Υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα το 2017 αναμένεται ανακοινώσει η Eurostat

Αρκετά υψηλότερα απο τον στόχο 1,75% του ΑΕΠ αναμένεται να κινηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα της Γενικής Κυβέρνησης το 2017 που είναι προγραμματισμένο να ανακοινώσει σήμερα η Eurostat. Το πλεόνασμα θα μπορούσε να κινηθεί κοντά στο 3,75% του ΑΕΠ σε όρους μνημονίου σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές.

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) έχει γνωστοποιήσει τα στοιχεία στην Eurostat εδώ και καιρό και η τελευταία αναμένετο να κάνει κάποιες προσαρμογές.

Περισσότερα

Τίτλοι τέλους

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Βουλή - Ελληνικό Κοινοβούλιο«Η ανεργία στην Ελλάδα δεν πρόκειται να πέσει σε μονοψήφιο ποσοστό πριν από τα μέσα του αιώνα (2050), εάν δεν γίνουν νέες παρεμβάσεις. Το έλλειμμα του συνταξιοδοτικού συστήματος βρίσκεται στο μη βιώσιμο επίπεδο του περίπου 10% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με τον μέσο όρο του 2% στη ζώνη του ευρώ. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητη μια περαιτέρω μείωση των τρεχουσών συντάξεων – ενώ αυτό μπορεί να γίνει με την «αναμόρφωση» των σημερινών συντάξεων, καθώς επίσης με την εφαρμογή του νέου μαθηματικού τύπου για τις παροχές.

Σε τελική ανάλυση, το ΔΝΤ διαπίστωσε πως η χώρα δεν έχει βιώσιμο χρέος ούτε πρωτογενή πλεονάσματα, δεν έχει βιώσιμο ασφαλιστικό, δεν έχει βιώσιμο κοινωνικό κράτος, δεν έχει βιώσιμο δημόσιο τομέα, δεν έχει βιώσιμο φορολογικό σύστημα, δεν έχει βιώσιμο πολιτικό σύστημα και δεν διαθέτει ούτε βιώσιμες τράπεζες«.

Περισσότερα

Αλήθειες και ψέματα

Γράφει ο Βασίλης Τσίρκας,
Βουλευτής Άρτας με τον ΣΥΡΙΖΑ

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε στην κυβέρνηση για δεύτερη φορά τον Σεπτέμβριο του 2015, βάζοντας στο επίκεντρο της εκλογικής μάχης την αλήθεια μιας δύσκολης συμφωνίας. Μια συμφωνία, την οποία αναγκαστήκαμε να δεχτούμε, όταν η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού.

Περισσότερα

Σχόλιο ημέρας 22/4/2016: Αφήστε τους αριθμοδείκτες και τα ποσοστά και κοιτάξτε τους ανθρώπους!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΣε λογιστικό πλεόνασμα 0,7% χωρίς να πληρώνεις τίποτα, είναι εύκολο να φθάσεις. Και …27% βγάζεις αν θέλεις αυτό να δείξεις (ανάλογα με το πως το μετράς).

Πραγματική μεγέθυνση της οικονομίας 0,1% μπορείτε να επιτύχετε; Εκεί να σας δούμε!

Αυξήθηκε έστω ενός πολίτη ο πλούτος από πέρυσι μέχρι φέτος; Μειώθηκε μια άδικη επιβάρυνση; Ανακουφίστηκε ένας άνεργος ή όλα αυτά είναι χειρότερα;;

Αυτό να μας πείτε και να αφήστε τις θριαμβολογίες της κακιάς ώρας με τους αριθμοδείκτες πάνω στα …κουφάρια των επιχειρήσεων και της οικονομίας!

Και αφού σας αρέσουν τόσο οι αριθμοδείκτες, να σας δώσω κι εγώ μερικούς να μας πείτε τα επιτεύγματα σας:

  • Ποσοστό φορολογικής επιβάρυνσης των επιχειρήσεων
  • Δείκτες διαφθοράς / Δείκτες γραφειοκρατίας
  • Ποσοστό έμμεσων / άμεσων φόρων
  • Ποσοστά διάρθρωσης δημοσίων δαπανών (μισθοί, συντάξεις, έργα, δημόσιες επενδύσεις, λειτουργικά)
  • Δείκτης κοινωνικής ανισότητας & κοινωνικού αποκλεισμού
  • Δείκτες σύγκλισης με ευρωπαϊκές χώρες
  • Δείκτες ορίου φτώχειας
  • (και όχι μόνο τα απόλυτα μεγέθη, αλλά τη διαχρονική εξέλιξη, για να δούμε αν είμαστε καλύτερα ή χειρότερα)

Και όλοι οι προηγούμενοι φυσικά οι οποίοι σπεύδουν να εκτοξεύσουν κατηγορίες και να επιρρίψουν αναθέματα ή να παραστήσουν για μία ακόμη φορά τους επίδοξους σωτήρες, ενώ στην πραγματικότητα το πολύ να είναι μαθητευόμενοι μάγοι, να τα αφήσουν αυτά και να μη ξεχνούν επιδεικτικά ότι εκείνοι ήταν που μας έφεραν σε αυτά τα χάλια, με τις πράξεις και με τις παραλείψεις τους!

Και επιτέλους, μια σαφή συγκεκριμένη πρόταση για το αύριο, εκτός από επικοινωνιακά τεχνάσματα, προπαγάνδα και …απολογιστικούς αριθμοδείκτες, θα ακούσουμε κάποτε;

Ν.Β.

Περισσότερα

Συνεδριάζει με εντατικούς ρυθμούς το Brussels Group

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπαλτάς

Στα ανοιχτά θέματα της διαπραγμάτευσης έχει επικεντρωθεί το Brussels Group προκειμένου να κλείσει η συμφωνία το συντομότερο δυνατόν. Για αυτό το λόγο τα τεχνικά κλιμάκια των διαπραγματεύσεων δουλεύουν νυχθημερόν.

«Καλά πληροφορημένες ελληνικές πηγές», όπως τις αναφέρει και τις επικαλείται το ΑΠΕ – ΜΠΕ ανέφεραν από τις Βρυξέλλες ότι οι διαβουλεύσεις μεταξύ των ελληνικών αρχών και των εκπροσώπων των θεσμών θα συνεχιστούν ανελλιπώς ως και το Σάββατο, χωρίς, ωστόσο, να αποκλείουν το ενδεχόμενο οι συζητήσεις να διαρκέσουν περισσότερο. Η ελληνική πλευρά προσβλέπει στη σύγκληση έκτακτου Eurogroup πριν τις αρχές Ιουνίου, το οποίο με δήλωσή του θα καταγράψει πρόοδο και προοπτική για συνολική συμφωνία. Ελληνικές πηγές εκτιμούσαν ότι μια τέτοια δήλωση από πλευράς Eurogroup, θα επέτρεπε στην ΕΚΤ να αυξήσει το όριο στην έκδοση βραχυπρόθεσμου χρέους της Ελλάδας.

