωρισμού και στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως αυτός ορίζεται (επιδιώκεται) από την γερμανική ηγεμονία.

Πάνω σε αυτή την «φιλοσοφία», δηλαδή ιδεολογικοποιημένη οικονομία, αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται ο πολιτικός λόγος κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, τα εκβιαστικά διλήμματα του καθεστώτος της διαπλοκής και το «success story» του καθεστώτος. Δηλαδή, το «success story» εξαρτάται από την ευόδωση του σοκ, που σημαίνει πως αυτό εξαρτάται από την ταχύτητα μετασχηματισμού, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να αλλάξει σημείο ισορροπίας, χαρακτηριζόμενη πλέον από υψηλότερη ανταγωνιστικότητα τιμών, χαμηλότερο επίπεδο παραγωγής και υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Αυτά ήταν τα κοινωνικά και παραγωγικώς καταστροφικά στοιχεία του «success story», που θα οδηγούσαν θεωρητικά και μακροπρόθεσμα στην αύξηση της εξωτερικής ζήτησης, και μαζί με αυτήν της συνολικής ζήτησης σε μια οικονομία που θα έμπαινε τότε και μόνον τότε σε αναπτυξιακή τροχιά.

Μέχρι τότε όμως θα έπρεπε, για να ευδοκιμήσει το «success story» να: (1) πέσει η παραγωγή ταυτόχρονα με την κατανάλωση και γενικότερα την εσωτερική ζήτηση, (2) μειωθεί σημαντικά η ρευστότητα, με συνεπαγόμενη μείωση της απασχόλησης και αύξηση της ανεργίας, (3) εξασθενήσει η διαπραγματευτική ισχύς των εργαζομένων συνολικά που οδηγεί σε χαμηλότερους ονομαστικούς μισθούς και αργότερα σε τραγικά χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, ενώ οι προβληματικές πλέον ελληνικές επιχειρήσεις φαίνεται να αντιδρούν ελάχιστα και αφάνταστα διστακτικά – εξαιτίας του προβλήματος ρευστότητας και πτώχευσης των τραπεζών, όπως και των εγγενών παθολογιών στις συναλλαγές και της τρέχουσας κουλτούρας ενός σημαντικού μέρους επιχειρηματιών – στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, μετακυλίοντας μόνον ελάχιστο μέρος της μείωσης της τιμής της εργασίας στις τιμές καταναλωτή, προτιμώντας συντηρητικά να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους. Αυτό σε τελευταία ανάλυση δεν είναι αντίθετο στο «success story» – όπως λένε στην κοινωνία οι Κυβερνήτες μας και οι διαπλεκόμενοι δίαυλοι του νεοφιλελευθερισμού ηθικολογώντας υπερβατικά περί απληστίας, οι οποίοι στην ουσία υποστηρίζουν δίχως να το καταλαβαίνουν ένα Νεοκεϋνσιανιστικό θεώρημα – καθώς αυτό καθ’ εαυτό το «success story» αποσκοπεί εκτός από την μείωση του επιπέδου παραγωγής με την αύξηση της ανεργίας και στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, ώστε να επέλθει αύξηση στην ανταγωνιστικότητα τιμής.

Ετούτο πέραν του ότι συνεπάγεται την μείωση του εισοδηματικού μεριδίου της εργασίας στο ήδη δραματικά μειούμενο ΑΕΠ, καταλήγει στρατηγικά στην μείωση του εξωτερικού ελλείμματος με παράλληλη αύξηση των περιθωρίων κέρδους στις ολιγοπωλιακές κυρίως επιχειρήσεις.

