Η απομείωση του κρατικού χρέους θα μας σώσει;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος Βούστρος

Αρχίζει πια να γίνεται πολύ προβλέψιμη η κυβέρνηση Τσίπρα: Όταν όλα πάνε …χάλια (δημοσκοπήσεις, κοινωνική κατακραυγή λόγω φορολογίας, φιάσκο με τηλεοπτικές άδειες, γκάφες υπουργών, ιδιωτικοποιήσεις, κόκκινα δάνεια, υπαναχωρήσεις υποσχέσεων κλπ), τότε θυμάται να επαναφέρει το θέμα του της απομείωσης του κρατικού χρέους.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τους υπάρχοντες συσχετισμούς δυνάμεων σε Ευρωπαϊκά όργανα και κράτη, αποκλείεται να ασχοληθεί κανείς με το δικό μας χρέος.

Ακόμα όμως και αν συνέβαινε αυτό, που είναι εντελώς απίθανο λόγω εκλογών στην Γερμανία, άρνησης άλλων κρατών και εμπλεκομένων ευρωπαϊκών θεσμών, διαφορών Ευρώπης – ΔΝΤ και πάλι για εμάς δεν θα υπήρχε καμία ορατή ωφέλεια:

Ο λόγος της επταετούς καταστροφικής μας πορείας στα δημόσια οικονομικά και στην εθνική οικονομία, δεν είναι άλλος από την άγρια υπερφορολόγηση (πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, η οποία υποτίθεται ότι εφαρμόστηκε για να γίνουν τα προϊόντα μας και η οικονομία μας τελικά, ανταγωνιστικότερη). Η φορολόγηση ειδικά από την “πρώτη φορά αριστερά” και μετά, πλέον πρέπει να είναι μακράν η χειρότερη στον κόσμο, πράγμα που από μόνο του ακυρώνει κάθε οικονομική δραστηριότητα, διώχνει μακριά κάθε πιθανό επενδυτή και παράγει μόνο φοροδιαφυγή, λουκέτα, ανέργους και φτώχεια.

Σε επίρρωση των παραπάνω για για την τεκμηρίωση τους, μπορεί όποιος θέλει να δει τα σχετικά με την καμπύλη Laffer. (περιληπτικά, όταν η αύξηση φόρου ξεπερνά ένα κρίσιμο σημείο, η είσπραξη μειώνεται αντί να αυξάνει). Όποιος είναι αντικειμενικός και αληθινά γνώστης δεν αμφισβητεί την παραπάνω θέση.

Περισσότερα

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο ποτήρι είναι πάντοτε δυνατόν να το παρουσιάσεις μισογεμάτο ή μισοάδειο. Το ζήτημα είναι γιατί το κάνεις, γιατί να το κάνεις; Ή, με άλλα λόγια, γιατί να μπλέξεις με την ποζιτιβιστική οντολογία. Το κάνεις για να εξυπηρετήσεις την πολιτική σου θέση, ή στάση, ή προσδοκία, που δεν είναι άσχετες με την προσωπική σου αντίληψη περί ισχύος και ικανοποίησης εντός ενός αναφερόμενου (μελλοντικού) μοντέλου διακυβέρνησης.

Το τελευταίο όμως είναι στρουκτουραλισμός. Διαμορφώνεις νοερά ένα πλαίσιο διακυβέρνησης, ιδανικής ως προς την μικροπολιτική σου διάσταση, και εντός αυτού επιχειρείς να ορίσεις την ύπαρξή σου και την δράση σου. Στο βαθμό που καταλάβαινες πως πράγματι λειτουργείς δομώντας την πραγματικότητα, την μικρή, υποκειμενική σου αλήθεια, δεν θα έβλεπες, δεν θα όριζες, δηλαδή, το ποτήρι ούτε «μισοάδειο», ούτε «μισογεμάτο». Το ποτήρι αποκτά «μισοάδεια» ή «μισογεμάτη» έννοια και μάλιστα ως απόλυτη αντίθεση, στο βαθμό που επιχειρείς να εντάξεις την δική σου μικρή, υποκειμενική αλήθεια σε μια μεγάλη, καθολική αλήθεια. Χρησιμοποιείς με άλλα λόγια ποζιτιβισμό κάνοντας πολιτική δίχως να το ξέρεις ή να το δηλώνεις, η οποία όμως έχει βαθύτατο στρουκτουραλιστικό χαρακτήρα τον οποίο αγνοείς ή σκόπιμα αντιπαρέρχεσαι κρυμμένος πίσω από ένα πέπλο άγνοιας, πέπλο αθωότητας.

