Η λύση για την Ελλάδα

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η πατρίδα μας φαίνεται πως είναι τυχερή στην ατυχία της, αφού έχει μία ακόμη ευκαιρία, αν και είναι μάλλον η τελευταία – παρά τα τεράστια λάθη που έκανε στο παρελθόν, τα άθλια πειράματα του ΔΝΤ που βίωσε, καθώς επίσης τις δεκάδες ευκαιρίες που δεν εκμεταλλεύθηκε, ειδικά πριν την επίσημη χρεοκοπία της το 2011.

Περισσότερα

Η αναβολή πληρωμών

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το σχέδιο Σόιμπλε επανήλθε στην επικαιρότητα, ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν πρόκειται να βοηθήσουν, όσο η Ελλάδα είναι θαμμένη κάτω από το βουνό του χρέους – οπότε βρισκόμαστε ξανά απροετοίμαστοι απέναντι σε κρίσιμα διλλήματα, με πολύ λιγότερα εφόδια από το παρελθόν.

Περισσότερα

Γιάννης Καραγιάννης: Δεύτερη Ευκαιρία στους Έντιμους Πτωχεύσαντες

Ο Βουλευτής Ιωαννίνων Γιάννης Καραγιάννης κατέθεσε, μαζί με άλλους πέντε Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αναφορά προς τους Υπουργούς Οικονομίας και Δικαιοσύνης, με θέμα την παροχή στήριξης στους έντιμους πτωχεύσαντες επιχειρηματίες κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, στο πλαίσιο της “Δεύτερης Ευκαιρίας”.

Περισσότερα

Καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και αναβολή πληρωμών

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ευρώ, νομίσματα, χρήμα, χρήματαΗ σημερινή κατάσταση της Ελλάδας είναι ασφαλώς κάτι περισσότερο από απελπιστική –  χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να πανικοβληθεί κανείς. Ειδικότερα τα εξής:

Περισσότερα

Έγραψα «Καληνύχτα Ελλάδα» ΠΡΙΝ τα «Μνημόνια» & το «Μεταναστευτικό!…»

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΔημοσιεύοντας το βιβλίο μου με τίτλο «Καληνύχτα Ελλάδα» τέλος καλοκαιριού του 2008 είχα «κατηγορηθεί» από φίλους και φίλες στα ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα ΜΜΕ ότι ήμουν απροσδόκητα απαισιόδοξος!..

Περισσότερα

Τι πρέπει να γίνει με τις τράπεζες και τα “κόκκινα” δάνεια;

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΤο όλο ζήτημα με τα “κόκκινα” δάνεια έχει περιοριστεί στο αν θα μπουν σε πλειστηριασμό και οι πρώτες κατοικίες, από ποιό ύψος αξίας και πάνω, με βάση ποιά εισοδηματικά κριτήρια.

Περισσότερα

Δεν ήταν τούνελ, αλλά βαθύ πηγάδι!…

Γ. ΠιπερόπουλοςΓράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε τον Μάη του 2013 – http://piperopoulos.blogspot.co.uk/2013/05/blog-post_11.html – αλλά θα παρακαλέσω να το αναρτήσετε για να μην ξεχνάμε πώς φτάσαμε στην τρέχουσα ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ πραγματικότητα)

Μια εκπληκτικής αξίας ‘κασέτα’ για όλους όσους μας Κυβερνούν ορατοί (και όσους προσδιορίζουν τις τύχες μας… αόρατοι) πιπιλίζουν γνωστά ‘υπεύθυνα χείλη’ (τρομάρα μας) και κάποιοι αφοσιωμένοι στο ‘λειτούργημά’ της ενημέρωσης δημοσιογράφοι (αργυρώνητοι διαμορφωτές της ‘κοινής γνώμης’)…

Τρείς Μάηδες πριν τον φετινό ακούσαμε αυτήν την ‘κασέτα’ από Πρωθυπουργικά και Υπουργικά χείλη και από δημοσιογραφικά ‘παπαγαλάκια…’ που έλεγαν: Ή τρόικα, ή ‘ανεξέλεγκτη πτώχευση’ με επιστροφή στη δραχμή και καταποντισμό των Ελλήνων σε ανεργία, απώλεια μισθών και συντάξεων, πείνα και Εθνική απαξίωση…

Και συνέχιζαν στην επωδό:

Το 2011 ‘βγαίνουμε ξανά στις αγορές’ αρχίζει να φαίνεται πρωτογενές πλεόνασμα και η ανάκαμψη γίνεται πραγματικότητα!…

Περισσότερα

Οι FT προτρέπουν τον Τσίπρα να μην υποχωρήσει στις αξιώσεις των πιστωτών

Με ένα άρθρο – φωτιά, οι Financial Times καλούν στην ουσία τον Αλέξη Τσίπρα να μην υποχωρήσει στις αξιώσεις των πιστωτών. Μέσω συγκεκριμένων στοιχείων αναλύουν γιατί δεν πρόκειται να χάσει τίποτε αν πει «όχι» κηρύσσοντας πτώχευση, ακόμη και αν υπάρξει Grexit.

Ο συντάκτης του άρθρου στους FT Wolfgang Münchau εξηγεί αναλυτικά τα δεδομένα που έχει να αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία και στην περίπτωση του «ναι» και στην περίπτωση του «όχι». Και καταλήγει στο συμπέρασμα: Δεν έχει να χάσει τίποτα, ενώ Γερμανία και Γαλλία μόνο, θα χάσουν 160 δισ. Ευρώ σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας.

«Ωστε εδώ είμαστε. Είπαν στον Αλέξη Τσίπρα «take it or leave it». Τι πρέπει να πράξει;

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν έχει να αντιμετωπίσει εκλογές μέχρι τον Ιανουάριο του 2019. Όποια πορεία και αν αποφασίσει τώρα, θα πρέπει να αποδώσει καρπούς μέσα σε τρία χρόνια ή και λιγότερο. Κατ “αρχάς, τα δύο ακραία σενάρια: αποδέχεται την τελική προσφορά των πιστωτών ή αποχωρεί από τη ζώνη του ευρώ. Αποδεχόμενος την προσφορά, θα πρέπει να συμφωνίσει σε μια δημοσιονομική προσαρμογή της τάξης του 1,7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, εντός έξι μηνών.

