Το φουρνέλο στη δημοκρατία και οι αυτόχειρες…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ δημοκρατία έχει λύσεις για όλα και σε όλα, αρκεί να μην της λες ΟΧΙ και να μην την δεις μεταφυσικά και απολιτικά σαν πανάκια. Έχει λύσεις, αλλά δεν αποτελεί η ίδια μια απολιτική και έξω από την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, λύση. Αρκεί να την αναπτύσσεις ως μορφή κοινωνικοποίησης, να την σέβεσαι ως σύνολο θεσμών, να την υπηρετείς ως δημόσιος λειτουργός, να την εννοείς ως συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις και να απορρίψεις ως πολίτης την διαστροφή της: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η ελευθέρια του ενός σταματά εκεί που αρχίζει του άλλου!

Σήμερα στην Ελλάδα διαμορφώνεται μια κυρίαρχη γνώμη – μια λαϊκή αφήγηση που ταυτίζεται με εκείνην της ανερμάτιστης ντόπιας ελίτ – που αναμφίβολα βάζει φουρνέλο στην δημοκρατία. Και αυτό είναι πολιτικό έγκλημα εθνικών διαστάσεων. Η φασίζουσα και πλέον αφρίζουσα, μονίμως αγανακτισμένη και φοβική δεξιά, αναζητεί πάλι έναν ηγέτη που με την αρωγή του στρατού θα δώσει λύση στο πολιτικοοικονομικό αδιέξοδο της χώρας.

Περισσότερα

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την αναζωογόνηση – ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος

ΚΚΕΤο ΚΚΕ με εμπιστοσύνη απευθύνεται στην εργατική τάξη που εδώ και πολύ καιρό δοκιμάζεται σκληρά από την ανεργία, την άγρια σφαγή των μισθών, τους εξοντωτικούς φόρους και τα χαράτσια, το γκρέμισμα βασικών κατακτήσεών της στο εργασιακό, ασφαλιστικό, στις συντάξεις και τις όποιες παροχές Υγείας, στη μόρφωση των παιδιών, σε όλα τα δικαιώματά της.

Στα ερωτήματα που βασανίζουν και απασχολούν κάθε εργατική και λαϊκή οικογένεια – Πώς θα πάρουμε μια ανάσα; Πώς θα μπει ένα τέλος στον εφιάλτη της ανεργίας, στους μισθούς της πείνας; Πότε θα σταματήσει αυτός ο κατήφορος στη φτώχεια και στην ανασφάλεια; Υπάρχει λύση; – το ΚΚΕ παίρνει θέση και με την ευθύνη, τη γνώση και την εμπειρία δίνει απάντηση που έχει και συμφέρον και χρέος να τη σκεφτεί σοβαρά κάθε εργαζόμενος, κάθε άνεργος και άνεργη γιατί είναι το Κόμμα που του είπε την αλήθεια γι’ αυτά που τώρα ζει και οι προβλέψεις του αποδείχτηκαν ολόσωστες.

Το σύνθημα – κάλεσμα που απηύθυνε το ΚΚΕ στους εργαζόμενους και στο λαό, από την αρχή της κρίσης, «Μη ματώνεις για τα κέρδη της πλουτοκρατίας», είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

Περισσότερα

Ποιός θα καλύψει το κενό στην Ελλάδα;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΉδη από τα τελευταία άρθρα μου, χάραξα μια νέα πορεία επικοινωνίας με εσένα αναγνώστη. Στη θέση των αναλύσεων της πολιτικοοικονομικής εξέλιξης στην Ελλάδα και σπανίως κάποιων κρίσιμων κοινωνικοοικονομικών και κοινωνικοψυχολογικών φαινομένων, που κατέληγαν αμέσως ή εμμέσως σε κάποιες προβλέψεις και προτάσεις μάλλον ως κονστρουκτιβιστικές υποθέσεις εργασίας, έρχονται σχόλια τα οποία τείνουν να καλύψουν ένα διανοητικό, άκρως αντικειμενικό κενό. Το κενό που ποτέ δεν μπορείς να δεις όσο προσεγγίζεις με κριτική πολιτική ανάλυση πολιτικοοικονομικές αφηγήσεις και πρακτικές. Το κενό που δεν μπορείς να δεις, καθώς μέσω της αναλυτικής μεθοδολογίας που ακολουθείς, βρίσκεσαι αναπότρεπτα και εσύ μέσα του, θεωρώντας συγκυριακά πως… δεν υπάρχει κενό! Η διαδικασία της ανάλυσης είναι αυτή που σε τοποθετεί στο κενό, χάνοντας την αίσθησή του, την οποία μπορείς να αποκτήσεις μόνον μετά το πέρας αυτής της διαδικασίας.

