Στη Δ.Ε.Θ. ο πρωθυπουργός – Τι θα περιλαμβάνει η ομιλία του

Τις δεσμεύσεις του για τους επόμενους 12 μήνες, θα αναπτύξει το βράδυ ο πρωθυπουργός κατά την ομιλία του στο Βελλίδειο, εγκαινιάζοντας την ΔΕΘ, με κεντρικό σύνθημα «ανάπτυξη για όλους».

Περισσότερα

Εγκαινιάζεται σήμερα η 83η ΔΕΘ, η μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών

Συμμετέχουν πάνω από 1.500 εκθέτες από 20 κράτη και τιμώμενη χώρα τις Η.Π.Α.

Εγκαινιάζεται σήμερα η 83η ΔΕΘ, η μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών, με τη συμμετοχή 1.500 εκθετών από 20 κράτη και τιμώμενη χώρα τις ΗΠΑ.

Περισσότερα

ΝΟ.Δ.Ε. Ιωαννίνων: Δελτίο τύπου για τις δηλώσεις του Κυρ. Μητσοτάκη στη Δ.Ε.Θ.

Νέα Δημοκρατία, Ν.Δ. logoΤο περασμένο Σάββατο ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε τον οδικό χάρτη για το οριστικό τέλος των μνημονίων και την ανοικοδόμηση της Ελλάδας που μας αξίζει.

Περισσότερα

Περί ανθρώπων και… “χρημάτων!”

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος  Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΆνοιξε τις πύλες της και τις έκλεισε η 79η ΔΕΘ έχοντας φιλοξενήσει τους πολιτικούς μας ηγέτες που μοίρασαν αφειδώς υποσχέσεις (Θεέ μου πόσες φορές τα έχουμε ακούσει ΟΛΑ αυτά) για «καλύτερο αύριο» και ποτέ να μην ξεχάσουμε παραμονές της οικονομικής μας τραγωδίας εκείνο το αλήστου μνήμης ιστορικό απόφθεγμα… «λεφτά υπάρχουν»!…

Θα μπορούσα να ξεκινήσω το σημερινό μου άρθρο όχι με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αλλά με την αγγλική λέξη money, (χρήματα) θυμίζοντάς το παλιό αγγλικό τραγούδι όπου ακούγεται πολλές φορές το «Money, money, money!…»

H, πάλι, παραμένοντας πάντως στο πνεύμα του Αγγλοσαξονικού προσανατολισμού, θα μπορούσα να επικαλεσθώ τη γνωστή φράση που διαπιστώνει ότι «το χρήμα κάνει τον κόσμο να περιστρέφεται» – (Money makes the world go round).

Το αποφεύγω όχι επειδή με βρίσκει αντίθετο το συγκεκριμένο πνεύμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και χρηματοδοτικής υποστήριξής τους. Κάθε άλλο και, παρακαλώ, μη βιαστείτε να με παρεξηγήσετε.

Το κάνω επειδή, στα αυστηρά πλαίσια της ακαδημαϊκής δεοντολογίας και των απαιτήσεων της Επιστήμης, της υπεύθυνης, συνετής, επίμονης και υπομονετικής αναζήτησης της Αλήθειας ΔΕΝ επιθυμώ να παραβλέψω το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο τα πάντα ελέγχονται πλέον από ΤΟ ΧΡΗΜΑ – (MONEY) –  και από αυτούς που το κατέχουν!..

Περισσότερα

ΑΠΟΧΗ, έως ότου ξαναπούμε: «Καλημέρα Ελλάδα!…»

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΟκτώβριος του 2014, ξεχάστηκε η 79η ΔΕΘ και οι χιλιοειπωμένες υποσχέσεις από Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση…

Οκτώβριος 2014 ξαφνιαστήκαμε με το απρόσμενο αίτημα «Ψήφου Εμπιστοσύνης» από την κυανοπράσινη Συγκυβέρνηση η οποία, όπως συμβαίνει εδώ και 40 χρόνια, την πήρε από τους «εξασφαλισμένους» 155…

Τώρα τα σενάρια ανθούν για την εκλογή Προέδρου από την παρούσα Κυβέρνηση με την βοήθεια κάποιων που ΔΕΝ θέλουν να χάσουν τα προνόμια της Βουλευτικής Έδρας ενώ κάποιοι μιλάνε για την πιθανότητα εκλογών με κατάργηση του ‘bonus’ των 50 εδρών για να ανακοπεί η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την Εξουσία.