Περισσότερα

Ή με το λαό για το λαό, ή ενάντιά του: Μέσος δρόμος δεν υπάρχει

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΟ λαός δεν υποκινείται. Ο όχλος μόνο υποκινείται. Το λέμε αυτό γιατί υπάρχουν αρκετοί που ερμηνεύουν την φαινομενική απραξία του λαού εναντίον του καθεστώτος ως προϊόν καθήλωσης από την μαύρη προπαγάνδα των ΜΜΕ. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι με δυναμικές ενέργειες και πράξεις βίαιης αναμέτρησης με το καθεστώς από μια χούφτα αποφασισμένους θα υποκινήσουν τον λαό σε εξέγερση.

Σε ορισμένους αφελείς και απαίδευτους πολιτικά κάτι τέτοιο φαντάζει πιο ρεαλιστικό από την ιώβεια υπομονή και επιμονή που απαιτεί ο μαζικός λαϊκός αγώνας. Στο κάτω-κάτω μέσα σε τόσες εκατόμβες κι «εμείς» δεν πρέπει να ανταποδώσουμε; Έτσι μπορούν να σκέφτονται μόνο όσοι διακατέχονται από ακραίο ατομισμό και θέλουν μόνο να πάρουν εκδίκηση για την κατάσταση που τους έχει οδηγήσει το σημερινό καθεστώς. Δεν θέλουν να αλλάξει η κατάσταση, δεν τους ενδιαφέρει να ανατραπεί το καθεστώς και να οικοδομηθεί μια νέα Ελλάδα, αλλά να βγάλουν τα απωθημένα τους, να εκτονωθούν με βία.

Περισσότερα

Η μαύρη προπαγάνδα με όπλο την φοροδιαφυγή

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Λύσσαξαν κυριολεκτικά με τους φοροδιαφεύγοντες ελευθεροεπαγγελματίες, που αποτελούν όπως μας είπαν την πηγή όλων των δεινών μας ως χώρα, η κ. Τρέμη, ο κ. Πρετεντέρης, ο κ. Τζίμας και όλος ο υπόλοιπος συρφετός της διατεταγμένης κατοχικής δημοσιογραφίας. Να πώς εμφάνισαν το θέμα στο χθεσινό τους δελτίο (MEGA, 18/9): «Λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη ότι οι έξι στους δέκα φορολογούμενους αυτής της κατηγορίας (των ελευθέρων επαγγελμάτων) δεν πλήρωσαν ούτε ένα ευρώ φόρο, γιατί δήλωσαν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο, έρχεται έρευνα ειδικών να αποκαλύψει το συγκλονιστικό μέγεθος της φοροδιαφυγής.» Μάλιστα οι εκπρόσωποι του πιο παρασιτικού και διεφθαρμένου επαγγέλματος σήμερα μας είπαν ότι δεν θα είχαμε μνημόνια, αν οι ελευθεροεπαγγελματίες πλήρωναν τους φόρους τους.

Αφορμή γι’ αυτήν την χυδαιότητα ήταν μια «μελέτη» μιας ομάδας οικονομολόγων εξ Αμερικής που παρουσίασαν στο Οικονομικό Επιμελητήριο στις 18 του μηνός. Επικεφαλής της μελέτης είναι η Μαργαρίτα Τσούτουρα, επίκουρος καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ο Νικόλαος Αρταβάνης. μεταπτυχιακός φοιτητής του Πανεπιστημίου Virginia Tech. Πρόκειται δηλαδή για τις απόψεις μιας μικρής ομάδας οικονομολόγων της πανεπιστημιακής κοινότητας από τις ΗΠΑ. Το πόσο σοβαρές και αξιόπιστες είναι οι απόψεις αυτές, θα το δούμε παρακάτω.