Κι όμως κενό υπάρχει! Αν δεν υπήρχε κενό δεν θα έκρινα πως υπήρχε χώρος για να παρέμβω. Μόνον που το κενό αυτό δεν γίνεται αντιληπτό ούτε από την ίδια την κοινωνία, καθώς μέσα σε αυτό κουτρουβαλιάζεται και η ίδια σύσσωμη για να το καλύψει με την εσωτερική υποτίμηση των πάντων. Όλων, δηλαδή των κοινωνικών και οικονομικών αξιών στην Ελλάδα, αλλά και της αξίας της πολιτικής να προσφέρει κοινωνικά επωφελή λύση: το αδιέξοδο του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου της χώρας μας, που πλέον δεν μπορεί να διασκεδαστεί με άφθονο Ευρώ και τον μύθο μιας χώρας που δήθεν πραγματοποιεί ένα θαύμα στην ΟΝΕ! Η φούσκα Ελλάς έσκασε, προκαλώντας ένα τεράστιο κοινωνικοοικονομικό κενό στο οποίο έχει πέσει κράτος, κοινωνία και αγορά και στροβιλίζονται εντός του, υπό την ηγεσία μιας στενά διαπλεκόμενης πολιτικοεπιχειρηματικής κάστας, η οποία αποκρύβει τον αντιδραστικό, ολοκληρωτικό και κρατικοδίαιτο χαρακτήρα της, επικαλούμενη κοινοβουλευτική νομιμοποίηση για την «σωτηρία της πατρίδας»!

Αυτή ακριβώς η έννοια της «σωτηρίας την πατρίδας», αναπαριστά την αφηγηματική ρουφήχτρα της ζωής και των ζωντανών σχέσεων και πραγμάτων στην Ελλάδα σήμερα. Είναι η αφήγηση του ταξιδιώτη στο πολιτικό κενό, το οποίο επιχειρεί να καλύψει με χυδαίο ακροδεξιό λαϊκισμό σε συνδυασμό με νεοφιλελεύθερο δογματισμό. Αυτό ανασυστήνει πράγματι την δεξιά στην Ελλάδα σε μια μάλιστα μεσοπολεμική αφηγηματική βάση. Ως την απόλυτη φάρσα της δεξιάς του μεσοπολέμου, δίχως κανένα απολύτως από τα στοιχεία αντικειμενικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής δομής που όριζαν την πρώτη. Είναι σαν να προσπαθούσε κανείς σήμερα να αναβιώσει σχέσεις και αντιλήψεις της ίδιας περιόδου που θα έτειναν να ορίσουν το αριστερό κίνημα γενικότερα, ή ειδικότερα το κίνημα των εργαζομένων στην βάση του σταλινισμού. Η χρεωκοπημένη, κρατικοδίαιτη, πελατειακή και άκρως υποκριτική με έντονα στοιχεία μισαλλοδοξίας, δεξιά, δίχως ήθος και κοινωνική θεωρία, αγωνίζεται να αναστηθεί μέσα στο πολιτικοοικονομικό κενό που έχει πέσει η χώρα, εμφανίζοντας την πλέον ανατριχιαστική, αντιδραστική αφήγηση των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα ως… προοδευτική προσέγγιση για την μετατροπή του πελατειακού κράτους σε κορπορατικό, υπό την επιτροπεία των νέων προστάτιδων δυνάμεων μιας αστικής τάξης, με σαφώς παρα-αστικά χαρακτηριστικά!

Κάπως έτσι το κενό φαίνεται να οδηγεί από τις δραματικές αντιφάσεις του καθεστώτος, στην παραφροσύνη του, μια και ούτε την δομή του ναζισμού θα μπορούσε να αξιοποιήσει, ούτε την θεωρία του φασισμού στην σημερινή ελληνική συγκυρία. Ο ναζισμός δεν μπορεί να ολοκληρωθεί υπό τις συγκεκριμένες ελληνικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, ενώ ο φασισμός μόνον στο πλαίσιο της θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού μπορεί σήμερα να παρασιτήσει, αντιφάσκοντας ωστόσο με την λαϊκιστική προπαγάνδα των νεοναζιστών. Συνεπώς το κενό στο οποίο βρίσκεται η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από το αντικειμενικό αδιέξοδο της δεξιάς, εκεί όπου η αριστερά είναι πολυδιασπασμένη και βιώνουσα το δικό της ιδεολογικοπολιτικό κενό.

Το κενό της αριστεράς βρίσκεται στο εσωτερικό της, ενώ της κλείνουσας πονηρά το μάτι στο νεοναζισμό δεξιάς, στο εξωτερικό της. Το προσωπικό μου κενό βρίσκεται στο χάσμα που οριοθετεί η συγκυριακή δύναμη της δεξιάς και η αδυναμία της αριστεράς. Και αυτό δεν είναι κάποιου είδους «κέντρο», αλλά το πεδίο της εντιμότητας στη διανόηση, που δεν δομείται από την αφήγηση της θυματοποίησης, ενώ αγνοεί προκλητικά την έννοια της προδοσίας και των στρατοπέδων. Αν θέλετε, ένα μάλλον «κοινό» ανάλογο στο προσωπικό μου κενό, είναι το κενό που κατασκεύασε η κινηματογραφική (υφολογική) αφήγηση του Λουκίνο Βισκόντι.

