Άνοιγμα λογαριασμών Σημίτη ζήτησε η Αρχή για το Ξέπλυμα Χρήματος

Σε άνοιγμα των λογαριασμών στην Ελλάδα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, της συζύγου του Δάφνης, του αδερφού του  Σπύρου και δύο πρώην υπουργών των κυβερνήσεών του προχώρησε η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες.

Περισσότερα

Ειναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση προέβει σε swaps 49,4 δις τους πρώτους δυο μήνες;

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Η κυβέρνηση Τσίπρα αναγκάστηκε να προβεί σε 49,4 δις σε swaps από τη Γενική Κυβέρνηση τους πρώτους δυο μήνες για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Αυτό δήλωσε ο Πέτρος Μηλιαράκης, νομικός σύμβουλος της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκπομπή Αντι-Θέσεις του Γιώργου Σαχίνη στο Κρήτη TV (www.youtube.com/embed/6NNT51Ogm3o).

Δεν γνωρίζω αν αυτή η δήλωση ευσταθεί, δηλαδή αν όντως έκανε κάτι τέτοιο η κυβέρνηση. Αν όμως αληθεύει μιλάμε για έγκλημα καθοσιώσεως καθότι τα swap αυτά αφορούν παράλληλες συναλλαγές, που γίνονται σε επιλεγμένα από τα πριν επενδυτικά κεφάλαια ή τράπεζες, εξωφρενικά επιτόκια, αμοιβές πάνω και κάτω από τραπέζι και φυσικά εμπράγματες εγγυήσεις. Δεν έχει κανείς παρά να θυμηθηθεί τα swap του Σημίτη με την Goldman Sachs.

Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει πειστικά και να αποκαλύψει το σύνολο των στοιχείων. Διαφορετικά ελέγχεται καθ’ ότι τα swap αυτά δεν έγιναν για μισθούς και συντάξεις, αλλά γιατί το δημόσιο ταμείο λεηλατήθηκε προκειμένου να πληρωθούν οι δανειστές. Σημειώνουμε ότι τα swap δεν καταγράφονται στο δημόσιο χρέος κι έτσι η κυβέρνηση που τα συνάπτει μπορεί να κρύψει τουλάχιστον μέχρι τη λήξη τους.

Αν έκανε κάτι τέτοιο η κυβέρνηση Τσίπρα σημαίνει ότι αυτομάτως πρόσθεσε κοντά 50 δις ευρώ πρόσθετο αφανές δημόσιο χρέος σε μια ρημαγμένη από τους δανειστές χώρα. Χώρια το γεγονός ότι τέτοιες πρακτικές συνοδεύονται από ύποπτες συναλλαγές κερδοσκοπίας ανάμεσα σε πολιτικούς και ανάδοχες τράπεζες.

Περισσότερα

58 κλεπταποδόχοι μιας πλαστής ελπίδας κάνουν έκκληση για σοσιαλδημοκρατική ανασυγκρότηση…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρουν φαντάζομαι κάμποσοι από τους 58 συμπολίτες μας, που συνυπογράφουν την πρόταση για τη δημιουργία ενός κοινού πολιτικού φορέα της κεντροαριστεράς, πως τους εκτιμώ. Δυο-τρεις μάλιστα από αυτούς πως τους αγαπώ. Άρα, δίχως παρεξήγηση θα τους έλεγα με τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη: «Ά τέ να χαθούμε παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας πέμπτου ή έκτου ορόφου»!

Η ιδέα που διακονείτε δεν είναι καινούργια, ούτε η ανάγκη που προβάλετε. Αργήσατε, ωστόσο, πολύ περισσότερο από 58 μήνες για να αφυπνιστείτε και να αρθρώσετε αυτά που έπρεπε να υποστηριχθούν την εποχή που ο κ. Σημίτης επέστρεφε στον κ. Παπανδρέου το «δαχτυλίδι», ή καλύτερα το κόσμημα του στέμματος της «προοδευτικής παράταξης»! Κάποιοι από εσάς αργότερα υποστηρίξατε τον κ. Βενιζέλο και αμέσως μετά ξανά-μανά την παρέα που δρομολόγησε την πτώχευση εντός του ευρώ με εσωτερική υποτίμηση, η οποία υπονόμευσε θανάσιμα κοινωνία και θεσμούς. Και σήμερα έρχεστε, μετά την άμεση ή έμμεση υποστήριξη, ή απλώς σιωπηρή ανοχή προς την λεγόμενη «μνημονιακή στρατηγική», δηλαδή την θέσπιση μιας τόσο οδυνηρής όσο και αδιέξοδης πρακτικής εφαρμογής του «ατομικού μηχανισμού διάσωσης της Ελλάδας» και λέτε: Η ανασυγκρότηση δεν θα είναι μόνο οργανωτική, αλλά βαθιά πολιτική […] Η ισχυροποίηση της ευρύτερης κεντροαριστερής παράταξης θα αποσυμπιέσει τη σημερινή αίσθηση της εμφύλιας αντιπαράθεσης. Θα συμβάλει στην αποκατάσταση μιας ελάχιστης εθνικής συναίνεσης ώστε ο πολιτικός αντίπαλος να μην γίνει πάλι εσωτερικός εχθρός. Θα επαναφέρει την πολιτική και κοινωνική δυναμική στον αστερισμό της δημοκρατίας και του πλουραλισμού. Θα συνδέσει την εθνική ανασυγκρότηση με ένα προοδευτικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα αλλαγών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Θα ενισχύσει τις φιλελεύθερες εκσυγχρονιστικές φωνές στη ΝΔ και τις δημοκρατικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις στον ΣΥΡΙΖΑ».