Περισσότερα

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ… ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ή «Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι»

Ν. ΣκουλάςΤου Νίκου Ε. Σκουλά

Είχα καταλήξει στην απόφαση να μην ξαναγράψω για την απελπιστική πια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα και ως κοινωνία αλλά και για τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που μας επηρεάζουν τόσο έντονα.

Αισθάνομαι ότι, όσοι εξ ημών ασχολούμαστε μ’ αυτά τα θέματα, έχουμε γίνει κουραστικοί, προκαλώντας την πλήξη, μια και δεν έχουμε καμιά επίδραση στην ανάσχεση της κάθετα κατηφορικής πορείας που ακολουθούμε χωρίς ελπίδα σωτηρίας.

Καταλήγω λοιπόν, για μια τελευταία φορά, πριν την οριστική κατάρρευση, ως κύκνειο άσμα ενός δυσφορούντος πολίτη, μετά από 48 χρόνια αγώνα, να τα πω, να ξεσκάσω, να εκτονωθώ, ίσως εξυπηρετώντας προσωπικό, υπαρξιακό κίνητρο.

Περισσότερα

Ιστορική έρευνα αντί Εξεταστικής για το πώς μπήκαμε στο ευρώ μέχρι το πώς πτωχεύσαμε και πορευόμαστε χρεοκοπημένοι εντός του ευρώ!

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Διαφωνώ, αναγνώστη μου, με την πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να προχωρήσει στην κατάθεση πρότασης για την σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τα μνημόνια, διερευνώντας «την χρονική περίοδο από τον Οκτώβριο 2009 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015».

Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα στο οποίο πρέπει να πάρουν θέση όλοι οι έλληνες και πρωτίστως όσοι αγωνιστήκαμε εμπράκτως και ανένδοτα για την αποφυγή της διαδικασίας συντεταγμένης πτώχευσης με δραστική εσωτερική υποτίμηση και θέσπιση του «ατομικού μηχανισμού» με τις κατάπτυστες Δανεικές Συμβάσεις και τα αντιδημοκρατικά και αντικανονικά, με όρους ευρωπαϊκής νομιμότητας, μνημόνια.

Περισσότερα

Μια συμφωνία φλου, είναι μια καλή συμφωνία στη συγκυρία του ελληνικού ζητήματος!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΩς ιδιοσυγκρασία και γενική παιδεία αντιπαθώ τις φλου καταστάσεις, εικόνες και μορφές. Τα πρώτα 40 χρόνια της ζωής μου αποστρεφόμουν οτιδήποτε «flou», όπως και κάθε «Μπάμπη τον φλου», μέχρι που η εμβάθυνση στην πολιτική μεθοδολογία και η επαγγελματική μου εμπειρία με οδήγησαν να καταλάβω την δύναμη του «ρευστού» και την κυριαρχία του επί του «στερεού».

Διαπίστωσα, λοιπόν, εκεί γύρω στα 40 την κοινωνικοοικονομική δύναμη και την πολιτική δυναμική του – ας πούμε – ασαφούς, αβέβαιου, μη ποσοτικώς καθορισμένου, σχετικά χαλαρού σημειολογικώς και ανοιχτού σε διαφορετικές ερμηνείες. Και έτσι τα επόμενα 15 χρόνια, μέχρι σήμερα δηλαδή, ουσιαστικά ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ τον κόσμο μου με την πολιτική «μηχανική των ρευστών»!

Συνεχίζω να μην τα πηγαίνω καλά με τον «Μπάμπη τον φλου», συνεχίζω να μην γουστάρω καταστάσεις, στάσεις και προγράμματα φλου, αλλά τώρα ξέρω το πρόβλημα (μου) και τη «λύση» του! Το πρόβλημα είναι πως η ζώσα πραγματικότητα είναι ρευστή και η λύση του προβλήματος βρίσκεται σε μια διαρκή διαπραγμάτευση οντολογικού χαρακτήρα. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα σεβαστό, από τους συμμετέχοντες σε μια κοινή δράση, προσωρινό αποτέλεσμα χωρίς επιστημονικώς ορισμένα κριτήρια! Επί των κριτηρίων δεν μπορεί να υπάρχει «φλου», αν θέλεις να καταλήξουμε κάπου και να συζήσουμε ενδεχομένως!

Περισσότερα

Ψηφίστε εμάς για να κυβερνήσει συνετά ο ΣΥΡΙΖΑ!…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣτην Ελλάδα διαθέτουμε πλέον μια δήθεν ακομπλεξάριστη, και ψευδο-πλουραλιστική δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία ψηφίζοντας κάτι από ΝΔ ή κάτι από ΠΑΣΟΚ θα έχεις μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στα μέτρα της διαπλοκής και της «σύνεσης»!

Οι πολιτικάντηδες με τους καλπονοθευτικούς εκλογικούς νόμους και τους προεκλογικούς εκβιασμούς, που κατάντησαν τον δημοκρατικό πλουραλισμό κρύο ανέκδοτο, δεν ομιλούν πλέον για σύγκληση στο κέντρο, ούτε λένε ρητά και κατηγορηματικά την αλήθεια, εξαπατώντας ασφαλώς με τη στάση τους, όπως έπραξε πριν από τις βουλευτικές εκλογές ο Αντώνης Σαμαράς: «Το λέω ρητά και κατηγορηματικά. Αποκλείω κάθε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Συγκυβέρνηση θέλουν τριών ειδών συμφέροντα. Πρώτο την θέλει την συγκυβέρνηση το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, για να πέσουν στα μαλακά, για να μην ψάξουμε τις τεράστιες ευθύνες τους που μας έφεραν στο μνημόνιο. Νομίζουν ότι θα γλυτώσουν αλλά δεν θα γλυτώσουν. Δεύτερον, την συγκυβέρνηση την θέλουν όλα εκείνα τα συμφέροντα και όλες εκείνες οι συντεχνίες, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα και όσο το ΠΑΣΟΚ είναι στα πράγματα, ακόμα και με δεύτερο ρόλο στην κυβέρνηση, έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Τρίτον, την συγκυβέρνηση την θέλουν όλες οι δυνάμεις, μέσα ή έξω από την Ελλάδα, που θέλουν μια κυβέρνηση αδύναμη και ελεγχόμενη. Δεν μπορούμε φίλες και φίλοι, από την ύφεση να βγούμε μαζί με εκείνους που μας έφεραν στην ύφεση. Δεν μπορούμε να πούμε την αλήθεια στον λαό, μαζί με εκείνους που κορόιδεψαν τον λαό. ‘Όσοι θέλουν συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, είναι για να μην αλλάξει τίποτα. Για να διασωθεί αυτό που χρεοκόπησε και για να σωθούν εκείνοι που μας χρεοκόπησαν»!

