Με 180 ΝΑΙ νόμος του κράτους η απλή αναλογική

Δεκτό κατά πλειοψηφία έγινε επί της αρχής και επί των άρθρων το σχέδιο νόμου του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης για την αναλογική εκπροσώπηση των πολιτικών κομμάτων, μετά από πολύωρη συζήτηση στη Βουλή, από την οποία δεν έλειψαν οι υψηλοί τόνοι.

Περισσότερα

Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας: Οι θεμελιωτές του πελατειακού κράτους, φοβούνται τις δημοκρατικές αλλαγές

Απάντηση  Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας στην ανακοίνωση της ΝΟ.Δ.Ε. Ν.Δ. Πρέβεζας

ΣΥΡΙΖΑΕίναι γνωστή η αλλεργία που έχει η ΝΟ.Δ.Ε. Ν.Δ. Πρέβεζας στις αλλαγές που διευρύνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα, όπως αυτό της απλής αναλογικής και της διεύρυνσης του δικαιώματος της ψήφου στη νέα γενιά. Η αλλεργία αυτή αποτυπώθηκε πλήρως στην ανακοίνωσή της για το νέο εκλογικό νόμο.

Περισσότερα

Περί νέου αντιρατσιστικού νόμου

Γράφει η Ζένια Καράμπαλη
Δικηγόρος, Πολιτευτής ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

karampaliΣτη χώρα μας υφίσταται νομοθετικό πλαίσιο για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας από το 1979. Ο νόμος 927/1979 “περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών εις φυλετικάς διακρίσεις”, που βρίσκεται σε εναρμόνιση με το άρθρο 5 παρ.2 του Συντάγματος, ποινικοποιεί τις πράξεις που απευθύνονται κατά των αγαθών της ζωής, της τιμής, της ελευθερίας των ευρισκόμενων στην Ελληνική Επικράτεια (όχι μόνο των Ελλήνων πολιτών) όταν οι πράξεις αυτές στρέφονται εναντίον τους λόγω των ειδικών χαρακτηριστικών: εθνικότητα, φυλή, θρήσκευμα. Είναι δε, ένας από τους πιο ανενεργούς νόμους των τελευταίων δεκαετιών.

Εκτός από αυτόν όμως, υπάρχουν και άλλοι νόμοι που προστατεύουν από τις παραβιάσεις δικαιωμάτων με βάση τα ανωτέρω χαρακτηριστικά όπως o ν. 3304/2005 για την εξάλειψη διακρίσεων φύλου και εθνικότητας στην εργασία και ο ν. 3719/2008 που καθιερώνει επιβαρυντικές περιπτώσεις για εκδηλώσεις φυλετικών διακρίσεων. Μετά την τελευταία έξαρση περιστατικών ρατσιστικής βίας που δικαιολογημένα προκαλούν την αγανάκτηση της κοινής γνώμης κρίθηκε από τους δυο εκ των τριών κυβερνητικών εταίρων αναγκαία η θέσπιση νέου αντιρατσιστικού νομοθετήματος. Ποια η σκοπιμότητα, όμως, της θέσπισης νέας νομοθεσίας όταν δεν εφαρμόζεται η ήδη ισχύουσα επαρκής νομοθεσία;

Με το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή ποινικοποιείται εκτός από την πράξη και ο ρατσιστικός λόγος, η λεκτική βία που έχει ως στόχο να προσβάλει την αξιοπρέπεια μειονοτήτων και παράλληλα αποτελεί προτροπή σε ρατσιστικές επιθέσεις, ελλοχεύει όμως ο κίνδυνος να ποινικοποιηθεί και η έκφραση γνώμης για ιστορικά γεγονότα και να εκτεθούν σε διώξεις και να τιμωρηθούν πρόσωπα που διατυπώνουν, έστω και με οξύ ύφος, ακόμη και επιστημονικές απόψεις για τα θέματα αυτά.