Περισσότερα

“Σφιχταγκαλιάστηκαν” τώρα για να μας “Σώσουν!…”

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΣτην ψυχοκοινωνική θεωρία είναι αποδεκτό ότι η χάραξη ορίων και ο προσδιορισμός κάποιων μορφών αποδεκτής ατομικής και συλλογικής συμπεριφοράς αποτελούν απαραίτητα στοιχεία για τη θεμελίωση “πλαισίων αναφοράς”. Τα συγκεκριμένα πλαίσια αναφοράς απορρέουν από το πλέγμα των γραπτών και άγραφων νόμων που τα διέπουν και από τη φύση των δοσμένων δομών και θεσμών που στοιχειοθετούν την αποδεκτή συστοιχία ηθών και εθίμων.

Το ελληνικό κοινωνικό σύστημα, όπως όλες οι κοινωνίες του Δυτικού Κόσμου, ακολουθούσε το παραπάνω σχήμα αλλά αυτό μοιάζει σαν να μην ισχύει πια στις μέρες μας, εποχή της τρόικα, στην Ελλάδα της, πρωτόγνωρης όσο και αγαστής, συνεργασίας των δύο ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ιδεολογικών πόλων και πολιτικών Κομμάτων της μεταπολιτευτικής εποχής, τουτέστιν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!

“Τις ή τι πταιει» για την κατάσταση;

Διαβάζοντας προσεκτικά τα όσα πρόσφατα είπα ο Βουλευτής, και τέως Υπουργός της «Νέας» Νέας Δημοκρατίας κ Μάκης Βορίδης, μάλλον το οφείλουμε, κατά κύριο λόγο, στον γεννήτορα του ΠΑΣΟΚ, τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου άν και, κατά την προσωπική μου άποψη, ολάκερο το πολιτικό μας σύστημα τις τελευταίες 4 δεκαετίες καταφέρνει να τα πάει καλά στο παιχνίδι του ‘Φάσκω και…. Αντιφάσκω!’

Δεν αποτελεί τρανταχτή απόδειξη αυτής της εκτίμησής μου η ιστορικά-ανιστόρητη «αγαστή Συγκυβέρνηση» Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ και των πάλαι ποτέ φανατικών «ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ» κκ Σαμαρά, Βενιζέλου και των επιτελείων τους;

Πρακτικά, και τα 2 Κόμματα είχαν ήδη μεταλλαχθεί με τον κ Σημίτη να συγκλίνει προς το Κέντρο με την «φιλελευθεροποίηση» του ΠΑΣΟΚ που ενώ υποτίθεται ότι αντιμαχόταν, ουσιαστικά ευνοούσε το κέρδος, πίεζε την υπερκατανάλωση και λειτουργούσε με καπιταλιστικές μεθόδους συναλλαγής και τη Νέα Δημοκρατία που, υπό την ηγεσία του κ Καραμανλή, φάνηκε να εγκαταλείπει τις κλασικές της θέσεις συγκλίνοντας προς τις κεντρώες απόψεις του ΠΑΣΟΚ.

Και ήταν, υπό τον κ Σημίτη Σοσιαλιστική Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ προερχόμενη από το Κόμμα που ενσάρκωνε, έλεγε ο Ιδρυτής του, τη σοσιαλιστική θεωρία κοινωνικής δικαιοσύνης και της δικαίωσης του αγώνα των εργαζομένων τάξεων απέναντι στο.. μεγάλο Κεφάλαιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση του Μάαστριχτ.