Όχι, τώρα που αντικειμενικά ολοκληρώθηκε ο «βιο-ιστορικός» κύκλος των κομμάτων της μεταπολίτευσης του 1974, και μια και δεν πρόκαναν οι διαπλεκόμενοι να στήσουν με πολιτικώς ορθόδοξο τρόπο άλλα κόμματα στη θέση των παλαιών, καθώς είχαν άλλες πιο επείγουσες εργασίες και έγνοιες, δεν θα ήταν δα και καταστροφή να σχηματίσει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί η κυβέρνηση αυτή να εξαρτάται κοινοβουλευτικώς και διοικητικώς από όλους αυτούς που θαυμάσια περιέγραψε ο κ. Σαμαράς και επιπλέον ασφαλώς από τις πελατειακές βαρονίες της ΝΔ!

Έτσι υπηρετείται πλέον η σταθερότητα, όχι όπως μέχρι προχθές με ισχυρές μονοκομματικές κυβερνήσεις της δεξιάς ή της «δημοκρατικής παρατάξεως»! Τώρα η σταθερότητα του καθεστώτος υπηρετείται με κυβέρνηση της αριστεράς υπό δεξιά ομηρεία, με ρυθμιστή την μεγαλοδιαπλοκή! Έτσι και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει ευθύνη για την μη-εφαρμογή του προγράμματός της και την σημαντική απόκλιση από τους αναφερόμενους κοινωνικούς της στόχους και διακηρύξεις καί τα «βιο-ιστορικά» πτώματα θα διατηρήσουν την πολιτική τους ισχύ και τους ανθρώπους τους στα πόστα των λεγομένων opinion and decision-makers! Μετά από αυτό η διαπλοκή θα έχει την δυνατότητα να ξεπλυθεί, να αναδιοργανωθεί και να παραδώσει στην επόμενη γενιά (της), η οποία θα αναλάβει την αναπαραγωγή σε καθαρή λογιστικά και πολιτικά βάση της κοινωνικοπολιτικής και οικονομικής παθογένειας που οδήγησε στην σημερινή πτώχευση, φτωχοποίηση και πολιτισμική εξαχρείωση.

«Συνετά» δηλαδή πράγματα που δεν είναι δυνατόν να στηρίζονται σε ένα «Ποτάμι»! Απαιτούνται και λίμνες και εξωθερμικές πηγές για να κατασκευαστούν μερικά ακόμη «ποτάμια» που θα οδηγήσουν τον έλληνα ψηφοφόρο στην όχθη της σύνεσης, η οποία ασφαλώς δεν έχει ταμπέλες, αλλά αποκλειστικά σημαιάκια ευκαιρίας, που θα προσελκύουν τον πολιτικώς τουρίστα-λουόμενο στον ίδιο του τον τόπο!

Αφορά, λοιπόν, μόνον στους έλληνες τουρίστες στο πολιτικό σύστημα της πατρίδας τους η αναδυόμενη αφήγηση «ψηφίστε εμάς για να κυβερνήσει συνετά ο ΣΥΡΙΖΑ»; Όχι, ασφαλώς! Πρωταρχικώς αφορά σε ένα μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας που βιώνουν την ανασφάλεια από τον κλονισμό του πελατειακού καθεστώτος που επί πολλές δεκαετίες ανέπτυξαν η δεξιά και η «δημοκρατική παράταξη» και στην ανασφάλεια του μηχανισμού της διαπλοκής που μοιάζει να επιβιώνει παρά την κρίση, πετυχαίνοντας να διατηρηθεί ζωντανός μέσα από μια διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης, όπου δημοσιοποιούνται οι ζημίες από το σκάσιμο της φούσκας της προηγούμενης, στρεβλής ανάπτυξης, καθώς και από την πτώχευση αυτή καθ’ εαυτή και την μακροχρόνια ύφεση, ενώ διαμορφώνεται το θεσμικό καθεστώς ιδιωτικοποίησης των κερδών από την νέα διαδικασία συσσώρευσης.

Με μια κουβέντα η σεκιουριτοποίηση (: Securitization) του καθεστώτος ηγεμονίας της Ελλάδας, δομείται πλέον ως πολιτική αφήγηση με την ανοχή μιας κυβέρνησης της αριστεράς, υπό την κυβερνητική κηδεμονία του μηχανισμού της διαπλοκής και κυβερνητική εξάρτηση σε βαθμό ομηρίας από τους παπατζήδες της λεγόμενης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς της χώρας μας.

Αξίζει να δοκιμάσει να κυβερνήσει υπό αυτές τις πολιτικές συνθήκες μια σύγχρονη αριστερά; Προφανώς όχι …και τεράστια ευθύνη για την εξέλιξη αυτή θα έχουν όσοι αριστεροί, δημοκράτες και προοδευτικοί υπονόμευσαν την ειλικρινή, πραγματιστική και θεωρητικά καλοδομημένη προσπάθεια ορισμένων να συμβάλουμε στην συγκρότηση ενός αδογμάτιστου, πλουραλιστικού, σοβαρού, σύγχρονου πολιτικά και έντιμου κοινωνικά Λαϊκού Μετώπου, για την θεμελίωση μιας διαδικασίας εκδημοκρατισμού και παραγωγικής ανασυγκρότησης στην Ελλάδα, στη βάση της σοσιαλ-δημοκρατικής μεταρρύθμισης και του ευρωπαϊσμού.

