Κανένα σεβασμό λοιπόν στο κράτος!

Στο κράτος – δυνάστη, που όχι μόνο δεν προστατεύει τους πολίτες του πλέον, αλλά αδιαφορεί και για την τύχη τους

Γράφει ο Τάσος Κώτσης

kotsisΚανένα σεβασμό λοιπόν στο κράτος από τους πολίτες του;

Ειλικρινά και με το χέρι στην καρδιά, θα πρέπει να επιλέξω με σεβασμό απέναντι σε σας που με γνωρίζετε και με αίσθημα ευθύνης στους νεότερους, που πιθανά δε με ξέρουν και με διαβάζουν τώρα.

Επιλέγω λοιπόν «κανένα σεβασμό» για το κράτος – δυνάστη, που όχι μόνο δεν προστατεύει τους πολίτες του πλέον, αλλά αδιαφορεί για την τύχη των φόρου – υποτελών, που έχουν τη μεγίστη ατυχία να κατοικούν στη χώρα, η οποία καταδυναστεύεται παντοιοτρόπως και της έχουν ξεπουλήσει αντί πινακίου φακής τα υπάρχοντά της.

Δε με ενδιαφέρει πλέον να είμαι σωστός πολίτης, δε θέλω να είμαι σωστός πολίτης. Δεν έχω κανένα λόγο να το κάνω, επειδή όχι μόνο δε χρωστάω τίποτα, αλλά έχω πληρώσει πολλά περισσότερα από αυτά που μου αναλογούν.

Δεν πήρα τίποτα από κανένα κράτος τόσα χρόνια, πέραν της καχυποψίας του, ενώ εγώ ο «καλός πολίτης» δέχτηκα σε όλα τα επίπεδα τα επίχειρα της αναποτελεσματικότητάς του.
Δεν είμαι καν δημόσιος υπάλληλος, για να ισχυρισθεί κάποιος από τους ανάλγητους υπουργούς του πως μαζί τα φάγαμε.

Δεν έφαγα τίποτα από κανέναν, πολύ δε περισσότερο από το κράτος, στο οποίο κατέθετα από τους φόρους μου έως τα δάκρυά μου στα αναρριπίσματα της σημαίας του, με ότι αυτά συμβόλιζαν (αντί συμβολίζουν), για να εισπράττω και από πάνω τη χλεύη αυτών, οι οποίοι σιτίζονταν (και εξακολουθούν – μη χάνεστε…) να σιτίζονται στα δημόσια πρυτανεία.

Η δική μου άρνηση και η δική μου εξέγερση, έχει μια κάποια σημαντική διαφορά. Εγώ ήμουν ελεύθερος πολίτης και τέτοιος θέλω να είμαι και ως εκ τούτου διακηρύσσω την αντίθεσή μου στο κράτος – άρπαγα και διατρανώνω τη θέλησή μου να σταθώ αντιμέτωπος στις κατ’ εμέ κινούμενες αρπαχτικές και εξοντωτικές διαθέσεις του.

Δε θέλω να έχω πλέον καμιά σχέση μαζί του και μαζί με όλους αυτούς που διαθέτουν ελεύθερο φρόνημα και ορθή κρίση, θέλω να αντισταθώ στους μηχανισμούς της υποτέλειας και της δουλοπρέπειας, δεν θέλω να ανήκω με το ζόρι σε μια κατ’ επίφαση κοινωνία ελλήνων πολιτών, επειδή πρώτον δεν είναι πλέον κοινωνία αλλά πολύχρωμη και ξενόφερτη κομπανία και δεύτερον δεν έχει αξίες, ιδανικά, αρχές!

Δεν έχει τίποτα να μου προσφέρει και όσο γι αυτές τις περίφημες ατάκες «για να σώσουμε τη χώρα ή την πατρίδα», τάχατες, επειδή με αυτούς που το προβάλουν δεν έχουμε πλέον κοινή πατρίδα και εγώ δε θέλω να με «υιοθετήσουν» τα αφεντικά τους.

Αυτή η ιδέα της κάποτε ωραίας πατρίδας, έχει συντριβεί, έχει διαλυθεί, έχει σκορπιστεί…

Με λίγα λόγια έχει τελειώσει οριστικά και τίποτα πλέον δε με συνδέει ούτε ηθικά ούτε καταναγκαστικά με όλους αυτούς, οι οποίοι επιθυμούν βιαίως να με βάλουν στη γραμμή, για να παλέψω –δήθεν- για τη σωτηρία ενός μορφώματος ή μάλλον «παραμορφώματος», για μια πατρίδα που δεν την αναγνωρίζω στο κατάντημά της και που αν έχω ένα καθήκον απέναντί της, ένα μόνο, είναι να αγωνιστώ για να φύγουν όσοι την κατέστρεψαν από τους ντόπιους και να κυνηγήσω άχρι θανάτου τους νέους «σταυροφόρους», οι οποίοι την καταληστεύουν, τη δηώνουν και την εξανδραποδίζουν για πολλοστή φορά, στο όνομα του δήθεν κοινού πολιτισμού, ο οποίος κι αυτός, σε τελική ανάλυση, ανήκει στα διαρπαγμένα και τίποτα περισσότερο.

Φυσικά γι αυτό το κράτος μιλάμε…

Το δικό μας κράτος, θα πρέπει να έχει, αρχές, αξίες, ιδανικά και κυρίως να σέβεται τον πολιτισμό του και την ιστορία του…

Για τέτοιο κράτος, ΝΑΙ!

Περισσότερα

Ποια είναι τα δικαιώματα του πολίτη στις συναλλαγές του με το Δημόσιο

Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι από τους συμπολίτες μας δεν έχουν τύχει χρηστής εξυπηρέτησης από τις δημόσιες υπηρεσίες στις οποίες έχουν απευθυνθεί, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι οι περισσότερες από αυτές δεν λειτουργούν ορθά.