Ήταν το ΠΑΣΟΚ του κ Σημίτη που μας ενέταξε στην ΕΥΡΩΖΩΝΗ και ήταν ο κ Σημίτης εκείνος που παρέδωσε το «δαχτυλίδι εξουσίας» στον κ Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου ανοίγοντάς του το δρόμο προς την Πρωθυπουργία μετά από μία πενταετή «παρένθεση» της, εντυπωσιακά μεταλλαγμένης για πολλούς παραδοσιακούς της οπαδούς ψηφοφόρους και φίλους, Νέας Δημοκρατίας.

Σε γενικές γραμμές ευελπιστώ ότι λίγοι θα διαφωνήσουν, άσχετα με την Κομματική τους τοποθέτηση…

Πώς, όμως, εξελίσσονται τα πράγματα στα μέσα του έτους 2013;

Οι σχέσεις Κράτους πολίτη στην πατρίδα μας ήταν ανέκαθεν όχι μόνο δυσλειτουργικές, αλλά θα πρέπει επιτέλους να τις δούμε και σαν εντυπωσιακά ψυχοπαθολογικές. Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στο ελληνικό κράτος.

Έτσι, τη στιγμή που οι Έλληνες κάθε νέας γενιάς εθίζονταν στο να θεωρούν το κράτος σαν “καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό” ταυτόχρονα κοινωνικοποιούσαμε τις νεώτερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος σαν “τον καλό πατέρα, τον πιό σίγουρο εργοδότη, σαν μιά παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την αλλαγή της κυβέρνησης για να αρμεχτεί από τα…δικά της παιδιά!”

Με άλλα λόγια, γενιά μετά από γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε τη σχιζοτυπική συμπεριφορά, σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμέναμε να ευνοηθούμε από το κράτος που όχι μόνο αντιμετωπίζαμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παρανοϊκότητας άσχετα με το που στεκόμασταν …Κομματικά!

Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό έρχεται τώρα ο Πρωθυπουργός μας και Πρόεδρος και Πρόεδρος της «Νέας» Νέας Δημοκρατίας να εναγκαλίζεται με τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ εμφανώς φιλικά, εάν όχι στοργικά, καθώς τους «ενώνει ο κοινός στόχος ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ…»

Η «Δεξιά» (άντε επιεικώς Κεντροδεξιά) σε εναγκαλισμό αγαστής συνεργασίας με την «Αριστερά» (άντε επιεικώς Κεντροαριστερά) για να μας «ΣΩΣΟΥΝ» εμάς τους Έλληνες και την Ελλάδα αφού μας παρέδωσαν, Κυβερνώντας μας εναλλάξ, στην αγκαλιά της «Τρόικα…»

Ήμαρτον, Κύριε!…

Και άντε τώρα να καταλάβει ο σύχρονος Έλληνας τι σημαίνει Αριστερός, τι σημαίνει Καπιταλιστής, τι σημαίνει σοσιαλιστής, τι σημαίνει φιλελεύθερος και τελικά ποιός ευθύνεται για το μπέρδεμα και τον Εθνικό μας αχταρμά;

Περισσότερα

Δόξα στην αντιπολίτευση της αντιπολίτευσης!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Μια και η διακυβέρνηση της Ελλάδας έχει παραχωρηθεί δια του στρατηγήματος των μνημονίων στην τρόικα, στην κυβέρνηση-Σαμαρά δεν μένει παρά να αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση, δηλαδή, κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι θα βαδίσουμε από εδώ και εμπρός. Στο πνεύμα της προπαγανδιστικής λειτουργίας που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα από την Ενωμένη Διαπλοκή την εποχή Σημίτη. Αυτό το πνεύμα κυριαρχεί στα ΜΜΕ, με τις ηγεσίες των τριών κομμάτων που συγκροτούν την τριλοβική κυβέρνηση να αναλαμβάνουν διακριτούς αντιπολιτευτικούς ρόλους.

Θα είναι σαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά να κυβερνούσαν τόσα χρόνια και να απειλούν σήμερα και με δεύτερη απανωτή χρεοκοπία την χώρα και το κυβερνητικό κλαμπ της μεταπολίτευσης του 1974 (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, νεοφιλελεύθεροι, κυβερνητικοί αριστεροί) να αγωνίζεται για να μας σώσει από τις συνέπειες της «ηγεμονεύουσας/κυβερνώσας αριστεράς!!

Η αριστερά, δηλαδή, που από την προπαγάνδα των διαπλεκομένων, φέρεται να έκανε κουμάντο επί τόσα χρόνια, οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή, θα αντιμετωπισθεί με σθένος από τις δυνάμεις εκείνες που κυβερνούσαν, υποταγμένες στη δόλια βούληση του πεζοδρομίου και των αριστερών οι οποίοι είχαν καταλάβει το κράτος!!