Και τι να κάνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αν ο λαός αποφασίσει να φέρει αυτήν στην κυβέρνηση και να στηρίξει την διαπλοκή στην πραγματική εξουσία; Να φροντίσει τουλάχιστον να μην αναλάβει η ίδια την κυβερνητική εξουσία. Αν στις ερχόμενες εκλογές ο ελληνικός λαός δεν υποστηρίξει την εργασία και ένα κοινωνικό Κράτος Δικαίου ενός social welfare system, στη θέση του άπληστου κεφαλαίου, του άξεστου οικονομικού φιλελευθερισμού και της ιδιωτικοποίησης του δημοσίου συμφέροντος – αν ο έλληνας πολίτης δεν υποστηρίξει την κάθαρση και ένα κίνημα εναντίον της διαφθοράς, της πατρωνίας, την αναξιοκρατίας, των ουάου του lifestyle, των σεμνοταπεινών ημετέρων και των διαπλεκομένων – τότε ο ΣΥΡΙΖΑ καλό θα ήταν αντί να κυβερνήσει «συνετά» και «δεξιόστροφα», να μην κυβερνήσει καθόλου.

Η αριστερά στην Ελλάδα, αν δεν ακολουθήσει πορεία θεσμικού, ριζοσπαστικού εκδημοκρατισμού και εξολόθρευσης των δικτύων και θυλάκων της διαπλοκής στο κράτος και στην αγορά δεν θα έχει έννοια ύπαρξης ως κυβερνητικός παράγων. Και ανατροπή του καθεστώτος ηγεμονίας στην Ελλάδα δεν θα μπορούσες ποτέ να κάνεις υποκρινόμενος πως δεν συμμάχησες με τον Γιάννη αλλά με τον Γιαννάκη, που σήμερα εμφανίζεται και αυτός «αντιμνημονιακός» και αμόλυντος από την «κόπρο του Αυγεία» μέσα στον οποίο ήταν βουτηγμένος μέχρι χθες!

Δυστυχώς για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, περιθώριο ηθικών εκπτώσεων δεν υπάρχει. Πολιτικές «εκπτώσεις» θα μπορούσαν ίσως να κατανοήσουν και να ανεχτούν όσοι από κάτι σαν κόμμα τον μετέτρεψαν σε πρώτη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, ηθικές όμως δεν νομίζω και μακάρι να έχω δίκιο! Η υπαγωγή του ΣΥΡΙΖΑ στις «δυνάμεις της σύνεσης», έτοιμες να συνεργαστούν κυβερνητικά με τις «δυνάμεις της συναίνεσης στο κέντρο», προσβάλουν πρωταρχικώς το ηθικό κέλυφος του ΣΥΡΙΖΑ. Αν διαρραγεί αυτό προεκλογικώς, είναι βέβαιον ότι θα υποχωρήσει και το ίδιο το κόμμα αυτό αριθμητικώς.

Περισσότερα

Το θαύμα με την αντοχή της ελληνικής κοινωνίας…

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΌπου και να πάω στην Ευρώπη σοβαροί-ευαίσθητοι κοινωνικά άνθρωποι, δεξιοί και αριστεροί αδιακρίτως, με ρωτούν: πώς αντέχετε; Το ίδιο διαβάζω να απορούν και γερμανοί γιατροί, που παρατήρησαν από κοντά την κατάρρευση του ΕΣΥ. «Αν οπουδήποτε αλλού εφαρμοζόταν τόσο άγρια λιτότητα, η κοινωνία θα είχε καταρρεύσει», σχολίασαν [στην «Εφημερίδα των Συντακτών»], αναζητώντας τα αίτια της αντοχής των ελλήνων στο μακροχρόνιο πλέον «σοκ και δέος» που υφίστανται.

Όταν, αναγνώστη μου, ο κόσμος δεν μοιάζει να πιστεύει στην ανάγκη της κοινωνικής αλλαγής με σοσιαλιστικά κριτήρια, προσπάθησε να κατανοήσεις τον κόσμο και όχι να τον αλλάξεις! Διαφωνώ στο σημείο αυτό με τον κυρίαρχο Μαρξισμό. Το ζήτημα στην συγκυρία της χρόνιας κρίσης στην Ελλάδα είναι να κατανοήσουμε το «θαύμα», με την παράδοξη αντοχή της ελληνικής κοινωνίας, όπου μετά από εξαετή ύφεση και κατάρρευση του εθνικού προϊόντος, δραματική ανεργία, περαιτέρω αποβιομηχάνιση και γενικευμένη απορρύθμιση του λεγόμενου Κράτους Ευημερίας και της αγοράς, εν μέσω μιας διαδικασίας συντεταγμένης πτώχευσης με εσωτερική υποτίμηση, η κοινωνία να μοιάζει να λειτουργεί όπως- όπως, αλλά να λειτουργεί… Τί συμβαίνει εδώ; Πού οφείλεται το θαύμα;

Τα αίτια είναι όπως πάντα ένας συνδυασμός του ταυτόχρονα οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού χαρακτήρα της διάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας, σε συνδυασμό με τη σχέση που αυτή αναπτύσσει με το πολιτικό φαινόμενο και την ιστορία του κομματισμού και της εξάρτησης από μεγάλες δυνάμεις. Στα είπα όλα, αλλά δεν σου είπα τίποτα, αναγνώστη μου! Ίσως να ήμουν σχετικά σαφής αν σου έλεγα: η γεύση των πρώτων σταγόνων από το γάλα της μητέρας που προσλαμβάνει ένα βρέφος εμπεριέχει συναισθήματα, νόημα και πολιτισμό. Η ίδια η διαδικασία του θηλασμού είναι μια πολιτική διαδικασία που εμπεριέχει τις πρωταρχικές έννοιες της οικονομίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού ως σχέσεις ηγεμονίας, σε σύνθεση. Η διαδικασία παροχής τροφής στο βρέφος, είναι στην πραγματικότητα μια διαδικασία κατάποσης ψυχικής (: συναισθηματικής και συμβολικής) τροφής, την οποία η μητέρα του βρέφους εκλαμβάνει ως κατάποση μιας προσφοράς νοήματος – από αυτήν προς το μωρό της.