Περισσότερα

Πολίτες, Κόμματα, Κράτος!… (και η ΠΑΤΡΙΔΑ;)

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Γ. ΠιπερόπουλοςΟι πρόσφατες δημοσκοπήσεις, ενώ πορευόμαστε αναπάντεχα προς Εθνικές Εκλογές, με την ΑΠΟΧΗ σε δυσθεώρητα ύψη και τους αναποφάσιστους ΠΡΩΤΟ Κόμμα, σκιαγραφούν με τον πλέον δραματικό τρόπο την απογοήτευση των Ελλήνων με τους Πολιτικούς, τα Κόμματα και το όλο Πολιτικό Σύστημα που μοιάζει να μορφοποιείται σε «μπάχαλο» όπως βιώνουμε την ελληνική πολιτική μας καθημερινότητα.

Η ύπαρξη, όμως, πολιτικών Κομμάτων είναι απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας, τελεία και παύλα!..

Αλλά μέσα από την παθογένεια που εδραίωσε ο νοσηρός ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. τις τελευταίες δεκαετίες οι σχέσεις Κράτους και πολίτη οι οποίες στην πατρίδα μας ήταν ανέκαθεν δυσλειτουργικές, ίσως θα πρέπει εκτιμηθούν, τελικά, και σαν εντυπωσιακά… ψυχοπαθολογικές.

Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης της οποίας τα βαθύτερα αίτια μόνιμα και σφαλερά ανάγονταν για κάποιες δεκαετίες στην Τουρκοκρατία, στη συνέχεια σε ξένους… δακτύλους- δυτικής ή ανατολικής προέλευσης-, και τελευταία στο DNA μας, συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του Δικομματισμού.

Αδιαμφισβήτητα ο δικομματισμός μοιάζει να αποτελεί πλέον «ασθένεια» σε πολλές δημοκρατικές κοινωνίες Ευρώπης, Δύσης και Ανατολής καθώς η αλαζονεία, οι υπερβολές, η αυξανόμενη κατάχρηση εξουσίας, η αδιαφάνεια και η διογκούμενη διαφθορά μορφοποιούν το σύγχρονο πολιτικό ερώτημα: τα πολιτικά κόμματα όπως τα γνωρίζουμε θα συνεχίσουν να υπάρχουν;

Μια κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει χωρίς πολιτικά κόμματα. Τα πολιτικά Κόμματα υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν στην Ελλάδα και όπου αλλού λειτουργούν δημοκρατικά, κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, ακριβώς επειδή το ανθρώπινο γένος ήταν και παραμένει προσηλωμένο στην «αγελαία φύση του», όπως το είδε ο Αριστοτέλης δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν και όπως επιβεβαιώνουμε με τις θεωρητικές μας θέσεις και τις εμπειρικές μας έρευνες όλοι οι εντός και εκτός ακαδημαϊκών τειχών επιστήμονες-θεραπευτές των κοινωνικών επιστημών.

Περισσότερα

Ιωάννινα: Μεγάλη συγκέντρωση πολιτών για το Βαγγέλη

boukouΜε μια μεγαλειώδη και ταυτόχρονα σεμνή συγκέντρωση τιμούν οι αρχές και οι πολίτες των Ιωαννίνων τη μνήμη του αδικοχαμένου φοιτητή της γαλακτοκομικής σχολής Ιωαννίνων Βαγγέλη Γιακουμάκη. Αυτή την ώρα πλήθος κόσμου με επικεφαλής τους: περιφερειάρχη Ηπείρου κ. Α. Καχριμάνη και το δήμαρχο Ιωαννιτών κ. Θ. Μπέγκα, βρίσκονται μπροστά από το Δημαρχείο Ιωαννίνων. Η ατμόσφαιρα στη συγκέντρωση είναι ιδιαίτερα πένθιμη με τους πολίτες να ανάβουν κεριά και να καταγράφουν το μήνυμα τους στο ειδικό βιβλίο που έχει ανοίξει για το σκοπό αυτό.

(φωτο: Σπύρος Μπουκουβάλας)

Περισσότερα

Επίσκεψη της “Ήπειρος Ανατροπής” στο Κέντρο Προώθησης Απασχόλησης του ΟΑΕΔ στα Ιωάννινα

Ήπειρος ΑνατροπήςΤο Κέντρο Προώθησης Απασχόλησης του ΟΑΕΔ στα Ιωάννινα επισκέφθηκαν το μεσημέρι της Πέμπτης 16 Οκτωβρίου οι περιφερειακοί σύμβουλοι κύριοι Τσίκαρης, Μπασιούκας και Πάικας καθώς και μέλη της περιφερειακής παράταξης “Ήπειρος Ανατροπής”προκειμένου να ενημερωθούν για ζητήματα που αφορούν στην εύρυθμη και ικανοποιητική για τους πολίτες λειτουργία του Οργανισμού αλλά και στα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι εργαζόμενοι στον ΟΑΕΔ, Εκσυγχρονισμός, ιδιόκτητος και εύκολα προσβάσιμος χώρος στους πολίτες, αναβάθμιση και όχι υποβάθμιση του ρόλου του ΟΑΕΔ στην αντιμετώπιση της ανεργίας, αξιολόγηση καθημερινά με την δουλειά τους απέναντι στους άνεργους συμπολίτες μας και όχι με τις μνημονιακές διαδικασίες της κυβέρνησης, είναι ορισμένα απο τα ζητήματα που συζητήθηκαν κατά την διάρκεια της επίσκεψης.

