Τελικά δουλεύουν για μας ή μας… δουλεύουν;

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Πολιτικοί, είναι εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες που επιλέγονται από Κόμματα και, ως μέλη κάποιου Κομματικού συνδυασμού βάζουν υποψηφιότητα και εκλέγονται μέσα από νόμιμες διαδικασίες, σε κάθε δημοκρατική χώρα του πλανήτη, για να εκφράσουν τις επιθυμίες ημών των… ψηφοφόρων ως μέλη κάποιας Εθνικής Βουλής ή Γερουσίας.

Με απλά λόγια εκλέγονται για να δουλέψουν για… ΜΑΣ!

Και με πιο θεσμικά λόγια, όπως προβλέπει το ΣΥΝΤΑΓΜΑ, σε κάθε δημόσια φανερή ή σε κάθε μυστική ψηφοφορία λειτουργούν «κατά συνείδηση» ως ελεύθερα, υπεύθυνα, σκεπτόμενα άτομα οπότε σε κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις ΟΦΕΙΛΟΥΝ και ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίζουν και ΕΝΑΝΤΙΑ στις επιταγές του Κόμματος με το οποίο εκλέχτηκαν!

Περισσότερα

ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ το… Ανάγνωσμα!…

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ψάξτε για ιστορία, πολιτισμό, κλίμα, φυσικές καλλονές, φιλότιμο, μπέσα και κυμπαριλίκι και εάν βρείτε μια άλλη χώρα και έναν Λαό που να ξεπερνά την Ελλάδα και τους Έλληνες σας παρακαλώ να μου το πείτε…

Μη σπεύσετε να με κατηγορήσετε για Εθνοκεντρισμό (ως γιος προσφύγων – Πόντιου πατέρα και Θρακιώτισας Μικρασιάτισας μητέρας – και ξενιτεμένος από τα 18 μου, το παραδέχομαι και σας προλαβαίνω…)

Ψάξτε για ανεύθυνους πολιτικούς, καταχραστές εξουσίας, κακούς διαχειριστές εθνικού πλούτου σε Υπουργεία, και «κλέφτες παρατρεχάμενους» της εξουσίας σε Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία και ΔΕΚΟ και θα βρείτε πολλούς σε πολλές χώρες οι οποίοι, όμως, κάποια στιγμή εντοπίστηκαν, δικάσθηκαν και… ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΑΝ!

Περισσότερα

Κακομαθημένα πλουσιόπαιδα

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας

Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την συμπεριφορά  των δανειστών μας, απέναντί μας; Με πνίγει η αγανάκτηση. Με τρεμάμενο χέρι πατάμε τα κουμπάκια του τηλεκοντρόλ αυτές τις μέρες. Οι τίτλοι ειδήσεων μας τρομοκρατούν καθημερινά με τις ανακοινώσεις τις επερχόμενης λαίλαπας. Νέες μειώσεις των εισοδημάτων μας, νέες αυξήσεις των φόρων. Γιατί το κάνουν; Στόχος είναι η ενημέρωσή μας ή η δημιουργία κλίματος για την «ήπια» προσαρμογή μας στη νέα επιδρομή; Αν ήθελαν τα κανάλια να βάλουν φρένο σ’ αυτήν την κατρακύλα νομίζω ότι θα το έκαναν με χαρακτηριστική άνεση.

Μέρος του συστήματος είναι και αυτά. Ίσως το σημαντικότερο μέσω άσκησης πολιτικής. Έτσι μας διδάσκει τουλάχιστον η πρόσφατη ιστορία. Η σκέψη μου όμως είναι αλλού. Ποιο είναι αυτό το ποσό του ελλείμματος μας, που καταδίκασε τη χώρα και τους πολίτες της;  Τα 300 δις ευρώ; Μα τέτοια ποσά είναι ψίχουλα μπροστά στους προϋπολογισμούς των μεγάλων πολυεθνικών! Εντάξει όχι και τόσο ψίχουλα!

Η λύση του οικονομικού αδιεξόδου της χώρας μας δεν θα επιτευχθεί με οικονομικούς όρους. Με βάση αυτούς, είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι. Η αλληλεγγύη είναι η λέξη κλειδί! Αλλά αυτός ο όρος είναι άγνωστος στα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα της δύσης. Στη σύγχρονη εποχή! Διότι στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν και αυτοί τον ίδιο όρο. Πότε δεν σταθήκαμε αλληλέγγυοι στους αγώνες της δύσης; Πότε μας ζήτησαν κάτι και δεν το προσφέραμε απλόχερα; Πόσο αίμα κόστισε στην Ελλάδα η συμμετοχή της, με το μέρος των σύγχρονων δανειστών μας, στον Α’ Παγκ. Πόλεμο, στο εκστρατευτικό σώμα κατά των μπολσεβίκων, στον Β’ Παγκ. Πόλεμο, στον Εμφύλιο και στην Κορέα;

Περισσότερα

Αποχή: Γέννημα του πολιτικού αμοραλισμού

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου
Πρόεδρου ΤΔ Πύργου – Κόνιτσας

(Με αφορμή την ξεπερασμένη θεώρηση των πολιτικών να βλέπουν την αποχή  ως αριθμητικό μέγεθος και όχι ως κοινωνικό μόρφωμα – αδιανόητο να μην προβληματίζουν διόλου οι αιτίες της αποχής, αλλά τα ποσοστά και οι αριθμοί.)