Θυμάστε τον «Γατόπαρδο» (1963)»; Αν όχι, ξαναδείτε τον, είναι άκρως επίκαιρος και απόλυτα συνυφασμένος με την δική μου αφήγηση που δημιουργεί ένα διαφορετικό κενό προς κάλυψη, από αυτό στο οποίο έχει ρίξει την ελληνική κοινωνία η δεξιά (κεντροδεξιά και νεοφιλελεύθερη κεντροαριστερά) και από εκείνο που βασανίζει το μεγαλύτερο ίσως μέρος της αριστεράς με την μορφή του «εσωτερικού της κόσμου», ιδίως μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και ένα σωρό χυδαιοτήτων που καμία σχέση δεν είχαν με τα ευγενικά αισθήματα κομμουνιστών, σοσιαλιστών, αναρχικών κ.α. για εξάλειψη του απανθρωπισμού και το αρμονικό πάντρεμα της ελευθερίας με την ισότητα.

Το κενό αυτό αφορά στην διαλεκτική διάσταση του παλιού καθεστώτος στην Ελλάδα, που εμφανίζεται με φαιδρότητα να εκπροσωπεί το καινούργιο και καινοτόμο και του νέου που μοιάζει να έρχεται από παλιά, εκφράζοντας το ανεκπλήρωτο του παρελθόντος που θα μπορούσε να εκπληρωθεί σήμερα με την ανατροπή των παλιών!!! Το δικό μου κενό φτιάχνεται από την διεισδυτική εξομολόγηση του πρίγκιπα Σαλίνα: «Εμείς [οι αριστοκράτες του παλαιού καθεστώτος] είμαστε οι λεοπαρδάλεις και τα λιοντάρια αυτού του κόσμου κι αυτοί [η νέα αστική τάξη], που θα μας αντικαταστήσουν, θα είναι τα τσακάλια και τα πρόβατα και μετά, όσοι επιβιώσουμε, λεοπαρδάλεις, λιοντάρια, τσακάλια και πρόβατα, θα συνεχίσουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας σαν το αλάτι της γης».

Αυτό δεν αναπαριστά στενά κάποιο είδος πάλης των τάξεων, αλλά μάλλον ώσμωσης διαφορετικών τάξεων για την αντικατάσταση ενός σαπισμένου καθεστώτος από ένα άλλο, μέσω συγκρούσεων και προστριβών που ποτέ δεν παίρνουν την μορφή μίας γνήσιας ρήξης, ενώ υιοθετούν εμφατικά την ρητορεία της! Στην Ελλάδα της αμέσως επόμενης περιόδου το σχηματισμένο κοινωνικοοικονομικό κενό δεν θα πρέπει να καλυφθεί από την πολιτική κενότητα εκείνων που απλώς έτυχε να βρίσκονται σε επίκαιρη θέση για να καλύψουν την αποσύνθεση του πολιτικού καθεστώτος των διαπλεκομένων, η οποία προήλθε από τον συνδυασμό πτώχευσης κράτους και τραπεζών με την επιλογή της εσωτερικής υποτίμησης υπό την επιτροπεία της τρόικας.

Θα είναι τραγωδία για την Ελλάδα η διολίσθηση στο κενό του ακροδεξιού λαϊκισμού – που συνδυάζεται παραδόξως και αντιφατικώς με εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη πρακτική – να επιχειρηθεί να ανατραπεί από ένα κόντρα λαϊκισμό αριστερίστικης υφής και αριστερού ύφους! Είναι ανατριχιαστικό να παρακολουθεί κανείς η σύγχρονη, ριζοσπαστική κοινωνικά αριστερή αφήγηση να εισάγεται στο εργαστήριο του παλαιοκομματισμού – εντός του οποίου το πραγματικά πολιτικοκοινωνικά καινοτόμο, που υπηρετεί τον κόσμο της εργασίας στον αγώνα του να αντισταθεί στην σαρωτική δυναμική που αναπτύσσει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός – για να αποκτήσει μία γνώριμη μορφή αριστερής (μαρξιστικής) αυθεντικότητας. Εννοώ πως είναι τραγωδία να εμποτίζεται με το οξύ παλαιοκομματικού λόγου και παλαιοκομματικής συμπεριφοράς, ή να εμβαπτίζεται σε αυτό, το σύγχρονο υλικό της αριστεράς για να εμφανίζεται ώριμο, ιδεολογικά άρτιο και κυβερνητικά έμπειρο. Ικανό για να συνδέσει το παλαιό με το νέο. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά μία πολιτική φάρσα.