Περισσότερα

Οι γνωστοί, τα γνωστά και οι γλοιώδεις

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία της επίθεσης του καθεστώτος των διαπλεκομένων εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Οι γνωστοί βομβαρδίζουν τους Έλληνες με τα γνωστά προπαγανδιστικά και κυβερνητικά όπλα τους, ενώ ένας συρφετός γλοιωδών υποκειμένων θέτει για άλλη μια φορά διλήμματα του τύπου «θα σου κάνω μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς»: «Θα κάνουμε ό,τι μας ζητάνε ή θα ακολουθήσουμε εξαντλημένοι όπως είμαστε δρόμο άγνωστο και κακοτράχαλο;»[Το Βήμα 27/1/2012].

Τι μας ζητάνε ακόμη; Ποιοι ακριβώς μας το ζητάνε; Γιατί μας το ζητάνε; Με ποια νομιμοποίηση το απαιτούν; Ποιος τους επέτρεψε να επιβάλουν καθεστώς συμμόρφωσης σε μια κοινωνία, με πολεμικό τρόπο και με τη λογική της παράδοσης άνευ όρων; Ποιος καλεί τους Έλληνες να παραδοθούν και σε ποιους; Μα, ποιος άλλος, οι γλοιώδεις αυτού του τόπου, τα ανθρωπάκια που περιγράφουν το δικό τους δράμα ομολογώντας δήθεν συνεσταλμένα: «… ως διαχειριστές του αποδειχθήκαμε χείριστοι. Έτσι φθάσαμε στο τέλος ενός δρόμου εξαντλημένοι και εξαρτημένοι από την βοήθεια των άλλων». Επί ποιου πράγματος υπήρξαν «χείριστοι διαχειριστές»; Μα, σε ένα «μικρό κομμάτι του κόσμου [όπου] «αν ήμασταν μόνοι μας… θα είχαμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε καταπώς θέλαμε και καταπώς νομίζαμε»!!

Περισσότερα

Φτάνει πια με τα τούρκικα σήριαλ!…

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν μερικές δεκαετίες, να θυμηθούμε οι ώριμοι στην ηλικία να το μάθουν τα παιδιά μας, ΕΙΚΟΝΑ σήμαινε αφίσες και φωτογραφίες από έργα που έπαιζαν στα συνοικιακά και κεντρικά σινεμά… Ανείπωτη η υποβλητική δύναμη που μας έκανε να θέλουμε να γινόμαστε μετά την προβολή τα αγόρια πειρατές και cowboys, μυστικοί πράκτορες και αδέκαστοι λειτουργοί της Θέμιδος… και τα κορίτσια ντίβες, γυναίκες πλανεύτρες, εξωτικές μαζί και επιθυμητές…

Υπήρχε στις ταινίες του σινεμά αρχή και τέλος, υπήρχε πλοκή και δράση και μαζί όλες οι απαραίτητες προοπτικές για να εισπράξουμε κάποιο «δίδαγμα και ρητό…» Τώρα ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος, η TV, μπήκε στα σπίτια μας καθηλώνοντας μας στον καναπέ να ρουφάμε άκριτα αμέτρητες ώρες από λίγα εγχώρια και πολλά, ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ πολλά εισαγόμενα σήριαλ, που, όπως η εποχή μας, δεν χτίζουν πρότυπα, δεν προβάλλουν ήρωες και ηρωίδες, ούτε «δίδαγμα και… ρητό» αλλά σίγουρα βοηθούν να ξεχάσουμε… τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, τα οικονομικά προβλήματα, το καθημερινό άγχος και στρες, την ψυχοσυναισθηματική ένδεια που μας οδήγησε στην καθιέρωση ανθρώπινων σχέσεων μιας χρήσης.

