Πώς έφτασε το FBI στους πολιτικούς της Αθήνας για τη Novartis

ρεπορτάζ: zougla.gr

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στο πολιτικό σκηνικό της χώρας η εμπλοκή δύο πρώην πρωθυπουργών και οκτώ πρώην υπουργών στο σκάνδαλο Novartis. Η δικογραφία, η οποία αναμένεται σήμερα να διαβιβαστεί στη Βουλή, σήκωσε πολιτική θύελλα, λόγω κυρίως των ονομάτων που περιλαμβάνονται σε αυτήν. Όπως έγραψε από χθες το zougla.gr, οι εισαγγελείς που χειρίζονται την υπόθεση, αξιολογώντας τα στοιχεία της δικογραφίας, «σκόνταψαν» πάνω στα ονόματα των κ.κ. Αντώνη Σαμαρά, Παναγιώτη Πικραμμένου, Γιάννη Στουρνάρα, Δημήτρη Αβραμόπουλου, Άδ. Γεωργιάδη, Ευάγγελου Βενιζέλου, Ανδρέα Λυκουρέντζου, Μάριου Σαλμά, Ανδρέα Λοβέρδου και Γιώργου Κουτρουμάνη.

Περισσότερα

Για όλα φταίει ο τυροπιτάς!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςH Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόκειται να «παγώσει» όλες τις πληρωμές για τα προγράμματα ΕΣΠΑ 2014-2020, λόγω έρευνας των ελληνικών αρχών για κυκλώματα χειραγώγησης από μεγάλες κατασκευαστικές, από το 1989 ως σήμερα (καρτέλ των εργολάβων)…

Πράγμα που (μεταξύ άλλων) σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε ήλπιζε να πάρει κάτι από ΕΣΠΑ μήπως και μπορέσει να κρατήσει όρθια της επιχείρηση του, απλώς ατύχησε. Στην καλύτερη περίπτωση, θα περιμένει πολύ πολύ περισσότερο από όσο υπολόγιζε…

Επίσης, σημαίνει ότι αναμένονται καθυστερήσεις και δυσλειτουργίες στα διάφορα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής κλπ που χρηματοδοτούνται μέσω ΕΣΠΑ.

Δεν φτάνει λοιπόν που …ακριβοπληρώσαμε τα “μεγάλα έργα” με “καπέλα” πολλές φορές πάνω από την πραγματική τους αξία, δεν φτάνει που αντί να στραφούμε με σύνεση στην ανάπτυξη της γνώσης και της καινοτομίας, στραφήκαμε στην “ανάπτυξη του τσιμέντου” με δανεικά, ως κράτος και ως ιδιώτες, πράγμα που μας έφερε (μεταξύ άλλων – δεν ήταν το μόνο) στα σημερινά χάλια…

Κινδυνεύουμε έτσι σήμερα να καθυστερήσουμε να λάβουμε και μία από τις λίγες εισροές που έχουν απομείνει στην ελληνική οικονομία. Τις κοινοτικές ενισχύσεις.

Βέβαια, πιο πολύ θα “κλάψουν” οι διάφοροι “σύμβουλοι” και μεσάζοντες, οι οποίοι περίμεναν ακόμα ένα ευρωπαϊκό πακέτο για τα περαιτέρω… Οι υγιείς επιχειρήσεις (οι μη κρατικοδίαιτες δηλαδή και για την ακρίβεια όσες έχουν απομείνει ακόμη ενεργές), έχουν ήδη αναπτύξει εναλλακτικές στρατηγικές – δεν περίμεναν τους ευρωκράτες και τους υπουργούς για να επιβιώσουν …

Αλήθεια, μιας και το “καρτέλ των εργολάβων” φτάνει (όπως φαίνεται μέχρι τώρα) στα 1989, δε νοιώθει κανείς διατελέσας πρωθυπουργός και υπουργός την ανάγκη να απολογηθεί λόγω ανικανότητας;