Το κενό στο οποίο βρίσκεται αυτή την στιγμή η Ελλάδα θα μπορούσε να καλυφθεί αποτελεσματικά και υπέρ των εργαζομένων και των ανέργων φυσικά, μόνον από αυτούς που (1) έχουν συνείδηση του κενού και δεν βρίσκονται οι ίδιοι μέσα του και (2) δεν αγωνίζονται να δείξουν πως καλύπτουν το ιδεολογικοπολιτικό «εσωτερικό κενό» τους. Με «κοινούς» όρους αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να καλυφθεί οικονομικά αποτελεσματικά και κοινωνικά εποικοδομητικά από εκείνους που δεν έχουν λόγο να υποκρίνονται. Και δεν υποκρίνεται κανείς αν ισχυριστεί σήμερα πως στην Ελλάδα μόνον μία μορφή γνήσιας σοσιαλδημοκρατίας με ένα κοινωνικοοικονομικό μοντέλο στην θεωρητική βάση «Keynes-Beveridge», το οποίο να αναπτύσσεται σε ένα δωδεκαετές σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και εκδημοκρατισμού, θα μπορούσε να καλύψει το κενό στο οποίο βρίσκεται κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Από κει κι έπειτα τα ιδιαίτερα θεσμικά, χρηματοπιστωτικά και δημοσιονομικά εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, δεν είναι καθόλου δύσκολο να διαμορφωθούν και να λειτουργήσουν σε ένα συνεργατικό και αλληλέγγυο πνεύμα, που αντικειμενικά αυτή την στιγμή ορίζει την ύπαρξη των δύο τρίτων της κοινωνίας (άνεργοι, εργαζόμενοι, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που πλήττονται από την μονοπωλιακή διάσταση του καθεστώτος της διαπλοκής που καταρρέει).

Με μία κουβέντα, το κενό στο οποίο βρίσκεται αυτή την στιγμή η δεξιά μεταρρύθμιση, με αποκρουστικό μάλιστα ακροδεξιό προφίλ, μπορεί να μπετοναριστεί αποκλειστικά με μία σαφή αριστερή μεταρρύθμιση που δεν θα ντρέπεται για τον εαυτό της και για τις έννοιες που χρησιμοποιεί δομώντας μία εντελώς νέα αριστερή αφήγηση στην Ελλάδα, επειδή κάποιοι άλλοι κατά το παρελθόν χρησιμοποίησαν τις ίδιες λέξεις, δομώντας όμως μια εντελώς διαφορετική πολιτική πρακτική και πολιτικό λόγο. Δεν κάνουν οι λέξεις πολιτική, αλλά η αφήγηση. Οι έννοιες δομούνται στο πλαίσιο συγκεκριμένων αφηγήσεων και οι λέξεις αποκτούν διαφορετικό νόημα από πολιτική αφήγηση σε πολιτική αφήγηση. Είναι φασισμός η βίαιη ταύτιση λέξεων με έννοιες σε διαφορετικό πλαίσιο αφηγήσεων. Είναι διαστροφή η ταύτιση αφηγήσεων με κριτήριο κάποιες κοινές λέξεις. Οι αφηγήσεις κατασκευάζουν και καλύπτουν το κενό. Όχι όμως οποιοδήποτε κενό, αλλά το κενό που οι ίδιες δημιούργησαν. Με αυτή την έννοια το κενό που θα μπορούσε να καλύψει μια σύγχρονη αριστερή αφήγηση δεν είναι ακριβώς το κενό που προκαλεί η δεξιά αφήγηση στην Ελλάδα, αλλά αυτό που προκύπτει από την κριτική, κονστρουκτιβιστική προσέγγιση αυτής.

Περισσότερα

Κλονισμός της τραπεζικής ή της κρατικής πίστεως… και πέρα από αυτό!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ καπιταλισμός όπως και ο γραφειοκρατικός σοσιαλισμός είναι μια υπόθεση συζυγικής πίστεως, όπου ο κερατωμένος από μια ελίτ πολίτης μαθαίνει πάντα τελευταίος την απάτη. Και τότε κλονίζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στους γύρω του, στους θεσμούς της ύπαρξής του, στο Κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής πλούτου ή στο «σοσιαλιστικό» σύστημα διαχείρισης του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Και στις δύο περιπτώσεις θίγεται η εμπιστοσύνη του ατόμου όχι ακριβώς προς τους επιμέρους θεσμούς που ορίζουν την ασφάλεια του στο πλαίσιο του κράτους, όχι ως προς τον γάμο, αλλά βαθύτερα ως προς την μεταφυσική, μεταπολιτική διάσταση του ίδιου του κράτους.