Τα 155 ΝΑΙ είναι για κάποιους «επαρκές τεκμήριο» για αμφισβήτηση της ικανότητας των κκ Σαμαρά και Βενιζέλου να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα 180 ΝΑΙ και, ταυτόχρονα, τη διαιώνισή τους στους θώκους Κυβερνητικής Εξουσίας…
Τα ίδια 155 ΝΑΙ είναι «επαρκές τεκμήριο» για τους κκ Σαμαρά-Βενιζέλο ότι θα εξασφαλίσουν και τα απαιτούμενα 180 ΝΑΙ στην εκλογή προέδρου…

Είναι θέμα «οπτικής γωνίας» για εμάς τους Έλληνες η ορθή αξιολόγηση της πραγματικότητας και η «πρόγνωση» μελλοντικών φαινομένων.

Τo κλασικό «ήξεις αφήξεις…» της Πυθίας δικό μας δημιούργημα ήταν και παραμένει καθότι οι Δελφοί παραμένουν ως ο ομφαλός της Ελλάδος έστω και εάν αμφισβητείται η γεωπολιτική τους θέση ως ομφαλός της γης…

Η τρόικα απεχώρησε τις προάλλες και κάποιοι θεώρησαν το γεγονός ως ενδεικτικό «κείμενων δυσκολιών συνεννόησης με την Αθήνα», ενώ κάποιοι άλλοι έκαναν λόγο για «αβάντα» των εκπροσώπων των δανειστών μας στην Συγκυβέρνηση ενόψει της συζήτησης για την Ψήφο Εμπιστοσύνης…

Οι «γνωρίζοντες» διακατέχονται από την αγωνία που γεννά η επικείμενη ανακοίνωση των «στρες τεστ» για τις ελληνικές τράπεζες που θα συμπέσει με την επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και παραμονές της Εθνικής Επετείου του ιστορικού ΟΧΙ αιωρείται η θέση του κ Draghi ότι οι Τράπεζες ΔΕΝ μπορεί να βοηθηθούν χωρίς «νέες μνημονιακές δεσμεύσεις…»

Το «άρμεγμα» των Ελλήνων εντείνεται με φορομπηχτικά τερτίπια που προστίθενται στα μύρια που ακολούθησαν το αλησμόνητο πλέον «Λεφτά Υπάρχουν» του 2009 και την πρόσκληση το 2010 στην Τρόικα να μας «σώσει» καθώς ΣΩΤΗΡΙΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ παρά μόνο αναβλητικότητα ενώ «εμπεδώνεται» η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (ως μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ) θα Κυβερνήσει…

Νιώθουμε πια όχι μόνο στις τσέπες μας αλλά και στην καθημερινότητα και στις ψυχές μας αισθήματα μείωσης, υποτίμησης, αποπροσανατολισμού, διάλυσης του οικονομικού και κοινωνικού ιστού, εκμηδένισης της κοινωνικής αλληλεγγύης και αποξένωσης…

Τον Οκτώβριο του 2008, μόλις 2 μήνες πριν «καεί» η Αθήνα και άλλες πόλεις της Πατρίδας με Δεκεμβριανές διαδηλώσεις μετά τον θάνατο του εφήβου Αλέξη από σφαίρα αστυνομικού, είχα γράψει στο οπισθόφυλλο του γνωστού πια βιβλίου μου με τίτλο «Καληνύχτα Ελλάδα» το παρακάτω κείμενο που φέρνω και πάλι στη δημοσιότητα από τα blogs ευχαριστώντας τους φίλους μου διαχειριστές για τη φιλοξενία:

Βρισκόμαστε, τελικά, ως Έθνος, λαός και κοινωνία στο μάτι ενός
κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με τον κλυδωνισμό θεσμών και δομών, με την ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και πλαισίων αναφοράς. Προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φόβο και πάθος και χωρίς υστερικές αντιδράσεις.

