Αίσθηση προκαλούν οι προτάσεις ΟΟΣΑ για γάλα, γιαούρτι κι ελαιόλαδο.

Αγροτικά - ΓεωργίαΑίσθηση και ποικίλα σχόλια έχει προκαλέσει, μεταξύ άλλων και στον αγροτικό κόσμο αλλά και σε παράγοντες της αγοράς, η περίφημη έκθεση του ΟΟΣΑ και ειδικά τα κεφάλαια που αφορούν τα τρόφιμα. Για να μην παρασυρθούμε σε ακραίο λαϊκισμό και κραυγές που έχουν κατακλύσει τελευταία τα ελληνικά ΜΜΕ και το διαδίκτυο, ας δούμε κατ’ αρχήν τι ακριβώς λένε αυτές οι προτάσεις (συστάσεις θα λέγαμε καλύτερα) του ΟΟΣΑ για το γάλα, το γιαούρτι και το ελαιόλαδο, τρία από τα βασικά τρόφιμα της αγοράς, που η παραγωγή και διακίνησή τους στην Ελλάδα διέπεται από κανονιστικές διατάξεις.

Για το γάλα:

Η έκθεση θεωρεί αδικαιολόγητη τη διάκριση μεταξύ “φρέσκου” και “υψηλής παστερίωσης” γάλακτος, αναφέροντας ότι τέτοια διάκριση δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία αναγνωρίζει μόνο τρεις τύπους γάλακτος, το “παστεριωμένο” το οποίο ανάλογα με τη μέθοδο παστερίωσης έχει διάρκεια ζωής που ξεκινάει από τις 10-11 μέρες, το UHT (Ultra High Temperature= Υπέρ Υψηλής Θερμοκρασίας θα λέγαμε στα ελληνικά) το οποίο έχει διάρκεια ζωής κάποιους μήνες και δεν χρειάζεται ψυγείο, και φυσικά το συμπυκνωμένο. Αντίθετα η ελληνική νομοθεσία ουσιαστικά διαχωρίζει την πρώτη κατηγορία σε δύο ξεχωριστές κατηγορίες, το “φρέσκο”, που έχει παστεριωθεί σε χαμηλές θερμοκρασίες παστερίωσης και στο οποίο δίνει διάρκεια ζωής 5 μέρες και σε όλα τα άλλα παστεριωμένα τα οποία ονομάζει “υψηλής παστερίωσης”. Η έκθεση του ΟΟΣΑ προτείνει την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με την ευρωπαϊκή και την κατάργηση ουσιαστικά της κατηγορίας «φρέσκο» γάλα. Ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει ότι αυτό θα έχει άμεση επίπτωση στην τιμή του γάλακτος, την οποία θεωρεί (και είναι) από τις υψηλότερες στην Ευρώπη, επειδή

  1.  Θα μειωθεί το κόστος λόγω επιστροφών
  2. Θα «απελευθερωθούν» οι εταιρείες έχοντας τη δυνατότητα να εισάγουν από το εξωτερικό φτηνότερη πρώτη ύλη.

Σύμφωνα όμως με τα στοιχεία που δίνει η ίδια η έκθεση το κόστος λόγω επιστροφών αντιπροσωπεύει μόλις το 5% της λιανικής τιμής. Σε ένα λίτρο γάλα που πωλείται 1,20 € αυτό ισοδυναμεί με 6 λεπτά. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε δηλαδή ότι με το νέο σύστημα δεν θα έχουμε καθόλου επιστροφές (πράγμα αδύνατο) το μέγιστο όφελος για τον καταναλωτή δεν θα ξεπερνάει τα 6 λεπτά. Όσο για το δεύτερο επιχείρημα η ίδια η έκθεση αυτοαναιρείται αφού ομολογεί παρακάτω ότι και στο «υψηλής παστερίωσης», όπου θεωρητικά υπάρχει η δυνατότητα αθρόων εισαγωγών, αυτό δεν έχει επιδράσει ευμενώς στην τιμή, αφού το γάλα αυτό είναι κατά πολύ ακριβότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Για να το πούμε πιο απλά η στρέβλωση που υπάρχει στην αγορά του γάλακτος και οδηγεί στο «φούσκωμα» των τιμών δεν οφείλεται στη διάρκεια ζωής και στον χαρακτηρισμό του προϊόντος αλλά:

  1. Στη διόγκωση του ποσοστού κέρδους των ενδιάμεσων κρίκων της εφοδιαστικής αλυσίδας (βιομηχανίες-έμποροι)
  2. Στο αυξημένο κόστος διαφήμισης (τα γάλατα «ιδιωτικής ετικέτας» είναι φτηνότερα κατά 30-40% !!!) και
  3. Στη λειτουργία «εναρμονισμένων εμπορικών πρακτικών» (διάβαζε καρτέλ) στην αγορά (ποιος θυμάται τους «κουμπάρους»;).

Για το γιαούρτι:

Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει να κυκλοφορεί ως «γιαούρτι» μόνο το προϊόν που παράγεται από ωμό γάλα και μαγιά γιαουρτιού. Οποιοδήποτε άλλο προϊόν γίνεται από διαφορετικές πρώτες ύλες (π.χ. παστεριωμένο γάλα ή γάλα σκόνη) ή περιέχει οποιοδήποτε πρόσθετο, πρέπει να διακινείται με άλλη ονομασία (π.χ. «επιδόρπιο γιαουρτιού»). Αυτό η έκθεση θεωρεί ότι πρέπει να αλλάξει και να επιτραπεί να κυκλοφορούν ως γιαούρτια και τα προϊόντα αυτά. Εδώ δεν γίνεται επίκληση λόγων μείωσης κόστους αλλά προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σε επιχειρήσεις να αξιοποιήσουν νέες, διεθνώς αποδεκτές μεθόδους παραγωγής και να χρησιμοποιήσουν νέα τεχνολογία και συγχρόνως να δοθούν περισσότερες δυνατότητες επιλογής στους καταναλωτές.

Το ζήτημα δεν είναι ασφαλώς πρώτης προτεραιότητας αλλά σε κάθε περίπτωση επειδή το γιαούρτι είναι ένα παραδοσιακό ελληνικό προϊόν θεωρούμε ότι καλό είναι να μην αλλάξουν οι προδιαγραφές του και να μην αλλοιωθούν τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Άλλωστε και η ίδια η έκθεση συστήνει, ακόμα και αν γίνει η αλλαγή την οποία εισηγείται, ότι το «ελληνικό γιαούρτι» όπως το ονομάζει, θα πρέπει να προστατευτεί και να έχει σαφή και διακριτή σήμανση.

Για το ελαιόλαδο:

Εδώ τα πράγματα είναι λίγο περισσότερο περίπλοκα και «επικίνδυνα». Στην ελληνική αγορά επιτρέπεται να κυκλοφορούν σήμερα μόνο ελαιόλαδα που είναι είτε ανεπεξέργαστα («παρθένο» και «έξτρα παρθένο») είτε μίγματα αυτών με επεξεργασμένα (ραφιναρισμένα) που χαρακτηρίζονται ως «ελαιόλαδα». Παράλληλα δεν επιτρέπεται η κυκλοφορία στο εμπόριο συσκευασιών μεγαλύτερων των 5 λίτρων. Η έκθεση προτείνει δύο πράγματα:

  1. Να επιτραπούν συσκευασίες μεγαλύτερες των 5 λίτρων μόνο για πώληση σε επιχειρήσεις μαζικής εστίασης, ξενοδοχεία, εστιατόρια, κλπ. και
  2. Να επιτραπεί η κυκλοφορία μιγμάτων ελαιολάδου με άλλα φυτικά έλαια.