Περισσότερα

Τελική ευθεία: Ανατροπή στις διαπραγματεύσεις και τύμπανα πολέμου

Γράφει ο Δημήτρης Κατσαρός

Αυτό που πλέον είναι βέβαιο, είναι ότι στις 11 Μαΐου δεν θα έχουμε συμφωνία. Παρά το κλίμα αισιοδοξίας που κατά κοινή ομολογία καλλιεργούνταν από όλες τις πλευρές, η χθεσινή ανατροπή δείχνει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πραγματικό αδιέξοδο, το οποίο είναι αβέβαιο πότε θα μπορέσει να ξεπεραστεί.

Από τη μία το non paper Μαξίμου που επιρρίπτει ευθύνες για τη εμπλοκή των διαπραγματεύσεων στους θεσμούς και κυριότερα στην απόκλιση απόψεων μεταξύ ΔΝΤ και Eurogroup, με κυριότερο στόχο όπως επισημαίνεται να δείξουν ότι δεν μπορεί να εκβιάζεται η ελληνική κυβέρνηση να δράσει. «Υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες και αντιθέσεις μεταξύ ΔΝΤ και Ε.Ε., και δημιουργούν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις και υψηλούς κινδύνους. Ενώ μέχρι πρότινος το βασικό επιχείρημα των θεσμών ήταν ότι η ελληνική πλευρά δεν κατέθετε ολοκληρωμένες προτάσεις τώρα, πλέον, είναι φανερό ότι και προτάσεις έχουν κατατεθεί και ουσιαστικές υποχωρήσεις έχουν γίνει στην κατεύθυνση ενός «έντιμου συμβιβασμού». Σημειώνεται επίσης ότι «η διαφορά, όμως, στρατηγικής ανάμεσα στους θεσμούς δημιουργεί εμπόδια», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Περισσότερα

Ένα δημοψήφισμα για την Ελλάδα

Άρθρο του Γιώργου Παπανδρέου

Η νέα ελληνική κυβέρνηση εξετάζει την ιδέα να καλέσει σε δημοψηφίσμα για το πρόγραμμα προσαρμογής. Προκειμένου να αξιολογηθεί η λογική της σημερινής κυβέρνησης καλύτερα, θέλω να θυμίσω τη δική μου απόφαση να προκηρύξω δημοψήφισμα.

Αυτό συνέβη μετά τη σύναψη της Συμφωνίας των Βρυξελλών ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της, τον Οκτώβριο του 2011. Μέρος αυτής της συμφωνίας ήταν η μεγαλύτερη μείωση χρέους που έχει γίνει ποτέ, σε συνδυασμό με μία νέα χρηματοδότησει για την Ελλάδα, καθώς δεν είχαμε πρόσβαση στις αγορές. Η Ελλάδα δεσμεύτηκε σε αντάλλαγμα να συνεχίσει τις διαρθρωτικές μεταρυθμίσεις και να ελαχιστοποιήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα ή αλλιώς να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα περιόριζε με το χρόνο το βάρος του υψηλού χρέους.

Περισσότερα

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ… ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ή «Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι»

Ν. ΣκουλάςΤου Νίκου Ε. Σκουλά

Είχα καταλήξει στην απόφαση να μην ξαναγράψω για την απελπιστική πια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα και ως κοινωνία αλλά και για τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που μας επηρεάζουν τόσο έντονα.

Αισθάνομαι ότι, όσοι εξ ημών ασχολούμαστε μ’ αυτά τα θέματα, έχουμε γίνει κουραστικοί, προκαλώντας την πλήξη, μια και δεν έχουμε καμιά επίδραση στην ανάσχεση της κάθετα κατηφορικής πορείας που ακολουθούμε χωρίς ελπίδα σωτηρίας.

Καταλήγω λοιπόν, για μια τελευταία φορά, πριν την οριστική κατάρρευση, ως κύκνειο άσμα ενός δυσφορούντος πολίτη, μετά από 48 χρόνια αγώνα, να τα πω, να ξεσκάσω, να εκτονωθώ, ίσως εξυπηρετώντας προσωπικό, υπαρξιακό κίνητρο.

Περισσότερα

Οι πολίτες πρέπει να μείνουν στο σκοτάδι μέχρι να τους επιβληθεί η ποινή από τους θεσμούς

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Φωτιές άναψε στο Μαξίμου η διοχέτευση στα ΜΜΕ, διαμέσου των Financial Times, της 26σέλιδης αναθεωρημένης πρότασης της κυβέρνησης προς τις Βρυξέλλες, σχετικά με τα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές προκειμένου να αποδεσμεύσουν την χρηματοδότηση. Είναι από τις ελάχιστες φορές που το Μαξίμου επίσημα εκδίδει ανακοίνωση για να καταδικάσει την διαρροή. Μιλάμε για πανικό, όχι αστεία.

Κι ο λόγος είναι απλός: Δεν υπάρχει καμιά πρόταση μεταρρύθμισης της κυβέρνησης που να μην εντάσσεται στην ολοκλήρωση του επικαιροποιημένου Μνημονίου (Απρίλιος 2014). Το ίδιο συμβαίνει και με τα εισπρακτικά μέτρα που σαν στόχο έχουν θέσει να αποσπάσουν εργαζόμενους και μικρομεσαίους πάνω από 7 δις ευρώ πρόσθετα έσοδα για τον προϋπολογισμό προκειμένου να πετύχουν το αδύνατο: πρωτογενές πλεόνασμα 1,5%.

Η μοναδική ελπίδα που μας δίνει το Μαξίμου είναι στην περίπτωση κατά την οποία υπερβεί η κυβέρνηση το 1,5% πρωτογενές πλεόνασμα, το επιπλέον θα δοθεί για κοινωνικούς σκοπούς. Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Το ίδιο δεν υποσχέθηκε κι ο Σαμαράς με το θέατρο που έπαιξε στις αρχές του 2014 όταν ανακοίνωσε ότι δήθεν υπερέβη τον στόχο του πρωτογενούς κι έτσι μοίρασε 450 εκατομύρια σε εξαγορά ψήφων; Μια από τα ίδια λοιπόν.

Περισσότερα

Η εξαθλίωση του πληθυσμού αποτελεί εγγύηση για τη συνέχιση της ίδιας καταστροφικής πολιτικής

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΔραματική επιδείνωση της σοβαρής υλικής στέρησης στα ελληνικά νοικοκυριά υποδηλώνουν τα στοιχεία που συνέλεξε η Eurostat για το 2014. Ο δείκτης υλικής στέρησης μετρά το ποσοστό όσων ζουν σε συνθήκες όπου έχουν πληγεί σοβαρά από την έλλειψη πόρων. Ο δείκτης σοβαρής υλικής στέρησης αντιπροσωπεύει το ποσοστό όσων ζουν σε νοικοκυριά που στερούνται επαρκή σίτιση, θέρμανση, τηλέφωνο, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο, ενώ αδυνατούν να έχουν μία εβδομάδα διακοπών μακριά από το σπίτι, ή να εξυπηρετήσουν υποθήκες, ενοίκια, λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, κλπ.