Η αντιπροσωπεία της περιφερειακής παράταξης “Ήπειρος Ανατροπής”επεσήμανε την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλουν οι εργαζόμενοι προκειμένου να εξυπηρετούν καθημερινά περισσότερους απο 300 πολίτες και να συμβάλλουν στην διευκόλυνση της δύσκολης καθημερινότητας των ανέργων.

Το προφίλ των άνεργων στην Ήπειρο δεν διαφέρει σε σχέση με τα πανελλαδικά στοιχεία. Κι εδώ απο την ανεργία πλήττονται κυρίως οι γυναίκες, οι νέοι μέχρι 35 ετών ,όπως και οι απόφοιτοι Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στις ηλικίες 35-45 ετών. Η επιλογή της συγκυβέρνησης όπως έχουμε διαπιστώσει μέχρι σήμερα είναι εξοικονόμηση ευρωπαικών κονδυλίων για κατάρτιση ανέργων και όχι για την δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας.

Η συνεχώς μειούμενη εποπτεία από την πολιτεία στα ιδιωτικά Κέντρα Κατάρτισης που πληθαίνουν καθημερινά και ο περιορισμένος έλεγχος στους όρους και την αναγκαιότητα λειτουργίας τους δημιουργεί συνθήκες εκμετάλλευσης των ανέργων και όχι ενίσχυσης της θέσης τους – μέσω της κατάρτισης – στην αγορά εργασίας.

Περισσότερα

Δηλώσεις δημάρχου Ιωαννίνων Φίλιππα Φίλιου

ΙωάννιναΈνα θερμό ευχαριστώ προς τους πολίτες των Ιωαννίνων, που επί σειρά τον τίμησαν με την ψήφο και την εμπιστοσύνη τους, απηύθυνε σήμερα ο δήμαρχος Φίλιππας Φίλιος.

Ο κ. Φίλιος, με την ολοκλήρωση της θητείας του, ευχαρίστησε όλους τους συνεργάτες του, το σύνολο των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου και όλους τους εργαζόμενους στο Δήμο.

Ο καθένας από την πλευρά του και όλοι μαζί συνέβαλαν για την υλοποίηση του προγράμματος που ενέκριναν οι πολίτες το 2010 και για τη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων που έφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση, η βαθιά και παρατεταμένη οικονομική κρίση.

«Θέλω να ευχαριστήσω όλους για τη συνεργασία τους. Να ευχαριστήσω τους πολίτες που με τίμησαν επί σειρά ετών. Όλους τους συνεργάτες μου. Τους συναδέλφους όλων των παρατάξεων στο Δημοτικό Συμβούλιο και όλους τους εργαζόμενους στο Δήμο. Όλοι μαζί καταφέραμε να βάλουμε σε μία άλλη πορεία την πόλη και το δήμο μας και να ανατρέψουμε δύσκολες καταστάσεις», υπογράμμισε στις δηλώσεις του ο κ. Φίλιος.

Η συνέντευξη του Δημάρχου έγινε στον πεζόδρομο της Μιχαήλ Αγγέλου με αφορμή την ολοκλήρωση του βασικού κορμού του μεγάλου έργου που αλλάζει τη φυσιογνωμία των Ιωαννίνων.

Όπως τόνισε ο κ. Φίλιος πρόκειται για μία μεγάλη παρέμβαση που εντάχθηκε σε έναν γενικότερο σχεδιασμό προκειμένου να εκσυγχρονιστεί η πόλη και να αποκτήσει τις κατάλληλες υποδομές.

Ευχαρίστησε την εταιρία που υλοποίησε το έργο χωρίς προβλήματα και μέσα στις συμβατικές υποχρεώσεις της και κατέληξε σημειώνοντας ότι η απερχόμενη δημοτική αρχή αφήνει στην πόλη ένα μεγάλο πακέτο έργο, όπως ακριβώς είχε δεσμευτεί.

Περισσότερα

Οι καταδικασμένοι στην συνείδησή μας εμφανίζονται αποφασισμένοι να μας καταδικάσουν στον ολοκληρωτισμό…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. Γιαννακόπουλος«Η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να πετύχει», αποφάνθηκε με κοινότυπη αυτοπεποίθηση ο νέος υπουργός Εσωτερικών Αργύρης Ντινόπουλος, προϊόν της τηλεοπτικής απορρύθμισης και αυθεντικός εκπρόσωπος της σκιαμαχητικής, άκρως λαϊκιστικής λασποδημοσιογραφίας!

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι καταδικασμένη να πετύχει υπό την ηγεσία ενός αντιφεντεραλιστή και όχι ενός φεντεραλιστή-Γιούνκερ», σου λένε την ίδια στιγμή οι «ευρωπαϊστές», που αποκρυσταλλώνουν την ουσία του ευρωσκεπτικισμού, αλλά εμφανίζονται ψευδώς ως αντίπαλοι του ευρωσκεπτικισμού!

Άρα το μήνυμα από την κάλπη των ευρωεκλογών «ελήφθη». Οι απολύτως εξαπατημένοι εκλογείς έχουν καταδικάσει την Ελλάδα στον λαϊκισμό εθνο-πατριωτών (παλαιοκομματικών) και τεχνοκρατών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και την ΕΕ στη δύνη του αντιφεντεραλισμού με δύο αλληλοσυμπληρούμενες μορφές: «ευρωπαϊστές» που αντιμάχονται την δημοκρατική πολιτική ένωση της Ευρώπης και ευρωσκεπτικιστές που αντιμάχονται ακριβώς το ίδιο… επειδή, όπως ισχυρίζονται παραπλανητικά, είναι ουτοπία η Ευρώπη των Λαών. Άρα, δόξα και τιμή στην Ευρώπη των Κυβερνήσεων και της οικονομικής δικτατορίας της ολοκληρωτικής χρηματαγοράς! Το μήνυμα, εν τέλει, αυτών των νεοσυντηρητικών προς το κάθε ιδιαίτερο εκλογικό σώμα της ΕΕ, είναι ασφαλώς: λάβαμε το μήνυμα και θα φροντίσουμε να εκχυδαΐσουμε μέχρις τελειωτικής απαξίωσης τον αστικο-δημοκρατικό θεσμό του Ευρωκοινοβουλίου, όπως με θαυμαστή επιδεξιότητα πράττουν οι ελληνικές κυβερνήσεις της κρίσης σε ό, τι αφορά στο εθνικό τους κοινοβούλιο!