Για το πρώτο θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει, με αυστηρή τήρηση των όρων και των προδιαγραφών καταλληλότητας των επιτρεπόμενων συσκευασιών.

Πάντως όπως σημειώνουν παράγοντες της αγοράς ελαιολάδου “το κόστος συσκευασίας συμμετέχει πολύ λίγο στο συνολικό κόστος του προϊόντος, όπου το κόστος του ελαιολάδου είναι το κυρίαρχο”.

Για το δεύτερο όμως αναρωτιόμαστε τι ακριβώς θα εξυπηρετήσει. Η έκθεση δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο ως αναμενόμενο όφελος, απλά αρκείται να σημειώσει ότι πρέπει να γίνει για λόγους εναρμόνισης της ελληνικής αγοράς με την ευρωπαϊκή και για λόγους μεγαλύτερης ποικιλίας προϊόντων στην αγορά.

Στην πραγματικότητα ο καταναλωτής δεν πρόκειται να κερδίσει απολύτως τίποτα από αυτή τη ρύθμιση. Αυτός που θέλει να επιλέξει ένα φτηνότερο προϊόν από το ελαιόλαδο έχει σήμερα μία πληθώρα επιλογών από τα πολλά σπορέλαια που κυκλοφορούν στην αγορά. Αντίθετα αν εφαρμοστεί η ρύθμιση που προτείνει ο ΟΟΣΑ η αγορά θα γεμίσει από μίγματα αμφίβολης έως και ύποπτης ποιότητας, για τα οποία κανείς δεν θα είναι σε θέση να πει με σιγουριά από τι λάδια αποτελούνται και σε τι ποσοστό. Και οι μόνοι που θα ευνοηθούν τελικά θα είναι οι κάθε λογής …κερδοσκόποι σε βάρος της υγείας αλλά και της τσέπης του καταναλωτή.

Όπως εύστοχα σημειώνει και ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών Τυποποιήσεως του Ελαιολάδου (ΣΕΒΙΤΕΛ): “Μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τους κινδύνους εξαπάτησης του καταναλωτή και των ελαιοπαραγωγών από την κυκλοφορία μιγμάτων στην χώρα μας λόγω και της αναλυτικής αδυναμίας στην ποσοτικοποίηση του ποσοστού σπορέλαιου στο μίγμα… …Σε μια περίοδο έντονα ανταγωνιστική (παγκοσμίως) στο ελαιόλαδο και με τις τιμές παραγωγού σε πολύ χαμηλά επίπεδα, η κατάργηση των δύο αυτών προστατευτικών δικλίδων ασφαλείας θα αποτελέσει αιτία νέων σημαντικών προβλημάτων για τον ελαιοκομικό τομέα, ενός τομέα που αναζητά επί δεκαετίες την προστιθέμενη αξία που του ανήκει στην εγχώρια και τις διεθνείς αγορές”.

Περισσότερα

Επιμελητήριο Άρτας: «Επιπτώσεις των Φορολογικών Νόμων στην επιχειρηματικότητα – Προτάσεις & Δράσεις»

ΆρταΕκδήλωση – συζήτηση με θέμα: «Επιπτώσεις των Φορολογικών Νόμων 4172 και 4174/2013 στην επιχειρηματικότητα – Προτάσεις & Δράσεις», διοργανώνει το Επιμελητήριο Άρτας σε συνεργασία με την Επιτροπή Πρωτοβουλίας Επαγγελματιών Άρτας, εν όψει της επικείμενης κατάθεσης μίνι φορολογικού νομοσχεδίου, πιθανότατα και την ερχόμενη εβδομάδα, στη Βουλή.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου και ώρα 19.30, στο Συνεδριακό Κέντρο του Επιμελητηρίου Άρτας (Κ. Αιτωλού & Ν. Πριοβόλου- Άρτα).

Στην εκδήλωση έχουν κληθεί να συμμετάσχουν οι Βουλευτές Άρτας προκειμένου να ενημερωθούν για τις θέσεις των Επαγγελματικών Συλλόγων -μελών και μη μελών του Επιμελητηρίου- και να προωθήσουν τις προτεινόμενες αλλαγές, στη βάση ενός ορθολογικού και αναλογικού φορολογικού συστήματος.

 

Περισσότερα

Ο πολιτισμός ως όπλο εναντίον του οικονομισμού, του νεοφιλελευθερισμού και του εθνικιστικού ρατσισμού

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟλόκληρη η αφήγησή μου, ο τρόπος που διαπραγματεύομαι συμβάντα για να αναχθούν σε γεγονότα, οι προτάσεις και οι επιμέρους προσεγγίσεις μου στηρίζονται σε μια συγκεκριμένη αντίληψη που εμπεριέχει τον κοινωνικό, τον πολιτικό και τον οικονομικό χώρο ως αλληλένδετες αναπαραστάσεις και ως κατασκευαστές του πραγματικού, όπου όμως η ισχύς αναφέρεται στον παράγοντα και όχι στην δομή. Ξεκινώ από τη δομή και τις ταξικές αποκρυσταλλώσεις, τις οποίες όμως βλέπω να αναπαράγονται και μεταβάλλονται δια του παράγοντα της πολιτικής δράσης (κόμμα, κοινωνία των πολιτών, πολίτης, ΜΜΕ, ακόμη και μεγάλες επιχειρήσεις), που τείνει στην αυτοσυντήρησή του με την μορφή της αειφόρου ανάπτυξής του. Αυτό θεωρώ ως αντιδραστική συνθήκη που ορίζει τον παράγοντα της δράσης και σε αυτό διαφοροποιούμαι από τον μαρξισμό, εντασσόμενος σε κρίσιμο βαθμό στην θεωρητική παράδοση του Πιέρ Μπουρντιέ (Pierre Bourdieu).

Συμφωνώ μαζί του στην έννοια και στην αλληλεπίδραση των τριών κεφαλαίων (οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό), για τον προσδιορισμό των σχέσεων εξουσίας (: ηγεμονία) και των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά δεν ικανοποιούμαι από την έννοια του «habitus» (έξη), ως σύστημα σταθερών αλλά μεταθέσιμων διαθέσεων που λειτουργούν ως διαρθρωτικές δομές, δηλαδή ως αρχές γέννησης και διάρθρωσης των πρακτικών. Στο σημείο αυτό το διανοητικό μου «κενό» έρχεται να καλύψει ο μηχανισμός σχηματισμού «τάξεων πραγμάτων» από τον Michel Foucault. Έτσι, αντικαθιστώντας, κατά κάποιον τρόπο το «habitus», με την αρχαιολογία και γενεαλογία παραγωγής της γνώσης για δράση, σε ένα εξατομικευμένο όμως πλαίσιο που ορίζει το Είμαι του παράγοντα, δίνω έμφαση στον παράγοντα που χαρακτηρίζει την πολιτικότητα σε όλα τα επιμέρους κεφάλαια (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτισμικό) και όχι στο πολιτισμικό κεφάλαιο με μια γενική έννοια, όπως πράττει ο Bourdieu. Το αποτέλεσμα αποκαλώ «κονστρουκτιβιστικό πραγματισμό», συνεχίζοντας ωστόσο να θεωρώ την δική μου αντιληπτική δομή πλησιέστερη σε εκείνη του Bourdieu, παρά εκείνη του Foucault.