Περισσότερα

Είναι ώρα για δάκρυα, Αντιγόνη

Γράφει ο Χρήστος Μαγγούτας,
Τορόντο – Καναδάς

Ήτοι, τι έγινε στο «μαζί τα φάγαμε»

Ασφαλώς όταν ετοιμάζεται κάποιο φαγοπότι, κάποιος είναι οικοδεσπότης, παραγγέλνει και πληρώνει για τα φαγητά (έστω με πιστωτική κάρτα) και καλεί τους συνδαιτυμόνες.

Η ρήση του Πάγκαλου δε μας απαντά σε κανένα από τα ερωτήματα αυτά. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα το 1985 ή το 2005 (τυχαίες χρονιές, για να είμαστε αμερόληπτοι): ασφαλώς ο οικοδεσπότης ήταν ο πρωθυπουργός με τον υπουργό οικονομικών. Αυτά τα άτομα ζήτησαν από τράπεζες ή ιδιώτες ή κυβερνήσεις δανεικά το ποσό ας πούμε των 20 δις ευρώ. Και κάλεσαν τους συνδαιτυμόνες. Δεν ήταν όλοι το ίδιο. Ήταν υπουργοί, βουλευτές, μεγάλα στελέχη του κόμματος, επιχειρηματίες με παχυλά συμβόλαια που βοήθησαν οικονομικά το κόμμα, ήταν κομματάρχες και στην άκρη άκρη της αυλής οι αφισοκολλητές, η υπεράριθμη εκλογική πελατεία του ΟΣΕ και της Ολυμπιακής, που περίμενε να γλύψει κάποιο κόκαλο.

Ποτέ δε μας είπαν την πραγματική αιτία που ζήτησαν δάνεια. Η Τουρκία γιατί δε ζητά και έχει μια εύρωστη οικονομία και μας έχει κλέψει τους τουρίστες που πάνε εκεί για να θαυμάσουν τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ μνημεία;

Περισσότερα

Μεταξύ ειρήνης και πολέμου γλίστρησε η πολιτική…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Το τι βλέπουν τα ματάκια μου αυτές τις μέρες στα ελληνικά, στα αγγλικά, στα γερμανικά και στα σουηδικά δεν περιγράφεται με λέξεις! Νομίζεις ότι η πολιτική σκέψη βρίσκεται στο μεσαίωνα. Εκεί την ήθελε ο νεοφιλελευθερισμός, εκεί καταλήγει. Αυτή είναι, φίλοι, η μεγαλύτερη ήττα των κοινωνιών μετά τον πόλεμο. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της νέας απόπειρας παγκοσμιοποίησης από το χρηματοπιστωτικό λόμπυ. Ο κόσμος «αγάθεψε» και ας νομίζει ότι κατέχει γνώση και διαθέτει πληροφορίες για να κρίνει τι τον συμφέρει και τι όχι.