Περισσότερα

Κυβέρνηση Οπερέτα

Του Γ. Παναγιωτακόπουλου,
Μέλος Π.Σ. ΠΑΣΟΚ

Εντολοδόχος Πρωθυπουργός, ανίκανοι υπουργοί, κοινοβούλιο σε νευρική κρίση και μια κυβέρνηση παρωδία, οδηγούν την χώρα στην καταστροφή. Επί δύο και πλέον χρόνια η αναξιοπιστία, η ανεπάρκεια και η ανευθυνότητα των πολιτικών οδήγησε τη χώρα στην εθνική απαξίωση και τον ελληνικό λαό στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Επί δύο και πλέον χρόνια αναμόρφωναν ως “εθνικοί σωτήρες” την Ελλάδα υπακούοντας στις εντολές των δανειστών και επί δύο και πλέον χρόνια, μέσα από την αντιφατική επικοινωνιακή διαχείριση οδήγησαν τον ελληνικό λαό στην παράκρουση, την κατάθλιψη και την οικονομία της χώρας στον γκρεμό. Επί δύο και πλέον χρόνια, μικροί άνθρωποι σε μεγάλες και υπεύθυνες θέσεις κατάντησαν τη χώρα τσίρκο και επιφύλαξαν για τον εαυτό τους το ρόλο του θηριοδαμαστή του εργαζόμενου λαού. Σήμερα όμως επιθυμούν να καταντήσουν τη χώρα ένα απέραντο πολιτικό φρενοκομείο. Την ώρα που αποκαλύπτονται οι απαράδεκτες πιέσεις και «εντολές» του ΔΝΤ και της Τρόικα προς τους Κυβερνώντες, που ισοδυναμούν με πλήρη διάλυση κάθε έννοιας εργασιακής δικαιοσύνης… Την ώρα που οι απειλές και οι εκβιασμοί για το κλείσιμο της διαπραγμάτευσης για το PSI εντείνονται…

Περισσότερα

“Τακτοποίηση” σε πράσινο και μπλε φόντο

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Τώρα εάν τελικά τη χαρακτηρίσουμε ως Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, ή Κυβέρνηση Εθνικής Συναίνεσης ή καλύτερα Κυβέρνηση εμφανώς «Πράσινο – μπλε» και βάλε, ΔΕΝ έχει και πολλή σημασία!!! Στα τελευταία 37 χρόνια είχαμε για 21 χρόνια Πράσινες Κυβερνήσεις και για άλλα 16 χρόνια Μπλε Κυβερνήσεις… ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ!! Βόλευε αυτό «κάποιους» αλλά δείτε πού φτάσαμε! Και καθώς τα γκάλοπ εδώ και μήνες έδειχναν ότι ΔΕΝ υπάρχει καμία πλέον πιθανότητα πράσινης ή μπλε ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ, ΞΑΦΝΙΚΑ μας προέκυψε το δραματικό Παρασκευο – Σαββατο – Κυριακο – Δεύτερο κατά το οποίο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, Παπανδρέου και Σαμαράς ομόθυμα (αλλά και κατά τι… απρόθυμα) επαλήθευσαν το γνωστό «ώδυνεν όρος και έτεκεν μυν…» Με άλλα λόγια, αφού μας «τακτοποίησαν» επί ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Οικονομία, Λαό και Έθνος οι πράσινοι και οι μπλε και τώρα θα μας «τακτοποιήσουν» από… κοινού!

Ο σχετικός Γαλλικός όρος της συγκεκριμένης «τακτοποίησης» είναι επιτυχέστατος αλλά ΔΕΝ τολμώ να τον χρησιμοποιήσω, εδώ που φτάσαμε… Μετά την ιστορική απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου 2011 «ο λαός μας απαλλάχθηκε από τον βραχνά της χρεοκοπίας,» είχε πει στο Υπουργικό Συμβούλιο ο κ. Παπανδρέου (τα ίδια περίπου λόγια είχε πει και τον περασμένο Ιούλιο όταν το «κούρεμα» ήταν της τάξης του 21%…) και πρόσθεσε ότι «Βρεθήκαμε στο χείλος της αβύσσου, αλλά δεν το βάλαμε κάτω. Κάναμε θυσίες, αλλά όπως είχα δεσμευτεί οι θυσίες δεν πήγαν χαμένες…» και ότι πλέον «ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε το μέλλον πιο αισιόδοξα και τις μεγάλες αλλαγές. Την Ελλάδα που μπορεί»… Και κατέληξε, «Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας, αλλά θα τα καταφέρουμε». Και ο κ. Βενιζέλος είπε χαρακτηριστικά πως «μπήκε πάτος στο βαρέλι του ελληνικού δημοσίου χρέους», και «στεγανοποιείται το ελληνικό δημόσιο χρέος».