Η δημοκρατία, όπως παρατηρεί ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αποτελεί διαρκή πορεία αμφισβήτησης στο επίπεδο της πολιτικής, όπως και η φιλοσοφία επίσης συνιστά αμφισβήτηση σε επίπεδο σκέψης. Πώς όμως θα επιτευχθεί η αμφισβήτηση, όταν απαγορεύεται η έκφραση της αντίθετης άποψης;

Η αλήθεια είναι ότι ο ρατσισμός δεν αντιμετωπίζεται με νόμους και διατάξεις. Είναι μάλιστα πιθανό στη συγκεκριμένη περίπτωση ο νόμος να επιτείνει αυτό που υποτίθεται ότι καταπολεμά. Η ρατσιστική βία, η ξενοφοβία, ο φόβος απέναντι στο διαφορετικό αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με όπλα την Παιδεία – με τη στενή αλλά και την ευρύτερη έννοια του όρου – και τον Πολιτισμό, που είναι δύσκολο να ανθίσουν μέσα σε συνθήκες αυστηρής λιτότητας και εξαθλίωσης, όπου ο αγώνας για την επιβίωση αποτελεί προτεραιότητα αλλά και με την ουσιαστική και ριζική αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού προβλήματος.

Δεδομένης της υπάρχουσας επαρκούς (με την ανάγκη ενδεχομένως κάποιων βελτιώσεων) νομοθεσίας, εύλογα προκύπτει το ερώτημα κατά πόσον η έντονη διαφωνία ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία, που βλέπει τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις πολύ χαμηλά σε σχέση με τις τελευταίες εκλογές, και στο ΠΑΣΟΚ σε κοινή πλεύση με τη ΔΗΜΑΡ που δημοσκοπικά πιέζονται ασφυκτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, στοχεύει στην εξεύρεση λύσης στο τόσο ευαίσθητο και βαθιά κοινωνικό ζήτημα της καταπολέμησης του ρατσισμού.

Περισσότερα

Περί ισοδυνάμων του “Στρατιωτικού Νόμου”

Γράφει ο Πέτρος Σκαπινάκης,
Επίκουρος Καθηγητής Ψυχιατρικής

Πέτρος ΣκαπινάκηςΣύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας “Οκτώ βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και η γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, από το αμαξοστάσιο στα Σεπόλια εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στους εργαζόμενους στο Μετρό κατηγορώντας την κυβέρνηση για την απόφαση της επίταξης. Κατά τους κ.κ. Λαφαζάνη και Στρατούλη, η απόφαση της κυβέρνησης για επίταξη είναι αντισυνταγματική ενώ η επίταξη ισοδυναμεί με στρατιωτικό νόμο” (Έθνος, 27/01/2013 – http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63772045)

Δηλαδή οι συνδικαλιστές που επέβαλλαν στρατιωτικό νόμο στους συμπολίτες τους και απαγόρευσαν σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους, ασθενείς, ηλικιωμένους, γονείς, παιδιά, να χρησιμοποιήσουν μια υπηρεσία, από την οποία εξαρτώνται καθημερινά και την οποία ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ μέσω της βαριάς φορολογίας, έδρασαν στα πλαίσια του συντάγματος;

Περισσότερα

Ισολογισμοί και …δωράκια!

Γράφει ο paratiritis
[email protected]

Διαβάζω στο web : “Βουλευτές ζητούν να καταργηθούν οι υποχρεωτικές δημοσιεύσεις ισολογισμών των εταιρειών”. Μπράβο τους! Έπρεπε να γίνει εδώ και χρόνια! Καιρός ήταν να ορθώσει κάποιος ανάστημα απέναντι στο εκδοτικό / (μεγαλο)δημοσιογραφικό κατεστημένο. Θυμίζω ότι οι “υποχρεώσεις δημοσιεύσεων” αποτελούν παράλογη επιβάρυνση των επιχειρήσεων και αιτία σημαντικής μείωσης της ανταγωνιστικότητας των, καθώς στοιχίζουν μέχρι και χιλιάδες ευρώ το χρόνο για κάθε επιχείρηση, χωρίς να προσφέρουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Ποια όμως ήταν πραγματικά η βούληση του νομοθέτη όταν το καθιέρωσε και πως κατέληξε στην πράξη; Ο νομοθέτης ζητά “όρους δημοσιότητας” από τις επιχειρήσεις, με σκοπό να ενημερώνονται για την οικονομική πορεία τους οι μέτοχοι, οι συναλλασσόμενοι και το κοινωνικό σύνολο ευρύτερα. Σήμερα, στην εποχή του διαδικτύου και της ψηφιοποίησης των πάντων, είναι τουλάχιστον άσκοπο, για να μη πω ανόητο, να “εκβιάζονται” οι επιχειρήσεις να προβαίνουν σε τέτοιες ανούσιες πράξεις.