Μήπως όλα τα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις υποκειμενικού τύπου πίσω από τις οποίες υποκρύπτονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες;

Κατηγορηματικά ΟΧΙ!

Έχουμε τελματώσει σε έναν απίστευτα βρώμικο και δύσοσμο βούρκο…

Κολλήσαμε!..

Εάν περάσει στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο η αίσθηση ότι ΔΕΝ υπάρχει πια στέρεο, υγιές, ηθικό κομμάτι γης για να σταθούμε, τότε το επόμενο βήμα είναι ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ, η απώλεια της ιδεολογίας, η προσφυγή στην απάθεια και την άρνηση που αποτελούν το ικρίωμα θανάτωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς το δημιουργικό ΕΜΕΙΣ υποκαθίσταται από το μικροπρεπές ΕΓΩ!

Καιρός να…ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε το “εμείς”, να διαπιστώσουμε ότι ακόμα υπάρχει EΛΠIΔA!

Αλλιώς, ο τελευταίος ας φροντίσει, παρακαλώ, να ρίξει την αυλαία, να σβήσει τα φώτα και «Καληνύχτα… Ελλάδα»

Την έριξε την αυλαία ο κ Παπανδρέου, την στερέωσε ο κ Παπαδήμος και την κρατά επιμελώς κατεβασμένη η ιστορικά πρωτόγνωρη Συνεργασία των κκ Σαμαρά και Βενιζέλου, δηλαδή της «φυλλοροούσας» Νέας Δημοκρατίας και της «σκιάς» ενός πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ …

Κλείνω την σημερινή μου ανάρτηση δηλώνοντας δημοσίως ΑΠΟΧΗ καθώς αποχαιρετώ πλέον και τα blogs και τις εφημερίδες.

Όπως γνωρίζετε ΑΠΕΧΩ τα τελευταία χρόνια από τηλεοπτικά προγράμματα και ραδιοφωνικές εκπομπές και εφεξής δεν θα αρθρογραφώ σε Blogs και εφημερίδες μέχρι την ημέρα που θα ανακτήσουμε το δικαίωμα να πούμε ξανά:

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ!..»

Περισσότερα

Δεν είναι τα λεφτά, αλλά η διαφορετική από του Σαμαρά γλώσσα του χρήματος που φέρνει τον Τσίπρα στα πράγματα…

Γράφει ο  Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑπό τους διεκδικούντες την κυβερνητική εξουσία στην Ελλάδα αρθρώθηκαν δύο σαφώς διαφορετικές πολιτικές αφηγήσεις από το βήμα της 79ης ΔΕΘ. Και οι δύο αποτέλεσαν προεκλογικές ομιλίες με την μορφή «δεσμεύσεων». Και οι δύο είχαν ως κεντρικό στοιχείο που συνέδεε τις προγραμματικές παρεμβάσεις στην ελληνική εθνική οικονομία και στο κοινωνικό μοντέλο, τα «λεφτά». Και οι δύο υπαινίχθηκαν την αποκατάσταση του μηχανισμού παραγωγής κερδών στην Ελλάδα για την τροφοδότηση της ανάπτυξης μετά από έξι χρόνια ύφεσης και δραματικής βύθισης του ΑΕΠ, γεγονότα που συνέβαλαν μεταξύ άλλων στην ανεξέλεγκτη ανεργία και στην ανεξέλεγκτη καταστροφή στην αγορά. Και οι δύο μίλησαν για «λεφτά». Μόνον που άρθρωσαν μία σαφώς διαφορετική αφήγηση περί χρήματος, μία διαφορετική πολιτική λογική που ορίζεται μέσω μίας διαφορετικής γλώσσας του χρήματος.