Εκτός κι αν το αυτό το πάρτι των (δανεικών) δισεκατομμυρίων, ήταν σε γνώση τους και συνειδητή πολιτική τους επιλογή… Οπότε…

Για λειτουργούς (χαχα! εδώ γελάμε!) του δημοσίου, δεν το συζητώ, αυτοί δεν έβλεπαν και δεν ήξεραν τίποτα τόσα χρόνια, από το 1989 ως σήμερα… Χαμένοι κυριολεκτικά ανάμεσα στην ατέρμονη γραφειοκρατία, τη οποία οι ίδιοι πολλές φορές επιζητούν για να έχουν λόγο ύπαρξης και τη διατήρηση των συντεχνιακών προνομίων, αδιαφορούσαν επιδεικτικά για ότιδήποτε άλλο, έξω από το μικρόκοσμο τους…

Αλλά ξέχασα, σε αυτή τη χώρα για όλα φταίει ο τυροπιτάς, ο ταβερνιάρης και ο κάθε μεροκαματιάρης

Ντροπή!

Ν.Β.

Υ.Γ. : Ας ελπίσουμε να ολοκληρωθούν τάχιστα οι σχετικοί έλεγχοι, να αποδοθούν ευθύνες, όχι με το συνήθη ελληνικό τρόπο και να καταλογιστούν ποσά, ώστε να ομαλοποιηθεί η διαδικασία του ΕΣΠΑ. Οι σημερινοί επαγγελματίες δεν φταίνε τίποτα για τα καμώματα των μεγαλοεργολάβων…

Περισσότερα

Σχόλιο ημέρας: Μια “δημοκρατία” με καρκίνο!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΣυγνώμη που θα σας κακοκαρδίσω, αλλά όσοι ονειρεύονται πολιτικές αλλαγές (παραίτηση κυβέρνησης), από μια συγκέντρωση κακομοίρηδων σε μια πλατεία, ή μικροί ήταν Κνίτες και δεν έχουν αποβάλλει τις …επαναστατικές φαντασιώσεις, ή διαβάζουν πολύ …επιστημονική φαντασία & μυθιστοριογραφία.

Το πολιτικό σύστημα εδώ και χρόνια είναι ένα πολυεπίπεδο και πολυπλόκαμο καθεστώς, το οποίο λειτουργεί εντελώς προστατευμένα και ανεξάρτητα από τη θέληση των πολιτών – μόνιμα πάντα σε ένα ιδιότυπο απυρόβλητο…

Στην πραγματικότητα, αυτό είναι και το κυρίαρχο πολιτικό μας πρόβλημα και όχι φυσικά αν θα έχει περισσότερες ή λιγότερες εξουσίες ο πρωθυπουργός ή ο ΠτΔ.

Το πρόβλημα είναι ότι ο πολίτης είναι εκτός πολιτικού πλαισίου, ότι μονίμως υφαρπάσσεται η ψήφος του, για να χρησιμοποιηθεί ως εκ των υστέρων άλλοθι νομιμοποίησης των διαφόρων πρακτικών που είναι σε βάρος του.

Μιλάμε για την αθλιότητα προσωποποιημένη δηλαδή!

 … και ενώ αυτοί σε κλέβουν, τον κλέφτη να γυρεύουν, έγραψε ο μεγάλος Γ. Σουρής πριν 130 χρόνια …

Και μη τρέφει κανείς φρούδες ελπίδες, όλοι τους λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Το μέλημα είναι ένα: Η κατάκτηση της εξουσίας για τον προσπορισμό των προνομίων που τη συνοδεύουν! Από τα κορυφαία στελέχη, μέχρι τον τελευταίο πολίτη – μέλος τοπικής στο τελευταίο χωριό της επικράτειας.

Για παράδειγμα, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, ότι παρόλο που όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις εξαπάτησαν τους πολίτες για να εκλεγούν, όχι βέβαια στο βαθμό της σημερινής, αλλά σε πολύ μεγάλο πάντως βαθμό, παρά ταύτα, οι κυβερνήσεις αυτές και εξελέγησαν και άντεξαν και νομοθέτησαν ότι είχαν συμφωνήσει με τους ξένους….