Ωραία χρησιμοποιείς στη δική σου μεθοδολογία την ψυχαναλυτική προσέγγιση της Piera Aulagnier, ίσως πεις, αλλά μας μπερδεύεις, λεφτά μπορείς να μας πεις που θα βρούμε; Θα σου πω και μάλιστα για πρώτη φορά τόσο καθαρά. Στο βαθμό που απελευθερωθείς από την βρεφική σχέση που έχεις με το κράτος, το κόμμα-πάτρωνας και πελάτης ταυτόχρονα και την κυβερνητική εξουσία. Στο βαθμό που πάψεις να σκάφτεσαι χρηματοπιστωτικά και καταναλωτικά και στοχαστείς αυθεντικά παραγωγικά. Στο βαθμό που ωριμάσεις και διαχωρίσεις την διαδικασία του θηλασμού (ως εικονόγραμμα) από την οικονομία της ικανοποίησης-δυσαρέσκειας. Στο βαθμό που πάψεις να ασκείς βία στην ερμηνεία της πραγματικότητας που βιώνεις εσύ ο ίδιος, ως αναπαράσταση της βίας που ένοιωσες να σε απομακρύνει από το βυζί της μαμάς σου! Το γάλα της γυναίκας από την οποία θήλασες, σχηματίζοντας μια πρωταρχική σχέση με την ευχαρίστηση, την ικανοποίηση και τον κόσμο του πολιτισμού και της οικονομίας του, πρέπει να πάψει να δομεί την οικονομία στο υποσυνείδητό σου και να αποκρυσταλλώνεται σαν οικονομική ροή, ως πλεόνασμα και έλλειμμα στη συνείδησή σου. Πρέπει να ξεφύγεις από τη σχέση – ταυτόχρονα σχέση ικανοποίησης και τραυματική – που αναφέρεται στη διαδικασία του θηλασμού (προσέγγιση και απομάκρυνση).

Αν κάνουμε όλοι μας ψυχανάλυση, δηλαδή, θα βρούμε λεφτά; Ο μόνος που θα «βρει» σίγουρα λεφτά με αυτόν τον τρόπο θα είναι ο ψυχαναλυτής μας! Όσο για εμάς εξαρτάται από το αποτέλεσμα της αποκατάστασης της διαδικασίας παραγωγής νοήματος, έξω από την πρωταρχική δομή (θηλασμός) που μας έμαθε να το παράγουμε ως εξαρτημένοι καταναλωτές. Που μας έμαθε, δηλαδή, με πολιτικώς διαστροφικό τρόπο, να σχηματίζουμε το νόημα του χρήματος, ως νόημα που δομείται στην περιοχή της κατανάλωσης (καταναλωτική αγορά) και όχι στην περιοχή της παραγωγής.

Από εκεί ξεκινά η διαστροφή καί της πολιτικής οικονομίας καί της ίδιας της πολιτικής. Στην (ανα)παράσταση του θηλασμού σε εγκλωβίζει καθημερινά η κυρίαρχη πολιτική αφήγηση στην Ελλάδα. Εκεί θέλει να παραμείνεις και μέσω αυτής να αντιλαμβάνεσαι την οικονομία, την κοινωνική σου πρόοδο και ευημερία. Το «θαύμα» με την περίφημη αντοχή της ελληνικής κοινωνίας, έχει τις ρίζες του ακριβώς εδώ. Εδώ έχει την εστία της και η ικανότητα αυτών που πτώχευσαν κράτος και τράπεζες και φτωχοποιούν την ελληνική κοινωνία (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, και τα αποκομμένα από αυτούς πολιτικά ρινίσματα) να συνεχίζουν να υπάρχουν και με θράσος να κυβερνούν, υποσχόμενοι μάλιστα ένα καλύτερο μέλλον, δια της παραμυθίας του πρωτογενούς πλεονάσματος – που ασφαλώς σχετίζεται με την παρηγοριά προς τον έλληνα, η οποία τονίζει την εικονογραφική παραστασιμότητα του πρωταρχικού (της διαδικασίας του θηλασμού)! Έτσι λένε ξανά «λεφτά υπάρχουν», ή «πλεόνασμα υπάρχει», άρα, λεφτά θα υπάρξουν, αρκεί να μην πάψεις να ταυτίζεις την παράσταση του συναισθήματος του θηλασμού (σου) με το συναίσθημα της παράστασης αυτού! Έτσι επιτυγχάνεται η συγκυριακή καθησύχαση (καθησυχασμός), ή καλύτερα η κοινωνική παράλυση του ελληνικού λαού. Η παράλυση αυτή κατεβάζει τους ρυθμούς λειτουργίας μιας κοινωνίας, ενώ από τον παρατηρητή αυτό εκλαμβάνεται ως θαύμα: κοίταξε τους άτιμους τους έλληνες τί αντοχή επιδεικνύουν!!!

Δεν έχουν, ακριβώς αντοχή… Από έλλειψη, μάλλον, αντοχής κάνουν αυτό το «θαύμα», που αποτελεί αναμφίβολα το success story της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και ασφαλώς της Διαπλοκής! Δεν αντέχουμε, οι ανώριμοι πολιτικά έλληνες, να ξεφύγουμε από την (ανα)παράσταση της διαδικασίας που συνδέει το βρέφος με τον κόσμο, δια του βυζιού της μαμάς του. Έτσι, παρατηρείς να θριαμβεύει ο αυταρχικότερος κρατισμός, παράλληλα με την κριτική προς αυτόν από τη σκοπιά του βρέφους, που βίαια του στέρησαν την ψυχική απόλαυση και το νόημα που παράγεται από την διαδικασία του θηλασμού (δες για παράδειγμα τί λένε οι λογής-λογής νεοφιλελεύθεροι)! Αυτό, αντί να διαμορφώνει συνθήκες ανατροπής του καθεστώτος στην Ελλάδα, προκαλεί τάσεις μηδενισμού, αγοραίου ξεπεσμού και θεοσοφικού υπερβατισμού. Στην ουσία και εμμέσως προκαλεί κλίμα αποδοχής της φτωχοποίησης, όχι επειδή η κοινωνία προσβλέπει βάσιμα σε ένα καλύτερο μέλλον αύριο, αλλά επειδή δεν βλέπει κανένα απολύτως μέλλον, έξω από την διαδικασία της εξάρτησης δια της (ανα)παράστασης της πρωταρχικής σχέσης του βρέφους με τον κόσμο (του), μέσω της διαδικασίας του θηλασμού, ή ακόμη της στέρησης από την απουσία αυτής της διαδικασίας, σε κάποιες περιπτώσεις.