Τι συμβαίνει σήμερα μετά την απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο; Τι είναι αυτό που ταράζει την ουτοπία της σταθερότητας και το καθεστώς ασφάλειας στον καζινοκαπιταλισμό, ο οποίος δοξάζεται από την ευρωπαϊκή μεταβιομηχανική ελίτ ως υπέρτατη αρχή; Ο κλονισμός της τραπεζικής πίστεως ή ο κλονισμός της πίστεως ως προς το κράτος; Ελάτε να ξαναβάλουμε το ελάχιστο μυαλό που μας απέμεινε από την «κραιπάλη» της αγοράς, ή από του σύμπλεγμα που δημιουργεί η ατομική αδυναμία συμμετοχής σε αυτήν την «κραιπάλη», στην θέση του!

Περισσότερα

Ένας γόνιμος δημόσιος διάλογος για την αντιμετώπιση της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια κάτι θα έπρεπε να είμαι ευτυχής. Είμαι και δεν το κρύβω. Ολοένα και περισσότεροι ώριμοι Έλληνες οι οποίοι διαφωνούν με τις απόψεις μου είτε από αριστερά, είτε από δεξιά, τις συζητούν δημοσίως, εντίμως και σοβαρά με επιχειρήματα και δεν τις προσπερνούν αβασάνιστα ή με λοιδορίες, που αποκαλύπτουν ένα τραγικά χαμηλό επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης στην χώρα. Διαπιστώνω, σε προσωπικό επίπεδο, πως κάτι έχει αλλάξει και εύχομαι η διαπίστωση αυτή να μπορούσε να γενικευτεί.

Ολοένα και περισσότεροι σχολιάζουν και προχωρούν παραπέρα, αρθρώνοντας την δική τους προσέγγιση ειλικρινώς και καθαρά και ολοένα και περισσότεροι που συμφωνούν με την ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης σε αυθεντική σοσιαλδημοκρατική βάση (πριν από την διαστροφή της μετά το 1970), στη θέση του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης με την τρόικα, καταλήγουν με μια ορθολογική ερώτηση: γιατί επιμένεις στην διαπραγμάτευση με τους θεσμούς της ΕΕ και την ελίτ της ευρωζώνης, προτού περάσουμε πιθανότατα σε εθνική πολιτική με εθνικό νόμισμα;

Περισσότερα

Τι είναι αριστερά;

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΗ αριστερά είναι μια μεταπολεμική επινόηση του αστικού κοινοβουλευτισμού προκειμένου να ενσωματώσει στην λογική του και να ευνουχίσει τις έως τότε επαναστατικές, λαϊκές και κοινωνικές δυνάμεις που εξέφραζαν στην πράξη και όχι στα λόγια τους καταπιεσμένους λαούς, τους πόθους και τα συμφέροντα των εκμεταλλευομένων στρωμάτων και τάξεων της κοινωνίας. Είναι τυχαίο ότι από την εποχή της Πρώτης Διεθνούς έως και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ποτέ οι επαναστατικές δυνάμεις που εξέφρασαν στην πράξη το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν αναφέρθηκαν στον εαυτό τους, ως η αριστερά;

Ο αστικός κοινοβουλευτισμός μετά τον Πόλεμο βάφτισε τις δυνάμεις, που μέχρι τότε κυνηγούσε αλύπητα και τις κρατούσε στο περιθώριο, σε αυτοτελή πολιτική παράταξη μόνο και μόνο για να πάψουν να παλεύουν ώστε οι ίδιοι οι εργάτες και ο ίδιος ο λαός να αναδειχθούν ως αυτοτελή υποκείμενα της πολιτικής. Κι έτσι αυτές οι δυνάμεις ευνουχίστηκαν, τα επαναστατικά τους προγράμματα μετατράπηκαν σε σλόγκαν χωρίς αντίκρυσμα, μόνο και μόνο για να αποκοιμίζουν τους αφελείς και από επαναστατικές δυνάμεις, δυνάμεις ανατροπής, μεταβλήθηκαν σε νομιμοποιητικό μηχανισμό της αστικής εξουσίας. Για να κυβερνά η δεξιά ήσυχα και χωρίς κίνδυνο επινόησε και μια αριστερά ως νομοταγή αντιπολίτευση.

Περισσότερα

Έχει και η μέση του καπιταλισμού την άκρη της!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑπό τότε που πέσανε τα καθεστώτα του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και Ευρασία και «ενώθηκε» η Ευρώπη υπό το σκήπτρο του χρηματιστή, ένας αφάνταστα θρασύς κεφαλαιοκρατισμός ανέτειλε. Ο νικητής μιας εικονικής (ψευδο-ιδεολογικής στην ουσία) αντιπαράθεσης, η οποία στρέβλωνε το πρωταρχικό, την ανάγκη αντιεντροπικών αποφάσεων για την καλή λειτουργία της οικονομικής δομής, παρήγαγε μια γενικευμένη ψύχωση που ενσωματώθηκε στην «κοινή λογική» της παγκοσμιοποίησης.