Μετά από αυτό αναρωτιέστε, οι θιασώτες της κοινωνικής διάλυσης, ή τα «παπαγαλάκια» του καθεστώτος διαπλοκής, όπως και δήθεν αμερόληπτοι ξένοι σχολιαστές και αναλυτές, πώς απέτυχε το «success story» προσαρμογής στην ευρωζώνη, αφού… όλα δείχνουν πως πέτυχε. Πέτυχε στην κοινωνική και παραγωγική απορρύθμιση, αλλά απέτυχε στους διακηρυγμένους στόχους του και τώρα επανέρχονται τα «κακά» σενάρια εκ νέου. Γιατί απέτυχε στους οικονομικούς στόχους του, λοιπόν, και διαψεύδονται έτσι καθημερινά από την ίδια την πραγματικότητα όλοι οι κυβερνητικοί και οι φορείς της προπαγάνδας τους; Ή, αν προτιμάτε, γιατί το «success story», ενώ επιτυγχάνει στις καταστροφικές του παρενέργειες, αποτυγχάνει στους διακηρυγμένους στόχους ανάκαμψης που το ίδιο θέτει τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια;

Διότι, αγαπητοί φίλοι, το σοκ παρατράβηξε, έχοντας την πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη να εκμεταλλεύεται υπέρμετρα το δέος που προκάλεσε στην Ελληνική κοινωνία η στρατηγική που υιοθέτησε σε συνεργασία με την Τρόικα. Εμπιστεύτηκαν και επένδυσαν πολιτικά/επικοινωνιακά πάρα πολύ στο δέος, πιστεύοντας πως θα μπορούσε αυτό να ενισχύσει τη μακρά πορεία του σοκ για την ελληνική κοινωνία, εθνική οικονομία και αγορά. Έτσι την έπαθαν! Το σοκ ήταν για να λειτουργήσει σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές της Τρόικας για μια διετία, άντε για μια τριετία το πολύ, και όχι για μα εξαετία ή επταετία! Τώρα πλέον χάθηκε ο έλεγχος και το καθεστώς αναζητεί τρόπο διαφυγής από την παγίδα στην οποία είναι εγκλωβισμένο ή μέσω εκλογών, ή… αυτό δεν θέλω ούτε να το σκέπτομαι!

Τί «ξέφυγε» από τους παράγοντες της Τρόικας και το οικονομικό επιτελείο της Συγκυβέρνησης; Αυτά που υποστήριζα και τα οποία είναι καλά θεμελιωμένα σήμερα στην σύγχρονη θεωρία της επιστήμης της Εθνικής Οικονομίας: την προσαρμογή της παραγωγής στη ζήτηση υπό το συγκεκριμένο καθεστώς πτώχευσης στην Ελλάδα, καθώς και τον υπονομευτικά για το «success story» συνδυασμό τριών μειώσεων: Μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, μείωση της ικανότητας αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού, κατακόρυφη μείωση στην απόδοση του παγίου κεφαλαίου.

Αυτές οι μειώσεις σε συνδυασμό ρίχνουν την οικονομία σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο εκτός από την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος από την εργασία, παρατηρούμε και μείωση, αντί για αύξηση, του εισοδήματος από την εκμετάλλευση κεφαλαίου, με παράλληλη και φυσιολογική αύξηση της αξίας του ιδιωτικού χρέους, πέραν της αύξησης του δημόσιου χρέους που οφείλεται στη γενικότερη στρατηγική εσωτερικής υποτίμησης της Τρόικας.

Αυτό βεβαίως εισαγάγει την Ελληνική Οικονομία στο φάσμα της μείωσης της παραγωγής, ως συνάρτηση της μείωσης της εσωτερικής ιδιωτικής κατανάλωσης, ενώ παράλληλα διαμορφώνει δυναμική σταδιακής αύξησης των καθαρών εξαγωγών εξαιτίας της περιορισμένης έστω μείωσης των εγχώριων τιμών και της αναλογικά πολύ μεγαλύτερης του εγχώριου εισοδήματος και όχι εξαιτίας της ανάπτυξης μέσω της σύγχρονης τεχνολογικά βιομηχανίας.