Είναι σαφές ότι το πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι τα όποια ποσοστά αποχής του εκλογικού σώματος αλλά πρωτίστως η ηλικιακή διάρθρωση των πολιτών που στέκονται με αρνητική διάθεση απέναντι στο θεμελιώδες μέγεθος της Δημοκρατίας του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι».

Η αποχή αποτελεί ανάχωμα για την πορεία της Δημοκρατίας, αν μείνουμε στην ψεύτικη αριθμολογία στην ανόητη και πολλές φορές «κατευθυνόμενη πολιτικάντικη κουβέντα» στα κανάλια, και στην επιφανειακή άποψη «περί καναπέδων» ,ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, τις οποίες η δημοκρατία των ηλικιωμένων από κάθε άποψη πολιτικών δεν θα μπορέσει να τιθασεύει, με απρόβλεπτες συνέπειες στο εγγύς μέλλον.

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά ,και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για αποχή από τις εκλογές που αποτελεί καρκίνωμα για την επιβίωση και εξέλιξη του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.

Περισσότερα

Εγώ ψηφίζω Μπράιαν!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Την Κυριακή εγώ θα ψηφίσω αξιοπρέπεια, σοβαρότητα και πατριωτισμό που δεν έχει να κάνει ούτε με εθνικισμούς, ούτε όμως, με τέταρτους δρόμους και άλλες σημαίες ευκαιρίας για να διασκεδαστούν πραγματικές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές ταυτότητες. Θα ψηφίσω τον υπουργό Οικονομικών της Ιρλανδίας, Μπράιαν Λένιχαν, διότι αυτός και η σχετικά αδύναμη κυβέρνηση της χώρας του, αντιστέκονται στην πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών, σεβόμενοι την λαϊκή κυριαρχία και κυρίως τον εαυτό τους. Αντί να παίζουν με πιστολάκια, να απειλούν την κοινωνία ότι θα πεινάσει και τους δικαιούχους των ταμείων ότι «δεν υπάρχει σάλιο». Αντί να μιλούν για ναυάγια και αβύσσους, εξευτελίζοντας την χώρα τους διεθνώς. Και αντί δήθεν να απειλούν τους κατόχους του χρέους τους με τον νέο μηχανισμό «Brussels Dispo» του Ταμείου Σταθερότητας (EFSF) της Ε.Ε, γνωρίζοντας ότι αυτό θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί των κερδοσκόπων, κάνουν ότι μπορούν για να αποφύγουν την πορεία που επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου με την ολόθερμη υποστήριξη του κ. Καρατζαφέρη και της Ντόρας.

«Η χώρα έχει εξασφαλίσει τις δανειακές της ανάγκες μέχρι τον Ιούνιο του επόμενου έτους, διαθέτουμε σημαντικά αποθέματα, οπότε αυτή η χώρα δεν είναι σε κατάσταση ή θέση όπου απαιτείται κατά οποιονδήποτε τρόπο να προσφύγει στον μηχανισμό», δήλωσε ο Λένιχαν. Αυτό θα μπορούσε να είχε πει και ο κ. Παπανδρέου, αφού προηγουμένως το φρόντιζε και αφού πριν από αυτό είχε διαπραγματευτεί με την Μέρκελ και τον Σαρκοζί την στήριξη των ελληνικών ομολόγων, αντί να κλείνει ραντεβού με τον Ομπάμα και να τον «παρακαλούν» οι δύο πρώτοι να τους συναντήσει καθ΄ οδόν προς την Ουάσιγκτον.

Περισσότερα

Όνειρα στο σφυρί και όνειρα για την τσέπη

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας, άλλος λίγο κι άλλος περισσότερο, πορεύτηκαν μέσα στο ψέμα. Όλοι ανεξαιρέτως πολιτεύτηκαν στο πλαίσιο μιας εικονικής πραγματικότητας. Κάποιοι όμως το παράκαναν. Ένας από αυτούς είναι κι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Και το παρακάνει κανείς σ’ αυτήν την περίπτωση όταν έχει υιοθετήσει ένα πολιτικό στιλ που βασίζεται στην εξαπάτηση του αποδέκτη του μηνύματός του. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει από τον Μάρτιο, αλλά ο πρωθυπουργός συνεχίζει απτόητος το γνωστό «παραμύθι», κάθε φορά που απευθύνεται σε τμήματα του εκλογικού σώματος. «Η χρεοκοπία της χώρας θα ήταν χρεοκοπία των ονείρων σας», είπε πάλι σήμερα απευθυνόμενος στους νέους, προκαλώντας μάλλον την θυμηδία της πρώην γενιάς των 700 ευρώ και νυν των 580.