Έτσι, παρατηρήσαμε την τελευταία δεκαετία – και ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε χρόνια – κατά την οποία επιταχύνθηκε η καπιταλιστική κρίση στις πλέον ευάλωτες πολιτικοοικονομικά (: έλλειψη συνοχής στην οργάνωση της κεφαλαιοκρατικής προσωπικότητας) Δυτικές Χώρες, μια μορφή ταυτιστικής διαμάχης του καταναλωτικά δομημένου Εγώ με τα ιδανικά του (: την κάρπωση νεκρής ύλης, την απόλαυση προϊόντων και υπηρεσιών που λειτουργούν σαν το βυζί της μάνας στο στόμα του νεογέννητου). Το στόμα αισθάνθηκε να απομακρύνεται από το βυζί καθώς ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός που άρχισε να ανατέλλει ως η απόλυτη, μοναδική αλήθεια της ζωής διαμόρφωσε μια έντονα ψυχωτική σχέση του ατόμου με το κεφαλαιοκρατικό κράτος το οποίο εμφανιζόταν με την μορφή της λιτότητας και το δόγμα του αντιπληθωρισμού να μετατρέπει την θετική επιθυμία που το ίδιο διαμόρφωσε ιδεολογικά στην αντιπαράθεση του με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» την προηγούμενη περίοδο, σε αρνητική επιθυμία.

Περισσότερα

Από τη μεταλλαγμένη σε μια ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΟι μεταλλάξεις της σοσιαλδημοκρατίας και ο «μεσαίος χώρος»

Έχει καθιερωθεί ως πάγια τακτική των διεθνών διαμορφωτών της κοινής γνώμης καθώς και των διαπλεκόμενων με αυτούς παικτών της αγοράς, να θρηνούν για την υποτιθέμενη “δογματική ακινησία” των σοσιαλιστικών κομμάτων, ερμηνεύοντας τις όποιες εκλογικές τους ήττες με το επιχείρημα ότι αδυνατούν να αποκτήσουν ερείσματα στον λεγόμενο μεσαίο χώρο επειδή τοποθετούνται λιγότερο η περισσότερο στην αριστερά όχθη του πολιτικού σκηνικού(1).

Το στρατηγικό επιχείρημα της διεθνούς νομενκλατούρας των ΜΜΕ εκάστοτε καταλήγει στην προάσπιση ενός “εκσυγχρονισμού” και του ανοίγματος της κεντροαριστεράς προς απόσπαση της χρήσιμης ψήφου του κέντρου, δεδομένου ότι η ενίσχυση από αριστερά εκ των προτέρων θεωρείται απίθανη. Εν προκειμένω η έννοια του κέντρου αναφέρεται στην πεποίθηση ότι οι πραγματικές λύσεις απαιτούν ρεαλισμό και πραγματισμό, και όχι ιδεαλισμό, ριζοσπαστισμό και συναίσθημα (2).

Περισσότερα

Οι “Κομμουνιστές” Δεξιοί σε μια επιχείρηση σκούπα εναντίον της δημοκρατίας στην Ελλάδα

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣε απόλυτη αμηχανία βρίσκεται ο σοβαροφανής δεξιός τύπος, δυσκολευόμενος να κατανοήσει την συνολική πολιτικής της Συγκυβέρνησης και τα απίθανα καμώματα της τρόικας, όπως το γελοίο για όσους γνωρίζουν πολιτική (εθνική) οικονομία επιχείρημα: σφάλαμε στις προβλέψεις μας επειδή δεν κατανοήσαμε πλήρως ότι οι προσπάθειες λιτότητας της κυβέρνησης θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την οικονομική ανάπτυξη!

Κανένα λάθος δεν έγινε, εκτός εάν θεωρείς πως ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός (totalitarian capitalism) που έρχεσαι να επιβάλεις σε μια χώρα κρατικοδίαιτης κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης, είναι λάθος! Αλλά και εσύ (το ΔΝΤ) να μπορούσες να το δεις έτσι, που δεν μπορείς, επειδή αυτό στην ουσία κάνεις τουλάχιστον μετά το 1990, δεν θα μπορούσαν να το δουν ως λάθος οι «κομουνιστές δεξιοί» που ελέγχουν την κυβέρνηση Σαμαρά. Άλλο πράγμα είναι ασφαλώς να δικαιολογείς την κατάρρευση της αγοράς και την διαλυτική απορρύθμιση του δημοσίου ισχυριζόμενος παιδαριωδώς «πέσαμε έξω στις εκτιμήσεις μας» και άλλο να παραδεχτείς ειλικρινώς πως αυτό που κάνεις αντιφάσκει με τις βασικές αρχές του φιλελευθερισμού με τις οποίες δήθεν πολιτεύεσαι.