Περισσότερα

2011 μ.μ.!

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, Αρχειονόμος

Οι γνωστές συντομογραφίες (π.μ. και μ.μ.) περιγραφής των δύο δωδεκάωρων άλλαξαν! Πλέον στην Ελλάδα θα χρησιμοποιούνται για να περιγράφουν τα έτη: 2008 προ μνημονίου παραδείγματος χάρη! Προ των πυλών βρίσκεται το Πάσχα του 2011 μ.μ. Ωραία! Πλέον όλοι περιμένουν το κουτσουρεμένο διακοσάρι (δώρο Πάσχα το λέγαμε παλιά) για να πάρουν κάποιο αβάπτιστο! Απ’ ότι φαίνεται φέτος το μυστήριο της βαπτίσεως των αμνών δεν θα έχει την τιμητική του όπως τα προηγούμενα χρόνια. Όλοι θα ψάχνουν το βαλκάνιο φθηνότερο αμνό γιατί η μικρή διαφορά (προς τα πάνω) του εγχώριου θα είναι αποτρεπτική! Κάπως θα τη βγάλουμε και φέτος. Εκτιμώ επίσης ότι η έξοδος των κατοίκων των αστικών κέντρων για τις πασχαλινές εορτές θα είναι πολύ αυξημένη παρόλο που η τιμή των καυσίμων είναι στα ύψη.

Λίγο λάδι, λίγες ελιές, λίγο τυρί ίσως και κανά σφαχτό που θα πάρουν μαζί τους στην επιστροφή είναι σοβαρός λόγος εξόδου, πια! Η ερημωμένη ελληνική ύπαιθρος κάτι έχει ακόμα να προσφέρει. Κουλούρια, αυγά, μαγειρίτσες θα υπάρξουν και φέτος, για του χρόνου βλέπουμε. Ίσως να είναι και καλό. Μπορεί η Ανάσταση φέτος να μην θυμίζει πασαρέλα (για 10 λεπτά) ούτε και ρεβεγιόν μετά τη μαγειρίτσα! Μετά θα έρθει το καλοκαίρι, θα τελειώσουν τα σχολεία, τα φροντιστήρια, το πετρέλαιο, κάτι θα μείνει. Θα ξεχαστούμε για 2-3 μήνες! Θα μας ξαναπιάσουν στον ύπνο οι τροϊκανοί!

Περισσότερα

Μαθαίνοντας να ζούμε για την δόση μας

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όσοι έχετε σχέση με το marketing και τις πωλήσεις, αλλά και όσοι έχετε εμβαθύνει στην επιστήμη ίσως συμφωνείτε ως προς το απόφθεγμα: όλα είναι καταστάσεις της νόησης. Πράγμα που σημαίνει, απλά, ότι όλα είναι ζήτημα δόμησης της πραγματικότητας μέσω του προσδιορισμού της ταυτότητας του καθενός μας. Μόνον που η ταυτότητα προσδιορίζεται κοινωνικά σε συνάφεια με το στενό και ευρύτερο περιβάλλον, αλλά και αναπαραστάσεις του κόσμου από τα ΜΜΕ με κυρίαρχο μέσο την τηλεόραση. Για την ακρίβεια τα ΜΜΕ προσφέρουν τον κώδικα προσδιορισμού της ταυτότητας. Φυσικά, η δόμηση της ταυτότητας συναρτάται με την αντίληψη του συμφέροντος και η αναφερόμενη ταυτότητα (η προβολή του εαυτού) με την μορφή νομιμοποίησης της διεκδίκησης του συμφέροντος.

Αν την τελευταία συνάρτηση την δεις αμφίδρομα θα καταλάβεις πώς η κάθε πρόταση που ακούς, διαβάζεις, αρθρώνεις ή σκέπτεσαι εμπεριέχει και αναπαριστά μια συγκεκριμένη διάσταση των εξουσιαστικών σχέσεων. Έτσι προκύπτει το μήνυμα. Δεν υπάρχει μήνυμα απαλλαγμένο από πολιτική. Δεν υπάρχει «κοινή λογική» έξω από το φάσμα της πολιτικής και ασφαλώς δεν υπάρχει οικονομία δίχως πολιτική εξαναγκασμού. Μέσω των οικονομικών μάλιστα σχέσεων ο εξουσιαστικός καταναγκασμός νομιμοποιείται αποτελεσματικότερα, ως «κοινή λογική».