Με άλλα λόγια, για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, τα χιλιάδες ευρώ που πληρώνει η κάθε επιχείρηση προς τους εκδότες είναι το ένα “νόμιμο” δωράκι των πολιτικών προς τους εκδότες – Το άλλο είναι η κρατική διαφήμιση. Έτσι λοιπόν αντί οι δημοσιεύσεις αυτές να αποτελούν πληροφοριακά εργαλεία για τους ενδιαφερόμενους, καταλήγουν να είναι άσκοπη επιβάρυνση για τις επιχειρήσεις και βεβαίως βεβαίως, σημαντικής αξίας “δωράκια” για πολλά έντυπα. Για σκεφτείτε πόσες Α.Ε. και Ε.Π.Ε. υπάρχουν, με τρεις δημοσιεύσεις η καθεμία (οικονομικό, πολιτικό, τοπικό έντυπο), επί όσα χρόνια υπάρχει, για να δείτε το ασύλληπτο ποσό που αθροίζεται… Τι θα γινόταν αν αυτό το χρήμα είχε επενδυθεί στην παραγωγή αντί να χαριστεί σε εκδότες;;

Τι θα μπορούσε να γίνει, δεδομένων των σημερινών διαθέσιμων τεχνολογιών, ώστε και η βούληση του νομοθέτη να ικανοποιείται και οι περιβόητοι “όροι δημοσιότητας” να καλύπτονται : Πολύ απλά, μια ιστοσελίδα που να δημοσιεύει τους ισολογισμούς σε ηλεκτρονική μορφή, με δυνατότητα αναζήτησης για τους ενδιαφερόμενους, με ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ για τους υπόχρεους! Κάτι που γίνεται εδώ και χρόνια στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο!

Αγαπητοί φίλοι, είμαστε στο 2011, στην ψηφιακή εποχή! Δεν είμαστε στο 1920 που πρωτοσυντάχθηκε ο νόμος περί ανωνύμων εταιρειών … Έχουν μεσολαβήσει κάπου 90 χρονάκια από τότε, στα οποία ο άνθρωπος έφτασε στο φεγγάρι και ανακάλυψε την ηλεκτρονική και ψηφιακή τεχνολογία! Δεν μπορούμε να πορευόμαστε λοιπόν με όρους 1920 και να περιμένουμε μετά οι επιχειρήσεις να …βγάλουν το (οικονομικό) “φίδι από την τρύπα” της οικονομικής κρίσης!

Βέβαια, κάποιοι θα χάσουν τα δωράκια τους, αλλά δεν πειράζει, σημασία έχει το σύνολο, όχι τα μικροσυμφέροντα κάποιων. Είναι υπέρτερο αγαθό να σωθούν οι πανταχόθεν βαλλόμενες σήμερα επιχειρήσεις, παρά οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού εκδότες!

Και για να κλείσω τις σημερινές μου σκέψεις, θα υπερθεματίσω απόλυτα την πρωτοβουλία των βουλευτών, με μια μόνο παρατήρηση : Να ζητήσουν και την κατάργηση των δημοσιεύσεων στο ΦΕΚ, όχι μόνο στα έντυπα. Τότε θα μιλάμε για πραγματικά δίκαιο σύστημα “όρων δημοσιότητας” των επιχειρήσεων.

Περισσότερα

Πράξεις, «τακτικές» και… νόμοι!

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΦΡΙΞΑ ακούγοντας το συμπολίτη μου Πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης χτες βράδυ στις ειδήσεις να δηλώνει ότι ΔΕΝ έπρεπε να καλέσει ο αρμόδιος Εισαγγελέας Αθηνών τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών – και άλλα 8 άτομα – με κατηγορίες για «κακουργηματικές πράξεις» αλλά μάλλον να του απονεμηθεί κάποιο ΕΥΣΗΜΟ για «επίδειξη ανθρωπιστικών διαθέσεων»…