Και αυτό θεωρείται λόγος για να θριαμβολογεί η προπαγάνδα της συγκυβέρνησης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, αντί να αποτελεί ερέθισμα για έκφραση μεγάλης ντροπής! Θα έπρεπε να ντρέπονται αντί να θριαμβολογούν οι υποστηριχτές των Μνημονίων και συνυπογράψαντες την ελεεινή αναθεωρημένη Δανειακή Σύμβαση, καθώς δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν ότι η μεθοδολογία της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε και ακολουθείται στο πλαίσιο του ατομικού μηχανισμού για την Ελλάδα (εξαίρεση), δεν επρόκειτο ποτέ να οδηγήσει σε προσαρμογή στην ευρωζώνη.

Ήταν από την αρχή βέβαιο, όπως με αρκετές παρεμβάσεις μου κατέστησα σαφές επίσης από την αρχή, πως η εσωτερική υποτίμηση θα μπορούσε να ικανοποιήσει τους στόχους Τρόικας – ελληνικής κυβέρνησης, μόνον στον βαθμό που η μικρή σχετικά ελληνική οικονομία χαρακτηριζόταν από υψηλό τεχνολογικό και οργανωτικό επίπεδο, εξαγωγική βιομηχανία με συγκεκριμένη εμπορική στόχευση και επενδύσεις που θα ενίσχυαν έναν στρατηγικά προσδιορισμένο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου τομέα και η παράλληλη μείωση δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος σε μια υπανάπτυκτη σχετικά (με όρους ευρωζώνης) τεχνολογικά χώρα, αποτελούσε μια μορφή καταστροφής για την καταστροφή. Αυτό ορίζει σήμερα το αδιέξοδο της χώρας και καθιστά το «success story» μονόδρομο για την απόκλιση και όχι την σύγκλιση της οικονομίας της χώρας στο πλαίσιο της ΟΝΕ. Αυτή η «επιτυχία» είναι που στρώνει τον δρόμο για να εξελιχθεί η συντεταγμένη πτώχευση της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης σε περιορισμένη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με την έννοια του «διπλού νομισματικού», όπως επανειλημμένως έχω εξηγήσει. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών του λεγόμενου «κλαμπ της δραχμής», αλλά συνέπεια της στρατηγικής του «κλαμπ του ευρώ». Το τελευταίο είναι αυτό που προκαλεί σύγχυση στην άρθρωση πολιτικής σήμερα στην Ελλάδα, ενώ θα γίνει στοιχείο, όπως προβλέπω, μεγαλύτερης σύγχυσης την αμέσως επόμενη περίοδο μέχρι τις εκλογές.

Η εσωτερική υποτίμηση δεν ήταν το «σωστό κόλπο» για την Ελλάδα, ούτε καν στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Όσο για το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», όπως επέμενα από την αρχή, ήταν απολύτως παραπλανητικό, όχι επειδή δεν έχει έννοια η άρθρωση επιχειρημάτων για τον τρόπο που η Ελλάδα θα μπορούσε, αναπτύσσοντας μία διαλεκτική αυτόνομης ανάπτυξης με δικό της νόμισμα, να θεμελιώσει μία στρατηγική σοβαρής εναντίωσης στο αντιπληθωριστικό δόγμα και τις επιλογές της κεντροευρωπαϊκής ελίτ, αλλά επειδή αρθρώθηκε για να δημιουργήσει έναν απατηλό κοινωνικό διχασμό. Αυτός ο διχασμός, στον βαθμό που πέτυχε τους επικοινωνιακούς του στόχους, ενίσχυσε το δέος που προκύπτει από την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης, διασκεδάζοντας τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας του σοκ. Μόνον προσεγγίζοντας και αναλύοντας αυτά τα αίτια, όπως σκιαγραφήθηκαν στο σημερινό άρθρο, θα μπορούσε κανείς να θεμελιώσει με αντικειμενικό τρόπο πολιτικές προτάσεις για μία εναλλακτική διακυβέρνηση.