Είναι πρόκληση, όπως και να το δεις, να απευθύνεσαι στους σημερινούς ανέργους ή σ’ εκείνους που ήδη ζουν μέσα στην αγωνία για το εάν αύριο θα έχουν δουλειά, αναφερόμενος σε όνειρα που χρεοκοπούν κάθε μέρα, ακολουθώντας την πορεία χρεοκοπίας της χώρας. Όταν ακούς μέσα σ’ αυτήν την δραματική κρίση για όνειρα από εκείνους που δήλωσαν αδυναμία δανεισμού στην ΕΕ, δηλαδή πτώχευση, ώστε να ενεργοποιηθεί ένας πρόχειρα στημένος μηχανισμός σωτηρίας του ευρώ, τότε είναι η πολιτική που βρικολάκιασε. «Ελπίζουμε ότι ο μηχανισμός θα καθησυχάσει όλους τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων», δήλωσε ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι μετά την σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου. Την διάσωση του ευρώ χρησιμοποίησε ως αιτία της προσφυγής μας στον μηχανισμό που επέβαλε την τρόικα και το μνημόνιο, ο κ. Παπανδρέου, σε εκείνο το απολύτως θεατρινίστικο διάγγελμά του από το Καστελόριζο, εννοώντας προφανώς πως οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων και η ευρωζώνη θα μπορούν να μείνουν ήσυχοι ότι η ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας με την τεχνογνωσία του ΔΝΤ που αποκτήθηκε στην Ουρουγουάη, δεν πρόκειται να τους θίξει.

Περισσότερα

Ο Γιώργος έχει όραμα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Είναι αλήθεια ότι στην προσπάθειά μας να αποδομήσουμε την στρατηγική που υιοθέτησε το καθεστώς στην Ελλάδα, προκαλώντας την κρίση, αγνοήσαμε τον παράγοντα  Γιώργος Παπανδρέου. Η αιτία βρίσκεται στην αδυναμία των περισσότερων αντικαθεστωτικών – με ή χωρίς εισαγωγικά – να αναλύσουν την κρίση εστιάζοντας στην δράση των επιμέρους παραγόντων που την προκαλούν. Αυτό βρίσκεται έξω από την θεωρητική τους  συγκρότηση. Κάνουν όμως λάθος, καθώς, έτσι όπως είναι δομημένο το πρωθυπουργικό καθεστώς στην χώρα, η δυναμική της συγκρότησης και τοποθέτησης του βασικού πρωταγωνιστή της πολιτικής στην Ελλάδα είναι κρίσιμο μέγεθος για την προσέγγιση των εξελίξεων.

Ανήκοντας σε μια σχολή στοχασμού που δεν αναζητεί την αλήθεια αποκλειστικά στην δομή ή πίσω από τον λόγο και την πολιτική πρακτική, αλλά αναλύοντας αυτά που συμβαίνουν όπως παρουσιάζονται, ως σχέσεις εξουσίας, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το τελευταίο τρίμηνο – τουλάχιστον – ο Πρωθυπουργός δομεί μια αναφερόμενη ταυτότητα στη βάση αναπαραστάσεων που τον εμφανίζουν ως τον παράγοντα που έχει υπερβεί την ελληνική κρίση. Κάθε φορά που στο εξωτερικό ή από το εξωτερικό τον ρωτούν για την διάσταση της ελληνικής κρίσης, αυτός αναπτύσσει την ρητορεία του στη βάση της σύγχρονης discourse  της παγκοσμιοποίησης: «στόχος είναι ο εξανθρωπισμός της παγκοσμιοποίησης». Να μεταβληθεί δηλαδή σε ένα σύστημα που θα υπηρετεί τον στόχο της αρμονικής συμβίωσης των ανθρώπων στον πλανήτη. Πρόκειται για την γνωστή discourse, που καλλιεργούν οι σημερινές μεγάλες δυνάμεις, για να διαιωνίσουν την κυριαρχία των ελίτ που της συγκροτούν ως τέτοιες, βασισμένη ουσιαστικά στην οικονομική διάσταση της παγκοσμιοποίησης (νεοφιλελευθερισμός). Αυτή είναι η discourse του ΟΗΕ, που αναπαριστά μια μορφή οντολογίας των αρμονικών σχέσεων, υποκρύπτοντας ασφαλώς τον εξουσιαστικό χαρακτήρα αυτών των σχέσεων.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα είχε κανένα λόγο να υιοθετήσει και να προβάλει με τόση συνέπεια και σταθερότητα αυτόν τον πολιτικό λόγο, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, εάν δεν είχε λάβει υποσχέσεις ότι μια προνομιακή θέση στο διεθνές σύστημα υπάρχει για εκείνον. Σήμερα, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά εναγωνίως να «καλλιεργεί» την υποψηφιότητά του ως προς αυτήν την θέση, μέσω αναπαραστάσεων που προδηλώνουν την ταυτότητά του: ο μετριοπαθής πολιτικός που έχει ως όραμα την ειρηνική συνύπαρξη επί της γης, η οποία θα μπορούσε να υπάρξει μέσω της επανάκτησης της ηθικής από τις αγορές και την αποδυνάμωση της μοντέρνας έννοιας περί εθνικής κυριαρχίας, μέσω θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Το όραμα δηλαδή του Γιώργου να αποκτήσει διεθνές status, ώστε να «καπαρώσει» μια ηγετική θέση στο διεθνές σύστημα, υπηρετείται με την προβολή του οραματισμού του περί «ευγενούς παγκοσμιοποίησης» και «αρμονικού κόσμου, δίχως εθνικιστικές  στρατηγικές». Αυτή ασφαλώς η ανιστόρητη και απολιτική νεοφιλελεύθερη discourse, έχει δραματικές συνέπειες για την κυβέρνηση και την χώρα. Η Ελλάδα αποσυντονίζεται, αποσταθεροποιείται στο διεθνές σύστημα και η οικονομία της απορυθμίζεται καταστροφικά, όπως παρατηρείτε, επειδή το καθεστώς συντονίζεται με ένα ιδεολόγημα που το εξυπηρετεί συγκυριακά, αλλά παράλληλα ικανοποιεί και τις προσωπικές φιλοδοξίες του Πρωθυπουργού.