Βιώνουμε μία δραματικά εξελισσόμενη φάρσα του δημοκρατικού φαινομένου στην μετανεωτερική μας Ευρώπη και μια αντίστοιχη τραγωδία στην πατρίδα μας, αγαπητέ αναγνώστη, αυτές τις μέρες. Πρόκειται για την ακρίβεια για την αγωνιώδη αντίδραση των καταδικασμένων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών πολιτικών στην συνείδηση του εκλογικού σώματος, οι οποίοι επιχειρούν να συντονιστούν σε επίπεδο ελιτίστικων διαβουλίων για να ανατρέψουν την αντίδραση προς αυτούς από τα επιμέρους εκλογικά σώματα στα οποία αναφέρονται.

Οι πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, καταδίκασαν την απορρυθμιστική πολιτική της λιτότητας και του αντιπληθωρισμού των «καταδικασμένων να πετύχουν» με την αυταρχική στρατηγική του Νεοηγεμονισμού που εμπνέεται από τα ιδεώδη του ολοκληρωτικού (totalitarian) καπιταλισμού: μια χούφτα τεράστιων επιχειρηματικών ομίλων να ελέγχει ό, τι υποτίθεται ότι ανήκει σε όλους εμάς τους πολίτες.

Πώς θα μπορούσαν, άραγε, αυτοί να ανεχθούν δημοκρατικές διαδικασίες, εμπεδωμένες από την εξέλιξη του αστικού – φιλελεύθερου φαινομένου στην Ευρώπη και πώς αντίστοιχα αυτοί θα δέχονταν την αρχή λειτουργίας του δημοκρατικού φαινομένου για την συγκρότηση κυβερνήσεων στην πτωχευμένη Ελλάδα υπό Διεθνή Επιτροπεία;

Και ποιες θα ήταν αυτές οι στοιχειωδώς δημοκρατικές διαδικασίες; Πολιτική νομιμοποίηση από το ευρωκοινοβούλιο ως ηγέτης της Κομισιόν να αναζητεί ο επικεφαλής της πολιτικής ομάδας που συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στις ευρωεκλογές. Και αυτή είναι το ΕΛΚ, που είχε ως υποψήφιό του για την προεδρία της Κομισιόν τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Μα αυτός δεν αρέσει στους αντιφεντεραλιστές, που ανήκουν ή δεν ανήκουν στο ΕΛΚ! Ναι, αλλά στις ευρωεκλογές δεν αναμετρήθηκαν φεντεραλιστές με αντιφεντεραλιστές, αλλά διακριτές πολιτικές προσεγγίσεις για την αρχιτεκτονική και λειτουργία της ΕΕ, ομαδοποιημένες σε πολιτικές παρατάξεις που αποτελούν την αστικο-φιλελεύθερη πολιτική δομή του ευρωκοινοβουλίου. Επ’ αυτής της αντιπαράθεσης έκριναν και ψήφισαν οι λαοί της ΕΕ και επ’ αυτής αναπτύσσεται η δημοκρατική λειτουργία του ευρωκοινοβουλίου, παρά τις περιθωριακές αρμοδιότητές του, σε ό, τι αφορά στο γενικότερο εξουσιαστικό φαινόμενο στην ΕΕ.

Θα μου πεις, τι σημασία έχει για τις πολιτικο-επιχειρηματικές ελίτ που κάνουν κουμάντο στην κάθε χώρα-μέλος της ΕΕ και συνδιαμορφώνουν το διακυβερνητικό, απολύτως αδιαφανές και συνωμοτικό σύστημα εξουσίας στην σημερινή Ευρώπη; Δεν έχει σημασία! Και μια και δεν έχει σημασία γι’ αυτούς, δεν θα πρέπει να έχει σημασία και για τους λαούς. Κι έτσι ένα ολόκληρο καθεστώς νεοηγεμονίας δομείται αυτήν την περίοδο στην Ευρώπη στην βάση μιας προσβλητικής για τους αστικο-δημοκρατικούς θεσμούς διαδικασίας, που ενισχύεται αντιδραστικώς από την άνοδο του ακροδεξιού λαϊκισμού, με την μορφή του νεοφασισμού και νομιμοποιείται από τους πικραμένους με την ιστορία σταλινικούς.

Αντίστοιχα, στην Ελλάδα θεωρείται ντεμοντέ να απαρτίζονται τα υπουργικά συμβούλια από σοβαρούς πολιτικούς, οι οποίοι εξέφρασαν προεκλογικά και εκφράζουν καθημερινά έναν συγκροτημένο πολιτικό λόγο με συνέχεια και συνέπεια. Αντίθετα θεωρείται έκφραση δημοκρατικότητας η έλλειψη οποιουδήποτε δημοκρατικού κανόνα για τον διορισμό υπουργών από έναν στην ουσία μονοκράτορα, αλλά ουσιαστικά ανεύθυνο πρωθυπουργό. Έτσι φτάσαμε να παρατηρούμε στον χθεσινό ανασχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά να εξελίσσεται το αντιδημοκρατικό φαινόμενο να διορίζονται υπουργοί με απολύτως αδιαφανή και απολιτικά κριτήρια, ικανοποιώντας προδήλως τις συγκυριακές ανάγκες και υποχρεώσεις του πρωθυπουργού – και στην συγκυρία – του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, που δίχως την υποστήριξη του κόμματός του ο πρώτος δεν θα ήταν πρωθυπουργός.