Περισσότερα

Όποιος λοιδορεί τον Μαρξ και σνομπάρει τον Κέινς μισεί την ζωή…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΘα έχετε ακουστά την περίφημη 11η θέση για τον Feurbach του Καρλ Μαρξ: «οι φιλόσοφοι έχουν απλά ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το θέμα είναι να τον αλλάξουμε». Καλό, δεν λέω, αλλά πώς να τον αλλάξεις αν δεν τον κατανοήσεις; Και πώς να τον κατανοήσεις στο βαθμό που στοχάζεσαι εσχατολογικά; Έτσι την πάτησαν πολλοί δεξιοί και αριστεροί και όχι ο Μαρξ. Διότι ο Μαρξ δεν σκεφτόταν εσχατολογικά – δεν ήταν καν μαρξιστής – αλλά διαλεκτικά και συγκυριακά, καταλήγοντας όμως σε συμπεράσματα εσχατολογικού χαρακτήρα για να προκαλέσει κοινωνική, μαζική δράση για αλλαγή του κόσμου της αποξένωσης του ανθρώπου από την εργασία του και κατακερματισμού του εαυτού του. Ο Μαρξ ήταν σοφός άνδρας, διότι πριν κάτσει να γράψει φρόντισε να το ζήσει το πράγμα μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες στους οποίους συμμετείχε και σχολίαζε με θεωρητική εμβάθυνση.

Θυμάστε τι έλεγε; «Απ’ όλες τις τάξεις που είναι σήμερα αντιμέτωπες με την μπουρζουαζία, μόνο το προλεταριάτο είναι η αληθινή επαναστατική τάξη. Οι άλλες τάξεις βρίσκονται σε κατάπτωση και τελικά θα εξαφανιστούν με την άνοδο της σύγχρονης βιομηχανίας, το προλεταριάτο είναι το μόνο και αληθινό της παιδί.» Καλά τα έλεγε, αρκεί να καταλάβεις τι εννοούσε ερμηνεύοντας τον κόσμο που ζούσε (συγκυριακά) και όχι τον κόσμο του μέλλοντος.

Περισσότερα

Για ένα πολιτικό μίγμα στοιχειώδους αξιοπρέπειας στην Ελλάδα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Έγραψα προχτές ένα κομμάτι για να πω μια μικρή-πικρή αλήθεια: πως οι μεγάλες αλήθειες, δηλαδή θεωρίες που συστήνουν ιδεολογία, δεν διασφαλίζουν εξ ορισμού με έναν πρακτικό, καθολικό τρόπο την αξιοπρέπεια. Η τελευταία είναι μια περιπέτεια σεβασμού της ετερότητας στην πράξη, δηλαδή σεβασμού των ξεχωριστών αποκρυσταλλώσεων των επί μέρους αληθειών που συστήνουν κοινωνικά υποκείμενα ή κυρίαρχες μονάδες στο διεθνές σύστημα (κράτη για παράδειγμα).

Κατά την προσέγγιση μου αυτή μάλλον παρεξηγήθηκα από δύο πλευρές. Από την μια βρίσκονται εκείνοι που έχουν πάρει διαζύγιο με την πολιτική επειδή όπως ισχυρίζονται σιχάθηκαν τους πολιτικούς και από την άλλη εκείνοι που, κάνοντας ένα ανιστόρητο και ανεπιστημονικό άλμα, καλούν σε λαϊκή επανάσταση για να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια μέσω της εγκαθίδρυσης μιας αταξικής κοινωνίας.

Περισσότερα

Να τι χάνουμε, οι ηλίθιοι!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεγάλωσα ως μαρξιστής, για την αξιοπρέπεια, ρε γαμώ το! Εξέφρασα ενστάσεις για τον μαρξισμό, εκεί όπου αυτός έδειξε να αδιαφορεί για την καλλιέργεια της αξιοπρέπειας στην πράξη. Ονειρεύτηκα ως ευρωπαίος σοσιαλδημοκράτης, του παλιού καλού καιρού του Σουηδικού Μοντέλου Ευημερίας… για την αξιοπρέπεια, ρε γαμώ το!

Γύρισα την πλάτη στην σοσιαλδημοκρατία, όταν και όπου αυτή έστρεψε την πλάτη στην αξιοπρέπεια. Λειτούργησα, τραγούδησα και έκλαψα ως κομμουνιστής… για την αξιοπρέπεια! Φασκέλωσα τον εαυτό μου, όταν διαπίστωσα πως η αξιοπρέπεια δεν είναι ζήτημα μεγάλων αληθειών και τελικών λύσεων, αλλά μικρών καθημερινών αληθειών, που δεν βρίσκουν απάντηση σε γραφειοκρατικά, συγκεντρωτικά, πατριαρχικά μοντέλα λαϊκής χειραφέτησης.