Αυτή η ιδιοτέλεια του τελευταίου, είναι ικανή όμως να δυναμιτίσει και το καθεστώς, υπό προϋποθέσεις. Το βέβαιο είναι ότι ο Γιώργος για να θεμελιώσει την αναφερόμενη ταυτότητά του στο διεθνές σύστημα, δεν θα θυσιαστεί για το καθεστώς. Θα δραπετεύσει και αυτός σύντομα, όπως ο Καραμανλής, αφήνοντας το καθεστώς να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά που όλοι μαζί άναψαν προκαλώντας την κρίση δανεισμού. Προφανώς αναφέρομαι στην διεξαγωγή εθνικών εκλογών, οι οποίες θα δώσουν το πρόσχημα στον Γιώργο να αποχωρήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εγκαίρως από την θερμή ζώνη του πολιτικού συστήματος. Είναι σαφές ότι ο Πρωθυπουργός για να πραγματοποιήσει το (προσωπικό) όραμά του δεν θα πρέπει να εμπλακεί στην πολιτική κρίση που θα προκληθεί το αμέσως επόμενο διάστημα, εξαιτίας των συνεπειών της πολυδιάστατης κρίσης που επέφερε η στρατηγική της  πολιτικο-οικονομικής ελίτ, την οποία ασμένως έσπευσε να υιοθετήσει το κρατικοδίαιτο πελατειακό και διαπλεκόμενο καθεστώς στην χώρα. Το όραμα του Γιώργου θα προκαλέσει εν τέλει διαταραχή στους οραματισμούς όλων αυτών που τον στηρίζουν, ή καλύτερα σε μια μεγάλη μερίδα από αυτούς. Η κρίση από την κοινωνία θα περάσει στο καθεστώς από τον Νοέμβριο κιόλας και …να με θυμηθείτε!

Περισσότερα

Μεταναστεύουν οι Έλληνες επιστήμονες!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οι New York Times αφιέρωσαν – μετά την ομιλία του Πρωθυπουργού κ Παπανδρέου στα εγκαίνια της ΔΕΘ και την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου – ένα επίκαιρα σημαντικό άρθρο για το δράμα της αυξανόμενης ανεργίας των νέων επιστημόνων στην Ελλάδα και το κύμα μετανάστευσής τους σε Ευρώπη και Αυστραλία! Πριν μερικούς μήνες Το έγραψα στα αγαπημένα μου blogs και το είχα αναφέρει σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές που συμμετείχα:  Είτε επρόκειτο για πολύ καλά μελετημένο και αριστοτεχνικά μεθοδευμένο σχέδιο δράσης, ή για απότοκο της χρονικής καθυστέρησης που πάντα χαρακτήριζε την ελληνική γραφειοκρατία το αποτέλεσμα τελικά ήταν το ίδιο! Αναφέρομαι, φυσικά, στο γεγονός ότι τα ΑΝΑΛΓΗΤΑ μέτρα εις βάρος των συνταξιούχων της Ελλάδας και μαζί οι δραματικές αλλοιώσεις στον χαρακτήρα των εργασιακών μας σχέσεων με τους Κεφαλαιοκράτες εργοδότες ΠΕΡΑΣΑΝ καλοκαιριάτικα, την ώρα που οι Έλληνες ψηνόμαστε με καύσωνες…

ΠΕΡΑΣΑΝ το ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ με τις σχετικές ρυθμίσεις στα εργασιακά φέρνοντάς το «λάου – λάου» από τα Χριστούγεννα στον καυτό Ιούλιο, δηλαδή στη μέση του καλοκαιριού, σε μια χώρα όπου το κοινωνικό σύστημα λειτουργεί με τις δικές του λογικές και έχει τις γνωστές θερινές ιδιότητες της εξωστρέφειας, του ανέμελου, του έντονα αισθησιακού καθώς ντόπιες και εισαγόμενες καλλονές πυρπολούνται από τον καυτό ελληνικό ήλιο στις γοητευτικές μας ακρογιαλιές προφέροντας ανεπανάληπτες συγκινήσεις – και υποσχέσεις – στους κάθε ηλικίας λάτρεις του ωραίου (…do you like frauelein in…Greece?)…