Ένας φίλος αναγνώστης με προέτρεπε τις προάλλες να αφήσω κατά μέρους τις «αφηγήσεις» και τον «στρουκτουραλισμό», μαζί με άλλες φιλοσοφικές έννοιες και επιστημολογικές μεθοδολογίες που χρησιμοποιώ και να ασχοληθώ επιτέλους με τα νούμερα. Με τον κόσμο των αριθμών, για να αρθρώσω έτσι αξιόπιστα την αλήθεια μου και την πρόταση μου για την έξοδο από την κρίση. Κοιτάξτε, πρέπει να συνενωθούμε: μέσα στις ποσοτικές και ποιοτικές έρευνες ζω, αυτές έμαθα, για να αναλύω κοινωνικά δεδομένα και πολιτικές ή οικονομικές συμπεριφορές. Με τα μαθηματικά και την λογιστική των «statistics for social data analysis» βγάζω το ψωμί μου από τότε που «χώρισα» με την «conventional (παραδοσιακή)- δημοσιογραφία» και παράλληλα με αυτήν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να σε εξαπατώ με το learning-by-numbers!

Οι αριθμητικές σχέσεις εκφράζουν πολιτικές σχέσεις και αναπαριστούν κοινωνικές σχέσεις στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης εθνικής οικονομίας. Πράγματι, με τους αριθμούς κάνεις πολιτική, αλλά με την τοποθέτηση στη θέση των πολιτικών στόχων (κοινωνικοοικονομικών σχέσεων) αριθμητικών στόχων, δεν κάνεις τίποτε άλλο παρά να αντιστρέφεις πονηρά ή αφελώς τη σχέση του σκοπού με το μέσο. Έτσι εξαπατάς την κοινωνία, προσποιούμενος τον ουδέτερο και αντικειμενικό τεχνοκράτη. Παπατζής είσαι και εξευτελίζεσαι με διαρκώς λανθασμένες εκτιμήσεις – όπως η τρόικα και οι κυβερνητικοί… και ευτυχώς που αστοχούν και τα φορτώνουν σε «λάθος επιλογή συντελεστή», καθώς αν δεν αστοχούσαν θα είχαν επιφέρει λιμό στην Ελλάδα, όπως έπραξαν κάποια ολοκληρωτικά καθεστώτα που επέμεναν στο «learning-by-numbers»! [Δεν τα ονομάζω για να μην στενοχωρήσω καί σήμερα μια μερίδα της αριστεράς].

Συνεπώς, για να μην είμαστε παπατζήδες και λαϊκιστές θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε λειτουργιστές , όπως οι κυβερνώντες κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί. Προφανώς δεν θα κάνουμε καλά αν αντικαταστήσουμε τον λειτουργισμό – όπου οι κοινωνικές αλλαγές και οι μετασχηματισμοί στο πλαίσιο μίας κοινωνίας δε γίνονται αντικείμενο ανάλυσης, ενώ οι πιθανές διαταραχές που σημειώνονται θεωρούνται προσωρινές και παρακάμπτονται – με έναν θεοσοφικό μαρξισμό ή έναν αντιδραστικό και βρωμερό εθνικοσοσιαλισμό! Θα πρέπει να προσεγγίσουμε το «θαύμα» το οποίο απασχοληθεί την γραφή μου σήμερα βαθύτερα στρουκτουραλιστικά, δίχως να θεωρούμε πως η ισχύς για κοινωνική αλλαγή ή συντήρηση του καθεστώτος συνδέεται με την δομή που το γέννησε και τείνει να το αναπαράγει (αναγεννήσει).

Εδώ διαφοροποιούμαι από τον κλασικό στρουκτουραλισμό: η ισχύς βρίσκεται στον πολιτικό παράγοντα που έχει ή δεν έχει συμφέρον να αναπαριστά τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις με την διαδικασία του θηλασμού. Η διαδικασία αυτή, ακριβώς, συνυφαίνεται με την αριθμητική, που, στο όνομα του λειτουργισμού, αναπαριστά την ελληνική κοινωνία του παρόντος υπό την μορφή του μέλλοντος. Ενός καλύτερου μέλλοντος, μέσω της παρούσας θυσίας ανθρώπινων και οικονομικών πόρων.

Αντίθετα, η ωρίμανση της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να αναφέρεται σε μια νέα αντίληψη του δημόσιου χώρου και της επιχειρηματικότητας, όπου ο πρώτος δεν θα συνεπάγεται κρατισμό και η δεύτερη μεγέθυνση του τριτογενούς τομέα. Απομακρύνσου, λοιπόν, από την καταναλωτική, συντηρητική, λειτουργιστική αφήγηση που σε εγκλωβίζει στην (ανα)παράσταση του θηλασμού σου ή στην έλλειψη αυτού και προσχώρησε στην στρουκτουραλιστική, αδογμάτιστη, προσέγγιση, η οποία αναζητεί τη λύση στην παραγωγική αναδιοργάνωση της χώρας με αριστερή μεταρρύθμιση (εκδημοκρατισμός των θεσμών, εκβιομηχάνιση με εξαγωγικό και οικολογικό χαρακτήρα, αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμός της αγροτικής παράγωγής)!

Αυτό είναι το ζήτημα σήμερα. Αυτή και η μοναδική προοπτική για ωρίμανση της ελληνικής κοινωνίας και απομάκρυνσής της από την βρεφική, φαντασιακή πραγματικότητα που την παραλύει, δίνοντας ταυτόχρονα την ψευδαίσθηση στον εξωτερικό παρατηρητή, πως η ελληνική κοινωνία διαθέτει μυστήρια αντοχή. Έτσι το νόμισμα (μέσο) που θα εξυπηρετούσε αυτήν τη σοβαρή δομική αλλαγή με χαρακτηριστικά ωρίμανσης της ελληνικής κοινωνίας μετατρέπεται από στόχος, ξανά και ορθολογικά σε μέσο. Και σε αυτήν τη βάση θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια αριστερή ελληνική κυβέρνηση, σε ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο.