Αφού διευκρίνισα αυτό, το οποίο απασχόλησε φίλο αναγνώστη των διαδικτυακών μου παρεμβάσεων, έρχομαι να ορίσω τί είναι προοδευτικό [: η τάση, έξη να σχεδιάζεις το μέλλον αποδεχόμενος τον ηγεμονικό θάνατό σου. Έτσι σχεδιάζεις στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής ηγεμονίας που δεν βασίζεται και δεν προϋποθέτει την αυτοσυντήρησή σου ως παράγοντα. Ωθείς τα πράγματα προς τα εμπρός με την έννοια της κοινωνικής προόδου (σύγκρουση ισότητας και ελευθερίας σε ένα υψηλότερο επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης του πολιτικού αγωνισμού), γνωρίζοντας πως έτσι αυτοκαταστρέφεσαι εσύ ο ίδιος ως παράγοντας ισχύος] και να αποσαφηνίσω πως τον νεοφιλελευθερισμό δεν τον βλέπω όπως οι νεοφιλελεύθεροι, οι μαρξιστές και άλλοι, αλλά ως ενιαίο κοινωνικοοικονομικό και πολιτισμικό σύστημα, το οποίο κατατείνει στη διάρθρωση μιας ολοκληρωτικής δομής. Τον βλέπω ως μια αποκρουστική μορφή αυταρχισμού που δομεί έναν νεο-ηγεμονισμό (καπιταλιστικό οικονομισμό βασισμένο στην λιτότητα) σε παγκόσμιο επίπεδο, ο οποίος για πρώτη φορά στην ιστορία ολοκληρώνει τον καπιταλισμό ως πολιτισμικό σύστημα – και όχι απλώς ως κοινωνικοοικονομική δομή.

Με αυτή την έννοια έγραψα κάποτε και ασφαλώς… παρεξηγήθηκα: «είμαστε όλοι νεοφιλελεύθεροι, μας αρέσει δεν μας αρέσει, το θέλουμε δεν το θέλουμε, το μπορούμε δεν το μπορούμε». Δηλώνοντας πως ζούμε σε μια εποχή της ανθρωπότητας, σε μια ιστορική στιγμή του κόσμου μας, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά απομαζικοποίησης και ολοκληρωτισμού όλων των μορφών αγοράς, που αποκαλούμε νεοφιλελευθερισμό. Ο ολοκληρωτικός αυτός καπιταλισμός ευαγγελίζεται το τέλος της ιστορίας, δίχως καν να υποστηρίζεται από μια συνεκτική (επαναστατική) κοινωνική θεωρία, όπως σε αντίθεση κάνει ο μαρξισμός. Πρόκειται, αναγνώστη μου, για την κυριαρχία μιας μαφιόζικης κυριολεκτικώς διακυβέρνησης, όπου η πολιτική πρακτική διαχωρίζεται πλέον πλήρως από την διανόηση, την επιστήμη, την ηθική ή ακόμη και την συνταγματοποιημένη νομιμότητα και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το λεγόμενο «Conceptual Reflection», που μέχρι τώρα αποτελούσε τον πολιτικό μηχανισμό που δομούσε, δια του διαφορικού λογισμού και της αλληλόδρασης των επιμέρους παραγόντων, το νόημα και το κίνητρο για δράση στις επιμέρους κοινωνίες.

Κάπως έτσι, σήμερα, με ιδιαίτερη έμφαση στην Ελλάδα που βιώνει μια δραματική κρίση μετάβασης σε ένα ολοκληρωτικά νεοφιλελεύθερο, κορπορατικό καθεστώς μετανεωτερικού τύπου, από ένα προηγουμένως πελατειακό καθεστώς, δια της μεθοδολογίας «σοκ και δέος» της τρόικας, ανατέλλει ένας νέος διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Οι δεξιοί δεν αμφισβητούν το καθεστώς του νεοφιλελευθερισμού, ενώ οι αριστεροί δεν το αποδέχονται. Οι ακροδεξιοί με τον φυλετικό εθνικισμό τους (ρατσισμό τους) είναι μάλλον, για άλλη μια φορά στην ιστορία, οι πλέον παλαβές περιπτώσεις: Αυτοί αρνούνται τον νεοφιλελευθερισμό, ενώ παράλληλα αναπαράγουν το ύφος και ήθος του, διαχωρίζοντας απολύτως την διακυβέρνηση από την διανόηση και καλλιεργώντας μια «φοβική γλώσσα μίσους» εναντίον των πολιτικών, των διανοουμένων, των ξένων, των συνδικαλιστών κα. Ο νεοφιλελευθερισμός, έτσι, βρίσκει έναν ιδανικό αντίπαλο στη μορφή της ακροδεξιάς (λαϊκιστικής δεξιάς) και αυτό είναι ένας σοβαρός λόγος να εμφανίσει αυτήν και όχι την αριστερά ως αντίπαλο δέος, σπρώχνοντας εκεί και ένα κομμάτι της αριστεράς που ταυτίζεται ως εξωτερική αφήγηση (προπαγάνδα) αισθητικά με αυτήν. Το πρόβλημα του σημερινού νεοφιλελεύθερου είναι να ακυρώσει ως διακριτή (υφολογικά) αφήγηση την αριστερά. Προσπαθεί εναγωνίως να διαστρέψει το μήνυμά της και να το νοθεύσει υφολογικά, τοποθετώντας το σε μια εξτρεμιστική αφήγηση όπου αυτό συγχωνεύεται με εκείνο των ακροδεξιών. Από εκεί και έπειτα τα πράγματα είναι εύκολα. Η μαύρη τρύπα του νεοφιλελευθερισμού είναι πλέον ικανή να ρευστοποιήσει την αριστερά…

Αυτό το βρώμικο παιχνίδι παίζεται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα από μια ομάδα προσώπων που ρυθμίζεται από τον μηχανισμό των νταβάδων και την επικοινωνιακή μικροδομή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μην τους υποτιμάτε, επειδή τους βλέπετε να συμπεριφέρονται σαν χαζούληδες, ακαλλιέργητοι, επιστημονικά αστοιχείωτοι, προκλητικά διαστρεβλωτές του λόγου του άλλου και σαν χούλιγκαν με αντίπαλο, αλλά δίχως δική τους ομάδα! Είναι οι σύγχρονοι τραμπούκοι εναντίον της πολιτικής αφήγησης. Ζουν με την λάσπη και την χρησιμοποιούν για να συνδέσουν με αυτήν τα δομικά στοιχεία του μαφιόζικου καθεστώτος του νεοφιλελευθερισμού. Είναι τα παιδιά μιας εποχής που εξαγνίζει και αποθεώνει το αντιδραστικό, το συμπλεγματικό, το απολιτικό, το πλέον ψυχωτικό και άμορφο. Στο πεδίο αυτό νεοφιλελεύθεροι και ακροδεξιοί συναντώνται και επικοινωνούν. Είναι τα παιδιά που υπάρχουν για να κάνουν ζημιές, δίχως την ικανότητα να χτίσουν κάτι, παρότι διαρκώς μιλούν για επιχειρηματικότητα! Είναι η χαμένη γενιά μιας εποχής που αντικατέστησε την κοινωνική πραγματικότητα με την εικονική πραγματικότητα και τον μαζικό πολιτισμό με τον πολιτισμό της άμορφης μάζας, ατομικών καταναλωτών. Είναι, ωστόσο, τα δικά μας παιδιά! Τα πλέον συμμορφωμένα παιδιά της εποχής που ορίζει κι εμάς ως πολιτικές οντότητες. Όλους εμάς, δίχως καμία εξαίρεση, που ζούμε στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού, όντες «ο νεοφιλελεύθερος άνθρωπος».