Όμορφες μέρες!!! Αυταρχικά και σε στενό κύκλο ελιτίστικων συναναστροφών δομημένες: το πρόσωπο του επόμενου προέδρου της Κομισιόν να κρίνεται στην Στοκχόλμη, στην συνάντηση του σοβαρά ηττημένου στις ευρωεκλογές σουηδού πρωθυπουργού Ράινφελντ με την κ. Μέρκελ και δύο ακόμη αντιφεντεραλιστές, τον κ. Κάμερον και τον κ. Ρούττε από την Ολλανδία. Μία θαυμάσια συντροφιά από ένα καρέ αντιφεντεραλιστών που «ρίχνουν τα χαρτιά» για να νομιμοποιήσουν το τέλος της αστικο-δημοκρατικής λειτουργίας του ευρωκοινοβουλίου. Προφανώς η κ. Μέρκελ χάριν του «ευρωπαϊσμού» της μοιάζει έτοιμη να αποδεχτεί την λογική των αντιφεντεραλιστών και να εγκαταλείψει την υποστήριξή της σε αυτόν που η ίδια τοποθέτησε ως επικεφαλή του ΕΛΚ στις Ευρωεκλογές. Έτσι κάνουν οι υπεύθυνοι συντηρητικοί πολιτικοί! Έτσι, όπως έπραξε και ο δεξιός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο πλαίσιο μιας συναινετικής διαδικασίας με τον ρυθμιστή της κυβέρνησης, του πολιτεύματος και γενικότερα της βαλβίδας ασφαλείας του καθεστώτος της διαπλοκής, κ. Βενιζέλο!

Και ο Γκίκας Χαρδούβελης, πώς προέκυψε; Όπως αντίστοιχα θα προκύψει και ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν: δια μίας προειλημμένης αποφάσεως, η οποία λόγω συγκυριακών συνθηκών της διαπλοκής (ελληνικής και ευρωπαϊκής αντίστοιχα) καθυστέρησε κατά μία περίοδο. Ο κ. Χαρδούβελης έπρεπε να διοριστεί στην θέση αυτή στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο των Σαμαρά-Βενιζέλου, ενώ η κ. Λαγκάρντ ως πρόεδρος της απερχόμενης Κομισιόν. Οι συγκυρίες, όμως, τότε αποτελούσαν ένα αντικειμενικό εμπόδιο τόσο για τον κ. Χαρδούβελη, όσο και για την κ. Λαγκάρντ κι έτσι μια προειλημμένη απόφαση αυτών που πραγματικά ελέγχουν αυτά που ανήκουν σε όλους μας και την βούληση που ανήκει στον καθένα μας, καθυστέρησε κατά μία υπουργική ή/και ευρωκοινοβουλευτική περίοδο.

Τώρα τα πράγματα αποκαθίστανται και οι προειλημμένες αποφάσεις ευοδώνονται, όπως και η βήμα-βήμα μετατροπή της δημοκρατικής κουλτούρας σε ένα νεοηγεμονικό ολοκληρωτισμό. Το κακό είναι πως για άλλη μια φορά στην ιστορία, όσοι διαθέτουν ακόμη μία φιλελεύθερη και σοσιαλιστική συγκρότηση χαμογελούν αμήχανα και σχολιάζουν μάλλον υπερβατικά. Το κακό είναι πως όσοι δημοκράτες – ευρωπαϊστές παραμείναμε, αποθαρρυνόμαστε παρατηρώντας αυτούς που ελέγχουν τα κοινωνικά αγαθά και την βούληση των ευρωπαίων πολιτών, όπως ακριβώς και των ελλήνων αντίστοιχα, με μεγάλη άνεση και σχεδόν αυτονόητα να απορρυθμίζουν την πολιτική νομιμοποίηση των δημοκρατικών θεσμών της προηγούμενης περιόδου της νεωτερικότητας. Βλέπουμε το νεοφασισμό να επελαύνει μπροστά στα μάτια μας, δίχως στην ουσία να έχουμε την δύναμη να ανατρέψουμε αυτήν την ροή, μια και ο λαός απομακρυσμένος από τα κοινά και ολοένα πιο απομακρυσμένος από την αίσθηση της πραγματικότητάς του βιώνει την «ηδονή» της αποκλεισμένης ατομικότητάς του! Μα έχει τηλεόραση και internet, άρα δεν νοιώθει απομονωμένος!!!

Ο αυταρχισμός των ελίτ στην Ευρώπη έχει πλέον ρεύμα. Και δεν υπάρχει κανένα απολύτως μαζικό κίνημα για να του αντισταθεί. Όσοι δεν παρασυρόμαστε από αυτό το ρεύμα, καθόμαστε στις όχθες του ποταμού του ολοκληρωτισμού περιμένοντας πότε θα ξεχειλίσει και θα μας πνίξει. Είμαστε μάλλον καταδικασμένοι από αυτούς που καταδικάζει καθημερινά ο λαός, αλλά ταυτίζεται με έναν παράδοξο τρόπο μαζί τους. Βιώνουμε το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο όμηρος ταυτίζεται με αυτόν που τον καθιστά όμηρο σε μια κανονική ληστεία του πλούτου των λαών και των ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων των λαών, που οργανώνει ο ίδιος ο τραπεζίτης. Το χρέος έπαψε να είναι απλώς ο πλούτος των λαών που υπεξαιρείται! Είναι ο μηχανισμός ομηρείας των λαών και οι πολίτες, πάσχοντες από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», αναπτύσσουν το βίτσιο να ταυτίζουν το συμφέρον τους με το συμφέρον του δράστη με το χρηματοπιστωτικό οπλοστάσιο.