Το 2014, από τις χώρες που έστειλαν δεδομένα στην Eurostat,  η πιο σημαντική αύξηση της σοβαρής υλικής στέρησης ήταν στην Ελλάδα (+1,4 ποσοστιαίες μονάδες). Ακολουθούν το Βέλγιο και η Ισπανία (και οι δύο +0,8 ποσοστιαίες μονάδες) η Μάλτα (+0,7 ποσοστιαίες μονάδες). Τα ποσοστά φαίνεται να μειώθηκαν σημαντικά στη Βουλγαρία (-9,9 εκατοστιαίες μονάδες), τη Λετονία (-4.8 ποσοστιαίες μονάδες), την Πολωνία (-1,5 εκατοστιαίες μονάδες), την Ουγγαρία (- 2,9 ποσοστιαίες μονάδες), την Εσθονία (-1,4 εκατοστιαίες μονάδες), την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (και οι δύο -1.0 ποσοστιαίες μονάδες).

Στην Ελλάδα το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού της χώρας που βρίσκεται σε σοβαρή υλική στέρηση ανερχόταν το 2012 στο 19,5%, το 2013 στο 20,3% και το 2014 ανέβηκε στο 21,7%. Μιλάμε δηλαδή για πάνω από 2,1 εκατομμύρια Έλληνες σε κατάσταση σοβαρής υλικής στέρησης. Είναι κι αυτή μια από τις πιο κρίσιμες πλευρές του success story των πρωτογενών πλεονασμάτων και της δήθεν ανάκαμψης.

Αξίζει επίσης να δει κανείς ποιός τύπος νοικοκυριών δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα. Το ποσοστό των νοικοκυριών με έναν ενήλικο και εξαρτώμενα παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρή υλική στέρηση ανέρχεται στο 35,7%. Το ποσοστό των νοικοκυριών με δύο ενήλικα μέλη και τρία ή περισσότερα παιδιά ανέρχεται στο 30,8%. Ενώ ο τύπος των νοικοκυριών που εμφανίζει το μικρότερο συγκριτικά ποσοστό σοβαρής υλικής στέρησης είναι με δυο ενήλικες εκ των οποίων τουλάχιστον ο ένας είναι άνω των 65 ετών. Το ποσοστό με σοβαρή υλική στέρηση ανέρχεται στο 13,4%.

Με άλλα λόγια, το νοικοκυριό που έχει παιδιά σήμερα στην Ελλάδα τιμωρείται με σοβαρή υλική στέρηση, ενώ η σύνταξη λειτουργεί ως σωσσίβιο. Προς το παρόν. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που οι ηλικίες οι οποίες πλήττονται περισσότερο από τη φτώχεια και την εξαθλίωση στην Ελλάδα είναι οι ανήλικοι. Το ποσοστό των μικρότερων από 18 ετών που αντιμετωπίζει σοβαρή υλική στέρηση ήταν 23,3% το 2013 και 24,2% το 2014.

Στις κατεξοχήν εργάσιμες ηλικίες 18-64 ετών το ποσοστό ανερχόταν σε 21,6% το 2013 και σε 23,1% το 2014. Ενώ στις ηλικίες άνω των 65 ετών το ποσοστό ανερχόταν σε 13,7% το 2013 και 15,4% το 2014. Δηλαδή, η χειρότερη ηλικία για να ζεις στην Ελλάδα σήμερα είναι να είσαι ανήλικος, κάτω από 18 ετών, ενώ η καλύτερη να είσαι συνταξιούχος, άνω των 65 ετών.

Τα δεδομένα αυτά δεν πρέπει να τα θεωρήσουμε απλά σαν μια συνεπεια των πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθεί η χώρα. Πρόκειται για την κοινωνική κατάσταση που επιτρέπει τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής. Οι ανήλικοι δεν μπορούν να αντιδράσουν. Οι γονείς τους τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδι με την ελπίδα του επιούσιου κι έτσι κρέμονται από όποιον τους τάζει λαγούς με πετραχείλια. Ενώ οι συνταξιούχοι τρέμουν μήπως και χάσουν τη πενιχρή σύνταξη. Κι έτσι καθώς διαλύεται ο κοινωνικός ιστός, το πολιτικό προσωπικό της χώρας μπορεί ανεμπόδιστα να συνεχίζει την κατεδάφιση της χώρας τάζοντας συσσίτια και κουπόνια σίτισης σ’ όσους έχουν χάσει κάθε ελπίδα και αξιοπρέπεια.

Περισσότερα

Το παραμύθι ότι η κυβέρνηση εξασφάλισε χρόνο για να διαπραγματευθεί το χρέος

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΗ κυβέρνηση μας λέει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και αυτό που κατόρθωσε είναι να πάρει παράταση 4 μήνες για να διαπραγματευθεί μια αναδιάρθρωση του χρέους. Μέγα ψέμα. Στην ανακοίνωση του Eurogroup, 20/2/2015, που υπέγραψε ο Βαρουφάκης εκ μέρους της κυβέρνησης αναφέρεται ρητά: “Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αναπόδραστη δέσμευσή τους να τιμήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως.

Πώς είναι δυνατόν να θεωρεί η κυβέρνηση το χρέος μη βιώσιμο, αλλά να “επαναλαμβάνει” την “αναπόδραστη δέσμευση” όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι θα πληρώνει το χρέος “πλήρως και εγκαίρως”; Πώς είναι δυνατόν να τεθεί θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους και μάλιστα με “κούρεμα”, όταν έχει αποδεχθεί η ίδια η κυβέρνηση μια τέτοια δέσμευση; Κι αν το θέσει, ποιός θα την πάρει στα σοβαρά και δεν θα της κολλήσει στη μούρη την υπογραφή της;

Περισσότερα

Ποια οικονομία θα υπηρετήσει η κυβέρνηση; Των αριθμών ή των ανθρώπων;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΤα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε ως χώρα στη δίνη μίας από τις χειρότερες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις που έχει ποτέ βιώσει αυτός ο τόπος. Έννοιες οι οποίες μέχρι τότε αφορούσαν τους οικονομολόγους και όσους ασχολούνταν με τη χάραξη οικονομικής πολιτικής, έννοιες όπως το έλλειμμα, το δημόσιο χρέος, τα ισοζύγια πληρωμών, τα πλεονάσματα κ.α. έγιναν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας.

Έννοιες χρηματοοικονομικές όπως τα spreads (περιθώρια επιβάρυνσης σε επιτόκια δανεισμού μέσω ομολόγων, σε σχέση με ομόλογο αναφοράς και εν προκειμένω με το γερμανικό) και τα C.D.S. (Credit Default Swaps – ασφαλιστήρια αντιστάθμισης έναντι κινδύνου χρεοκοπίας), έγιναν κυρίαρχα ζητήματα της καθημερινότητας μας αλλά δυστυχώς και της πολιτικής επικαιρότητας και της αντιπαράθεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Καταλαβαίναμε – δεν καταλαβαίναμε, δεν είχε σημασία. Ήταν για το καλό μας!