Άρα, το πρόβλημα είναι βαθύτερο, είναι ένας συστηματικός καρκίνος που έχει εξαπλωθεί οριζόντια μέσα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, με πολλαπλές μεταστάσεις και παρουσίες:

Είναι το πολιτικό μας προσωπικό, αυτοί οι ανεπάγγελτοι συνήθως (ή έστω στην καλύτερη περίπτωση τρόφιμοι του προστατευμένου περιβάλλοντος του δημοσίου), επαγγελματίες των κομματικών μηχανισμών, δημαγωγοί και λαϊκιστές του χειρότερου είδους, που με χρόνια έχουν αναπτύξει το …μοναδικό ταλέντο της …φλύαρης αοριστολογίας, να μιλούν διαρκώς χωρίς τελικά να λένε τίποτα και το χειρότερο, χωρίς να κάνουν τίποτα!

Αν δεν απαλλαγούμε από αυτούς και την συνακόλουθη οικογενειοκρατία που προκαλούν για να διαιωνίζουν το καθεστώς τους, δεν θα υπάρξει καλύτερη μέρα

Τα υπόλοιπα είναι μεγαλοστομίες, ευχολόγια και ψέμματα

Ν.Β.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς .

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Αυτοχειρία…

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Τραγικό αποτέλεσμα μιας διαχείρισης από part time… πολιτικούς.

(Με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού προστασίας του πολίτη για τις αυτοχειρίες.)

Η κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την τραγικότητα που αφορά αυτή η ανακοίνωση. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” και με αυτή την παραδοχή συμφωνεί η κοινωνία, η δε πολιτική εξουσία φαίνεται να μην μπορεί να την διαχειριστεί.

Ως αναγνώστης και απλός άνθρωπος που ζω αυτήν την ανυπέρβλητα οικτρή πραγματικότητα, δεν επιθυμώ και αρνούμαι να παρακολουθήσω τη μισθωμένη πληροφόρηση αλλά και την ανούσια πια κατευθυνόμενη και εν πολλοίς πληρωμένη αρθρογραφία, η οποία περιγράφει και αντιγράφει χωρίς κανένα πια «ανθρώπινο» σημείο αναφοράς.

Περισσότερα

Εν αρχή είναι η βία

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Εγώ βέβαια γνώριζα το “εν αρχή είναι ο λόγος”. Γνώριζα κάποτε. Μιαν άλλη εποχή. Τώρα τη σκυτάλη πήρε η βία. Όλα σήμερα είναι βία και όλοι είμαστε βιασμένοι με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Τί είναι η βία; Η εξουσία που ασκείται πάνω σε κάποιον ή κάποιους για να δράσουν παρά τη θέλησή τους. Ενδοοικογενειακή βια, σχολική βία, σεξουαλική βία, ψυχολογική βία και πολλών ειδών ακόμα μορφές βίας.

Και να οι οργανισμοί κυβερνητικοί και μη. Και να τα άρθρα και οι νόμοι κατά της βίας. Και όσο γινόμαστε πολιτισμένοι άλλο τόσο μας βιάζουν. Μερικοί απο μας λένε και ευχαριστώ. Γιατί έτσι μάθανε, να βιάζονται και να ζουν. Να ζουν και να βιάζονται. Το κράτος μας βιάζει. Το ξέρετε θαρρώ. Πλέον τον εμπεδώσατε έτσι δεν είναι; Πώς λέγεται όμως αυτή η μορφή βιας; Και πώς λέγεται ένας λαός που το ανέχεται;

Εξουσία ή θα κάνεις έτσι ή θα σε λιώσω  μέχρι θανάτου.