Πετσόκοψαν τους μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο τομέα ο οποίος, μας ανακοίνωσαν, ΠΑΣΧΕΙ από ΕΛΕΦΑΝΤΙΑΣΗ (ρε Μπλε εθνοσωτήρες και Πράσινα αφεντικά της ΑΔΕΔΥ εσείς δεν ευθύνεστε για αυτό;)… Έκαναν μια εκπληκτική συμφωνία ΓΣΕΕ και ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ για αυξήσεις που υστερούν του πληθωρισμού κατά 400% (ρε Πράσινα αφεντικά της ΓΣΕΕ από πότε και με ΠΟΙΟ ακριβώς παραχωρημένο από τους εργαζόμενους ΔΙΚΑΙΩΜΑ οι Σοσιαλιστές λειτουργήσατε ως  «τακίμια» με το Κεφάλαιο;)

Θα σας γυρίσω (τους παλιούς) 40 χρόνια πίσω τότε που φεύγοντας ως νεαρός λέκτορας από την Αμερική πήγα στη Γερμανία για να μελετήσω το χωρίς προηγούμενο κοινωνικό-οικονομικό φαινόμενο ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ τεράστιων αριθμών Ελλήνων εργατών στην τότε Δυτική Γερμανία! ΕΡΗΜΩΣΑΝ και ορφάνεψαν από νέα παλικάρια, ΑΔΕΙΑΣΑΝ  μέσα σε  μια δεκαετία η Μακεδονία, η Θράκη, η Ήπειρος, η Θεσσαλία καθώς άνδρες και νέα παιδιά της υπαίθρου πήραν το δρόμο της ξενιτιάς  που συνοψίστηκαν στον στίχο που τραγούδησαν την εποχή εκείνη με δάκρυα στα μάτια οι λαϊκοί μας τροβαδούροι «Μανούλα, θα φύγω θα πάω στα ξένα!…»

ΔΙΑΒΑΖΑ και άκουα τότε ότι η Ελλάδα της μεταπολεμικής περιόδου είχε ΤΕΡΑΣΤΙΟ πρόβλημα απασχόλησης και απορρόφησης του εργατικού της δυναμικού, αλλά άκουγα και ότι οι Έλληνες ήταν, όπως λέγανε χαρακτηριστικά τα ΑΦΕΝΤΙΚΑ, οι Εργοδότες τους, πολύ… τεμπέληδες!!! Συγκεντρώνοντας τα στοιχεία για τη διδακτορική μου διατριβή άκουσα πολλές, πάρα πολλές φορές, από Γερμανούς Εργοδότες, από Προϊσταμένους εργοστασίων ότι περισσότερο ΦΙΛΟΤΙΜΟΥΣ, περισσότερο εργατικούς ανθρώπους από τους Έλληνες ΔΕΝ…έβρισκαν!

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ είναι το παράδειγμα Διευθυντού Παραγωγής μεγάλης Βιομηχανικής Μονάδας του Γερμανικού Νότου που μου είχε εκμυστηρευτεί χαμογελώντας ότι όταν στο τέλος της εξουθενωτικής βάρδιας του 8ωρου ζητούσε δέκα εθελοντές οι ΕΠΤΑ ήταν Έλληνες!!! Εκείνο το ένα, σχεδόν εκατομμύριο εργατών μας ίδρωσε, πόνεσε, μάτωσε, υπέφερε τα πάνδεινα και με βάση την κοινωνική ψυχολογία της «οικειοστρέφειας και οικοστρέφειας» του Έλληνα στέλνοντας πίσω την Ελλάδα τον τίμιο ιδρώτα τους ΕΚΤΙΣΑΝ την Ελλάδα και την Οικονομία της.

ΤΟΤΕ ήταν τα ανειδίκευτα παλικάρια και οι άνεργοι άνδρες της υπαίθρου και των μεγαλουπόλεων που πήραν το δρόμο της ξενιτιάς και, όπως γράφτηκε στον Γερμανικό τύπο, συνεισέφεραν στη δημιουργία του «Γερμανικού Οικονομικού Θαύματος» και ταυτόχρονα έκτισαν την Ελλάδα που είχε ισοπεδωθεί από τη ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ κατοχή και στη συνέχεια από τον αδελφοκτόνο πόλεμο της δεκαετίας του 1940…

Την διδακτορική μου διατριβή με τίτλο “Zur Problematik der Griechischen Arbetinehmer in der Bundesrepublik Deutschland” την κατέθεσα για να πάρω τον τίτλο του Διδάκτορα το 1970. Λιγότερο από 2 χρόνια αργότερα η διατριβή μου δημοσιεύθηκε στην Αμερική από τις Ακαδημαϊκές Εκδόσεις του Οίκου Simon & Schuster με τίτλο «The German Experience: Migrant Greek Workers in West Germany». Η αναφορά μου αυτή δεν συνιστά πρόθεση αυτοδιαφήμισης!