Αναδείχτηκαν σε κυρίαρχα ζητήματα οι παραπάνω έννοιες, προβάλλοντας μια τεχνοκρατική ή ακόμη χειρότερα, μια λογιστική πλευρά της οικονομίας, ξεχνώντας ή απλά παραμελώντας το γεγονός ότι η οικονομία είναι σχέσεις & αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι συμβιώνουν στα πλαίσια μιας κοινωνίας και ΟΧΙ οι αριθμοί που καταγράφουν τις σχέσεις αυτές.

Βρέθηκαν οι έννοιες αυτές από επιστημονικά εργαλεία να είναι “καραμέλες” για προπαγανδιστική χρήση, στα χέρια ανίδεων ανθρώπων, οι οποίοι σου διέλυαν με ευκολία τη ζωή και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι εργάζονται για το καλό σου, για τη σωτηρία σου!

Έτσι, ζήσαμε το προηγούμενο διάστημα τη “θεοποίηση” του όρου «ανάπτυξη» την οποία οι τότε ηγεμονεύουσες πολιτικές δυνάμεις είχαν αναγάγει σε ιερό δισκοπότηρο της οικονομίας – Λες και η αύξηση ενός μεγέθους, συνεπάγεται αυτόματα και ευημερία των ανθρώπων που αφορά, ή λες και μοιράζεται το αποτέλεσμα σε όλους με τον ίδιο τρόπο…

Βιώσαμε την επικοινωνιακή μονομανία των “πρωτογενών πλεονασμάτων” όπου η επικρατούσα τότε άποψη ήταν ότι ακόμα και αν πεθαίνουν άνθρωποι, θα πρέπει το λογιστικό αποτέλεσμα να είναι θετικό (*κερδοφορία), διαφορετικά θα …θύμωναν οι “αγορές” ή οι “εταίροι” και ποιος ξέρει τι θα επακολουθούσε…

Δεχθήκαμε απίθανες και τελείως αστήρικτες ισοπεδωτικές απόψεις και θεωρίες του τύπου “μαζί τα φάγαμε” να συζητώνται σοβαρά και να αποτελούν και ψόγο προς την κοινωνία, αντί να της δίνονται απαντήσεις και εξηγήσεις.

Παρακολουθήσαμε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αντί να κατεβάζει από ντροπή το κεφάλι και να ζητάει συγνώμη, να συκοφαντεί συλλήβδην τον πολίτη, να τον υβρίζει και να τον …φορολογεί!

Είδαμε μετά από 50 και πλέον χρόνια, συμπατριώτες μας να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, σε αναζήτηση καλύτερης μοίρας, θεωρώντας τη χώρα αυτή τελειωμένη, πράγμα που είχε να συμβεί από τη δεκαετία του ’50 και του ’60.

Για όλα λοιπόν τα παραπάνω και για πολλά ακόμη που δεν χωρούν σε αυτή την κατά βάση οικονομική ανάλυση, φτάσαμε στο εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής, τη σημαντική νίκη των δυνάμεων της αριστεράς, η οποία κατά τη γνώμη μου αποτελεί ορόσημο στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, μόνο και μόνο για το γεγονός ο Έλληνας πολίτης αψήφισε το φόβο και επεχείρησε με απολύτως δημοκρατικό τρόπο να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να ασκήσει το ύψιστο δικαίωμα του: αυτό του αυτοκαθορισμού του πολιτικού & οικονομικού του μέλλοντος.

Όμως, να είναι σίγουρη η νέα κυβέρνηση και η αριστερά γενικότερα ότι όσο μεγάλη και ιστορική και αν ήταν αυτή της η νίκη, τόσο θορυβώδης και παταγώδης θα είναι η αποκαθήλωση της σε περίπτωση που διαψεύσει τις προσδοκίες του σοφού ελληνικού λαού που της εμπιστεύθηκε το τιμόνι της χώρας στην κρισιμότερη ίσως συγκυρία από συστάσεως νεοτέρου ελληνικού κράτους.

Περισσότερα

Είναι ρυθμιστής το πρωτογενές αμάρτημα ή το πρωτογενές πλεόνασμα;

 Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠρώτον, να αποφεύγεις να θέτεις ερωτήματα στον τίτλο, καθώς έτσι διαμορφώνεις συνθήκες ερμηνευτικής βίας που δεν είναι καλό πράγμα για την δημοκρατία ως παιδαγωγική. Και δεύτερον μην επιχειρείς την πολιτική λαθροχειρία, να μεταβάλεις σε ρυθμιστή, δηλαδή αιτιατό μηχανισμό των εκλογών κάτι άλλο από αυτό που πράγματι τις προκαλεί: η διακυβερνητική παρέμβαση της Τρόικας και η από κοινού επιτροπεία της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, επί μιας πολιτείας που εμφανίζεται να έχει χαρακτηριστικά «failed state». Ενός κράτους, με άλλα λόγια, που έχει παραδώσει στην Τρόικα το κρίσιμο μέρος της ισχύος του, προσβάλλοντας παράλληλα την δημοκρατία στο εσωτερικό του.

Ουσιαστικά με τον ελληνικό ατομικό μηχανισμό σωτηρίας του καθεστώτος κυριαρχίας στην Ελλάδα, τί έκανες; Έθιξες σε κρίσιμο βαθμό την ισχύ του πολιτεύματος που βασίζεται στην λαϊκή κυριαρχία, έτσι όπως αυτή ορίζεται στο Σύνταγμά σου, βάλλοντας εναντίον της καρδιάς της δημοκρατίας. Ή, όπως θα έλεγε ο Noam Chomsky, μετέτρεψες την Ελλάδα σε μια οιονεί Failed State (: the abuse of Power and the assault on Democracy). Μετά από αυτό τι κάνεις; Διαχειρίζεσαι τα αποτελέσματα της προσβολής του Κράτους Δικαίου και της διάλυσης του κοινωνικού σου μοντέλου, μην μπορώντας αντικειμενικά να δομήσεις οποιοδήποτε άλλο από τα γνωστά welfare systems. Θέτεις την χώρα σε μια κυκλική κίνησης κρίσης δημοκρατίας, που εκφράζει και εκφράζεται από δραματική κρίση της Πολιτείας Ευημερίας.