Διαβάζω σε ξένα έντυπα ότι η Ελλάδα θα σωθεί μόνον αν καταληφθεί από τους δανειστές της υπό την αιγίδα της ΕΕ, διότι οι Έλληνες δεν γνωρίζουμε από πολιτική και πώς ασκείται διοίκηση. Η πλάκα είναι ότι το ίδιο πνεύμα σιγά – σιγά μοιάζει να κυριαρχεί στην αναπαράσταση μεγάλου μέρους της περίφημης ελληνικής κοινής γνώμης. Δεν είναι πλάκα ακριβώς, για χυδαιότατα πρόκειται με την μορφή της προπαγάνδας των «υπεύθυνων» Ελλήνων, που δήθεν θέλουν να σωθούν από το πελατειακό κράτος, το οποίο στήριξαν και υπηρέτησαν, αλλά τώρα νοιώθουν την ανάγκη να απαλλαγούν από αυτό. Για την ακρίβεια επιδιώκουν να απαλλαγούν από την «σαβούρα», που εμποδίζει την πρόοδο και την ευημερία της κάστας της διαπλοκής. Σε αυτή την «σαβούρα» όμως στηρίχθηκε η πλεύση του σκάφους της «ισχυρής Ελλάδας» πριν αυτό ναυαγήσει. Φωνάζαμε κάποιοι, τρομοκρατημένοι από αυτά που παρατηρούσαμε πριν από πολλά χρόνια: δεν υπάρχει τίποτε ισχυρό στη χώρα εκτός από τους πελατειακούς μηχανισμούς και την καταστροφική κουλτούρα του κομματισμού, σε συνδυασμό με το κύμα του ελευθέριου καπιταλισμού στα τέλη του ’90! Οι αριστεροί αξιωματούχοι μας χλεύαζαν ως πεφωτισμένους δεξιούς. Οι δεξιοί αξιωματούχοι και παρατρεχάμενοι του καθεστώτος μας ειρωνεύονταν, χαρακτηρίζοντάς μας αιθεροβάμονες αριστερούς. Γενικά είχαμε πρόβλημα προσαρμογής στην… αθλιότητα! «Μη μας τα λες έτσι, πολύ πίκρα διακρίνω», είπε κάποτε στον γράφοντα έλληνας μεγαλόσχημος πολιτικός, που σήμερα έχει τραβήγματα με κάτι νεογνωστοποιημένα σκανδαλάκια!

Περισσότερα

Οι πρωθυπουργικές προθέσεις σε προεκλογικό πιάτο

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όπως θα γνωρίζετε οι πολιτικοί που κυβερνούν την χώρα είχαν, έχουν και θα έχουν πάντοτε αγαθές προθέσεις. Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν ασφαλώς οι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Έτσι και ο κ. Παπανδρέου διαβουλεύεται με κανόνα τις αγαθές του προθέσεις, αλλά πολιτεύεται με γνώμονα τις πολιτικές του προτεραιότητες και σκοπιμότητες, καθώς και το προσωπικό του συμφέρον – με την καλή έννοια ασφαλώς. Δεν είναι στις προθέσεις μου οι εκλογές, δηλώνει, όπως ακριβώς δεν ήταν στις προθέσεις του τίποτε απολύτως από όσα έχει πράξει ως πρωθυπουργός. Αυτή είναι η διαλεκτική κατασκευής ενόχων. Δε θα φταίω εγώ εάν αναγκαστώ να καταλήξω στη λύση των εκλογών, αλλά άλλοι. Όπως ακριβώς εάν πηγαίναμε σε γενικές εκλογές μετά τις τοπικές δεν θα έφταιγε ο πρωθυπουργός, που έθεσε το εκβιαστικό δίλημμα, αλλά το εκλογικό σώμα, που δεν απάντησε πολιτικώς ορθά στον εκβιασμό. Πρόκειται για μια μορφή παιδισμού ανάμιχτου με ενοχική κουλτούρα που υποδύεται την πολιτική και όχι κάτι χειρότερο, θέλω να πιστεύω.

Άλλωστε το ζήτημα έχει εδώ και καιρό αποσαφηνιστεί: πράγματι υπάρχει μια κάποια ιδεολογική αντινομία μεταξύ της σοσιαλιστικής φυσιογνωμίας του ΠΑΣΟΚ και της νεοφιλελεύθερης πρακτικής της κυβέρνησης, αλλά αυτό οφείλεται στην πολιτική της ΝΔ και στην μη – παραγωγική τακτική της αριστεράς! Δεν είμαστε αυτό που βλέπετε, η καταραμένη ανάγκη και η τρισκατάρατη δεξιά μας οδήγησαν στην προσωρινή αναστολή της ιδεολογικής μας επένδυσης, θα ισχυριστούν ξανά προεκλογικά. Παρόλα αυτά δεν θα κάνουμε ιδεολογική αναδιάρθρωση, διότι δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας, της ΕΕ και κυρίως των τραπεζών, θα εξηγήσουν! Εμείς αποσκοπούσαμε αποκλειστικά στην επιμήκυνση της διακυβέρνησης μας, διότι επ’ αυτού υπάρχει δέσμευση προς τους πελάτες μας και τους χορηγούς μας. Μπορεί να μην είμαστε έντιμοι, με την τυπική έννοια του όρου, προς το εκλογικό σώμα, παραμένουμε όμως αγαθοί, θα δηλώσουν μέσω των νανουριστικών λογυδρίων, τα οποία έχουν υιοθετήσει στη θέση του πολιτικού λόγου οι σημερινοί κυβερνώντες (μας).