Απαιτείται συνειδητός πολιτικός αγώνας και – επίτρεψέ μου – κονστρουκτιβιστικός πραγματισμός για να ξεπεράσουμε προοδευτικά τον «νεοφιλελεύθερο άνθρωπο» που ορίζει την ύπαρξή μας. Δεν είναι εύκολο και γίνεται αδύνατον στο βαθμό που δεν καταλάβουμε πως όλοι μας είμαστε νεοφιλελεύθεροι ως μέλη μιας κοινωνίας που δομείται κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά από τους κανόνες, τις αρχές, τις ιεραρχήσεις, την λειτουργία και κυρίως το ύφος του νεοφιλελευθερισμού, με την έννοια της αισθητικής (ευρεία έννοια) του Eliot.

Πώς θα μπορούσες να τεστάρεις το πολιτικό σύστημα, αλλά και τον κάθε πολίτη ξεχωριστά ως προς τον βαθμό προσαρμογής του στον νεοφιλελευθερισμό; Εδώ έχω αναπτύξει ένα προσωπικό μοντέλο στη βάση μιας κλίμακας που αναπαριστά την ηγεμονική μορφή: ιδεολόγος-ηγέτης , οραματιστής, διανοούμενος, ηγέτης που κινείται μεταξύ δυνατοτήτων και παραγωγικών αντικειμενικοτήτων της κοινωνίας, πολιτικός της σύνθεσης, κομματάνθρωπος, ενθουσιώδης, αμφιλεγόμενος, ευρωπαϊστής, απόμακρος-σοφός, «άνθρωπος του ρίσκου», «υποκριτής-καταφερτζής», δόλιος, κυνικός, διαπλεκόμενος, χαρισματικός παίχτης, τεχνοκράτης, αποφασιστικός, δεσποτικός, μάνατζερ-διαχειριστής, «γάτα με αυταρχική πυγμή», «πρακτικό μυαλό της αγοράς», «ηγέτης που δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος». Ο νεοφιλελεύθερος ορίζει την πολιτική και τους πολιτικούς κινούμενος από αριστερά προς τα δεξιά της πιο πάνω κλίμακας με το χειρότερο να βρίσκεται στο αριστερό άκρο (ιδεολόγος-ηγέτης) και το λιγότερο κακό, αν όχι ιδανικό (ηγέτης που δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος) στο δεξιό άκρο αυτής.

Μέσω αυτής της κλίμακας θα μπορούσε να δει κανείς τον πραγματικό του εαυτό και να αξιολογήσει πολιτικώς πρόσωπα και κόμματα. Ποιο νομίζεις πως είναι το χειρότερο χαρακτηριστικό από τα αυτά που παραθέτω για μια/έναν πολιτικό και πώς εσύ θα έφτιαχνες την προσωπική σου αξιολογική κλίμακα με αυτές τις κατηγορίες; Εδώ σε θέλω, δίχως δεύτερη σκέψη και με ειλικρίνεια! Επίσης πώς βλέπεις το κράτος; Σαν οικογένεια, σαν κόμμα, σαν γενική συνέλευση, σαν πατρίδα των ελλήνων για τους έλληνες, σαν φυλακή, σαν μηχανισμό ασφαλείας, σαν μηχανισμό εκμετάλλευσης και καταπίεσης, σαν μηχανισμό αποκόμισης κερδών, ή σαν επιχείρηση; Ταιριάζει η δική σου «κλίμακα» με την αντίληψή σου περί κράτους; Αν δεν ταιριάζει, υπάρχει έλλειψη συνοχής στην δόμηση της πραγματικότητάς σου. Είσαι μάλλον παιδαριωδώς αντιδραστικός. Αν ταιριάζει, θα ανακαλύψεις ίσως και εσύ πως με την γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού στοχαζόμαστε ακόμη και αν είμαστε οι πλέον ασυμβίβαστοι πολέμιοι του καπιταλισμού.

Είναι μάταιο να αναζητήσεις άλλη γλώσσα. Η πολιτική δομή του νεοφιλελευθερισμού που συγκροτεί ως σύστημα τα τρία κεφάλαια (οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό) είναι αυτή που παράγει γλώσσα. Η ξύλινη κομματική γλώσσα είναι απλώς ένα ιδίωμα που περιθωριοποιεί, ενώ σεκιουριτοποιεί τον στενό κύκλο των insiders. Αντίθετα η γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού μας δίνει την ψευδαίσθηση πως είμαστε όλοι insiders, αρκεί να μιλάμε την γλώσσα της αγοράς, να ορίζουμε δηλαδή τον αποκλεισμό με τα κριτήρια της αγοράς και τον εαυτό μας στο πλαίσιο της ζήτησης και της προσφοράς. Αυτό μόνον η αλλαγή του ηγεμονικού μοντέλου θα μπορούσε να μεταβάλλει. Ένα διαφορετικό ηγεμονικό μοντέλο θα δομούσε μια διαφορετική γλώσσα, που θα αναπαριστούσε μια εντελώς διαφορετική «κλίμακα» από αυτή που παρουσίασα πιο πάνω, όχι απλώς στο ζήτημα της ιεράρχησης των χαρακτηριστικών της ηγεμονικής μορφής, αλλά και σε ό, τι αφορά τα χαρακτηριστικά αυτά καθ’ εαυτά.

Έχοντας αυτά υπόψιν ο «κονστρουκτιβιστικός πραγματισμός» αδιαφορεί για τις λέξεις και επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στις αφηγήσεις. Μέσω αυτών ζωντανεύουν οι λέξεις και αποκτούν πολιτικό περιεχόμενο. Αλλιώς είναι εικόνες: ευχάριστες ή δυσάρεστες, μαύρες ή πολύχρωμες και φανταχτερές που αποδίδουν απλώς το νεοφιλελεύθερο περιβάλλον. Με την εναλλακτική μορφή ηγεμονίας παράγεις έναν ηγέτη που συνδυάζει δύο προσωπικότητες: τον διανοούμενο με τον πραγματιστή και μια κοινωνία στην οποία αντί να μιλούν τα πράγματα εκ μέρους των ανθρώπων, θα μιλούν οι άνθρωποι για τα πράγματα. Έτσι θα ανασυσταθούν οι κοινωνικές σχέσεις και η νεοφιλελεύθερη αφήγηση θα αποκτήσει μια υφολογικά ξεπερασμένη διάσταση. Θα γίνει ο νεοφιλελευθερισμός δηλαδή ντεμοντέ. Από εκεί κι έπειτα η δομή του θα εξασθενίσει και οι τάξεις που έχουν ήδη διαμορφωθεί εντός αυτού θα έρθουν σε σύγκρουση για την τιμή των όπλων. Στην πραγματικότητα η σύγκρουση αυτή θα υποδηλώνει την αποκρυστάλλωση νέων τάξεων, που θα δίνουν έμφαση στην πολιτισμική τους διαφοροποίηση, στη θέση της οικονομικής τους διαφοροποίησης. Με την έννοια πως μέσω της πολιτισμικής επαναπροσέγγισης του κοινωνικού θα ανατραπούν οι δομές του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Περισσότερα