Δεν το ήξερες από την αρχή; Το ήξερες, ακόμη και αν δεν έτυχε ποτέ να με διαβάσεις. Δεν έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου πως έχουμε την ανάγκη να κάνουμε μερικά βήμα πίσω στην δημοκρατία για να βελτιώσουμε έτσι την οικονομία μας και να ξεπεταχτούμε πάλι μπροστά ευημερούντες; Το έλεγε ο άνθρωπος, σε αντίθεση με αυτά που ισχυριζόμουν εγώ. Αλλά η πλειονότητα των ελλήνων που σκέπτεται οικονομιστικά και όχι οικονομικά, επειδή έτσι έμαθε και μαθαίνει, θεωρούσε (ορθο)λογικά αυτά που έλεγε ο κ. Παπανδρέου και σήμερα πράττει με ακόμη πιο αυταρχικό τρόπο ο κ. Σαμαράς και όχι τις δήθεν μη-ρεαλιστικές προτάσεις που άρθρωνα εγώ, πολλές από τις οποίες διατύπωναν και κάμποσοι άλλοι επίσης, από διαφορετικά μάλιστα ιδεολογικοπολιτικά πρίσματα. Κάποιοι μάλιστα χυδαίοι συμπολίτες μας είχαν το θράσος να αναγάγουν τις προτάσεις μας σε «προφητείες» και «σοφιστείες» ή «μπούρδες» βγαλμένες από κάποια σαχλοθεωρία. Ήταν «προφητεία» η γνώση επί της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της γνώσης που παράγει ιστορικές τάξεις πραγμάτων με οικονομικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς όρους ταυτόχρονα – και έτσι σου επιτρέπει να κάνεις βάσιμες υποθέσεις για τις εξελίξεις; Ή μήπως ήταν σαχλοθεωρία η ιστορικά επιβεβαιωμένη άποψη πως τις δομικές οικονομικές κρίσεις τις αντιμετωπίζεις με επιτυχία πολιτικά με την διεύρυνση και εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών και με παράλληλη μεγέθυνση της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις;

Μην το ψάχνεις, οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες από την δημοκρατική κοινωνία των πολιτών πολεμήθηκαν με πρωτοφανή χυδαιότητα, αλητεία και ηλιθιότητα από ένα καθεστώς Διαπλοκής και Πατρωνίας. Έφτασαν μάλιστα συμπολίτες μας μέσα στη φτώχια τους και την κακομοιριά τους να διαμαρτύρονται επειδή κάποιοι εστιάζουμε στην Διαπλοκή, λέγοντας το απίθανο: όλοι όσοι έχετε το προνόμιο να εμφανίζετε κάπου την άποψή σας, διαπλεκόμενοι θα είστε, αλλιώς πώς θα κυκλοφορούσε η άποψή σας συνοδευόμενη μάλιστα με την φάτσα σας! Δεν είναι πως αδυνατούν να εννοήσουν τον ορισμό και το πρόβλημα της Διαπλοκής, είναι πως εκφράζουν έναν σαφή φασιστικό λόγο… και σίγουρα θα ενοχληθούν αν τους αποκαλέσεις φασίστες ασχέτως πιο κόμμα υποστηρίζουν, αν υποστηρίζουν.

Φασίστας είναι εκείνος που την όποια ατομική ή ομαδική ισχύ αποδίδει στον ίδιο μηχανισμό παραγωγής: την Διαπλοκή, με την έννοια «όλοι ίδιοι είναι, μια και ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως υπάρχουν διαφορετικοί. Αν υπήρχαν διαφορετικοί τότε εγώ θα έπαυα αυτομάτως να είμαι ο μοναδικός διαφορετικός», συνεχίζουν, νομιμοποιώντας πολιτικά την Διαπλοκή. Και έτσι έχουμε δύο κατηγορίες φασιστών. Τους αριστερούς φασίστες που μιμούνται την διαλεκτική δικτατορικής εξουσίας του σταλινισμού, δίχως την επικάλυψη της μαρξιστικής ιδεολογίας και ηθικής και τους δεξιούς φασίστες που απλώς εμφανίζονται ως ορκισμένοι αντικομμουνιστές, ομνύοντας σε μια πανίσχυρη μονοκομματική δικτατορία πατριωτών.

Και οι δύο μορφές φασισμού μεγεθύνονται με γεωμετρική πρόοδο σε οιονεί «failed states», όπως είναι σήμερα η Ελλάδα, για να καλύψουν πολιτικά το κενό που προκαλείται από την κατάρρευση της δημοκρατικής επίφασης στην λειτουργία του κράτους. Η σχέση είναι: δομική κρίση του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης, κατάρρευση του κοινωνικού μοντέλου, φασισμός ή ριζοσπαστικά δημοκρατικός μετασχηματισμός ή επανάσταση κάποιας μορφής.

Μια κατηγορία πολιτών υποστηρίξαμε τον ριζοσπαστικά δημοκρατικό μετασχηματισμό στην Ελλάδα, μια άλλη την λαϊκή επανάσταση με αναρχοσυνδικαλιστικούς ή σταλινικούς όρους, μια άλλη την επανάσταση με αριστεροφασιστικούς όρους, μια άλλη την εθνική αποκατάσταση με στρατιωτικο-δεξιοφασιστικούς όρους, ενώ μια τελευταία υποστηρίζει πως η κοινωνικοοικονομική κρίση αντιμετωπίζεται με την απόλυτη νεοφιλελευθεροποίηση του κράτους και της αγοράς. Οι τελευταίοι είναι που αναπαράγουν με θαυμασμό και υπερηφάνεια την αφήγηση περί πρωτογενούς πλεονάσματος και σήμερα την αφήγηση περί (δι)εξόδου της χώρας στην χρηματαγορά.

Η αφήγησή τους αναπτύσσεται κάπως έτσι: Είμαστε στο πλευρό του πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου του και της Διαπλοκής, στη δύσκολη μάχη που δίνουν μαζί με την ομάδα των γιατρών της Τρόικας – όπως οι ίδιοι αυτοπαρουσιάστηκαν στον ελληνικό λαό – για να μην επιτρέψουμε στην ΧΑ και άλλες εγκληματικές οργανώσεις του πολιτικού χώρου (δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ) να αναλάβουν τον ρυθμιστικό ρόλο, που με ευθύνη και πατριωτισμό αναθέσαμε με επίσημο συμβόλαιο (αναθεωρημένη δανειακή σύμβαση) και επικαιροποιούμενα συμφωνητικά (μνημόνια) έναντι δόσεων στην Τρόικα. Η χώρα δεν αντέχει άλλους ρυθμιστές. Ο ρυθμιστής είναι ένας και ένας θα παραμείνει, για να παραμείνει και ο ασθενής (η χώρα) στον αναπνευστήρα. Όπως κακώς διέδιδε μέχρι σήμερα ο Γιαννακόπουλος μεταξύ άλλων ανεύθυνων «μπαρουφολόγων», οι οικονομικές κρίσεις δεν ρυθμίζονται με μεγαλύτερη δόση δημοκρατίας, αλλά με δόσεις έναντι δημοκρατίας και δοκιμαστικές εξόδους στην χρηματαγορά με τσουχτερό επιτόκιο. Αυτό δείχνει ασφαλώς κυβερνητική πρόοδο και δίνει ελπίδες στην αγορά πως ο ασθενής, αν και με δραματικά πεσμένο ΑΕΠ, παραγωγή και εσωτερική ζήτηση αποτελεί πάντα μια σταθερή ευκαιρία για υψηλό κέρδος. Και η ευκαιρία αυτή με τη σειρά της δομεί την βάσιμη ελπίδα πως ο ασθενής δεν θα αλλάξει ποτέ ρυθμιστή, μέσω του οποίου, ενώ οι έλληνες βγαίνουν από την αγορά η κυβέρνηση τους μπαίνει σε αυτήν. Αυτό είναι ζήτημα ρυθμιστή που ασφαλώς δεν θα μπορούσε να έχει σχέση με εγκληματικές προσωπικότητες και ενέργειες. Συνεπώς ρυθμιστής δεν θα μπορούσε και δεν πρέπει να είναι το πρωτογενές αμάρτημα ακροδεξιών στελεχών της κυβέρνησης, αλλά αποκλειστικά το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχε η κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας ωστόσο ως κοινωνικό άλλοθι για πολιτική νομιμοποίηση του αντικοινωνικού τρόπου που σχηματίστηκε λογιστικά αυτό το πλεόνασμα, αυτά ακριβώς τα ακροδεξιά στελέχη!!!