Περισσότερα

ΝΟ.Δ.Ε. Ιωαννίνων για Δημόσιο Χρέος

Η ΝΟ.Δ.Ε. Ν.Δ. εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

«« Πράσινα παραμύθια για το Χρέος επί Νέας Δημοκρατίας…

Επί ενάμιση χρόνο περίπου, το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία με ένα προπαγανδιστικό ισχυρισμό: Επί των ημερών της, λέει, η Ελλάδα δανείστηκε 125 δισεκατομμύρια! Άρα η Νέα Δημοκρατία «φταίει», για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα…  Προσέξτε, τώρα, τι σημαίνει προπαγάνδα:

Από τα 125 δισεκατομμύρια που δανείστηκε η Νέα Δημοκρατία στα χρόνια της διακυβέρνησής της, 2004-2009:

– τα 45 δισεκατομμύρια αφορούν «αναχρηματοδότηση» του παλαιότερου χρέους. Δηλαδή έληγαν κάποια προηγούμενα δάνεια και δανείστηκε η Ελλάδα να τα εξοφλήσει. Δεν ήταν καινούργιο χρέος. Ήταν παλαιό χρέος που αναχρηματοδοτήθηκε…

Περισσότερα

Μαθαίνοντας να ζούμε για την δόση μας

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όσοι έχετε σχέση με το marketing και τις πωλήσεις, αλλά και όσοι έχετε εμβαθύνει στην επιστήμη ίσως συμφωνείτε ως προς το απόφθεγμα: όλα είναι καταστάσεις της νόησης. Πράγμα που σημαίνει, απλά, ότι όλα είναι ζήτημα δόμησης της πραγματικότητας μέσω του προσδιορισμού της ταυτότητας του καθενός μας. Μόνον που η ταυτότητα προσδιορίζεται κοινωνικά σε συνάφεια με το στενό και ευρύτερο περιβάλλον, αλλά και αναπαραστάσεις του κόσμου από τα ΜΜΕ με κυρίαρχο μέσο την τηλεόραση. Για την ακρίβεια τα ΜΜΕ προσφέρουν τον κώδικα προσδιορισμού της ταυτότητας. Φυσικά, η δόμηση της ταυτότητας συναρτάται με την αντίληψη του συμφέροντος και η αναφερόμενη ταυτότητα (η προβολή του εαυτού) με την μορφή νομιμοποίησης της διεκδίκησης του συμφέροντος.

Αν την τελευταία συνάρτηση την δεις αμφίδρομα θα καταλάβεις πώς η κάθε πρόταση που ακούς, διαβάζεις, αρθρώνεις ή σκέπτεσαι εμπεριέχει και αναπαριστά μια συγκεκριμένη διάσταση των εξουσιαστικών σχέσεων. Έτσι προκύπτει το μήνυμα. Δεν υπάρχει μήνυμα απαλλαγμένο από πολιτική. Δεν υπάρχει «κοινή λογική» έξω από το φάσμα της πολιτικής και ασφαλώς δεν υπάρχει οικονομία δίχως πολιτική εξαναγκασμού. Μέσω των οικονομικών μάλιστα σχέσεων ο εξουσιαστικός καταναγκασμός νομιμοποιείται αποτελεσματικότερα, ως «κοινή λογική».