Περισσότερα

Το μυστικό της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μίζα, το λένε το μυστικό της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα.

Η μίζα, και μόνον αυτή, υπήρξε η συγκολλητική ουσία του αστικού καθεστώτος στην πατρίδα μας. Η μίζα διαχώριζε, κατηγοριοποιούσε, απέκλειε και τελικά συνένωνε την κυρίαρχη πολιτικο- επιχειρηματική ελίτ. Η μίζα και μόνον αυτή χάρασσε αποφασιστική πολιτική στην χώρα μας. Η μίζα κυβερνούσε και κυβερνά με την μορφή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ή του κυβερνητικού συνασπισμού αυτών των δύο κεντρικών πελατειακών και διαπλεκόμενων πολιτικών θεσμών της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους. Όλα τα υπόλοιπα απλώς «στολίζουν» διαλεκτικά και νομιμοποιούν την μίζα ως μορφή κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης.

Η απόφαση για καταστροφή του «καθεστώτος της μίζας» από τους πολιτικούς (κυρίως) παράγοντες της τρόικας και η σημαντική απορρύθμιση του καθεστώτος συγκάλυψης στο εσωτερικό, πάλι με άμεσες και έμμεσες παρεμβάσεις παραγόντων της τρόικας, οδηγεί την Ελλάδα σε μια νέα μεταπολίτευση. Είναι, δηλαδή, η ίδια η μίζα που αποτελεί σήμερα το μυστικό της πολιτικής αλλαγής, όπως ακριβώς τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν εκείνη που διασφάλιζε την σταθερότητα του δικομματισμού και την ευδοκίμηση όσων συνδέθηκαν με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, καθώς και συγκυριακών κομματικών παραφυάδων αυτών των δύο.

Αυτά δεν τα λέω σήμερα. Τα έλεγα πάντα, από τότε που κατάλαβα, όχι ως επιστήμονας αλλά ως δημοσιογράφος και «άνθρωπος της αγοράς», τί είναι πολιτική στην Ελλάδα. Η μίζα, φίλε αναγνώστη, αποτέλεσε και το «Master Point» της συνολικής μου αφήγησης για την κρίση την τελευταία οκταετία. Όλες μου οι προτάσεις κατέτειναν και είχαν ταυτόχρονα ως προϋπόθεση την απελευθέρωση της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας – αλλά και της ίδιας της πολιτικής – από την μίζα. Αυτά ωστόσο ακούγονταν (διαβάζονταν για την ακρίβεια) με πολύ αφηρημένη διάθεση από τους περισσότερους, ενώ κάποτε-κάποτε κάποιοι τολμούσαν να τα λοιδορούν ή να τα «υπερβαίνουν» με ιδεολογισμούς και άλλους εθνικιστικού χαρακτήρα αφορισμούς ή χυδαιότητες του τύπου «έτσι είναι η ζωή», «αυτό ορίζει το γονίδιο του Έλληνα» κλπ.

Σήμερα ωστόσο το κλίμα μοιάζει να αλλάζει. Δεν είναι τόσο η αύξηση των αποδείξεων της λειτουργίας της μίζας στην Ελλάδα, η οποία όρισε την πολιτική της δομή, αλλά μάλλον το σωρευτικό αποτέλεσμα από μία σειρά αποκαλύψεων μέσω της δικαστικής οδού σε συνδυασμό με την ανέχεια που μαστίζει την χώρα και την δραματική φτωχοποίηση, που ως διαδικασία πλήττει περισσότερους ίσως από τα δύο τρίτα του πληθυσμού.

Τώρα, λοιπόν, ήρθε μάλλον η στιγμή για να καταλάβουν όλοι τί εννοούσαμε επί τόσα χρόνια μερικοί και πώς και γιατί συνέδεε ο γράφων την κατάρρευση του καθεστώτος της μίζας με την πολιτική μεταβολή. Κι αυτό, ενώ έρχεται πλέον η ίδια η κυρία Άγγελα Μέρκελ να «δικαιώσει» διαλεκτικά και απολύτως την αντίληψη μου για την μορφή και τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης που είχε η Ελλάδα αλλά ποτέ δεν άσκησε, για να μην βρεθεί στην άβυσσο στην οποία κατέληξε. Αν θέλετε να ψάξετε βαθύτερα το ζήτημα: γιατί από τον Κώστα Καραμανλή και εντεύθεν όλοι οι πρωθυπουργοί ακολούθησαν την κυριολεκτικώς εγκληματική στρατηγική που εγκλώβιζε την χώρα σ’ έναν «ατομικό μηχανισμό σωτηρίας», ο οποίος ολοφάνερα αποτελούσε από την αρχή συνθήκη καταστροφής της κοινωνίας και της αγοράς, αποδιοργάνωσης του κράτους και της παραγωγής και προτεκτορατοποίησης, επικεντρώστε την προσοχή σας στο γενικότερο καθεστώς της μίζας που διαμορφώνει τις πολιτικοοικονομικές σχέσεις της Ελλάδας στο εσωτερικό, ενώ την συνδέει με τους βασικούς στρατηγικούς εταίρους της στο εξωτερικό.

Η πολιτική αφήγηση της κρίσης, αναγνώστη μου, θα μπορούσε να είναι – και θα έπρεπε να είναι, αν μιλούμε με όρους κονστρουκτιβιστικού πραγματισμού – η αφήγηση των σχέσεων που δόμησε το καθεστώς της μίζας στην Ελλάδα. Αν το τελευταίο σου φαίνεται υπερβολικό, προφανώς είτε δεν ζεις στην πραγματικότητα στην Ελλάδα, είτε έχεις λόγους να αρνείσαι την πραγματικότητα που ορίζει την Ελλάδα ως κοινωνία, πολιτεία και αγορά.