Προτάσεις για την υπέρβαση της κρίσης

Του Νίκου Ε. Σκουλά Ενεργού Πολίτη, τ. Υπουργού

Ν. ΣκουλάςΑπό την ανταπόκριση στα δυο προηγούμενα σημειώματά μου για α) τον ρόλο του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος και β) της ξέφρενης διαφθοράς, στην τρέχουσα δεινή οικονομική, πολιτική, κοινωνική αλλά και αξιακή κρίση, συνάγω τα εξής συμπεράσματα:

Όλοι, ή σχεδόν όλοι, συμφωνούμε, διαπιστωτικά, ότι

  1.  Όλοι φταίμε (με τον καθένα μας να εξαιρεί τον εαυτό του) για το κατάντημά μας, κυρίως όμως οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι συνδικαλιστές , οι δημόσιοι λειτουργοί εν γένει, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, τα εκδοτικά συγκροτήματα και, δευτερευόντως, εμείς οι πολίτες, είτε διότι ανεχθήκαμε είτε διότι εμπλακήκαμε ενεργά ή παθητικά, στην φοροδιαφυγή, στην εισφοροδιαφυγή, στη μη απόδοση του Φ.Π.Α. και σε άλλες έκνομες πράξεις.
  2. Φταίνε βεβαίως και οι ανάλγητοι και αδίστακτοι δανειστές μας, τα κολοσσιαία οικονομικά συγκροτήματα που μας εκμεταλλεύονται και οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ που μας υποβάλλουν σε μια απάνθρωπη λιτότητα, μια λιτότητα που πλήττει, κυρίως, τους οικονομικά αδύναμους και ευάλωτους πολίτες.
  3. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από ένα διαλυμένο και, εν πολλοίς, διεφθαρμένο κράτος και από ένα ανυπόληπτο πολιτικό σύστημα να αναλάβει την πρωτοβουλία αυτοκάθαρσης και οικονομικής ανάκαμψης.

Στους μεν δανειστές μας που, σε τελευταία ανάλυση, τη δουλειά τους κάνουν και που θεωρούν ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, με λανθασμένο τρόπο κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, σ’ αυτή τη φάση, αφού στερούμαστε διαπραγματευτικής δύναμης – που είναι και η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν.

Για τα άλλα δύο σημεία που, στην πράξη είναι ένα και το αυτό, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να υπερβούμε τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν (με τη δική μας σύμπραξη, βεβαίως).

Άρα, τι μας μένει; Δυστυχώς, μαγική συνταγή και εύκολος δρόμος δεν υπάρχει. Και θα είναι ασυγχώρητη αυταπάτη να θεωρήσουμε ότι ένας μεγάλος ηγέτης θα εμφανιστεί, ως «από μηχανής θεός», να μας σώσει. Μας μένει μόνον η συνειδητοποίηση ότι μόνο στις δικές μας δυνάμεις μπορούμε να στηριχτούμε και στην απόφαση να βγάλουμε τις παρωπίδες και… να αγωνιστούμε. Όλοι οι Έλληνες. Όχι μερικοί μόνον. Θα πάρει χρόνο πολύ αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή. Και ας μην υποτιμούμε τη δύναμη του Έλληνα που καταλαβαίνει το συμφέρον του και του έχει πειραχτεί το φιλότιμο.

Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, υπάρχει ελπίδα. Αρκεί να ενεργοποιήσουμε τους πολίτες που πλήττονται χωρίς, δυστυχώς να αντιδρούν.
Το κοινό μας ζητούμενο φαίνεται να είναι: Πώς μεθοδεύουμε τις ενέργειές μας; Όχι μόνο λόγια για εκτόνωση αλλά Πράξεις παρέμβασης και καταγγελίας.

Πρότεινα να δοκιμάσουμε πειραματικά το εξής: Ο καθένας και η καθεμία δημιουργεί μια μικρή ομάδα τριών έως πέντε ατόμων στον άμεσο κύκλο του και κάνει συναντήσεις για συζήτηση, προβληματισμό και επινόηση πιθανών δράσεων και αλληλοενημερωνόμαστε με οριζόντια επικοινωνία. Ανάλογα με την πρόοδο, το κάθε μέλος της ομάδας εξακτινίζεται δημιουργώντας μια άλλη ομάδα, κ.ο.κ. Ένα είδος πολλαπλασιαστικής πυραμίδας, στην οποία κανείς δεν «καθοδηγεί» ούτε κηδεμονεύει κανέναν, όπως συνήθως γίνεται. Αυτό είναι εφικτό, αν λάβουμε υπόψη ότι ο Έλληνας πολίτης, εξ ανάγκης, έχει αρχίσει να ωριμάζει, συνυπολογίζοντας και το προσωπικό του συμφέρον.
Με λίγους φίλους, συζητάμε για κάτι διαφορετικό που όμως δεν έχουμε ακόμα μορφοποιήσει. Κάτι πρακτικά εφαρμόσιμο, με κανόνες, χωρίς λαϊκίστικα χαρακτηριστικά, χωρίς «ηγεμόνες», χωρίς επίδοξους πολιτικούς ηγέτες, κάτι που θα ενθαρρύνει «ακηδεμόνευτους» προβληματισμούς και δράσεις. Ό,τι κι’ αν είναι αυτό, πρέπει να προέρχεται απ’ ευθείας από την κοινωνία και όχι «άνωθεν». Χρειαζόμαστε κάτι που θα δίνει στον ενήμερο, ενεργό και υπεύθυνο πολίτη την ευκαιρία να εκφραστεί πολιτικά και κοινωνικά, με ασφαλιστικές δικλείδες κατά της «μετάλλαξης» και της εκμετάλλευσης από «επιτήδειους» για αλλότριους σκοπούς. Να είναι καθαρό και να φαίνεται καθαρό. Οι πολίτες είναι καχύποπτοι και με το δίκιο τους.

Έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον από έναν αριθμό ικανών και, προ παντός, έντιμων ανθρώπων, να δημιουργήσουμε ένα Δίκτυο Ενεργών Πολιτών για οριζόντια επικοινωνία και συντονισμό με ανθρώπους που έχουν, εκ των προτέρων, δηλώσει ότι δεν αποβλέπουν και δεν επιθυμούν να ενεργοποιηθούν κομματικά στο πλαίσιο του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος ή να καταλάβουν κρατικό αξίωμα.

Κατά τη γνώμη μου, το ζητούμενο δεν είναι μια ακόμα «κίνηση» από καλοπροαίρετους ή μη, σχετικούς ή άσχετους, κάποιοι από τους οποίους βιάστηκαν να τις μετατρέψουν σε κόμματα. Έχουμε δεκάδες τέτοιες, χωρίς δυναμική και χωρίς θετική πρόγνωση.