Περισσότερα

Γ. Α. Παπανδρέου: από θαυματοποιός ειρηνοποιός

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Είναι πλέον εμφανές ότι η χώρα από φρενοκομείο με σύνορα, έχει μεταβληθεί σε φρενοκομείο δίχως σύνορα. Δεν πουλάμε απλώς τρέλα διεθνώς, αλλά μοιάζει να την έχουμε ψωνίσει εθνικώς. Δεν μπορεί να είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν. Ο πρωθυπουργός της εμφανιζόμενης σήμερα ως πλέον προβληματικής χώρας στην ΕΕ και του σημαντικότερου προβλήματος στην ευρωζώνη, να αποφασίζει αυτοβούλως να μεταβεί στο Κάιρο για να συμβάλλει δήθεν στη λύση της κρίσης στην Αίγυπτο και η ημεδαπή προπαγάνδα να τον εμφανίζει ως ειρηνοποιό στη Μεσόγειο. Ίσως να γνωρίζετε ότι η δημοσιοσχεσίτικη προσέγγιση των διεθνών σχέσεων ποτέ δεν έλυσε προβλήματα, αντίθετα σε αρκετές περιπτώσεις δημιούργησε ορισμένα. Σήμερα ένα διεθνές πρόβλημα ισχυρίζεται ότι μπορεί να συμβάλλει στην λύση ενός άλλου. Προφανώς η προπαγάνδα θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο ο κ. Παπανδρέου θα πάψει να αποτελεί την προσωποποίηση του προβλήματος «Ελλάς», που σε σημαντικό βαθμό φρόντισε ο ίδιος να δημιουργηθεί.

Έτσι ο κ. Παπανδρέου μετατρέπεται εικονικά από θαυματοποιό που δήθεν θα αντιμετώπιζε το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας με το μαγικό του ραβδί, σε ειρηνοποιό που με το ίδιο ραβδί θα συνετίσει τον μέχρι χθες σύντροφο του Μουμπάρακ, ώστε να υπάρξει ομαλή μετάβαση της εξουσίας στην Αίγυπτο!

Περισσότερα

Φανταστικοί διάλογοι (4)

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι αυτονόητο, και πάλι, ότι δεν υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας στους σημερινούς διαλόγους με αριθμό «4»,( όπως δεν ήμουνα στους προηγούμενους διαλόγους «1», «2» και «3») αλλά καθώς εμείς οι Έλληνες διαθέτουμε πλούσια φαντασία έτσι απλά χωρίς κακή πρόθεση επέτρεψα στον εαυτό μου την «πολυτέλεια» να κρυφακούσω, ξανά, στη… φαντασία μου!…

Μπαίνει φουριόζος προχτές το βράδυ στο φοιτητικό «καφέ» ο Μάκης, πασίγνωστος ως συνειδητοποιημένος επικριτής της παγκόσμιας ελληνικής ακαδημαϊκής πατέντας που έχει κατοχυρωθεί ως «Ακαδημαϊκό ΑΣΥΛΟ» με «αγώνες» τριών δεκαετιών και προτρέπει τον υπεύθυνο βάρδιας:

Περισσότερα

Μην χαζεύεις τη λύση, κοίτα το πρόβλημα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η καθεστωτική προπαγάνδα και τα ΜΜΕ στην χώρα μας δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να διαστρέφουν πολιτικά το πρόβλημα της κρίσης για να σου παρουσιάσουν κάθε φορά μια λύση, που εξυπηρετεί ασφαλώς την συντήρηση του συστήματος που δόμησε η πολιτικό – επιχειρηματική τάξη της χώρας. Η πραγματική μάχη δεν θα έπρεπε να δίνεται στο επίπεδο της λύσης, αλλά πρωτίστως σε εκείνο της κατανόησης του προβλήματος. Η λύση δεν είναι κάτι ουδέτερο και αντικειμενικό, είναι συνάρτηση της προβληματοποίησης μιας κατάστασης: σχέσεων εξουσίας, δηλαδή. Αυτή την αλήθεια αποκρύβει ή/και διασκεδάζει ο δικομματισμός στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει καμία απολύτως λύση αποκομμένη από την πολιτική υπόθεση που τοποθετεί το πρόβλημα. Ο τρόπος που ρωτάς σε οδηγεί σε συγκεκριμένη μεθοδολογία επίλυσης, ενώ ταυτόχρονα φανερώνει τον πολιτικό σου προσανατολισμό. Ως προς την κρίση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν την ίδια μεθοδολογία, δίνουν όμως διαφορετική βαρύτητα σε επιμέρους παραμέτρους. Διχογνωμούν ως προς τον διπλωματικό χειρισμό και όχι επί της πολιτικής ουσίας. Το πρόβλημα για τη ΝΔ για παράδειγμα, είναι ο κακός διαπραγματευτικός χειρισμός του Γ. Παπανδρέου και όχι η αντίληψη αυτή καθ’ αυτή του προβλήματος.