Περισσότερα

Δεν είναι τούνελ, είναι βαθύ πηγάδι!…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Γ. ΠιπερόπουλοςΜια εκπληκτικής αξίας ‘κασέτα’ για όλους όσους μας Κυβερνούν ορατοί (και όσους προσδιορίζουν τις τύχες μας… αόρατοι) πιπιλίζουν ‘υπεύθυνα χείλη’ (τρομάρα μας) και κάποιοι αφοσιωμένοι στο ‘λειτούργημά’ της ενημέρωσης δημοσιογράφοι (αργυρώνητοι διαμορφωτές της ‘κοινής γνώμης’)…

Τρείς Μάηδες πριν τον φετινό ακούσαμε αυτήν την ‘κασέτα’ από Πρωθυπουργικά και Υπουργικά χείλη και από δημοσιογραφικά ‘παπαγαλάκια…’ που έλεγαν:

Ή τρόικα, ή ‘ανεξέλεγκτη πτώχευση’ με επιστροφή στη δραχμή και καταποντισμό των Ελλήνων σε ανεργία, απώλεια μισθών και συντάξεων, πείνα και Εθνική απαξίωση…

Περισσότερα

Ο Ηρώδης τα βρέφη, οι τρόικες τους ΕΛΛΗΝΕΣ!…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Γ. ΠιπερόπουλοςΚαι μη βρεθεί δημοσιογράφος, από εκείνους που αντί να ενημερώνουν… «ημερώνουν και αποκοιμίζουν» την κοινή γνώμη, να μου πει ότι ο παραλληλισμός μου σήμερα είναι «ατυχής ή υπερβολικός», γιατί θα τον στολίσω «απρεπέστατα!…»

Θυμωμένος; Υπερβολικά!

Όπως υποθέτω ότι είναι κάθε Έλληνας και Ελληνίδα καθώς περνούν εβδομάδες, μήνες, χρόνια από τον Μάη του 2010 και την πρόσκληση των κκ Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου στην τρόικα…

Περισσότερα

Λίστα Λαγκάρντ: Ένοχοι στα μάτια του λαού Βενιζέλος Παπανδρέου Σαμαράς

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Σήμερα, πλέον, είναι καθομολογούμενο πως η λίστα Λαγκάρντ, είναι το απόστημα που έσπασε και θα “μολύνει” την διεφθαρμένη κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία, παρασύροντας στον Καιάδα το ακρωτηριασμένο και ευτελισμένο κορμί του πολιτικού συστήματος των πολιτικών δοσίλογων και απατεώνων.

Από τη μια μεριά η τρικομματική-μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά προτείνει τη σύσταση επιτροπής διεξαγωγής προκαταρκτικής εξέτασης για την απόδοση ποινικών ευθυνών στον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Παπανδρέου, κ. Παπακωνσταντίνου και αφήνει απ΄ έξω τον εταίρο στη συγκυβέρνηση κ. Βενιζέλο, συγκαλύπτοντας, έτσι, τις ποινικές του ευθύνες προκειμένου να μη διαλυθεί αυτή η προδοτική-τρικομματική κυβέρνηση για να συνεχίσει το διαβολικό έργο της κατά του Ελληνικού λαού και υπέρ της παγκοσμιοποιήσεως και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Περισσότερα

Τα ανδρείκελα και οι ψυχάρες

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Το 2012 έδυσε και μόλις ανέτειλε το 2013 με τους χειρότερους οιωνούς. Η πατρίδα μας έχει γυρίσει 72 χρόνια πίσω, η χώρα μας ήδη βρίσκεται σε “εμπόλεμη κατάσταση” και ο λαός μας εξαθλιώνεται. Βιώνουμε κατοχικές ημέρες και νύχτες που οι περισσότεροι των Ελλήνων τις γνώρισαν από αφηγήσεις παλαιότερων ή από ντοκιμαντέρ εποχής.