Περισσότερα

Ναυάγησαν οι συσκέψεις – Εκλογές τον Ιούνιο

Ναυάγησαν και οι σημερινές  συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών υπό την αιγίδα του προέδρου της δημοκρατίας, οπότε η χώρα οδεύει σε νέες εκλογές, μέσα στον Ιούνιο (10 ή 17 σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές). Κατά πάσα πιθανότητα το πρωί της Πέμπτης θα πραγματοποιηθεί η τελετή ορκωμοσίας των βουλευτών που εξελέγησαν στις 6/5 και αργότερα την ίδια μέρα θα ακολουθήσει η “διάλυση” της βουλής και η προκήρυξη των νέων εκλογών. Σημειώνεται ότι οι εκλογές θα διενεργηθούν από υπηρεσιακή κυβέρνηση στην οποία θα προΐσταται ανώτατος δικαστικός λειτουργός.

Περισσότερα

Το ήρεμο ποτάμι της οργής στην κάλπη

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τώρα που μάθαμε να συζητούμε ήρεμα και απλά, όχι όμως πια απλοϊκά, ας πλημμυρίσουμε την κάλπη με οργή…χαλαρά, με αυτοπεποίθηση, με βαθιά κοινωνική συνείδηση, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, με διάθεση για χειραφέτηση και αυτοπροσδιορισμό. Με πίστη ότι οι λαοί δεν καταστρέφονται στο βαθμό που εμφανίζουν πολιτική ισχύ. Ας (επι)δείξουμε σε αυτές τις εκλογές την ισχύ μας, διεκδικώντας μια γνήσια δημοκρατική πλουραλιστική διακυβέρνηση, που θα κινήσει τον τροχό της ιστορίας προς τα εμπρός. Ας μην επιτρέψουμε την συντήρηση του ελεεινού πελατειακού καθεστώτος της μεταπολίτευσης του 1974.

Φίλε αναγνώστη, τώρα πια ξέρεις ότι είχα δίκιο. Είσαι παγιδευμένος σε ένα βαθιά πατερναλιστικό σύστημα πατρωνίας, το οποίο επί πολλά χρόνια υποδύεται την Δημοκρατία. Γνωρίζεις ότι η διαπλοκή είναι ένας πανίσχυρος μηχανισμός που παράγει ανισότητα και άθλια κουλτούρα για να συντηρήσει ένα ψευδοδημοκρατικό, ψευδο-ευρωπαϊκό καθεστώς, που ξεπερνώντας τα όριά του, οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία και εσένα σε ένα σπιράλ εξαθλίωσης. Αυτό το καθεστώς των διαπλεκομένων σε απειλεί ανοιχτά πλέον. Ή με υποστηρίζεις με την ψήφο σου, ή σε περιμένει το χάος, σου λέει. Ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, και μόνον εξαιτίας αυτής της απειλής θα τους «μαύριζε». Δεν μπορείς, Κύριε, εσύ που με χρεοκόπησες, να με απειλείς στη συνέχεια και διαρκώς με πλήρη καταστροφή αν δεν συνεχίσω να σε υποστηρίζω στην ηγεσία της χώρας. Είσαι θρασύς, Κύριε: ο δικομματισμός σε αυτές τις εκλογές συνθέτει ρεσιτάλ θράσους. Η προεκλογική παρουσία του ήταν μια ατελείωτη φαρσοκωμωδία – και το τονίζω δίχως την παραμικρή εμπάθεια.

Περισσότερα

Το «ελληνικό πρόβλημα»: Μια ανάλυση ελλείμματος πολιτικής!

Γράφει ο paratiritis
facebook.com/paratiritisa

Βλέποντας τον τίτλο του άρθρου μου, θα νόμιζε κανείς ότι σε μια στιγμή έγινα ένας ακόμα «αφ’ υψηλού» ευρωπαίος οποίος πουλάει εύκολη εξυπνάδα σε ένα λαό που έχει περάσει τα πάνδεινα στο πέρασμα των αιώνων, πολλές φορές και εξαιτίας των συμπατριωτών του ελλήνων πολιτικών. Σε ένα λαό που πολλές φορές έχει «βγάλει το (ευρωπαϊκό) φίδι από την τρύπα» – [όπως στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο κ.λ.π., είναι γνωστά].