Εδώ μπερδεύονται οι ρυθμιστές της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και γίνεται… της γενικευμένης απορρύθμισης το κάγκελο. Και το ζήτημα δεν λύνεται δίχως άμεση καταφυγή σε εκλογές ή με πραξικόπημα. Εδώ μάλλον ορθώνει το ανάστημα του ο ρυθμιστής της πολιτικής ζωής του τόπου με «τυπικό συμβόλαιο» (Τρόικα), ανώτερο ασφαλώς από το ήδη σχισμένο άτυπο «συμβόλαιο με τον λαό» των Σαμαρά-Βενιζέλου, ο οποίος (Τρόικα) μπορεί να μην σοκάρεται με κοινοβουλευτικά πραξικοπηματάκια και την προσβολή της ευρωπαϊκής νομιμότητας, αλλά δεν θα δεχόταν ποτέ να μεταβληθούμε σε Ουκρανία, την ώρα που η Ουκρανία επιχειρείται να ενταχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής ελληνικού τύπου!

Κάπως έτσι ούτε το πρωτογενές αμάρτημα με την διπλή του μορφή: του «ατομικού μηχανισμού σωτηρίας» και του προπατορικού αμαρτήματος της κβαντικής σύμπλεξης νεοφιλελευθέρων και φασιστών στην ίδια και την αυτή κυβέρνηση, ούτε το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν ως ρυθμιστές των πολιτικών εξελίξεων, τις οποίες συνεχίζει να ελέγχει αυθεντικά η Τρόικα. Η Τρόικα είναι αυτή που έχει σήμερα το πρόβλημα, αλλά και το μαχαίρι! Ναι, αλλά «όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι» λέει ο θυμόσοφος έλληνας. Έτσι είναι, αυτή την στιγμή τις εξελίξεις δεν ελέγχει η κυβέρνηση Σαμαρά με το κλεμμένο απ’ τα λαϊκά και μεσαία στρώματα πεπόνι που με καμάρι έχει στην μασχάλη, ούτε η ΧΑ που επιδεικνύει το μαχαίρι με την μορφή αποκαλυπτικών υποκλοπών και βιντεοσκοπήσεων που φέρεται να αποδεικνύουν την κυβερνητική συνομωσία για την υφαρπαγή της ακροδεξιάς ψήφου, αλλά η Τρόικα. Και θα συνεχίσει να τις ελέγχει, αν – μέσω άμεσης προσφυγής σε γενικές εκλογές ασφαλώς – ο ελληνικός λαός δεν επιλέξει την δημοκρατική προοπτική με την ενίσχυση των ριζοσπαστικά δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Περισσότερα

Η βαθύτερη έννοια του πρωτογενούς πλεονάσματος!…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠρωτογενές πλεόνασμα, σε μια χώρα δομικού δημοσιονομικού ελλείμματος, έχεις όταν οι αστυνομικοί που αποκλείουν το Κέντρο της Αθήνας για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου είναι περισσότεροι από τους παρελαύνοντες μαθητές.

Αν δεν συνέβαινε αυτό, τότε είτε δεν θα είχε πρωτογενές πλεόνασμα υπό της παρούσες συνθήκες ύφεσης, είτε θα βίωνες τον μύθο της ισχυρής και υπερήφανης Ελλάδας υπό διάφορες μορφές ανάπτυξης. Στην τελευταία περίπτωση, και σε συνάρτηση με την μορφή ανάπτυξης, θα είχες, ή ακόμη, δεν θα είχες παρέλαση. Αν είχες, σίγουρα δεν θα είχες ανάγκη να απασχολήσεις τόσους αστυνομικούς για «περιφρούρηση» της παρελάσεως.

Ναι, αλλά αυτό δεν είναι το ζήτημά μας με κυβερνητικούς (δεξιούς, κεντροαριστερούς και κεντροδεξιούς) όρους. Το θέμα μας είναι, ποιά θα είναι η ένδειξη πως το πρωτογενές πλεόνασμα έχει αποκτήσει βιώσιμα χαρακτηριστικά. Όταν δεις τους αστυνομικούς να προελαύνουν και τους μαθητές να περιφρουρούν την παρέλαση των αστυνομικών.

Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Γιατί, γίνεται να έχεις πλεόνασμα, υπό την μορφή και στο ύψος που διατάζει η τρόικα, για τα επόμενα χρόνια; Γιατί να μην γίνεται! Ναι, αλλά τότε θα είναι ο στρατός που θα περιφρουρεί την παρέλαση των αστυνομικών με τους αντιπροσώπους των μαθητών στην θέση των επισήμων. Και πού θα βρίσκονται οι επίσημοι; Σε κάποιο Κέντρο Πληροφοριών Μάχης, πού αλλού!

Τελικά, όταν βλέπεις πλεόνασμα αστυνομοκρατίας, κάτι δεν πάει καλά με το πλεόνασμα της οικονομίας σου, ή, σίγουρα, κάτι δεν θα πάει καλά στο άμεσο μέλλον. Μην φοβάσαι τον καλοζωισμένο αστυνομικό, τον στερημένο να φοβάσαι! Και τι πρέπει να φοβάσαι όταν οι στερημένοι αστυνομικοί που «περιφρουρούν» μια μαθητική παρέλευση είναι περισσότεροι από τους ευημερούντες συναδέλφους τους; Πως υπάρχει κίνδυνος να πάρουν αυτοί και όχι οι μαθητές το πλεόνασμα στα χέρια τους. Αν, ωστόσο, το πλεόνασμα δεν ανήκει στους ένστολους, τότε η Ελλάδα δεν μπορεί να ανήκει στην Δύση… ούτε καν στους έλληνες!