Δράστες της αναβίωσης αυτών των τραγικών στιγμών του Έθνους, όλες οι κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Αυτές οι κυβερνήσεις που μέχρι το 2009, σχεδίασαν την υποδούλωση της πατρίδας μας στη νέα τάξη πραγμάτων και στην παγκοσμιοποίηση και ακολούθως, οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, υλοποιούν αυτό το πολύχρονο εφιαλτικό σχέδιο.

Περισσότερα

Ή, ομοθυμαδόν, τα μυαλά στα… κάγκελα;

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αναφέρθηκα και άλλοτε στην κινέζικη φράση που εκτοξεύεται δήθεν ως «ευχή» ενώ βασικά είναι «κατάρα» καθώς ο κακόπιστος γείτονας εύχεται, πικρόχολα, στον καλοκάγαθο γείτονα «… να ζήσει σε ενδιαφέρουσα εποχή!…»

Βέβαια εδώ είναι Ελλάδα όχι Κίνα αλλά έχω την εντύπωση (και δεν ξέρω εάν την συμμερίζεσθε φίλοι του blog) ότι πριν αρκετά χρόνια (επί εποχής πρωθυπουργίας του κ Σημίτη) αλλά με ιδιαίτερη ένταση από το 2009 του «λεφτά υπάρχουν» και μετά βιώνοιυμε οι Έλληνες μια πολύ εντυπωσιακή αλυσίδα από «ενδιαφέρουσες εποχές…»

Δεν συνιστά για εσάς «πολύ ενδιαφέρουσα εποχή» ότι λησμόνησε εκείνη την «ιστορική» ανακοίνωση ότι «λεφτά υπάρχουν…» πριν τις εκλογές του 2009 ο τέως Πρωθυπουργός μας που τώρα ως «επισκέπτης – λέκτορας» στο Πανεπιστήμιο Harvard της Πολιτείας της Μασσαχουσέττης κ Γιώργος Παπανδρέου και προσκάλεσε την περιβόητη πλέον «εισαγόμενη τρόικα…» δίνοντας το «εναρκτήριο λάκτισμα» στο σημερινό οικονομικό και κοινωνικό μας δράμα;

Περισσότερα

Στα γρήγορα και “πιπεράτα”… Μαγικά!…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Διαβάζω στο διαδίκτυο και άλλα ΜΜΕ τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού μας κ Σαμαρά που αφορούν τα Εθνικά Οικονομικά (και όχι μόνο, βέβαια) «ζόρια» μας και την μεταστροφή που συντελείται (ποιος την συντελεί και ποιος την κουμαντάρει δεν ρωτώ καθώς υποθέτω ότι αφορά τη δική του τρόικα – Δεύτερη Συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, και τη ΔΗΜΑΡ στη θέση του ΛΑΟΣ).

Διαβάζω και σχηματίζω την εντύπωση ότι όντως θα πρόκειται για ένα πρωτόγνωρο «θαύμα», ένα νέο ρεκόρ Γκίνες, μια σχεδόν μαγική αναστροφή των όσων ζούμε από το Μάιο του 2010 όταν είχαμε Πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου και Τσάρο της Οικονομίας τον Dr Παπακωνσταντίνου…

Περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μία Δ.Ε.Θ.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Μια φορά και έναν καιρό, ο Νικόλαος Γερμανός, ένας σπουδαίος επιστήμονας και πολιτικός (εξελέγη βουλευτής το 1915) με υψηλή μόρφωση και πατριωτικά ιδανικά, οραματίσθηκε την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Έτσι, σε μια Θεσσαλονίκη που προσπαθούσε να συνέλθει από την καταστροφική πυρκαγιά του 1917 και να απορροφήσει τα αμέτρητα πλήθη των προσφύγων που αναζητούσαν μια καλύτερη μοίρα στη «φτωχομάνα», εγκαινιάσθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1926 η 1η ΔΕΘ.