Περισσότερα

Μακάρι να ήμουν αναρχικός!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ο κ. Σαμαράς δεν μπορεί να κρυφτεί πλέον, ούτε ασφαλώς η ΝΔ. Ο πρωθυπουργός καθημερινά διολισθαίνει στον ακροδεξιό λαϊκισμό, κυρίως μέσω των εκπροσώπων του και μιας χούφτας ανάρμοστων για αναπτυγμένη δημοκρατικά χώρα υπουργών, ενώ η ΝΔ μεταφέρει το πολιτικό «κέντρο βάρους» της από το κέντρο στην ακροδεξιά. Στο έργο αυτό της ακροδεξιάς υστερίας, του γκεμπελισμού και της μισαλλοδοξίας, που αποτελεί κατάδηλα ιστορική φάρσα της εποχής του μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς, εμφανίζονται ως παθητικοί παρατηρητές πολιτικά φιλελεύθεροι νεοδημοκράτες, αλλά και τα προβεβλημένα στελέχη της κεντροαριστεράς.

Με άλλα λόγια, οι «φιλελεύθεροι δημοκράτες» κάνουν πλάτες στην χυδαία και προβοκατόρικη πολιτική πρακτική του ακροδεξιού λαϊκισμού. Οι αναγνώστες γνωρίζουν πως προέβλεψα εγκαίρως αυτό το τραγικό για την κοινωνία και την πολιτική στον τόπο μας, φαινόμενο. Άλλο είναι όμως να προβλέπεις ορθά μια πολιτική εξέλιξη και άλλο να την βλέπεις να εξελίσσεται ενώπιον σου!

Περισσότερα

Το ελληνικό τρίγωνο της ανωμαλίας και το εθνικό συμφέρον

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μια χαρά, αλλά απολύτως επιφανειακά και περιορισμένα αποδόθηκε η εικόνα της ελληνικής διαπλοκής στην έρευνα του Reuters για την σχέση ΜΜΕ, πολιτικής, πολιτικών, μεγαλοεπιχειρηματιών και «μπίζνες α λα ελληνικά» ως πηγή της ελληνικής κρίσης και χρεοκοπίας κράτους και τραπεζικού συστήματος. Και αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους αρνητικό υπαινιγμό για το εξαιρετικό ρεπορτάζ του Stephen Grey και της Ντίνας Κυριακίδου.

Οι δημοσιογράφοι αυτοί παρουσίασαν με τον καλύτερο τρόπο, παραδειγματικά και ανάγλυφα τη διαπλοκή, σύμφωνα με το μοντέλο που υπηρετεί το Reuters, επί του οποίου θα μπορούσαν να αρθρωθούν πολλές αντιρρήσεις, οι οποίες ωστόσο δεν έχουν θέση σε ετούτο εδώ το εκτενές σχόλιο. Και οι δύο δημοσιογράφοι είναι έμπειροι και εργάζονται με ένα «πολιτικώς ορθό» τρόπο στο πλαίσιο της «συντηρητικής» δημοσιογραφίας που ασκούν.

Περισσότερα

H κρίση της ελληνικής κρίσεως

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα. Όχι η Ελλάδα, η χώρα μου. Όχι η χώρα μου, η πατρίδα μας. Όχι η πατρίδα, εγώ, δηλαδή εμείς εισερχόμαστε στην πλέον κρίσιμη φάση της κρίσεως μας. Τώρα πια θα βιώσουμε σε όλη της την διάσταση την κρίση της ελληνικής κρίσεως, αν και θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε! Μην γελάς, εδώ δεν παίζουμε με λόγια, καθώς τα λόγια δεν έχουν πια σημασία. Σημασία έχει πως δεν έχουν σημασία τα λόγια! Και αυτά έπαψαν να έχουν σημασία, διότι η μορφή της ελληνικής κρίσης και η εξέλιξή της οδήγησαν στο να εξαφανιστεί η έννοια της πραγματικότητας, έτσι όπως αυτή ορίζεται μέσω της κοινωνικής προϋπόθεσης της αλήθειας.

Δεν λέω την αλήθεια, ομιλώ την αλήθεια μου, η οποία έχει ως αφετηρία κάποια εμπειρική αποτύπωση της αλήθειας που ορίζει με πολιτικό τρόπο την συνείδηση. Εσύ αναγνώστη δεν πιστεύεις ότι λέω οπωσδήποτε την αλήθεια, αλλά θεωρείς ότι έχω πρόθεση να πω την αλήθεια. Αυτό είναι μια βασική αρχή της επικοινωνίας μας.

Περισσότερα