Αυτά είναι και φαίνονται δύσκολα, αλλά ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Χρειαζόμαστε μια υπέρβαση την οποία όμως πρέπει να προσδιορίσουμε. Ο κόσμος είναι θυμωμένος. Πολύ θυμωμένος. Αν δεν μπορέσει να εκφραστεί με θετικό τρόπο, θα συνεχίσει να ταλαντεύεται και να αποπροσανατολίζεται προς επικίνδυνες κατευθύνσεις. Χρειάζεται όπως μεγάλη προσοχή και δεν επιδέχεται καθυστερήσεις.

Επαναλαμβάνω: Ας μη βαυκαλιζόμαστε ότι εμείς θα σώσουμε τη χώρα. Ας βάλουμε όμως ένα πετραδάκι. Αυτό που μπορούμε.

«Η Δημοκρατία των Αρίστων»

Ποιοι, τέλος πάντων, είναι οι Άριστοι και ποιος τους επιλέγει; Οι Άριστοι της αρχαίας Αθήνας του Χρυσού Αιώνα, δεν πληρούν τις προδιαγραφές με βάση σημερινά μέτρα και αξίες. Ας μην ξεχνάμε ότι, τότε, οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου και υπήρχαν δούλοι. Στην κάθε εποχή, άριστοι είναι εκείνοι που η κοινωνία θεωρεί άριστους.
Στη δική μας κοινωνία, οι Άριστοι, εκείνοι που θα ηγηθούν, πρέπει να προέλθουν από μια ώριμη, πολιτικά συνειδητοποιημένη δημοκρατική βάση την οποία θα εκφράζουν και θα υπόκεινται στον συνεχή έλεγχό της.
Στην αξιολόγηση για την έγκριση του όποιου ή όποιας προσφέρεται να αναλάβει ρόλο, ας έχουμε υπόψη κάποια σημαντικά κριτήρια: Πρέπει απαραιτήτως να είναι και να φαίνεται

  • Έντιμος (αν και αυτό θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο), ανιδιοτελής, πατριώτης, δημοκράτης, να είναι άφθαρτος και να λειτουργεί με την αρχή της ομαδικότητας και του σεβασμού των θεσμών, των πολιτών και, προ παντός, των οικονομικά και κοινωνικά αδύναμων. Όχι με εξαγγελίες και ωραία λόγια αλλά στην καθημερινή πράξη.
  • Πραγματικά μορφωμένος (όχι απλά γραμματιζούμενος με πτυχία (που είναι και αυτά χρήσιμα έως απαραίτητα) αλλά να έχει εμπειρία ζωής και την καλή μαρτυρία των συμπολιτών του. Να έχει έναν μόνο σκοπό: να υπηρετήσει την πολιτεία και τον πολίτη. Όχι απλά να περνάει καλά εξασφαλίζοντας, ταυτόχρονα την επιβίωση και την ανέλιξή του στο κόμμα και στην κυβέρνηση.
  • Ικανός, πράγμα που πρέπει να αποδεικνύεται από επιτεύγματα στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή. Κοντολογίς, να έχει δουλέψει, «να έχει βάλει ένσημα», να έχει διοικήσει κάποιον οργανισμό ή επιχείρηση με επιτυχία. Αν δεν έχει τέτοιο βιογραφικό, πώς θα διοικήσει τη μεγάλη επιχείρηση – το κράτος;;;
  • Έμπειρος. Να έχει βιώσει την καθημερινότητα στην κοινωνία. Να έχει ζήσει το πεζοδρόμιο. Να γνωρίζει τη ζωή του άνεργου, του μικροσυνταξιούχου, του νέου που πρέπει να εργάζεται και να σπουδάζει ελπίζοντας να βρει δουλειά με την αποφοίτηση, του βιοτέχνη, του μαγαζάτορα, του μικρού επιχειρηματία που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τον αμείλικτο ανταγωνισμό της πολυεθνικής αλλά και με τη γραφειοκρατία. Πώς θα μπορεί να νομοθετεί και να εκδίδει κανονιστικές πράξεις, (από το γραφείο, με μόνο εφόδιο ένα θεωρητικό πτυχίο), για ανθρώπους, από τη ζωή των οποίων δεν γνωρίζει τίποτε;
  • Να έχει όραμα. Δεν αρκεί να είναι καλός διαχειριστής. Πρέπει να σκέπτεται, να προβλέπει το μέλλον και να προγραμματίζει, όχι ως τις επόμενες εκλογές, αλλά για τον μακρινό ορίζοντα, συνυπολογίζοντας και τις ραγδαίες αλλαγές στην κοινωνία, στην τεχνολογία και στον διεθνή ανταγωνισμό, χωρίς να λογαριάζει πολιτικό κόστος και κομματικά οφέλη.
  • Να έχει ηγετικά προσόντα. Να είναι δραστήριος και όχι νωθρός. Να είναι αποκεντρωτικός και όχι συγκεντρωτικός. Να λειτουργεί δημοκρατικά και όχι αυταρχικά. Να προλαμβάνει κρίσεις και όχι να προσπαθεί να τις αντιμετωπίζει αφού δημιουργηθούν. Να επιδίδεται κατά προτεραιότητα στην την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και πολύ λιγότερο με διαδικασίες και κανονισμούς. Να έχει την ικανότητα να εκφράζεται με σαφήνεια, να ακούει με προσοχή, να σκέπτεται λογικά και να συμμερίζεται τα συναισθήματα των πολιτών. Να χαρακτηρίζεται από την ικανότητα για καινοτομία αλλά και το χάρισμα να εμπνέει τους άλλους για δουλειά και δημιουργία.

Αυτά για την ώρα, ως συμβολή μου στον συνεχή διάλογο και προβληματισμό που, τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη.

Στο επόμενο, θα αναφερθώ στα «Κριτήρια Επιλογής των Στελεχών Διοίκησης» και μετά, θα σας αφήσω ήσυχους.

Περισσότερα

Προτάσεις για το ΕΣΠΑ ζητά η Περιφέρεια

Στην άμεση υλοποίηση των κατευθύνσεων του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης για την προώθηση των διαδικασιών αναθεώρησης του ΕΣΠΑ, προχωρά η Περιφέρεια Ηπείρου.

Στο πλαίσιο αυτό με σημερινό της έγγραφο η Αντιπεριφερειάρχης κ. Τατιάνα Καλογιάννη – Σταύρου, Υπεύθυνη Αναπτυξιακού Προγραμματισμού Περιβάλλοντος και Υποδομών της Περιφέρειας, απευθύνεται προς όλους τους φορείς της Ηπείρου, (Δήμους, Πανεπιστήμιο, ΤΕΙ Ηπείρου, Νοσοκομεία, Περιφερειακές Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης, Φορείς Διαχείρισης, Επιμελητήρια, Ενώσεις Συνεταιρισμών κ.α.),  τους οποίους και ενημερώνει για τις αποφάσεις του Υπουργείου και παράλληλα ζητά, την υποβολή ολοκληρωμένων και τεκμηριωμένων προτάσεων, προκειμένου να εξεταστεί η δυνατότητα προώθησής τους στο Ε.Σ.Π.Α.

Για τη διευκόλυνση των φορέων επισυνάπτεται τυποποιημένος πίνακας, με χρονικό περιθώριο συμπλήρωσης και αποστολής του την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011.