Η ΔΕΘ είναι ο εκθεσιακός πυλώνας της χώρας που στηρίζει και προβάλλει την Ελληνική παραγωγή και την επιχειρηματικότητα. Η ΔΕΘ ανδρώθηκε μαζί με την άνδρωση της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε και αποτελεί το καύχημα της πόλεως και ήταν πάντα μια γιορτή όχι μόνο για τους Θεσσαλονικείς και τους Έλληνες, αλλά και για πολλούς Ευρωπαίους εκθέτες προϊόντων και επισκέπτες.

Περισσότερα

Θα ανοίξουν σαμπάνιες στο Amherst College;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Παρακολουθώντας την χτεσινή ορκωμοσία του Νέου Πρωθυπουργού της Ελλάδας, προκαθήμενου του νεοσύστατου «συνασπισμού» τριών πολιτικών Κομμάτων οδηγήθηκα στη μυθική «Λεωφόρο Αναμνήσεων» όπου έκανα δύο εντυπωσιακές διαπιστώσεις και συγκεκριμένα:

Πρώτον, τον προφανή «αντικατοπτρισμό» της τρέχουσας πολιτικής μας επικαιρότητας….Όπου ο πρώτος Κυβερνητικός «συνασπισμός» ήταν κεντρομόλος στην «αριστερόστροφη» σοσιαλιστική εξουσία και φυγόκεντρος στα δύο «δεξιόστροφα» στηρίγματά της, τα Κόμματα «Νέας» Ν.Δ. και ΛΑΟΣ. Ο δεύτερος «συνασπισμός» είναι κεντρομόλος «δεξιόστροφα» στην συντηρητική εξουσία και φυγόκεντρος στα δύο «αριστερόστροφα» στηρίγματά του, και…

Περισσότερα

Ακυβερνησία και… χάος; Προσοχή στα… καλσόν!

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Δέστε το κόμπο: μέχρι την Κυριακή 6η Μαΐου θα ακούσουμε πολλά που τα δημιουργικά «αργυρώνητα» μυαλά των υποτελών του «Συστήματος» θα σκαρφιστούν για να μας πείσουν ότι είναι ένας ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ η συνέχιση της Συγκυβέρνησης από τα γνωστά εδώ και δεκαετίες ως στελέχη αλλά «νεότευκτα στις κορυφαίες θέσεις» πρόσωπα της διαιωνιζόμενης οικογενειοκρατίας στην πολιτική μας ζωή…

Εάν ο τίτλος μου ξεφεύγει από τα δικαιολογημένα «πιπεράτα» μου και είναι ελαφρώς «σόκιν» μη με παρεξηγήσετε καθότι πολύ πιο σόκιν ήταν η απόφαση του κ. Σαμαρά να προσθέσει τον Γιώργο Συμπιλίδη στο ψηφοδέλτιο του Κιλκίς και ακόμη περισσότερο «σόκιν» οι θυελλώδεις αντιδράσεις απέναντι στον γιατρό κ Συμπιλίδη ο οποίος ακολούθησε το πρόσταγμα του τότε «ομαδάρχη» του κ. Σαμαρά το 1993 να ΡΙΞΟΥΝ την Κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Περισσότερα

Τύφλα να ‘χει το… Ελ Πάσο!..

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ζήστε για λίγο, έτσι νοερά, το γνωστό σενάριο…

Ο καλός σερίφης (που κάποτε, λένε, ήταν πολύ “κακός” ώσπου άλλαξε πλευρές και πήρε στους ώμους του τον Νόμο) και απέναντί του ο “κακός” κάου-μπόϋ (που κάποτε, λένε, ήταν καλός αλλά του ήρθαν του ανθρώπου απανωτές αναποδιές και άλλαξε πλευρές απέναντι στο Νόμο…)

Περισσότερα