Τα μνημονεύω αυτά καθώς αισθάνομαι ότι συσσωρεύεται επικίνδυνα η ΟΡΓΗ της δικής μου γενιάς, της γενιάς που αγωνίστηκε σκληρά να φέρει την Ελλάδα εδώ που την φέραμε και αισθανόμαστε προδομένοι από αυτούς που ΕΚΛΕΞΑΜΕ να μας Κυβερνήσουν και αφού ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ξεδιάντροπα τον Εθνικό μας πλούτο, αφού ΠΛΟΥΤΙΣΑΝ παράνομα όχι μόνο ΔΕΝ τιμωρήθηκαν αλλά ήδη μας γυρνάνε στο 1960 την εποχή που ΑΔΕΙΑΖΕ η Πατρίδα μας από λεβέντες και λεβέντισσες που παίρνανε τους δρόμους της ξενιτιάς…

ΤΟΤΕ μετανάστευσαν ανειδίκευτοι εργάτες για να πραγματώσουν το όνειρο ενός καλύτερου αύριο στις φάμπρικες της Γερμανίας, στις στοές των ορυχείων του Βελγίου…Και οικονομικά «φτιαχτήκανε» και μαζί «φτιάξανε» και την Πατρίδα!…

ΤΩΡΑ μήπως χρειάζονται μερικές διατριβές γα τους Έλληνες πολιτικούς, τα θέματα της κακής διαχείρισης, της λεηλασίας του Εθνικού πλούτου και της έλλειψης οικονομικού προγραμματισμού που ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε στη δεκαετία του 2010 τα νιάτα της Ελλάδας, παιδιά με γνώσεις, δεξιότητες και πτυχία ΑΕΙ και ΤΕΙ να υποχρεώνονται να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς!

Και καρπώνονται έτσι άλλες πατρίδες όσα η δικιά μας επένδυσε στην προετοιμασία των επιστημόνων της νέας γενιάς, καθώς η Ελλάδα παραδόθηκε στους ντόπιους και ξένους Κεφαλαιοκράτες και Τραπεζίτες, και στο μεταξύ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΠΛΕ ή ΠΡΑΣΙΝΟΣ Πολιτικός ούτε οι παρατρεχάμενοί τους που μας οδήγησαν εδώ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ (με δήμευση κλεμμένων περιουσιών και…ΕΞΟΡΙΑ)…

Το ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ και ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ, δυστυχώς, είναι μπροστά μας!…

Περισσότερα

Μεταξύ μνημονίου και μνημοσύνου

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Δημήτρη, δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα», μου είπε χθες το βράδυ ένας πολύπειρος Έλληνας πολιτικός. «Εσύ λες τι θα έπρεπε να γίνει, ενώ εγώ σου λέω τι μπορεί να γίνει», συνέχισε, προσπαθώντας να ορίσει την σχέση ανάγκης – πολιτικών επιλογών  στην σημερινή συγκυρία στην Ελλάδα.

Δεν έμαθα τίποτε καινούργιο από αυτή την τηλεφωνική επικοινωνία, αλλά συνειδητοποίησα ότι για ένα τουλάχιστον μέρος του πολιτικού συστήματος το μνημόνιο, σημειολογικά ισοδυναμεί με μνημόσυνο της μεταπολιτευτικής τάξης πραγμάτων στην χώρα μας. «Δεν γινόταν αλλιώς…», ήταν η φράση που επανέλαβε πολλές φορές ο φίλος μου. Πρόκειται για μια ομολογία, που θα έπρεπε, αντί να θεωρείται ως μια φυσιολογική, ρεαλιστική διαπίστωση να συνταράζει συθέμελα όχι μόνον την πολιτική σκηνή της χώρας, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Με δύο λόγια, ο άνθρωπος μου είπε, έξω από τα δόντια, ότι δίχως την παρέμβαση των ξένων, το πολιτικό σύστημα ήταν αδύνατον πλέον να συνεχίσει να ασκεί εξουσία, διότι  το κράτος ξεχείλωσε και η κοινωνία κακόμαθε, σε τέτοιο βαθμό που δεν επέτρεπε πλέον στη χώρα να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ήταν θλιβερή η διαπίστωση ότι το πολιτικό σύστημα μεταβίβασε το κρίσιμο μέρος της εξουσίας του (τον σκληρό πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή) στην τρόικα, διότι δεν μπορούσε το ίδιο να διαχειριστεί τα αποτελέσματα της πολιτικής του, τουλάχιστον κατά την τελευταία εικοσαετία.

Το συμπέρασμα είναι ότι το καθεστώς παρέδωσε την «κρίσιμη μάζα» της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους σε ένα μηχανισμό που συστήθηκε ad hoc από τις προστάτιδες δυνάμεις της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ευρώπη, για να σωθεί το ίδιο και όχι ακριβώς για να σωθεί το κοινό νόμισμα. Το πρώτο είναι πολύ σημαντικότερο από το δεύτερο, με ρεαλιστικούς όρους συμφέροντος. Με την συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας το καθεστώς στην Ελλάδα κέρδισε την επιβίωσή του και το πολιτικοοικονομικό λόμπι της παγκοσμιοποίησης χρόνο και οργανωτική δύναμη για να μανουβράρει την παγκόσμια οικονομία, έτσι ώστε να μην θιγούν οι θεσμοί, οι οποίοι αποτελούν το πλαίσιο ανάπτυξης της ηγεμονίας του.