Έτσι οι καταδικασμένοι στην συνείδηση των λαών ηρωοποιούνται στο υποσυνείδητο του κάθε απολιτικού πολίτη ξεχωριστά και νομιμοποιούνται, εκτός από τα λεφτά να σαρώσουν και κάθε έννοια δημοκρατικού θεσμού. Αυτό δεν «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε», αλλά εσύ κι εγώ, ηλίθιε!

>

Περισσότερα

Δήμος Ιωαννιτών: Μέτρα για την αφισοκόλληση

Δημαρχείο ΙωαννίνωνΟ Δήμος Ιωαννιτών, επανειλημμένα, έχει απευθύνει έκκληση προς όλους να αποφεύγεται η παράνομη αφισοκόλληση. Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα και μετά την παρέμβαση που έγινε από την αρμόδια υπηρεσία για καθαρισμό σε όλες τις στάσεις, φορείς αλλά και πολιτικά κόμματα επανήλθαν με νέα επιχείρηση αφισοκόλλησης.

Πρόκειται για ενέργεια που προσβάλλει τον πολιτισμό και την παιδεία, αξίες που οφείλουν να υπηρετούν στην πράξη και τα κόμματα.

Από το Δήμο Ιωαννιτών, γίνεται γνωστό, ότι μετά τα τελευταία περιστατικά που έχουν καταγραφεί, θα κινηθεί η διαδικασία για την επιβολή προστίμων, όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία.

Εν όψει της προεκλογικής περιόδου – αυτοδιοικητικές και ευρωεκλογές- ο Δήμος Ιωαννιτών απευθύνει έκκληση στα κόμματα να δείξουν σεβασμό στην πόλη και να αποφεύγουν την παράνομη αφισοκόλληση. Πρόκειται για μία μεγάλη πηγή ρύπανσης η συνέχιση της οποίας δεν μπορεί να επιτραπεί.

Ο Δήμος στο εξής δεν θα ανεχθεί ανάλογα φαινόμενα και θα επιβάλει όλες τις προβλεπόμενες κυρώσεις είτε πρόκειται για κόμματα, είτε για φορείς, είτε για ιδιώτες.

Περισσότερα

Ουάου καταστάσεις, δίχως πλέον ουάου εργαζόμενους και πολίτες…

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΌταν από την οικονομία της αγοράς (οικονομικός φιλελευθερισμός) περνάς στην κοινωνία της αγοράς (νεοφιλελευθερισμός), μια ήδη διαταραγμένη, κατακερματισμένη ζωή μετατρέπεται σε καθημερινή διαστροφή, βασισμένη σε μια εικονική πραγματικότητα. Στον νεοφιλελευθερισμό η εργασία παύει να είναι ένα ιδιαίτερο εμπόρευμα (οικονομικός φιλελευθερισμός) αυξημένης προστασίας και μετατρέπεται σε χύμα εμπόρευμα ο ίδιος ο εργαζόμενος. Και τα εμπορεύματα, αγαπητέ αναγνώστη, δεν έχουν δίκιο ή άδικο, ούτε ηθική τιμή, αλλά αποκλειστικά κάποια οικονομική τιμή.

Εδώ, ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον την παραμικρή ισχύ, εξουσία (power) και στην ουσία της παραγωγικής διαδικασίας παύει να εμφανίζεται και να γίνεται αποδεκτός ως παράγοντας παραγωγής κέρδους. Τώρα ως παράγοντας εμφανίζεται παραμορφωτικά, αποκλειστικά το κεφαλαιοκρατικό περιβάλλον, το όποιο περιβάλλον, ως μια ευαίσθητη, σοφή και λειτουργική, αν και απολύτως μυθική και αόριστη προσωπικότητα που αναγνωρίζει «power» αποκλειστικά στον και για τον εαυτό της, ο οποίος εκπροσωπείται από κάποιο διευθυντήριο. [Δοκίμασε ως εργαζόμενος, ακόμη και ως διευθυντής να άρθρωσης με αυθεντικό τρόπο «power»… αν θέλεις να απολυθείς, ή να εξαναγκαστείς σε παραίτηση. Αν είσαι πράγματι ισχυρός, η επιχείρηση θα εξαγοράσει την παραίτηση σου! Τώρα εξαγοράζει παραιτήσεις και το κράτος! Ουάου, ιδού ο νεοφιλελευθερισμός, που διδάσκει τα παιδιά τα αντίθετα από αυτά που (δια)πράττει, σαν τις ηγεσίες κάποιων εκκλησιών]. Εδώ πλέον η κοινωνικοοικονομική δομή αποκτά θεϊκά χαρακτηριστικά και ως τέτοια αναγνωρίζει μόνον την πίστη, την θυσία, το λειτουργικό του εκκλησιάσματος της αγοράς και την καρτερία, με την έννοια της άνευ όρων υποταγής των εργαζομένων. Η εργασία από δικαίωμα μετατρέπεται σε προνόμιο και στη συνέχεια μυθοποιείται κοινωνικά, ενώ απαξιώνεται οικονομικά… φυσιολογικά!