Αυτή η σαφώς διαφορετική γλώσσα του χρήματος από τους κυρίους Τσίπρα και Σαμαρά, είναι εκείνη που περιγράφει δύο σαφώς διακριτά μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής οργάνωσης, με καπιταλιστικούς όρους ασφαλώς. Ο κ. Τσίπρας περιέγραψε ένα προοδευτικό μοντέλο ανάπτυξης με αναδιανομή από πάνω προς τα κάτω και από το κέντρο της ΕΕ προς την περιφέρεια για την επανεκκίνηση της οικονομίας, ενώ ο κ. Σαμαράς ένα συντηρητικό μοντέλο που απλώς έρχεται να υποσχεθεί μπαλώματα με μικροδιορθώσεις σε ένα σαφώς αντιπαραγωγικό και αντικοινωνικό πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας… σε τι ακριβώς; Στην πραγματικότητα εδώ είναι που παρουσιάστηκε η μεγαλύτερη αντίφαση στην γλώσσα Σαμαρά. Η αντικειμενική ανικανότητα του συνασπισμού δεξιών, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών στην Ελλάδα στην παρουσίαση μίας δομικά ολοκληρωμένης αφήγησης που να συνδέει το καθεστώς πτώχευσης και εσωτερικής υποτίμησης – που οι ίδιοι επέβαλαν στην ελληνική κοινωνία για την διόρθωση της ανορθολογικής με τα κριτήρια της ευρωζώνης και τα κριτήρια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, μεγέθυνσή της – με ένα δρόμο οικονομικής ανάπτυξης που θα αντιμετώπιζε τις κοινωνικές συνέπειες που η ίδια η πολιτική τους προκάλεσε.

Κάπως έτσι η γλώσσα Σαμαρά εμφανίζεται σαν μία πρωτόγονη πολιτική αφήγηση που αντί να πολιτικοποιεί την ελληνική κρίση, έστω και σήμερα μετά από τόσα χρόνια μνημονίων, επιχειρεί να την σεκιουριτοποιήσει ακόμη πιο φοβικά και άστοχα. Στο σημείο αυτό, αν θέλουμε να σεβαστούμε την επιστημολογική αντικειμενικότητα, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η ευθύνη αυτής της ανικανότητας δεν περιορίζεται στους Σαμαρά και Βενιζέλο και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα που διαχειρίζεται την κρίση: είναι η λανθάνουσα κρίση του πολιτικού συστήματος στην ευρωζώνη που θολώνει την στρατηγική προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας με το ερώτημα «προσαρμογή σε τι ακριβώς;», που διαμορφώνει ένα άκρως ρευστό καθεστώς σε όλες τις πτυχές της εθνικής μας οικονομίας.

Με μία κουβέντα ο κ. Σαμαράς μιλά μία γλώσσα απορρύθμισης με προεκλογικές εξαγγελίες που αφορούν σε μικροδιορθώσεις αυτής της διαδικασίας απορρύθμισης, χωρίς να είναι ικανός να συναρθρώσει τις επιμέρους απορρυθμίσεις σε μία σαφή στρατηγική προσαρμογής. Και αυτό διότι η ίδια η έννοια της προσαρμογής στην ευρωζώνη είναι απολύτως ρευστή και ορίζεται με διαφορετικά κριτήρια από χώρα σε χώρα, με το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας να ερμηνεύεται κατά το δοκούν και συμφέρον από χώρα σε χώρα και από τα ίδια τα θεσμικά όργανα της ευρωζώνης.

Η αφήγηση, λοιπόν, Σαμαρά δεν είναι απλώς μία αδόμητη πολιτική αφήγηση, αλλά επίσης μία άκρως προβληματική συνάρτηση με όρους λειτουργισμού. Είναι, με μία κουβέντα, μία γλώσσα που δεν ορίζει έννοιες, αλλά ορίζεται από οικονομίστικους νεολογισμούς και αμφιλεγόμενους λογαριασμούς. Και αυτή είναι δυστυχώς για τους συντηρητικούς και νεοσυντηρητικούς της νεοφιλελευθεριάζουσας ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, μία νεκρή γλώσσα.