Όχι αγαπητοί φίλοι, δεν χρησιμοποιώ τον όρο «ελληνικό πρόβλημα» με τον τρόπο που το κάνουν «φίλοι» και εταίροι, για να βρουν ακόμη μια αιτία να εξυβρίσουν ένα λαό (του οποίου βαθιά μέσα τους, ζηλεύουν και τα προτερήματα και τα ελαττώματα), στον προαιώνιο πολιτισμό του οποίου έχουν στηρίξει το δικό τους σήμερα!

Η στάση τους βέβαια δεν θα πρέπει να σας προξενεί καμία εντύπωση, καθώς έχει απαντηθεί από τα χρόνια του Ηράκλειτου ακόμη (περί το 500 π.Χ.) ο λόγος της συμπεριφοράς αυτής: «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος».

Δεν θα απασχολήσει περισσότερο τη σημερινή μου γραφή η συμπεριφορά φίλων και εταίρων, καθώς είναι γνωστό ότι αν εσύ επιτρέπεις στον άλλο να σε θυματοποιεί, δεν φταίει έπειτα εκείνος που το κάνει! Προτιμότερο είναι να θυμώνεις με τον εαυτό σου και με το ότι επιτρέπεις να σου φέρονται όπως σου φέρονται. Ποιος ξέρει, ίσως έτσι μια μέρα να αντιδράσεις κιόλας!

Περισσότερα

Οι μοιραίοι με τα χρέη

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Πριν από 15 μήνες είχα περιγράψει το σχέδιο συντεταγμένης χρεοκοπίας της χώρας μας. Είχα αναλυτικά εξηγήσει ότι (γιατί και πώς) η χρεοκοπία είναι απόφαση της κορυφής του καθεστώτος της διαπλοκής στην Ελλάδα και το αποτέλεσμα της σύγκρουσης χρηματιστών με την βιομηχανική ελίτ της Ευρώπης.

Είχα δείξει τους κεντρικούς παίχτες και προσεγγίσει διεθνοπολιτικά την ελληνική κρίση, εξηγώντας γιατί η Ελλάδα μετατρέπεται στη συγκυρία σε εστία ενός οικονομικού πολέμου, του οποίου η κατάληξη θα προσδιορίσει πολιτικά την μορφή της μετανεωτερικότητας και που θα μπορούσε, αν χαθεί η οικονομική ισορροπία, (νεοφιλελεύθερο Equilibrium) να οδηγήσει ακόμη και σε παγκόσμια σύρραξη.

Περισσότερα

Το θρίλερ της διαπλοκής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τις δυσκολότερες ώρες τους περνούν οι διαπλεκόμενοι στην Ελλάδα. Βλέπουν να χάνουν το παιχνίδι με τις απειλές προς την κοινωνία και παλαβώνουν. Νοιώθουν μαζί με το πολιτικο-επικοινωνιακό παίγνιο να χάνουν και το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ζητώντας από τον Αντώνη Σαμαρά να τους σώσει. Μόνον αυτός μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στον πολιτικό επαναπροσδιορισμό του πλαισίου απειλών για τον λαό και τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, ώστε να ξαναρχίσει το παιχνίδι πολιτικών-κοινωνίας από μια άλλη βάση: σε ένα άλλο πλαίσιο κυριαρχίας που θα διασκεδάζει την ήττα της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής τάξης της Ελλάδας.

Η επιστήμη ορίζει το παρατηρούμενο θρίλερ της διαπλοκής, ως απώλεια της ισορροπίας εντός του πλαισίου απειλών, μέσω του οποίου ο πολίτης διαμορφώνει συνείδηση της πραγματικότητας και εκτιμά το συμφέρον του. Αυτό οδηγεί σε σύγχυση και αδυναμία πολιτικών επιλογών, γενική απόρριψη του πολιτικού συστήματος και απαξίωση των φορέων που διαμορφώνουν την λεγόμενη κοινή γνώμη.

Περισσότερα