Ο νεοφιλελευθερισμός, λοιπόν, είναι ο απόλυτος απανθρωπισμός. Είναι το καθεστώς όπου η έννοια της αλλοτρίωσης του Μαρξ, εμφανίζεται πολύ αδύναμη για να ορίσει την πραγματικότητα των νεοφιλελεύθερων κοινωνιών. Ο Μαρξ, αν ζούσε σήμερα, θα ξεκινούσε από την αρχή τη «γενική του θεωρία». Αυτό που βιώνουμε δεν έχει σχέση με τον «καταραμένο» – για εμάς τους αριστερούς – οικονομικό φιλελευθερισμό του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για την άρνησή του, πρόκειται για την κατάργηση του φιλελευθερισμού στην πράξη. Πρόκειται, ας πούμε παραστατικά, για μια σταλινικού ή ναζιστικού χαρακτήρα ολοκλήρωση της αγοράς, όπου ο εργαζόμενος από γρανάζι της παραγωγής μετατρέπεται σε λιπαντικό μέσο αυτής και ρευστοποιείται ως προσωπικότητα.

Είμαι εργαζόμενος και δεν έχει σημασία, παρότι η ιδιωτική επιχείρηση με κολακεύει διαρκώς ως άτομο: «Εσύ είσαι η επιχείρηση», μου λέει, και εγώ καμαρώνω ο ηλίθιος! Τα κατάφερα, είμαι επιτυχημένος, είμαι με τους νικητές και όχι με τους ηττημένους! Εγώ, ξεπέρασα την ανθρώπινη φύση μου, που με ταλαιπωρούσε με οπισθοδρομικές ανάγκες, είμαι πλέον πολύτιμος, μια ολόκληρη επιχείρηση με ανθρώπινα μέλη (χέρια, πόδια και τα υπόλοιπα)! Και ως Εαυτός-επιχείρηση συναλλάσσομαι με τον κόσμο των επιχειρήσεων, εντασσόμενος, δηλαδή παραδιδόμενος, σε μια μεγαλύτερη επιχειρηματική δομή. Αυτή ξέρει το καλό μου! Δεν θα κλείσει ποτέ, μια και είναι έξυπνη μπίζνα, αλλά κι αν πτωχεύσει δεν θα φταίει αυτή, θα φταίει το κράτος που δεν ολοκληρώθηκε ως αγορά και διατηρεί ακόμη κάποιους δημοσίους υπαλλήλους!!! Άρα, εγώ, ο άνεργος πλέον, ξέρω ποιος είναι ο εχθρός μου: το κράτος των δημοσίων υπαλλήλων, που επιμένουν, τα καθάρματα, να διεκδικούν δικαιώματα! Αυτοί οι οπισθοδρομικοί φταίνε που έμεινε άνεργος ο Εαυτός-επιχείρησή μου!

Κάτι ανάλογο, ωστόσο λέει και το κράτος-επιχείρηση του νεοφιλελευθερισμού στον εργαζόμενο-πολίτη: «Εσύ είσαι το κράτος»! Ένα κράτος δίχως πολίτη (δημοκρατικά δικαιώματα), μια επιχείρηση δίχως εργαζόμενο (δικαιώματα). Ένας κόσμος «επιχειρηματιών», αποκλειστικά «επιχειρηματιών», όπου εξαφανίζεται καί ο εργαζόμενος καί ο πολίτης – ως ουσίες, οντολογίες, παράγοντες ισχύος. Άρα, δεν έχει νόημα ο άνεργος, ούτε δημοκρατική ουσία ο πολίτης. Σε πολύ λίγο δεν θα έχει, φίλε μου! Και εσύ μου μιλάς για επανάσταση α λα Λένιν και ο άλλος μιλά για εθνικοσοσιαλισμό και τα ρέστα! Είστε μακριά νυχτωμένοι και με το συμπάθιο! Διάβασα τις προάλλες ένα καινούργιο βιβλίο γυμνασίου για τους μαθητές στη Σουηδία και κατάλαβα μέσα σε μια παράγραφο, όσα δεν θα καταλάβει κάποιος διαβάζοντας όλα τα έντυπα της αριστεράς! Η επιχειρηματικότητα οριζόταν έξω από το πλαίσιο της οικονομίας, δίχως όρους της αγοράς, αλλά ταυτιζόταν πρόστυχα και πονηρά με την κοινωνικότητα. Αυτό είναι το τέλος όχι της έννοιας της ισότητας, αλλά το τέλος της ελευθερίας ως δικαίωμα. Ζούμε το τέλος του φιλελευθερισμού και όχι το τέλος του οποιουδήποτε σοσιαλισμού! Ο νεοφιλελευθερισμός υπονομεύει δραματικά τον φιλελευθερισμό και όχι τον σοσιαλισμό. Με τον δεύτερο «καθάρισε» τον περασμένο αιώνα, τώρα δολοφονεί τον φιλελευθερισμό, που, στην ουσία – οντολογικά – φοβόταν πάντα περισσότερο, η κάθε ολοκληρωτικού χαρακτήρα ηγεμονία. Και η παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού είναι πράγματι το αυταρχικότερο και πιο απάνθρωπο καθεστώς ολοκληρωτισμού, δίχως αμφιβολία.

Αυτό έμαθα από τον χώρο των επιχειρήσεων και όχι από τον χορό μου με τις επιστήμες της πολιτικής, της εθνικής οικονομίας, των διεθνών πολιτικών, και της διοίκησης (ηγεσίας). Και αυτό δεν αφορά μόνον στην Ελλάδα, αφορά σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες χώρες, τις οποίες θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως κοινωνίες της αγοράς. Αφορά ακόμη και σε χώρες όπως η Γερμανία, όπου για πολλούς και σύνθετους λόγους η ζωή σημαντικού μέρους του πληθυσμού δεν κανονίζεται αυτόματα από την αγορά. Εκεί υπάρχουν αντιστάσεις, αλλά μάλλον στο κάτω και στο άνω άκρο της αγοράς (σε αυτούς που δεν αγωνίζονται για την καριέρα τους και σε εκείνους που δεν ζουν (δεν νομιμοποιούν κοινωνικοπολιτικά την καθημερινότητά τους) για να δουλεύουν ή/και να ψωνίζουν. Το ίδιο παρατηρώ να συμβαίνει στην Σουηδία, μόνον που εδώ ο νεοφιλελευθερισμός έχει διαβρώσει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ανθρώπους κάτω των πενήντα: τους έχει τρελάνει, τους έχει κάνει νευρωτικούς και δραματικά αντιπαραγωγικούς, με την έννοια της έλλειψης δημιουργικότητας, με την έννοια της παρέμβασης στις δομές και όχι ασφαλώς με εκείνη της παρέμβασης για την δημιουργία προπαγανδιστικής εντύπωσης.