Ο κ. Παπανδρέου ισχυρίζεται ότι η ελληνική κρίση είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης εμπιστοσύνης της χρηματαγοράς και έτσι καταλήγει ότι θα πρέπει να κάνει ό,τι θέλει η αγορά για να την ικανοποιήσει, ώστε να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη της. Δηλαδή, να φτιάξει ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν θα διασφαλίζουν απλώς κέρδη στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, αλλά και την δυνατότητα οι φορείς των κερδών αυτών να ορίζουν το κοινωνικό μοντέλο, το μοντέλο ανάπτυξης και φυσικά το πολιτικό πρόβλημα. Έτσι πολιτική στην Ελλάδα, είναι φυσικό να κάνει το χρηματοπιστωτικό κέντρο και το εβραϊκό λόμπυ, που σε κάθε ευκαιρία προβάλλει την δυνατότητα του να ρυθμίζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στο πλαίσιο αυτής της λογικής προσελήφθησαν δυο ντουζίνες ξένοι σύμβουλοι από τον πρωθυπουργό και στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο κινούνται οι 50 – τόσοι εκπρόσωποι του ιδίου λόμπυ που αφίχθησαν μετά βαΐων και κλάδων στην Αθήνα για να στηρίξουν τον άνθρωπο τους, όπως χαρακτηρίζουν τον έλληνα πρωθυπουργό με απόλυτη ειλικρίνεια οι Financial Times. Την ίδια ώρα η προπαγάνδα του καθεστώτος οργιάζει πλάθοντας τον μύθο των κοινών συμφερόντων Ισραήλ – Ελλάδας.

Περισσότερα

Μήπως πρέπει να «ευγνωμονούμε» την κυβέρνηση;

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν είμαστε δίκαιοι θα έπρεπε να ευγνωμονούμε αυτήν την κυβέρνηση! Μεγάλη λαμπάδα να ανάβουμε στα κανάλια της διαπλοκής! Καταφέρνουν να διαμορφώνουν, άθελα τους φυσικά, μια νέα αντί – εξουσιαστική κοινωνική δομή, οδηγώντας ευρύτερα στρώματα στην αυτοεπίγνωση, στον ακτιβισμό και στην αυτό – οργάνωση. Είχα προειδοποιήσει: οι Έλληνες θα βγουν από τα κομματικά μαντριά και ποιος τους σταματά! Ευτυχώς, το αυτάρεσκο καθεστώς αγνόησε την προειδοποίηση αυτή και συνέχισε να διακυβερνά στο πλαίσιο της ίδιας εξουσιαστικής διαλεκτικής, στηριζόμενο στους ίδιους μηχανισμούς που του επέτρεψαν να διαιωνίζεται μέχρι σήμερα. Άλλωστε τι είναι ένα καθεστώς αν όχι ο θεσμός παραγωγής της ανάγκης, της σηματοδότησης της και ο μηχανισμός εμπέδωσης σχέσεων εξουσίας που καθιστούν το σημαινόμενο της ανάγκης, που αυτή διαχειρίζεται, «κοινή λογική; Τι περισσότερο είναι ένα καθεστώς από μια σταθερή δομή στο μυαλό μας, έναν μπούσουλα συμπεριφοράς (οικονομικής, κοινωνικής κλπ.) που προκαλεί αυτοματισμό στην ατομική δράση.

Περισσότερα