Η έλλειψη ακριβώς «ζωντανής», σημαίνουσας γλώσσας από την πλευρά των συντηρητικών και των πασόκων, οδηγεί στον πολιτικώς πρωτόγονο σχολιασμό της ομιλίας Τσίπρα στην ΔΕΘ, με ένα απολύτως χυδαίο μάλιστα υφάκι που δυστυχώς εκφέρεται από μία γυναίκα, την αγαπητή μου εκπρόσωπο της κυβέρνησης Σοφία Βούλτεψη, η οποία «έβηξε» μεταξύ άλλων: «Βροχή έπεσαν σήμερα τα δισεκατομμύρια από τον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε 9 δις ευρώ για τον πρώτο χρόνο, την ώρα που είναι βέβαιο ότι με το απατηλό «πρόγραμμά» του θα έχουμε φύγει από το ευρώ. Υποτιμώντας τη μνήμη και τη νοημοσύνη του λαού, ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως έχει για αρχηγό κάποιο μάγο. Με τη διαφορά ότι είναι πια σίγουρο πως αυτός ο μάγος θα μετατρέψει τα ευρώ σε δραχμές!»! Αυτό ασφαλώς δεν είναι πολιτικός λόγος. Είναι βήχας πολιτικού κοκίτη, που έχει προσβάλλει μία κυβέρνηση η οποία φρόντισε να διαψεύσει εμπράκτως όλες τις προεκλογικές δεσμεύσεις που έφεραν Σαμαρά και Βενιζέλο στην (συγ)κυβέρνηση.

Η πραγματικότητα είναι πως τόσο ο κ. Σαμαράς, όσο και ο κ. Τσίπρας μίλησαν την γλώσσα του χρήματος και όσοι μιλούν την γλώσσα του χρήματος λένε «λεφτά υπάρχουν». Με μια πολύ μεγάλη διαφορά. Ο πρώτος θέλει τα λεφτά να παράγονται από τους φτωχούς της ελληνικής κοινωνίας για να συσσωρεύονται από τους πλούσιους, ενώ ο δεύτερος μίλησε ουσιαστικά την γλώσσα της αναδιανομής από πάνω προς τα κάτω – και μάλιστα ιδιαίτερα μετριοπαθώς – υποστηρίζοντας ουσιαστικά ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης.

Ο κ. Σαμαράς μίλησε την γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού και ο κ. Τσίπρας την γλώσσα της σοσιαλδημοκρατίας. Το ζήτημα για τον ελληνικό λαό δεν είναι ακριβώς ποια γλώσσα καταλαβαίνει καλύτερα, αλλά μάλλον ποια γλώσσα τον συμφέρει περισσότερο. Τα ΜΜΕ και η κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρούν να νοθεύσουν την σχέση συμφέροντος – κατανόησης, με αποτέλεσμα οι έλληνες να χάσουν την ικανότητα κατανόησης του συμφέροντός τους. Και λέγοντας έλληνες εννοώ προφανώς τα δύο τρίτα της κοινωνίας, καθώς το ένα τρίτο μια χαρά εξυπηρετείται από την πολιτική Σαμαρά – Βενιζέλου.