Άρα, η πολιτική τάξη στην χώρα (κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, διαπλεκόμενοι μεγαλοεπιχειρηματίες) αντιμετωπίζουν το μνημόνιο ως ασπίδα σωτηρίας και όχι ως συμβόλαιο θανάτου, όπως ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα ήταν αδύνατο να κυβερνηθεί πλέον δίχως δραματική αλλαγή της σχέσης κράτους-κοινωνίας, κράτους-οικονομίας και δημόσιας διοίκησης- πολιτικού συστήματος. Αυτό όμως πριν το διαπιστώσει ως ζωτική ανάγκη το καθεστώς, το οποίο άλλωστε αναπτύχθηκε στην βάση αυτής ακριβώς της παθογένειας κράτους-οικονομίας-κοινωνίας, το είχαμε επισημάνει με κάθε τρόπο όσοι εναντιωνόμαστε στον πολιτικό λόγο και την πολιτική πρακτική του συστήματος, ή εν πάση περιπτώσει όσοι  εναντιωνόμαστε δομικά και πολιτικά και όχι στείρα δογματικά στο καθεστώς. Η δική μας κραυγή αγωνίας όμως δεν είχε σημασία, καθώς οι συνειδήσεις ενεργοποιούνται μόνον όταν θίγονται  μικροσυμφέροντα. Είναι και αυτό ένδειξη πολιτισμικής βαρβαρότητας!

Σήμερα το καθεστώς εμφανίζεται έτοιμο να αυτοθεραπευτεί από την πανούκλα που κατατρώει τα σωθικά του και την οποία μετέδωσε σε ολόκληρη σχεδόν την ελληνική κοινωνία. Χρησιμοποιεί την τρόικα για να κερδίσει χρόνο ώστε να ανασυσταθεί και να πετύχει εκ νέου την διαμόρφωση συνθηκών πολιτικής νομιμοποίησης, δηλαδή να αντλήσει ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια. Να κυβερνήσει, να οικονομήσει και να… τα οικονομήσει δεν μπορούσε πλέον η πολιτική τάξη της Ελλάδας, ακολουθώντας την μέθοδο της μεταπολίτευσης και έτσι συνεργάστηκε με το διεθνές λόμπι της παγκοσμιοποίησης των χρηματαγορών, που βίωνε το δικό του δράμα αυτή την περίοδο, ώστε οι αποτυχημένοι, μέσω ενός win-win game, να παραμείνουν ζωντανοί και να διεκδικήσουν ίσως με νέους όρους ηγεμονίας μια νέα περίοδο ηγεσίας.

Τα γράφω αυτά για να καταλάβετε ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι το μνημόνιο, αυτό καθ’ αυτό, ούτε ασφαλώς η απειλή χρεοκοπίας της χώρας. Το πρόβλημα είναι το καθεστώς με την μορφή της πολιτικής τάξης, όπως την όρισα, η οποία κατασκευάζει και ορίζει τις απειλές για να προστατευθεί η ίδια. Το καθεστώς στην χώρα κυβερνά σήμερα με μοναδικό όπλο τον φόβο (τρόμο καλύτερα) που σκορπά στην κοινωνία, με επικοινωνιακό τρικ την αβεβαιότητα και με ψυχολογικό τεχνούργημα την ενοχή για την δήθεν υπερβολική και αναντίστοιχη με τις οικονομικές μας δυνατότητες ευημερία που απολάμβανε τα προηγούμενα χρόνια ο ελληνικός λαός.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μέχρι τώρα παίζει καλά τον ρόλο του, όπως άριστα πράττει και ο Κ. Καραμανλής και δεν μιλά. Και οι δύο γνωρίζουν καλά τι πρέπει να κάνουν για να επιβιώσει το καθεστώς το οποίο υπηρετούν και αυτό πράττουν. Στο ίδιο φυσικά πνεύμα κινούνται και οι λοιποί φορείς της δεξιάς, ενώ η αριστερά κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να διασκεδαστεί το φαινόμενο, ώστε να ικανοποιήσει στη συγκυρία το μικροκομματικό συμφέρον των ηγητόρων της. Κάπως έτσι όμως η κοινωνία …παρέλυσε και εγκλωβίστηκε στον ρόλο που συνήθισε: του τηλεθεατή και του αγανακτισμένου πολίτη.

Η πολιτική ευθύνη όσων δεν υπηρετούν το καθεστώς αυτή την περίοδο, αλλά ούτε και το μικροκομματικό συμφέρων τους, είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ. Πρέπει να απεγκλωβιστούν και αυτοί από την διαλεκτική του μνημονίου και τα …κόλλυβα του μνημοσύνου, ώστε να  αρθρώσουν κρυστάλλινο λόγο εξουσίας. Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι ζωντανό στο βαθμό που η πολιτική τάξη στην Ελλάδα υπόσχεται ότι μπορεί να το ανανεώσει, δίχως να καταρρεύσει ολόκληρο το καθεστώς. Αν η κοινωνία των πολιτών δεν παρέμβει σήμερα με πολιτικά μέσα σε αυτήν την διαδικασία αναδιοργάνωσης του συστήματος, θα έχει διαπράξει ένα τεράστιο σφάλμα.  Εάν δεν εκδηλωθεί ένα κίνημα εναντίον συνολικά του καθεστώτος (της υφιστάμενης πολικής τάξης, δηλαδή), το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας θα έχει υποθηκευτεί από τα ίδια συμφέροντα που οδήγησαν την χώρα σε αυτήν την τραγική κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας σήμερα. Αυτοί που δημιούργησαν το χρέος είναι εκείνοι που ζητούν σήμερα  και τα ρέστα από τα κοινωνικά υποζύγια.