Περισσότερα

Στα γρήγορα και… πιπεράτα -8-

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δόθηκε, λοιπόν, χτες το βράδυ στη δημοσιότητα το θρυλικό πλέον πόρισμα, ή μάλλον πορίσματα, της Εξεταστικής Επιτροπής για τις «μίζες της Siemens… »

Και από σήμερα το πρωί, γέμισαν τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα ραδιοφωνικά μπαλκόνια και μαζί τα πρωτοσέλιδα και τα σαλόνια του Τύπου με αντιπαραθέσεις και κονταροχτυπήματα, με αντεγκλήσεις και «δήθεν» επιχειρήματα, με βαρύγδουπες μεγαλοστομίες και ενίοτε με άναρθρες ουσιαστικά κραυγές καθότι όταν μιλάνε μαζί 2,3,4 άτομα ανάθεμά μας ως ακροατές και τηλεθεατές εάν τελικά καταλαβαίνουμε όχι ποιος ή ποια είπε τι αλλά τι ακριβώς ειπώθηκε!

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον ΟΛΟΙ οι κατηγορούμενοι είναι στο απυρόβλητο και ας είναι καλά το άρθρο 86 του Συντάγματος και οι Κυβερνήσεις του κ. Σημίτη και του κ. Καραμανλή και εκείνο το ανεκδιήγητο περί ευθύνης (;) Υπουργών, ενώ ουσιαστικά πρόκειται περί… ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ Υπουργών.

Περισσότερα

Οι αναλώσιμοι Έλληνες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεταξύ της μεταβιομηχανικής κεντροευρωπαϊκής ελίτ και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ τσαλακώνεται η Ελλάδα και ρημάζεται η ελληνική κοινωνία. Σάντουιτς έγινε η χώρα, από τη στιγμή που οι «απόλυτοι» αμερικανολιγούρηδες ανέλαβαν να κυβερνήσουν. Μέχρι τότε η Ελλάδα είχε πετύχει να ισορροπήσει κάπως στο διεθνές σύστημα. Είναι αλήθεια ότι ευνοούσε και το διεθνές περιβάλλον. Σήμερα που αυτό έχει μεταβληθεί σε συγκρουσιακό, η χώρα είχε ανάγκη από μια ικανή και αμερόληπτη κυβέρνηση, που θα εστιάζει αποκλειστικά στο ελληνικό συμφέρον, ώστε αυτή να μην μετατραπεί σε πιόνι της στρατηγικής κανενός. Μόνον μια σχετικά ουδέτερη Ελλάδα (δηλαδή μόνον στον βαθμό που στη χώρα θα υπήρχε ηγεσία, η οποία θα έδειχνε διάθεση ουδετερότητας) θα μπορούσε να εξέλθει με τις μικρότερες συνέπειες από την κρίση. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει μια σχετική αυτονομία ως προς τον εμπορικό πόλεμο που φαίνεται να ακολουθεί την νομισματική διένεξη.

Όλα αυτά δεν φτιάχνονται με λόγια και διακηρύξεις, κτίζονται με πολιτικές στο εσωτερικό και στο επίπεδο άσκησης διεθνούς πολιτικής. Δυστυχώς η εύλογη αυτή μακροπολιτική συνθήκη αγνοήθηκε. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» παρέμεινε στο επίπεδο της κομματικής προπαγάνδας και του λαϊκισμού. Όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, με περισσότερο ή λιγότερο καιροσκοπικό τρόπο και αναπτύσσοντας προσωπικές δημόσιες σχέσεις, επιχείρησαν να διατηρήσουν την χώρα σε μια ισορροπία συμφερόντων μεταξύ των ΗΠΑ και των εξεχόντων ευρωπαϊκών δυνάμεων, πιο έντονα μάλιστα από την δεκαετία του ’90, όταν πλέον η Ευρώπη άρχισε να δομείται ως διακριτός, αλλά όχι ανεξάρτητος από τις ΗΠΑ, πόλος.