Η Αντιπεριφερειάρχης κ. Τ. Καλογιάννη – Σταύρου, αναφερόμενη στην διαδικασία αναθεώρησης, τόνισε ότι οι φορείς θα πρέπει να  λάβουν υπόψη τους τα στενά χρονικά πλαίσια που θέτει το Υπουργείο και να προχωρήσουν άμεσα σε ιεράρχηση των στόχων τους, λαμβάνοντας υπόψη τη δυνατότητα ωρίμανσης και συμβατότητας των έργων με τα προγράμματα του ΕΣΠΑ. «Οι υπηρεσίες της Περιφέρειας Ηπείρου και εγώ είμαι στη διάθεση όλων για παροχή κάθε στοιχείου και πληροφορίας που θα βοηθήσει στη διαδικασία», υπογράμμισε η κ. Τ. Καλογιάννη, η οποία πρόσθεσε ότι μετά την κατάθεση των προτάσεων θα ακολουθήσει ευρεία σύσκεψη για τη συζήτησή τους.

Περισσότερα

ΤΕΕ Πρέβεζας για σύνδεση με Ιόνια Οδό

Τρεις τροποποιήσεις της χάραξης , για τη σύνδεση της πόλης της Πρέβεζας με την Ιόνια Οδό, προτείνονται από το ΤΕΕ Πρέβεζας προς τον Υπουργό Υποδομών κ. Ρέππα, προκειμένου να λυθεί οριστικά το συγκοινωνιακό πρόβλημα του νομού. Συγκεκριμένα προτείνεται:

  1. Αλλαγή της χάραξης του έργου που διέρχεται από το αρχαιολογικό πάρκο της Νικόπολης και μεταφορά του άξονα αυτού στο παραλιακό τμήμα από την έξοδο της σήραγγας Ακτίου – Πρέβεζας μέχρι τον κόμβο Λιμποχωβίτη.
  2. Η παράκαμψη της πόλης Λούρου να γίνει έναντι του οικισμού από τον κάμπο του Λούρου.
  3. Για το τμήμα της οδού που αφορά το τμήμα από τον οικισμό Στεφάνη μέχρι τον κόμβο της Ιόνιας Οδού προτείνει νέα χάραξη δυτικά του δρόμου από τον κάμπο της «Μπόιδας-Μαυρής» και όχι παραποτάμια.

Όπως έγινε γνωστό, το ΤΕΕ Πρέβεζας απέστειλε με επιστολή τις προτάσεις του στον αρμόδιο υπουργό.

Περισσότερα

Τα θαύματα μόλις τελείωσαν…ζήτω τα θαύματα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όταν η πολιτική εξαφανίζεται από τον κοινωνικό ορίζοντα. Όταν ο λαός υποβαθμίζεται ως έννοια και δημοκρατική πραγματικότητα. Όταν το εθνικό συμφέρον υποχωρεί μπροστά στο συμφέρον του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όταν η εξελισσόμενη διαδικασία πτώχευσης της Ελλάδας βαπτίζεται σωτηρία από την πτώχευση. Όταν ο τέταρτος δρόμος χαράσσεται με οδοστρωτήρα για να καταλήξει στο πολιτικό κενό. Τότε είναι βέβαιο ότι η χώρα ολόκληρη βιώνει την περιδίνηση εντός μιας χυδαίας πολιτικής κουλτούρας που καταλήγει στην μοιρολατρία, με τεχνοκρατικό όμως προσωπείο. Είναι η στιγμή που ζητείται και προπαγανδίζεται το «θαύμα», για την έξοδο μας από την κρίση, από αυτούς που πέτυχαν το απόλυτο …θαύμα: την καταστροφή μιας χώρας και μιας κοινωνίας που είχε όλες τις δυνατότητες να πρωταγωνιστήσει στη Νέα Ευρώπη, μετά το 1990.

Τα θαύματα μας τελείωσαν! Για την ακρίβεια μόλις τελείωσαν, μαζί με τους καραγκιόζηδες θαυματοποιούς. «Θαύμα» θα μπορούσε να θεωρηθεί η μετεξέλιξη ενός κράτους της ευρωζώνης σε προβληματική, διεθνώς, επιχείρηση, με εξευτελισμένα ομόλογα και ανύπαρκτο κύρος, την οποία μάλιστα το καθεστώς κατεδαφίζει αυτή την περίοδο για να δομηθούν στη θέση της…άλλες μπίζνες.  Ως «θαύμα»  φαντάζει η ηρωοποίηση των θυμάτων (Ελλήνων) που εμφανίζονται ως μαζοχιστές, ή μύστες αποκρουστικών δογμάτων, που πρέπει να «πονέσουν» για να κερδίσουν την σωτηρία των …αγορών. Αυτά τα «θαύματα» πέτυχε το καθεστώς μέχρι τώρα. Από εδώ μάλιστα και εμπρός, μας καλεί να συνεχίσουμε τα θαύματα, ακολουθώντας πειθήνια τους θαυματοποιούς που το ίδιο κατασκεύασε. Τώρα το προσδοκώμενο θαύμα λαμβάνει την μορφή ανατροπής του προηγούμενου «θαύματος», μέσω της μετάνοιας και της αποδοχής της τιμωρίας, ώστε λυτρωμένοι από τις αμαρτίες μας να εκκινήσουμε για άλλες πολιτείες…τεταρτοκοσμικές!

Ενώ ζούμε το «θαύμα» της φτωχοποίησης της μέχρι χθες «ισχυρής Ελλάδας», τα όργανα του καθεστώτος ζητούν να κάνουμε ένα νέο έπος. Να αιμοδοτήσουμε την προβληματική επιχείρησή τους, Ελλάς, ώστε να «κοινωνικοποιηθούν» τα ελλείμματα  και τα χρέη της και μόλις αυτό επισυμβεί να την παραδώσουμε υγιή στους πρώην και παντοτινούς ιδιοκτήτες και διευθυντές της: Στους μετόχους της, δανειστές. Στους νταβάδες της. Στο πολιτικό προσωπικό της.

Το νέο θαύμα, δηλαδή, το οποίο αυτή τη φορά καλείται να πραγματοποιήσει ο ελληνικός λαός, δίνει έμφαση στην εξυγίανση της  προβληματικής επιχείρησης-Ελλάς. Τώρα που το «θαύμα» της «ισχυρής Ελλάδας» ολοκληρώθηκε, με την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, ζήτω το νέο θαύμα: το θαύμα της αναγέννησης της επιχείρησης-Ελλάς! Μόνον που σε αυτή την επιχείρηση μέτοχος στα κέρδη δεν θα είναι ο λαός, αλλά αυτοί που πτώχευσαν την «επιχείρηση»: πολιτικοί, μεταπράτες, νταβάδες και κυρίως όσοι υπεξαιρούν καθημερινά ελληνικό πλούτο μέσω της διαχείρισης του χρέους της χώρας.

Μας ζητούν λοιπόν να …κάνουμε το θαύμα μας και να τους σώσουμε, τώρα που το δικό τους «θαύμα» ολοκληρώθηκε. Τώρα που έβγαλαν από την πραγματική οικονομία ένα τεράστιο ποσό – πλουτίζοντας με προκαπιταλιστικό μάλιστα τρόπο – για να συντηρηθεί το σύστημα του μονεταρισμού μέσω αντιπληθωριστικών πολιτικών, καλούμαστε να εξευτελίσουμε το επίπεδο της ζωής μας. Όχι το επίπεδο κατανάλωσης απλώς, αλλά το επίπεδο ευημερίας που είναι άλλο πράγμα. Πολύ σημαντικότερο και απολύτως κρίσιμο για την εξέλιξη των κοινωνιών.