Αν η κοινωνία των πολιτών δεν αντιληφθεί ότι το ζήτημα δεν είναι να εξαφανιστεί το μνημόνιο και να αποχωρήσουν οι σύγχρονες «εγγυήτριες δυνάμεις» – αυτές θα φύγουν ούτως ή άλλως όταν σταθεροποιηθεί το καθεστώς σε μια άλλη βάση – αλλά το πώς θα ηττηθεί η ελληνική πολιτική τάξη, με μια  πρόταση εξουσίας ενός κινήματος που θα  υπερβαίνει τις κατεστημένες δομές εξουσίας, δεν θα μπορέσει να προσφέρει τίποτα δημιουργικό στην παρούσα συγκυρία. Εάν δεν δώσει απάντηση στο πώς θα πάψουν να ταλαιπωρούν την χώρα οι αποτυχημένοι καιροσκόποι της μεταπολίτευσης, θα έχει αποτύχει και η ίδια στον ρόλο της.

Αυτό είναι προφανώς άλλης τάξεως ζήτημα, για το οποίο όμως κανείς δεν έχει κομματικό συμφέρον να μιλήσει. Ας αποφασίσουμε λοιπόν αν θα συνεχίσουμε να κολυμπούμε στα θολά νερά  της διαλεκτικής του καθεστώτος που υπάρχει αποκλειστικά για το συντηρεί, ή θα επιχειρήσουμε ένα πολιτικό μακροβούτι, το οποίο μπορεί να μην υπόσχεται την κατάρρευση του καπιταλισμού, θα μπορούσε όμως, εσωτερικεύοντας το μάθημα της μεταπολίτευσης, να οδηγήσει σε ένα καθαρότερο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον, στο οποίο πολιτική και οικονομία θα αποσυνδέονταν από το πελατειακό καθεστώς. Αυτό θα υπηρετούσε πράγματι έναν σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό, και το ζητούμενο μιας  σύγχρονης δημοκρατίας κοινωνικής σύγκλησης και πολιτικού αγωνισμού με ανοιχτά όμως χαρτιά και ξεκάθαρους ιδεολογικούς προσανατολισμούς.

Την πολιτική και την δημοκρατία στο τόπο μας δεν μπορεί πλέον να υπηρετήσει η κατεστημένη πολιτική τάξη. Δεν έχει ούτε το ήθος, ούτε την δυναμική. Είναι ένα κενό περιεχομένου πουκάμισο. Είναι ένα σκιάχτρο για την κοινωνία και όχι ένας φάρος πολιτικού προσανατολισμού. Κάνει μόνον για τηλεοπτική σαπουνόπερα. Αποτελεί το βασικό εμπόδιο ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας. Είναι ένα καθεστώς απάτης που αντλεί δύναμη από την  πατρωνία και την διαπλοκή, αλλά και την διαφθορά που με επιμέλεια διέσπειρε στην κοινωνία για να την καταστήσει συνένοχό της.

Αν η κοινωνία των πολιτών περιοριστεί στην αμφισβήτηση του μνημονίου και στην μικροπολιτική που αναπαράγεται ως πολιτικός λόγος από τα ΜΜΕ και τα νέα Μέσα Επικοινωνίας, τότε θα έχει χάσει την ευκαιρία να παρέμβει με πολιτικό τρόπο στην συγκυρία. Θα έχει με άλλα λόγια, χάσει την ευκαιρία να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή, η οποία ούτως ή άλλως χαράζει. Αν πάλι, αντί να δώσουμε αυτή την αντικαθεστωτική διάσταση σε ένα κίνημα εξουσίας, διασκεδάσουμε την κατάσταση φιλοσοφώντας περί των καπιταλιστικών σχέσεων, είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουμε στο σημείο που επιθυμεί το καθεστώς: και αυτοί μια τέτοια συζήτηση επιθυμούν περί καπιταλισμού, σοσιαλισμού, βαρβαρότητας και …σεξουαλ-καταναλωτικής απελευθέρωσης μέσω του διαδικτύου. Μέσω αυτή της διαλεκτικής άλλωστε, εξελίσσεται μια χαρά ο νεοφιλελευθερισμός στον κόσμο σε έναν νέο ολοκληρωτισμό με παγκόσμια ισχύ.  Μάλλον πρέπει να το προσεγγίσουμε πρακτικότερα το πράγμα…δηλαδή, πολιτικότερα, έχοντας συνείδηση ότι μεταξύ μνημονίου και μνημοσύνου παρέπεσε η πολιτική, αυτή τη περίοδο στην πατρίδα μας.

Περισσότερα

Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ: Εκδήλωση πολιτικού διαλόγου

Εκδήλωση πολιτικού διαλόγου ενημέρωσης και συζήτησης για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Πρόγραμμα Κλαλικράτης» θα διοργανωθεί από το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης και τη Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Ιωαννίνων την Πέμπτη, 22 Ιουλίου, στις 20.00 το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων στη Στοά Σάρκα.

Περισσότερα