Κάποτε έγραψα – και μάλλον παρεξηγήθηκα από αρκετούς – πως η τρόικα θα προσφέρει ένα και μοναδικό καλό μέσα στα τόσα κακά στην σύγχρονη συγκυρία της ελληνικής πτώχευσης: θα δυναμιτίσει το καθεστώς της μίζας και διαπλοκής και θα απορρυθμίσει την αντικειμενικότητα των πολιτικοοικονομικών σχέσεων που όριζαν/ορίζουν βραχυπρόθεσμα τις κοινωνικές σχέσεις και μακροπρόθεσμα τον πολιτισμό στην πατρίδα μας. Σήμερα διαπιστώνω ότι και η πρόβλεψη αυτή δεν ήταν άστοχη. Προς τα εκεί βαδίζουμε. Εδώ, όμως, ίσως αντιτάξεις πως αυτό διαμορφώνει συνθήκες αλλαγής «από πάνω προς τα κάτω» και όχι «από κάτω προς τα πάνω». Αποτελεί, δηλαδή, μία μορφή σημαντικής, ίσως, μεταβολής στον πολιτικό χαρακτήρα και στο ηγεμονικό πλαίσιο της διακυβέρνησης, η οποία ορίζεται στο φάσμα αναδιάρθρωσης της αστικής ελίτ και των αστικών θεσμών. Έχεις δίκιο, περί αυτού ακριβώς πρόκειται και τις ευθύνες – αν επιθυμείς να αποδώσεις ντε και καλά ευθύνες – να τις αναζητήσεις σε αυτούς που κάνανε ο, τι περνά από το χέρι τους για να μην διαμορφωθεί ένα ευρύ Λαϊκό Μέτωπο που θα αντιπαρέβαλε μια στρατηγική κι ένα πρόγραμμα αριστερής μεταρρύθμισης απέναντι στην δεξιά μεταρρύθμιση και στο νεοφιλελευθερισμό των κυβερνήσεων που ανέλαβαν να διαχειριστούν την κρίση.

Πολιτική αλλαγή θα είχες σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα της συντεταγμένης πτώχευσης που ακολουθήθηκε για να περισωθεί το καθεστώς ηγεμονίας στην πατρίδα μας και να αντιμετωπιστεί σχετικά ήπια η σοβαρή κρίση που υποβόσκει στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτής της αλλαγής ήταν πρόδηλο ότι θα απορρυθμιζόταν δραματικά το καθεστώς της μίζας, ενώ ταυτόχρονα η απορρύθμιση αυτή θα αποτελούσε τον αιτιατό μηχανισμό της πολιτικής αλλαγής με την υποχώρηση κυρίως των δυνάμεων εκείνων που συνάρθρωσαν το καθεστώς του δικομματισμού (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ). Το ζήτημα ήταν αν αυτή η «αλλαγή» θα προχωρούσε με διαδικασία «από πάνω προς τα κάτω» ή «από κάτω προς τα πάνω». Δυστυχώς, αλλά απολύτως αντικειμενικά/φυσιολογικά αν εστιάσει κανείς στην πραγματικότητα των πολιτικών σχέσεων στην Ελλάδα και στο κομματικό φαινόμενο, η «αλλαγή» θα επισυμβεί, ενώ ήδη έχει για τα καλά δρομολογηθεί, «από πάνω προς τα κάτω».

Άρα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για μια ριζοσπαστική μεταβολή στο πλαίσιο των πολιτικών και κοινωνικοοικονομικών σχέσεων. Και η αλήθεια είναι ότι ο ελληνικός λαός, όπως ακριβώς και οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις εντός αυτού, δεν είχαν τις προϋποθέσεις, την πραγματική βούληση, την αρετή, το πάθος, την συντροφικότητα, την ικανότητα σύνθεσης και την «μεγαλοσύνη» για να επιβάλλουν μία προοδευτικά κοινωνική λύση «από κάτω προς τα πάνω», διαλύοντας με αυτόν τον τρόπο ριζικά το καθεστώς της μίζας.

Τώρα θα αρκεστούμε σε μη-ριζική αντιμετώπιση του φαινομένου… και αυτό μπορεί να μην είναι το ιδανικό και το απολύτως επωφελές για ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, αλλά είναι κάτι! Ένα «κάτι» που για να αποκτήσει κρίσιμη σημασία για τη νέα μεταπολίτευση που θα ανατείλει σε λίγο, θα πρέπει να υποστηριχθεί (και αυτό) από ένα κίνημα εναντίον του καθεστώτος της μίζας κάθε μορφής. Όπως ακριβώς η μίζα συνέθετε και ένωνε τις προηγούμενες δεκαετίες το καθεστώς ηγεμονίας στην Ελλάδα, έτσι και τώρα ο πόλεμος εναντίον της μίζας θα πρέπει να ενώσει όλες τις λαϊκές δυνάμεις, συνθέτοντας μία νέα πολιτική πραγματικότητα εντός της οποίας θα αρθρωθεί μία πιθανόν εναλλακτική ηγεμονία και μια λιγότερο αλλοτριωμένη, χυδαία και πρόστυχη ηγεσία. Αυτό το τελευταίο θα προϊδέαζε για μια ΚΑΛΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ!

Περισσότερα

Οι ΗΠΑ ως από μηχανής θεός του ελληνικού καθεστώτος

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔυστυχώς, ο από μηχανής θεός της Ελλάδας δεν θα μάθει ποτέ γερμανικά!

Δυστυχώς, οι Έλληνες αναζήτησαν και αναζητούν έναν από μηχανής θεό για να τους βγάλει από την κρίση. Έτσι έμαθαν. Αυτή είναι η κυρίαρχη παραπολιτική και τώρα πια μεταπολιτική κουλτούρα της χώρας. Αυτή είναι η συλλογική ιστορική μνήμη ως μυθοπλαστική διάσταση της ιστορίας μας. Η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ημών των Ελλήνων δομείται στη βάση ενός δίκαιου, φιλέλληνα, από μηχανής θεού… και αυτό ακριβώς ορίζει την δυστυχία μας, τα συλλογικά και, σε μεγάλο βαθμό, τα ατομικά μας συμπλέγματα, τα πάθη και την οδυνηρή σημερινή μας θέση στον κόσμο. Η μορφή της πτώχευσης και της φτωχοποίησης είναι αποτέλεσμα αυτής της παραπολιτικής και μεταπολιτικής διάστασης του τρέχοντος ελληνικού πολιτισμού.

Περισσότερα