Περισσότερα

Οι 10 πληγές

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας

Σκεπτόμενος την πορεία της χώρας μας από την ένταξή της στην Ε.Ε. (Ε.Ο.Κ. παλιά) πάντα καταλήγω σε 10 «πληγές» οι οποίες και γνωστές σε όλους είναι αλλά και ανίατες, χωρίς πολιτική βούληση τουλάχιστον. Εκτός ίσως από μία. Πάνω στην οποία έχουν ενσκήψει όλοι προς εξυγίανση της!!! Θα την δούμε πιο κάτω. Ξεκινώντας αυτή τη μίνι ανασκόπηση ο πρώτος σταθμός δεν είναι άλλος από την ανέγερση των πρώτων πανεπιστημιακών νοσοκομείων κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Θυμάται κανένας πόσο προϋπολογίστηκαν και πόσο τελικά κόστισαν; Ακολουθεί η «αγορά του αιώνα» στα εξοπλιστικά προγράμματα κάπου στο τέλος της εν λόγω δεκαετίας. Υπάρχει κάποιο στοιχείο για τα κόστη εκείνης της αγοράς; Εισερχόμενοι στη δεκαετία το ’90, μετά από μερικές πωλήσεις – αποκρατικοποιήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αρχίζει πάλι η «θεομηνία» των έργων, κυρίως επί Σημίτη. Τι έχουμε εδώ; Έχουμε το μετρό Αθηνών. Ξέρει κάτι κανείς γι’ αυτό;

Την έναρξη των Ολυμπιακών έργων! Εδώ κι αν δεν ξέρει κανείς τίποτα για τα κόστη! Στη συνέχεια έρχονται η γέφυρα στο Ρίο και οι αναπλάσεις λιμανιών. Έχουμε και το «μακέτο» της Ηγουμενίτσας, το θυμάστε; Εδώ τι έγινε; Ξέρει κανείς; Συνεχίζουμε με την Αττική οδό και το Ελ. Βενιζέλος. Μαύρο σκοτάδι οι απολογισμοί. Ολοκληρώνουμε με την περιβόητη πια Εγνατία οδό! Την οποία πλέον μπορεί κανείς να την διασχίσει και με φουσκωτό!!! Το τελευταίο μεγάλο έργο στην Ελλάδα είναι «διαχρονικό».

Περισσότερα

Όταν ακούς ευρώ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ταραχή έχει προκληθεί στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας και αναστάτωση στις Βρυξέλλες από το ενδεχόμενο η χρεοκοπία της Ελλάδας να καταστεί ανεξέλεγκτη. Απίθανες συμπεριφορές διαπιστώνονται τόσο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όσο και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στο γερμανικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Έχουν βγει τα μαχαίρια και άρχισαν τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Το ελληνικό ζήτημα φαίνεται να γίνεται αφορμή για να ξεκαθαρίσουν λογαριασμοί ετών στα όργανα της ΕΕ και μεταξύ των δύο βασικών πολιτικών στρατοπέδων που μάχονται για την εξουσία στην Γερμανία.

Το πιο δυνατό χτύπημα εναντίον της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη, που καταλήγει να εξευτελίζει τον τρόπο λήψης αποφάσεων στα κεντρικά όργανα της ΕΕ και της ίδιας της γερμανικής κυβέρνησης, έγινε από την εφημερίδα Bild-Zeitung σε ένα μπαράζ δημοσιευμάτων που υπογράφουν οι Nikolaus Blome, Nikolaus Harbusch, Dirk Hoeren, George Kalozois, Rolf Kleine, Einar Koch, Ralf Georg reuth, Paul Ronzheimer, Dieter Schlüter, Georgios Xanthopoulos.

Μέσω των δημοσιευμάτων αυτών πιστοποιείται ετούτο που, φαντάζομαι όλοι πλέον εκ του αποτελέσματος, διαπιστώνετε: ότι δηλαδή η χώρα δεν είχε την απαιτούμενη θεσμική συγκρότηση για να ενταχθεί στην ευρωζώνη και να ανταπεξέλθει στις πιεστικές δημοσιονομικές συνθήκες που απαιτούσε το Σύμφωνο Σταθερότητας. Η ένταξή μας ήταν μία πολιτική απόφαση, η οποία σήμερα κατακρίνεται από αυτούς που δεν μπόρεσαν στο ενδιάμεσο διάστημα να απορροφήσουν με πολιτικά μέσα τις οικονομικές δυσλειτουργίες που προκαλούσε και προκαλεί το δημοσιονομικό αδιέξοδο στην Ελλάδα, το οποίο ασφαλώς συνδυάζεται με τις παραγωγικές αδυναμίες της χώρας και την παθογένεια του πελατειακού κράτους.