Το νέο θαύμα λοιπόν έγκειται στην διάλυση της ελληνικής κοινωνίας, για την επανασύσταση της επιχείρησης-ελληνικό κράτος, σε μια λειτουργικότερη βάση, με νεοφιλελεύθερους όρους, ασφαλώς. Οδηγούμαστε δηλαδή στην «επανίδρυση του κράτους» που επαγγέλθηκε ο Καραμανλής και πραγματοποιεί ο Παπανδρέου με όρους προβληματικής επιχείρησης. Σαν τις «προβληματικές» που επέτρεψαν (δηλαδή συνέβαλαν) να δημιουργηθούν, ενώ αργότερα χρηματοδότησαν αδρά με πόρους του ελληνικού λαού για να εξυγιανθούν δήθεν, ο θείος-Καραμανλής και κυρίως ο μπαμπάς του Γιώργου Παπανδρέου. Αν ο ελληνικός λαός γνώριζε πόσο πληρώνει …ένα κομμάτι ψωμί που τρώει και τα τούβλα που στεγάζουν την ύπαρξή του, θα είχε φρικάρει! Μα, δεν αισθάνθηκε ποτέ το πραγματικό κόστος, ίσως αντιτάξεις. Τώρα θα το αισθανθεί σωρευτικά – μαζεμένα!

Η ευημερία του ελληνικού λαού στοίχισε περισσότερο στις παραγωγικές τάξεις της χώρας σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη χώρα της λεγόμενης παλαιάς Ευρώπης. Το δημόσιο χρέος σε συνάρτηση με την διάρθρωση των εισοδημάτων και του κράτους πρόνοιας, αποτυπώνει παραστατικά μέρος μόνον αυτής της αλήθειας: ένα επιμέρους ποσοτικό τμήμα του συνολικού κόστους, στο οποίο αν πρόσθετες το ποιοτικό τμήμα θα έφριττες!  Πληρώσαμε ακριβότερα από όλους τους άλλους την (στρεβλή) ανάπτυξη της χώρας, και τώρα καλούμαστε από την ηγεσία (μας) να εξοφλήσουμε τον λογαριασμό δια της φτωχοποίησης. Αυτή είναι σχηματικά η απόλυτη αλήθεια και όχι το δίλημμα «ή φτωχαίνετε ή πτωχεύουμε», που παιδαριωδώς και εκχυδαϊσμένα έθεσε ο πρωθυπουργός και προπαγανδίζει το καθεστώς, που ενθυλάκωσε το 25-30% του δημόσιου πλούτου, θέτοντας το μάλιστα έξω από τις ροές της πραγματικής οικονομίας της χώρας.

Αυτό το 25-30% καλείται σήμερα, αμέσως, να συμπληρώσει ο ελληνικός λαός, με αντίστοιχη υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου. Μόνον που συνέπεσε (σχεδιάστηκε και δεν έτυχε) η «συμπλήρωση» αυτή να γίνει σε μια άκρως προβληματική διεθνώς οικονομική περίοδο, με το σκάσιμο της χρηματοπιστωτικής φούσκας. Οπότε σε αυτό το 25-30% προσθέστε άλλο 10% περίπου – το οποίο ούτως ή άλλως θα επωμιζόμαστε ως εσωτερική συνέπεια της διεθνούς κρίσης – για να φτάσουμε στο 35-40% μέσης πραγματικής μείωσης συνολικά των δαπανών (αξιών) που ορίζουν  τους συντελεστές του κράτους ευημερίας.

Αυτό θα έχει ως συνέπεια την αντίστοιχη ποσοστιαία αύξηση (τουλάχιστον κατά 25-30%) του λεγόμενου συντελεστή Gini, στη χώρα μας. Ο συντελεστής Gini δείχνει την ανισότητα στην διανομή του πλούτου. Δείχνει την στατιστική διασπορά της οικονομικής ανισότητας σε μια χώρα κυμαινόμενος μεταξύ 0 και 1. Ε, μέσου του σύγχρονου θαύματος, που καλείται από το καθεστώς και τους ξένους να πραγματοποιήσει ο ελληνικός λαός, εκτός από την φτωχοποίηση θα πετύχουμε την αύξηση της ανισότητας κατά 25-30% περίπου, πλησιάζοντας ή και υπερβαίνοντας, ως προς τον δείκτη Gini, χώρες της Λατινικής Αμερικής και κάποιες της κεντρικής και νοτιο-ανατολικής Ασίας, αποκλίνοντας ταυτόχρονα σημαντικά από την ΕΕ. Κάπως έτσι θα δούμε και την …έξοδο από την ευρωζώνη όταν το αποφασίσει, και με τους όρους που θα το αποφασίσει, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ.

Ιδού λοιπόν, η φύση του νέου θαύματος, του νέου μύθου, τον οποίο με παιδαριώδη και αφελή τρόπο διηγούνται τα ΜΜΕ! Το ΔΝΤ, και το καθεστώς που το έφερε στα πράγματα, γνωρίζουν ότι η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας θα επιφέρει αύξηση της ανισότητας στη χώρα, από την οποία, όπως προσδοκούν, θα δημιουργηθούν προϋποθέσεις για νέα συσσώρευση επικουρούμενη από φτηνό εργατικό δυναμικό, ώστε να εκκινήσει η ανάπτυξη, σε μια διαφορετική, πολύ χαμηλότερη βάση, φυσικά.

Τούτο είναι το μοντέλο του θαύματος, το οποίο ακόμη και στη γενικότητά του θα έπρεπε να…εξοργίζει τα δύο-τρίτα της κοινωνίας. Άσε που δεν έχει και σοβαρή εμπειρική βάση για να αναπτυχθεί, αυτή την εποχή!

Είδατε λοιπόν, που οδηγεί η διάλυση της ελληνικής κοινωνίας; Στην αναδημιουργία της εθνικής αστικής τάξης της χώρας, η οποία, αν και ποτέ δεν ήταν ακριβώς «εθνική», τώρα θα είναι απολύτως… ξένη με το όποιο εθνικό και όχι απλώς λαϊκό συμφέρον. Καταλαβαίνετε τώρα τον λόγο που με οδηγεί στην συγκεκριμένη πρόταση που διακονώ για την έξοδο από την κρίση; Για μια νέα ηγεσία δομημένη σε ένα μπλοκ αντικαθεστωτικών δυνάμεων που θα αναπτύξει πολιτικές άρνησης του χρέους κλπ, κλπ…

Μην ζητήσετε να την  επαναλάβω. Βαρέθηκα! Οι προτάσεις απαιτούν λόγο, ενώ τα διλήμματα απλώς συνθήματα. Αν δεν καταλαβαίνετε από… λόγο τότε θα ζήσουμε, δυστυχώς όλοι μας, οδυνηρά τις συνέπειες της διαλεκτικής των συνθημάτων που παράγει το καθεστώς, το οποίο ζητεί να πραγματοποιήσουμε οι Έλληνες  ένα ακόμη…θαύμα, για να σωθεί το ίδιο.

Περισσότερα