Τι συμφέρει, λοιπόν, τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας; Η αποκατάσταση του μηχανισμού παραγωγής κερδών στην Ελλάδα μέσω της θεραπείας του τεράστιου Κοινωνικού Ζητήματος, που είναι η παράπλευρη συνέπεια της στρατηγικής προσαρμογής «σοκ και δέος», την οποία υπό την επιτροπεία της τρόικας άρθρωσαν ως πρακτική πολιτική οι κυβερνήσεις της χρεοκοπίας. Αυτήν την γλώσσα, που είναι η γλώσσα της σοσιαλ-δημοκρατίας, θα ήταν εύλογο να κατανοούν καλύτερα τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας, ορίζοντας την ανάπτυξη ως συνθήκη κοινωνικής προόδου. Και έτσι θα συνέβαινε αν δεν παρενέβαιναν μεταξύ πολιτικού πομπού και κοινωνικού δέκτη τα ΜΜΕ της διαπλοκής και οι ιδεολογικοί φορείς του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι οποίοι θεωρούν πως αποκλειστικά η αγορά και οι τραπεζίτες της διαθέτουν την μαγική ικανότητα να παράγουν και να αναδιανέμουν χρήμα. Αν τύχει και ένας πολιτικός επιχειρήσει να τους υποκαταστήσει, λοιδορείται ως «μάγος»! Στην πραγματικότητα, ωστόσο, αγαπητέ αναγνώστη, το μόνο μαγικό για μια κοινωνία είναι η προοδευτική γλώσσα που δεν λαϊκίζει… και ο κ. Τσίπρας στην ΔΕΘ πέτυχε να μην λαϊκίσει. Αυτό είχα ζητήσει πριν από την ομιλία του και γι’ αυτό δεν μπορώ παρά να μην εκφράσω την ικανοποίησή μου. Τις επόμενες μέρες και βδομάδες θα φανεί αν ο ελληνικός λαός έχει διατηρήσει την επαφή του με την πολιτική γλώσσα, ή έχει απολέσει εντελώς το γλωσσικό του κριτήριο, το οποίο είναι ακριβώς το κοινωνικό κριτήριο που ορίζει αξίες και τάξεις πραγμάτων, άρα και την διάσταση του χρήματος.

Περισσότερα

Ψεκασμοί, Ληγμένα, Ενοχές και… “Συγχωροχάρτια!…”

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΚατάμεστο το λεωφορείο Κ. Τούμπα – Νέος Σ. Σταθμός και, ώ του θαύματος, ο κλιματισμός ΔΕΝ λειτουργεί… (συμβαίνει σε μερικά λεωφορεία του γνωστού σε μας ΟΑΣΘ (Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης).

Ψάχνω για κάποια χαμόγελα, αλλά δεν τα βλέπω!

Πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια γεμάτα θλίψη, χείλη σφιγμένα (άραγε από θυμό;) απέραντη κατάθλιψη στο κατάμεστο λεωφορείο.

Τα κλιματιστικά (air condition), μου είπαν οδηγοί, δουλεύουν θαυμάσια σε όλες τις Mercedes των Κοινοβουλευτικών μας εκπροσώπων που ήρθαν στη Θεσσαλονίκη μας με ‘πρόσχημα’ την 78η ΔΕΘ (να χειροκροτήσουν τους 2 εν ενεργεία Πρωθυπουργούς μας και τους Προέδρους των κομμάτων της μείζονος και ελάσσονος Αντιπολίτευσης…)

Περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μία Δ.Ε.Θ.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Μια φορά και έναν καιρό, ο Νικόλαος Γερμανός, ένας σπουδαίος επιστήμονας και πολιτικός (εξελέγη βουλευτής το 1915) με υψηλή μόρφωση και πατριωτικά ιδανικά, οραματίσθηκε την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Έτσι, σε μια Θεσσαλονίκη που προσπαθούσε να συνέλθει από την καταστροφική πυρκαγιά του 1917 και να απορροφήσει τα αμέτρητα πλήθη των προσφύγων που αναζητούσαν μια καλύτερη μοίρα στη «φτωχομάνα», εγκαινιάσθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1926 η 1η ΔΕΘ.

Η ΔΕΘ είναι ο εκθεσιακός πυλώνας της χώρας που στηρίζει και προβάλλει την Ελληνική παραγωγή και την επιχειρηματικότητα. Η ΔΕΘ ανδρώθηκε μαζί με την άνδρωση της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε και αποτελεί το καύχημα της πόλεως και ήταν πάντα μια γιορτή όχι μόνο για τους Θεσσαλονικείς και τους Έλληνες, αλλά και για πολλούς Ευρωπαίους εκθέτες προϊόντων και επισκέπτες.