Περισσότερα

Η υπερ-αμερικανοποίηση του ΠΑΣΟΚ παράγοντας της κρίσης

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Φίλε, εσύ που θα διαβάσεις τις παρακάτω αράδες, μην θεωρήσεις ότι τούτες εκπηγάζουν  από κάποιο είδος αντιαμερικανισμού. Είναι γραμμένες από έναν Ευρωπαίο που νοιώθει ιδιαίτερα συνδεδεμένος με την Β. Αμερική και που μελετά με προσοχή την αμερικανική πολιτική σε όλες τις εκφάνσεις της, συνειδητοποιώντας ότι αυτό που είναι σήμερα η Ευρώπη σχετίζεται απολύτως με την διάσταση του πολιτικού φαινομένου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Η Ευρώπη αποτελεί το πιο σύνθετο πεδίο ανάπτυξης της αμερικανικής πολιτικής και τον χώρο, όπου οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και οι παράγοντες που διευθύνουν την χρηματοπιστωτική  αγορά διέθεσαν τεράστιους πόρους όλων των μορφών για τον έλεγχό του. Η ελίτ των ΗΠΑ γνωρίζει ότι δίχως την Ευρώπη δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει και να ηγηθεί διεθνώς. Η ΕΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πολιτικό αποτέλεσμα αυτής της αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης, όπως διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση των καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ η ΕΟΚ υπήρξε ένα επιτυχημένο πείραμα εναρμονισμού των πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων των μεταπολεμικών ευρωπαϊκών ελίτ με το αμερικανικό κέντρο, την εποχή του διπολισμού.

Η σοσιαλδημοκρατία ως πολιτική πρακτική (και όχι ως ιδεολογία, κίνημα ή όρος της πολιτικής φιλοσοφίας), αναπτύχθηκε στην Δυτική Ευρώπη με αμερικανικά κεφάλαια και τεράστια υποστήριξη όλων των μορφών, για να αναχαιτιστεί η δυναμική όσων προωθούσαν την «δικτατορία του προλεταριάτου» στην ήπειρο. Έγινε προσπάθεια ώστε η σοσιαλδημοκρατία να παρουσιάσει ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης, που να συνδυάζει την ευημερία με την ισότητα, ώστε να αποτελέσει την αποστομωτική απάντηση του καπιταλισμού προς τον σοσιαλισμό των  ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ανατολής και αλλού.

Αν και δεν επιτεύχθηκε ποτέ ο εναρμονισμός των «welfare systems», μεταξύ των διαφορετικών ευρωπαϊκών κρατών, όπου κυριάρχησαν σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, πολιτικά η επιχείρηση αυτή τα πήγε αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο καλά. Μόνον που κόστισε πολύ στον ίδιο τον λαό των ΗΠΑ και πολύ περισσότερο σε περιοχές του κόσμου, οι οποίες αποτέλεσαν το πεδίο ελεεινής εκμετάλλευσης της  Δυτικής νεο-αποικιοκρατίας. Δίχως την αμερικανική χρηματοπιστωτική και γεωοικονομική πολιτική η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη δεν θα είχε καμία σοβαρή πιθανότητα να μακροημερεύσει, αλλά και δίχως την σοσιαλδημοκρατία θα ήταν πολύ δύσκολο να λειτουργήσει ο διπολισμός και αργότερα να περάσουμε στον μονοπολικό κόσμο, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.  Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία εξυπηρέτησε την αμερικανική ηγεμονία, πολύ περισσότερο από τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, καθώς αυτή αποτέλεσε την έκφραση του βορειοατλαντικού προοδευτισμού, στο επίπεδο των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων.

Το ΠΑΣΟΚ ως προς αυτό, δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι και αυτό το αποτέλεσμα της στρατηγικής Rockefeller. Κατασκευάστηκε για τους ίδιους λόγους που φτιάχτηκαν και τα υπόλοιπα σύγχρονα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, προσανατολιζόμενο όμως να αντιμετωπίσει τις ιδιαίτερες ανάγκες μιας χώρας με τραυματικές κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, η οποία έβγαινε από την χούντα και βίωνε μια δραματική ήττα από την Τουρκία στη Κύπρο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τα κατάφερε: και το ΚΚΕ περιόρισε, και την υπόλοιπη αριστερά έσβησε, και συνέβαλε στον τυπικό, αλλά όχι ουσιαστικό εκδημοκρατισμό των θεσμών, και αύξησε τις δαπάνες του κράτους και τις δανειακές υποχρεώσεις, και συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, και ενδυνάμωσε τον μικροαστισμό, αναπτύσσοντας παράλληλα μια επιτυχημένη αντιαμερικανική ρητορεία, απαραίτητη για να χειραγωγήσει το ευρύ αριστερό ακροατήριο της μεταπολίτευσης. Υπήρξε ένας υπέροχος σαγηνευτής των μαζών, νοιώθοντας όμως ασφαλής, αφού στηριζόταν στις πλάτες των ΗΠΑ, οι οποίες παρόλα αυτά τον εγκατέλειψαν όταν κάποια στιγμή έδειξε να χάνει τον έλεγχο και να κάνει συμφωνίες με άραβες, έξω από το πλαίσιο που επέτρεπε η Ουάσιγκτον.

Περισσότερα