Είναι ζήτημα ευρωπαϊσμού και γνήσιου εθνικισμού το πλεόνασμα να ανήκει στους ένστολους και θα ήταν ιδανικό σε αυτή την περίπτωση να το διανέμουν οι ίδιοι στον φτωχό λαό – δίχως μεσάζοντες – ανάλογα με την συμπεριφορά του και την συμμετοχή του στην παρέλαση (στρατιωτική και μαθητική)! Και τότε η ρωσοφιλία μας πώς θα εκφραστεί; Κοιτάξτε, για να λάβει σάρκα και οστά η ρωσοφιλία μας θα πρέπει το πρωτογενές να μην «μεταφερθεί» στους ένστολους. Μόνον σε αυτή την περίπτωση η Πλατεία Συντάγματος θα φάνταζε Κόκκινη Πλατεία!

Άρα, το πλεόνασμα αστυνομικών στις παρελάσεις συνδέεται άμεσα με το πρωτογενές πλεόνασμα της οικονομίας-Σαμαρά και τα δύο διευρύνουν την έννοια της ανεξαρτησίας της χώρας από τον «οθωμανικό ζυγό», ενώ τοποθετούν την Ελλάδα μας, με ένα εθνικιστικό τρόπο, στην οργανική θέση του αρχικού διορισμού της: στη Δύση. Και με τα ρωσόφιλα εσώψυχά μας τί θα κάνουμε; Ελάτε τώρα, με τα χωρατά σας! Αυτά ικανοποιούνται επαρκώς με τις αντιδυτικές κορώνες κάθε νέου ρώσου αυτοκράτορα και με την επίδειξη των ανυπέρβλητων (ασφαλώς) ρωσικών οπλικών συστημάτων στις παρελάσεις! Τελικώς, η μίζα φαίνεται να περιφρουρείται καλύτερα από την παρέλαση μαθητών ή ένστολων…

Περισσότερα

Τα επιδόματα εκλογικής αναθέρμανσης και το θαύμα της Κανά…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΉταν επόμενο, μετά την στατιστική να υποστεί τις συνέπειες της ελληνικής κυβερνητικής διαστροφής η απλή αριθμητική. Διαβάζω για την διανομή του αντικοινωνικού μερίσματος, ενός λογιστικού και σε κάθε περίπτωση αντιπαραγωγικού «πλεονάσματος» και αναρωτιέμαι μήπως πράγματι αδικούμε την κυβέρνηση! Μήπως κακώς την εγκαλούμε για έλλειψη πολιτικής εφευρετικότητας!

Τί λέτε αγαπητοί μου, εδώ πρόκειται για το νέο Θαύμα της Κανά! Οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος ευλογούν το νερό και αυτό μετατρέπεται σε οίνο, για να μεθύσουν οι έλληνες πολίτες και να ξεχάσουν τον εφιάλτη της αντικοινωνικής και αντιπαραγωγικής παραγωγής (φάμπρικας) πλεονάσματος! Ένα μικρό μέρος εκ του απροσδιόριστου ακόμη πρωτογενούς πλεονάσματος, θα διανεμηθεί, λέει, σε ένστολους και πτωχούς άστολους με ένα θαυματουργό τρόπο, έτσι ώστε το 17% του (χ) να μετατραπεί σε τουλάχιστον 150% του (χ)!!! Αυτό προκύπτει αν οι διαδώσεις της κυβέρνησης και η σχετική, έγκυρη ασφαλώς, φημολογία από την προπαγάνδα της Διαπλοκής, μετατραπούν σε αριθμούς. Εδώ, στο κόλπο δεν είναι απλώς ο σερβιτόρος, αλλά και… η αριθμητική!

Διαμαρτύρομαι και ζητώ την προστασία της αριθμητικής, μια και για τους έλληνες πολίτες δεν θα τολμούσα ποτέ να ζητήσω σεβασμό και προστασία. Είπαμε, σταμάτησα να γράφω αναλυτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα μετατραπώ σε σαχλό λαϊκιστή! Ο λαός δεν χρειάζεται συνηγόρους, από πολιτική και κοινωνική συνείδηση έχει ανάγκη, από επιθυμία απόκτησης συστηματοποιημένης γνώσης και εργασίας, καθώς και από απαίτηση λίγα δράμια αξιοπρέπειας… Από ένα κίνημα με βαθιά πολιτικότητα, που θα δομεί όλα αυτά, καθώς ελλείψει αυτού, όλα ετούτα είναι λέξεις δίχως εννοιολογικό περιεχόμενο!

Ελλείψει κινήματος ας αρκεστούμε στα επιδόματα εκλογικής αναθέρμανσης στο πλαίσιο του σύγχρονου Θαύματος της Κανά, που πραγματοποιείται στην πλέον θεοκρατικά συγκροτημένη οικονομία της Ευρώπης. Στην χώρα των σύγχρονων οικονομικών θαυμάτων, που σκορπίζουν σοκ και δέος στο φιλοθεάμον κοινό των ελλήνων. Ουάου, με την διανομή μερίσματος εκ του πρωτογενούς πλεονάσματος μπαίνουν οι βάσεις της ανάπτυξης στην επιχείρηση-Ελλάς! Λάθος, να το ξαναπάρω από την αρχή: Ουάου, η διανομή μερίσματος εκ του πρωτογενούς πλεονάσματος, αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη πως εισήλθαμε στην φάση της ανάπτυξης! Μην ακούτε αυτά που λέω, πως όλα ετούτα τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο της κρίσης, μεγεθύνοντας την παθογένεια του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου της Ελλάδας, σε σημείο πλήρους κατάρρευσης κράτους και αγοράς, με τους ανέργους πλέον να «τρελαίνονται»! Προφανώς, δεν γνωρίζω την επιστήμη της εθνικής οικονομίας τόσο καλά όσο εκείνοι που ποτέ δεν θέλησαν ή δεν έτυχε να εμβαθύνουν σε αυτήν, καθώς αν το έπρατταν θα έπρεπε να ξεχάσουν τα δόγματα και τα τσιτάτα της νεοφιλελεύθερης αγοράς, με την έννοια του θριάμβου της Αποκάλυψης του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού!

Δεν είμαστε καλά, γίνεται πιστός δίχως δόγμα; Γίνεται αναρχοκαπιταλιστής δίχως εξευτελισμό της πολιτικής θεωρίας, παράλληλα με τον εξευτελισμό της εργασίας και του Κράτους Ευημερίας και Δικαίου; Δεν γίνεται! Όπως ακριβώς δεν γίνεται το Θαύμα της Κανά, δίχως την θαυματουργική αριθμητική του σερβιτόρου μιας «ανάκαμψης» που αντιμετωπίζει το λεγόμενο, περιπαικτικά, «κοινωνικό επίδομα» σαν το «επίδομα θέρμανσης», έτσι ώστε να αναθερμανθούν οι εκλογικές σχέσεις των πολιτικάντηδων με τον πιστό σε αυτούς λαό τους.