ΑΠΟΡΗΣΑ με το Νέο Νόμο που θα φέρει στο Κοινοβούλιο την ερχόμενη εβδομάδα ο συμπολίτης μου Υπουργός Δικαιοσύνης για να σταματήσουν οι προσβολές σε άτομα άλλων εθνοτήτων, άλλων φυλών κλπ, κλπ…

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΑ προτείνω μια ρηξικέλευθη ερμηνεία λέγοντας ότι αφού τα τελευταία χρόνια, κατά την πάγια «τακτική» τους, οι κάθε λογής «προοδευτικοί» με την πλήρη υποστήριξη των ΜΜΕ που λειτούργησαν και λειτουργούν ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης ΔΕΝ κατόρθωσαν να μας πείσουν ότι ως Έλληνες είμαστε και ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ και ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΟΙ, τώρα μάλλον «θα μας κλείσουν τα στόματα» με… ΝΟΜΟ!!!

Περισσότερα

“Τζαμπατζήδες” (;) και “Γέφυρες”

Γράφει ο paratiritis
[email protected]

Πολύ απασχολεί την επικαιρότητα των τελευταίων ημερών το “κίνημα” των “τζαμπατζήδων” όπως τους χαρακτηρίζουν ανώτατα κυβερνητικά στελέχη ή αλλιώς το κίνημα του “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ” όπως αυτοαποκαλούνται. Είναι όμως αλήθεια “τζαμπατζήδες”, όπως αναρωτιέμαι και στον τίτλο του σημερινού μου άρθρου ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;

Είναι προφανές σε κάθε καλόπιστο αναλυτή ο οποίος δεν μισθοδοτείται από επιχειρηματικά ή κομματικά κέντρα, ότι κάτι συμβαίνει εδώ! Στην αρχή πραγματικά υπήρχαν ορισμένοι άνθρωποι που συνηθίζουν να μην πληρώνουν, εκμεταλλευόμενοι τον ελληνικό ωχαδερφισμό. Όμως, εδώ και καιρό αρκεί να δει κανείς τους ανθρώπους που συμμετέχουν στο «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και την ένταση της αντίδρασης τους και θα καταλάβει! Πρόκειται για αξιοσέβαστους ανθρώπους, όχι ανεπάγγελτους, σε παραγωγικές ηλικίες, με οικογενειακές υποχρεώσεις οι περισσότεροι – Αυτό που θα έλεγε κανείς με δυο λέξεις “ευυπόληπτοι πολίτες”.

Η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι δεν πρόκειται για τζαμπατζήδες! Πρόκειται για καθαρή αντίδραση πολιτικής ανυπακοής, μια αντίδραση που οφείλει ο κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και την κοινωνία, όταν διαπιστώνει ότι ο νόμος ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΔΙΚΑΙΟ! Μια αντίδραση που σιγοβράζει εδώ και πάνω από ένα χρόνο στην Ελληνική Κοινωνία του Μνημονίου και του Δ.Ν.Τ. και αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει μορφή.

Δηλαδή, θα πει κανείς, όταν δεν μας αρέσει ο νόμος δεν τον εφαρμόζουμε; Αν και μη νομικός, συνεπώς μη αρμόδιος να απαντήσω, θα έλεγα ότι ότι ο νόμος υπάρχει για να ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων με δίκαιο τρόπο. Όταν υπάρχει προφανής εκμετάλλευση των ανθρώπων που έχουν την ανάγκη του συγκεκριμένου αγαθού (αυτού της διέλευσης), νομιμοποιούνται και εκείνοι να μην τον εφαρμόσουν και να καταφύγουν παράλληλα στους δικαστικούς θεσμούς [για να τον ακυρώσουν νόμιμα]. Πάντα με απόλυτη τάξη, σεβασμό στους θεσμούς της πολιτείας και ΕΙΡΗΝΙΚΑ!

Μόνο τυφλοί θα χαρακτήριζαν αυτούς τους ανθρώπους “τζαμπατζήδες” με γελοία επιχειρήματα του τύπου “αν δεν πληρώσετε, θα πληρώσει περισσότερο κάποιος άλλος”!! Μόνο που δεν μας εξηγούν γιατί θα πρέπει να πληρώσει κάποιος … Γιατί το θεωρούν αυτονόητο;; Γιατί δεν μας εξηγούν λίγο τα οικονομικά της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου, για παράδειγμα;

Περισσότερα