Περισσότερα

Νοσηρότητα ή αδιέξοδο στη δημοκρατία μας;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ολοκληρώνω την ερώτηση του τίτλου προσθέτοντας και την ακόλουθη: υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε στο δημοκρατικό πολίτευμα να επιβάλλεται η απόφαση της πλειοψηφίας ενώ ταυτόχρονα να διατηρείται το δικαίωμα της μειοψηφίας να ελέγχει την εξουσία και τις αποφάσεις της για το κοινό καλό από καλά πληροφορημένους πολίτες που διαθέτουν τις απαραίτητες ικανότητες ευθυκρισίας. Δυστυχώς αυτό συχνά δεν ισχύει και θα επικαλεσθώ το παρακάτω παράδειγμα ζητώντας, ταυτόχρονα, την απαραίτητη συγγνώμη από γονείς και συγγενείς παιδιών με «ειδικές ανάγκες».

Υποθέστε ότι μια τάξη δημοτικού με 9 παιδιά με «ειδικές ανάγκες» (τα χαρακτηρίζει το σύνδρομο Down ) έχει ένα χαρισματικό δάσκαλο που θέλει να τους διδάξει τι είναι Δημοκρατία. Τους εξηγεί, λοιπόν, και γίνεται κατανοητός, να ψηφίσουν μόνα τους, δημοκρατικά και χωρίς την δική του παρουσία να κάνουν κάτι που θα αποφασίσει η πλειοψηφία. Ο δάσκαλος αποχωρεί από την τάξη και αφήνει τα παιδιά να συζητήσουν το θέμα. Όταν επιστρέφει τα παιδιά του ανακοινώνουν το αποτέλεσμα: 5 ψήφισαν ΥΠΕΡ της απόφασης, 3 ψήφισαν ΚΑΤΑ και 1 παιδί έριξε λευκό! Τους ρωτά τι επέλεξαν να κάνουν και εμβρόντητος ακούει «να σας πετάξουμε Κύριε έξω από το παράθυρο και μετά αφού ανεβείτε επάνω να μας πείτε πώς αισθανθήκατε πέφτοντας!»

Περισσότερα

Πόρτες & Περάσματα…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Θα ξεκινήσω επικαλούμενος τον στίχο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου σε πρώτη εκτέλεση της Σωτηρίας Μπέλλου με μουσική του Στέλιου Καζαντζίδη ο οποίος στη συνέχεια αποφάσισε και έδωσε τη δική του ερμηνεία… Ήταν ο στίχος που είχε καθολική αποδοχή από τα λαϊκά μέχρι και τα ανώτερα κοινωνικό – οικονομικά στρώματα περιγράφοντας μια από τις συντριπτικές αλήθειες της υπαρξιακής μας οντότητας «Δύο πόρτες έχει η ζωή….»

Και σε μία νομοτελειακή ανέλιξη της δεδομένης αξιωματικής σχέσης του σημερινού μου προβληματισμού θα έπρεπε να συνεχίσω με την υπευθυνότητα της επιστημονικής σκέψης διαπιστώνοντας ότι τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωση τους σημαδεύουν την προσωπικότητα και εξελικτική πορεία ατόμων, ομάδων και ολάκερων κοινωνικών συστημάτων τα βαφτίζουμε… “περάσματα”.

Περισσότερα

Εν αναμονή των νέων μέτρων…

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, Αρχειονόμος

Ολοκληρώθηκε ο κύκλος των συνεντεύξεων τύπου, από τους δύο μεγάλους κομματάρχες, στη ΔΕΘ. Ο κ. Παπανδρέου μας υπενθύμισε ότι γλιτώσαμε την χρεοκοπία – καταστροφή και έκανε έκκληση στους «έχοντες» και «κατέχοντες» να συνδράμουν την «τιτάνια» προσπάθεια του για τη διάσωση της χώρας!!!

Ενώ ο Antonis τα είπε όλα «καθαρά»! Το μόνο που ξέχασε να προσθέσει είναι το περίφημο «λεφτά υπάρχουν»!!! Είπε όμως ότι έχει τα «ισοδύναμα»! Ότι θα βρει, δηλαδή, λεφτά να καλύψει τα κενά χωρίς να επιβαρυνθεί ο σκληρά φορολογούμενος ελληνικός λαός! Με άλλα λόγια, λεφτά ξανά – υπάρχουν!!! Θα κάνει και μια επανεκκίνηση ή ένα reset, θα ξαναπάρει μπροστά η ελληνική οικονομία και θα ξαναγίνουν όλα όπως παλιά. Εκεί που δεν τα κατάφερε ο light ΓΑΠ (που είναι και λίγο αμερικανάκι), θα τα καταφέρει ο Antonis που είναι hard καλαματιανός (και ξέρει και από καλό λάδι)!!! Σα δε ντρέπονται και οι δυό!