Από το «όλα είναι οικονομία» των σύγχρονων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, περνάμε στο «όλα είναι ζήτημα πίστης και ελπίδας», που οδηγεί στον εξοβελισμό των απίστων και στην χειραγώγηση των πιστών, ασφαλώς, μέχρι την κάλπη. Μετά αρχίζει φυσιολογικά το λεγόμενο «ξενέρωμα» των πιστών… αλλά μέχρι τότε το Θαύμα των Θαυμάτων θα έχει επιτευχθεί: οι πελάτες-εκλογείς θα οδηγηθούν στην κάλπη μεθυσμένοι με νερό και με το σύνθημα αλληλεγγύης των οπαδών ενός ηττώμενου καθεστώτος ηγεμονίας – «το αίμα νερό δεν γίνεται»… Ούτε το νερό, κρασί, ωστόσο, φίλε μου, αν έχω καταλάβει καλά όσα έζησα και μελέτησα μέχρι σήμερα!

Θα μου πεις ίσως, αυτό είναι το πρόβλημά σου; Όχι, δεν είναι αυτό! Αυτό, ίσως, να είναι το δικό σου και το δικό μας! Το δικό μου, προσωπικά, είναι άλλο: εμένα με ταράζει η έννοια του «κοινωνικού μερίσματος»! Από αυτήν αρχίζει η πολιτική διαστροφή, η προστυχιά και το έγκλημα των νεοφιλελευθέρων, που κυβερνούν με κεντροδεξιά και κεντροαριστερή μάσκα. Σύμφωνα με αυτήν ο πολίτης από φορέας δικαιωμάτων, ανθρώπινου και κοινωνικού χαρακτήρα, μετατρέπεται σε μερισματούχο μιας πτωχευμένης επιχείρησης με την μορφή του ελληνικού κράτους, ο οποίος οφείλει να κατανοήσει πως ευλόγως θα υποστεί τις ζημίες από το «ατύχημα» της πτώχευσης, μια και «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ένα μικρό μέρος εκ των μερισματούχων θα λάβει μια μικρή ενίσχυση, ως ελάχιστη «αποζημίωση» των απωλειών που υπέστη και ως έμμεση αναγνώριση πως αυτοί ακριβώς δεν συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι (γάμος) της προηγούμενης ευημερίας, κατά το οποίο υπήρξε υπερκατανάλωση οίνου από τους υπόλοιπους, ενώ αυτοί οι ένστολοι και πτωχοί άστολοι κατανάλωναν αποκλειστικά νερό της βρύσης!

Έ, σε αυτούς προσφέρεται τώρα το ευλογημένο νερό, που μετατράπηκε λογιστικώς στον πιο εύγευστο οίνο! Είναι στους ίδιους, που οι ίδιοι, πρόσφεραν κάποτε το «νερό του Καματερού»! «Μπαμπά, τί κάνουν όλοι αυτοί με τα μπιτόνια στην Πλατεία», ρώταγε ο νέος τον πατέρα του, τότε. «Περιμένουν να καταναλώσουν ένα ακόμη θαύμα» παιδί μου. «Πάμε σπίτι να πιούμε και εμείς λίγο θαύμα από την βρύση μας και αν νοιώσεις συμπτώματα μέθης, να ξέρεις πως θα φταίει η υπερχλωρίωση και όχι ο Θεός»! Ο πατέρας μου δεν θεωρούσε ποτέ ένοχο τον Θεό, όπως δεν θεωρούσε ένοχο τον λαό. Αυτά τα δύο είχε πάψει να τα ανακατεύει στις υποθέσεις των μετόχων! Και ξέρεις γιατί – όπως υποθέτω σήμερα μετά από πολλά χρόνια; Επειδή μάλλον αντιλαμβανόταν τη διαφορά του δικαιώματος του πολίτη από το δικαίωμα του μετόχου.

Σήμερα, στην τρισχαριτωμένη χώρα μας, ένα ολόκληρο καθεστώς ηγεμονίας μετουσιώνει θαυματουργικά (δηλαδή, πολιτικώς ταχυδακτυλουργικά) το δικαίωμα του πολίτη, σε δικαίωμα μικρομετόχου μια κάποιας πτωχευμένης επιχείρησης. Με αυτή την έννοια οι ένστολοι και άστολοι μέτοχοι που θα λάβουν το «φιλοδώρημα» θα πρέπει να αισθανθούν κάποιου είδους ικανοποίηση. Κι εγώ όταν κάποτε δούλευα ως σερβιτόρος ένοιωθα ικανοποίηση από το πουρμπουάρ! Μόνον που αυτοί δεν είναι καν βοηθοί σερβιτόρου, αλλά μάλλον ο δίσκος του σερβιτόρου, στον οποίο ο ίδιος ρίχνει λίγα ψιλά για να νοιώσουν τον αέρα της ανάπτυξης όλοι οι μέτοχοι της επιχείρησης-φρενοκομείο!

Πολύ φτηνά ξεπουλάς τα δικαιώματα για τα οποία πολλοί άλλοι έχυσαν το αίμα τους, μέτοχε! Και αυτό είναι μια αμαρτία ιστορικού μεγέθους. Θα σε γυρίσει στην χειρότερη μορφή της κατάρρευσης του ’30! Θα μου πεις, εμείς τώρα θα εξαγοράσουμε και την ιστορία με το πλεόνασμά μας, τον παρά μας! Έτσι θα ανεβάσουμε και την αξία των μετοχών του ελληνικού κράτους, κατασκευάζοντας μια νέα φούσκα!

Εδώ πράγματι με «γονάτισες», αποδεικνύοντας πόσο αδύνατος είμαι στην αντίληψη περί χρηματιστηριακής παραγωγής υπεραξίας! Έχω μείνει πίσω, συνδέοντας τα δικαιώματα με την δημοκρατία και την ευημερία, στη βάση της παραγωγικής ανάπτυξης. Είμαι οπισθοδρομικός, καθώς από τα κλασικά οικονομικά της πολιτικής οικονομίας και την μαρξιστική κριτική, πέρασα στην βιο-οικονομία, αντί να ενταχθώ στην χρηματιστηριακή αφήγηση του νεοφιλελευθερισμού που από κοινωνικό υποκείμενο σε μετατρέπει σε φαντασιακό μερισματούχο μιας μπίζνας που την αποκαλούν ελληνικό-κράτος!

Μα, για κάποιους το ελληνικό κράτος δεν ήταν ανέκαθεν μια μπίζνα; Ασφαλώς και ήταν, μόνον που σήμερα φτάσαμε οι κοινωνικές σχέσεις να ορίζονται ως επιχειρηματικές σχέσεις φαλιρισμένων εργαζομένων και εργοδοτών – και μάλιστα ισοδυνάμως!. Ο «γάμος της Κανά» στο σημερινό ελληνικό πλαίσιο, αφορά σε ένα ανίκανο για παραγωγή και αναπαραγωγή ζευγάρι. Άρα, και το «θαύμα της Κανά» δεν έχει σημασία, πέραν της προεκλογικής σκοπιμότητας.

Περισσότερα