Το όραμα τους για την Ελλάδα εξαντλείται στο να καθίσουν στην καρέκλα του πρωθυπουργού! Έχουν καταντήσει τη θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας θέση υπαλλήλου. Θα μου πείτε ότι ο Antonis δεν έχει κυβερνήσει. Εγώ απαντώ σ’ αυτό ότι ο ΓΑΠ έχει φροντίσει να κάνει τον Antoni πρωθυπουργό. Αλλά και στο παρελθόν μπορούμε να βρούμε ηγετικές, σχεδόν πρωθυπουργικές συμπεριφορές του Antoni, όπως η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ή (ίσως) μια μικρή συμβολή στην υπονόμευση της κυβέρνησης του Χοντρού! Ήταν και μικρός (στην ηλικία) ο Χοντρός οπότε αν δεν φροντίζαμε να υποστεί μια συντριπτική ήττα δε θα άλλαζε σύντομα η ηγεσία της ΝΔ.

Περισσότερα

Εισροές ανειδίκευτων λαθρομεταναστών, Εκροές Ελλήνων επιστημόνων!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

(Αυτά έγραψα τον περασμένο Σεπτέμβριο μετά τα εγκαίνια της 75ης ΔΕΘ. Καθώς είναι μπροστά μας πάλι φθινόπωρο και χειμώνας αναρωτιέμαι, Θεέ μου άραγε τι μας περιμένει μετά τα εγκαίνια της φετινής, 76ης ΔΕΘ;)

Οι “New York Times” είχαν αφιερώσει, μετά την ομιλία του Πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου στα εγκαίνια της 75ης ΔΕΘ και την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, ένα επίκαιρα σημαντικό άρθρο για το δράμα της αυξανόμενης ανεργίας των νέων επιστημόνων στην Ελλάδα και το κύμα μετανάστευσης τους σε Ευρώπη και Αυστραλία!

Πριν μερικούς μήνες έγραψα στα αγαπημένα μου blogs και είχα αναφέρει σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές που συμμετείχα: Είτε επρόκειτο για πολύ καλά μελετημένο και αριστοτεχνικά μεθοδευμένο σχέδιο δράσης, ή για απότοκο της χρονικής καθυστέρησης που πάντα χαρακτήριζε την ελληνική γραφειοκρατία το αποτέλεσμα τελικά ήταν το ίδιο! Αναφέρομαι, φυσικά, στο γεγονός ότι τα ΑΝΑΛΓΗΤΑ μέτρα εις βάρος των συνταξιούχων της Ελλάδας και μαζί οι δραματικές αλλοιώσεις στον χαρακτήρα των εργασιακών μας σχέσεων με τους Κεφαλαιοκράτες εργοδότες ΠΕΡΑΣΑΝ καλοκαιριάτικα, την ώρα που οι Έλληνες ψηνόμαστε με καύσωνες… ΠΕΡΑΣΑΝ το ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ με τις σχετικές ρυθμίσεις στα εργασιακά φέρνοντας το «λάου – λάου» από τα Χριστούγεννα στον καυτό Ιούλιο, δηλαδή στη μέση του καλοκαιριού, σε μια χώρα όπου το κοινωνικό σύστημα λειτουργεί με τις δικές του λογικές και έχει τις γνωστές θερινές ιδιότητες της εξωστρέφειας, του ανέμελου, του έντονα αισθησιακού καθώς ντόπιες και εισαγόμενες καλλονές πυρπολούνται από τον καυτό ελληνικό ήλιο στις γοητευτικές μας ακρογιαλιές προφέροντας ανεπανάληπτες συγκινήσεις – και υποσχέσεις – στους κάθε ηλικίας λάτρεις του ωραίου (… do you like frauelein in… Greece?)…

Περισσότερα