Αυτά τα χάλια παρατηρούσα και στην Ελλάδα με ορόσημο το 1990. Έβλεπες, πλησιάζοντας το 2000, να επικρατεί μια απολύτως χαζοχαρούμενη κουλτούρα στις επιχειρήσεις του ευρύτερου τομέα των υπηρεσιών. Ξετρελαμένα «κορίτσια» και «αγόρια» (στα τριάντα τους ή ακόμη και στα σαράντα τους), που ζούσαν τον μύθο τους στην αγορά, μιμούμενα χολιγουντιανές συμπεριφορές και διαμορφώνοντας αποκρουστικές, αντικοινωνικές στάσεις αγοραίου εγωτισμού. Μόστρα, πόζα, lifestyle και κούνημα, αλλά από ουσία μηδέν! «Ουάου, ουάου… ουάου»! Ήταν – και είναι – η γενιά του ουάου, η γενιά μιας κραυγής, αντί της ανθρώπινης φωνής και του λόγου, η άναρθρη γενιά του κουτσομπολιού και της περιπτωσιολογίας. Η πρώτη ουσιαστικά γενιά του νεοφιλελευθερισμού. Η γενιά που είχε – και έχει – χάσει την επαφή με τις αισθήσεις της, βιώνοντας την καθημερινότητά της με την εικονική προέκταση των αισθήσεών της και με τις αγοραίες παραισθήσεις της.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε δραματικά τα επόμενα χρόνια, μέχρι την στιγμή της κατάρρευσης του κράτους και του μύθου της αγοράς στην Ελλάδα: την έναρξη της διαδικασίας πτώχευσης και φτωχοποίησης με εσωτερική υποτίμηση – με το ξεφούσκωμα δηλαδή της αγοράς, που εξαιτίας του νεοφιλελεύθερου μοντέλου κατέληγε (συνεπαγόταν) το «ξεφούσκωμα» της ίδιας της κοινωνίας, με τραυματικές επιδράσεις στο υπερφίαλο Εγώ των «παιδιών»-στελεχών της αγοράς, πολλά εκ των οποίων σήμερα βρίσκονται εκτός αγοράς, ή ανήμπορα να υπηρετήσουν τον χολιγουντιανικό τους μύθο εντός αυτής – της διαρκώς υποβαθμιζόμενης ελληνικής αγοράς. Θυμάμαι την αίσθηση που απεκόμιζα μετά από συνεργασίες μου, ως σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας, με τα ανώριμα αυτά «παιδιά» του «Ουάου- νεοφιλελευθερισμού» που είχαν τοποθετηθεί μαζικά στην ηγεσία μεγάλων και «υπερ-μοντέρνων» ελληνικών επιχειρήσεων. Επέστρεφα σπίτι «άδειος»!

Κάποτε «έπιασα» έναν θεσσαλονικιό, σημαντικό επιχειρηματία, με μια επιχείρηση «κόσμημα» από το 1992 έως το 2008-10, στα νεόδμητα, «φανταχτερά», κεντρικά του γραφεία στο Μαρούσι και του είπα: «Να με συγχωρείς, αλλά δεν κάνατε καλά που εκκαθαρίσατε την παλαιά γενιά, κάνοντας γενικούς διευθυντές και διευθυντές τριαντάρηδες. Έπρεπε να φτιάξετε ένα μίγμα παλαιών-νέων και να περάσετε τους τριαντάρηδες πιο αργά στη ηγεσία, έτσι ώστε να προλάβουν να ωριμάσουν διοικητικά προηγουμένως. Είναι εκπαιδευμένα παιδιά, αλλά νομίζω πως απλώς κάνουν ότι καταλαβαίνουν τί τους λες, ενώ στην πραγματικότητα καταλαβαίνουν ελάχιστα και είναι ικανοί να πράξουν ακόμη πιο λίγα. Είναι πολύ «ουάου»! Σπαταλούν χρόνο και χρήμα, κατασκευάζοντας εικόνα, με προδιαγραφές δέους, εις βάρος της ουσίας, του βάθους της ανάπτυξής σας»! Με διέκοψε με χαμόγελο: «Αυτό θέλουμε σήμερα, σε αυτή τη φάση. Αυτό κάνουν όλοι όσοι τρέχουν στην αγορά και επεκτείνονται και απορώ πως δεν το καταλαβαίνεις εσύ», μου είπε.

Το καταλάβαινα, αλλά έβλεπα την τραγωδία πίσω από αυτό. Κάτι που διαπιστώνω, αναγνώστη μου, να ταλαιπωρεί την σημερινή ανάπτυξη και σε άλλες προηγμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες – θα σας φανεί ίσως περίεργο – ενώ εμφανίζονται ως μοντέλα που θέλουν να ακολουθήσουν κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί έλληνες, ως αγορές (κουλτούρα και πρακτικές) βρίσκονται σήμερα εκεί όπου βρισκόταν η Ελλάδα κατά το 2000-2004! Εννοώ στο επίπεδο της εξιδανικευμένης γενικής επιχειρηματικής και διοικητικής κουλτούρας (: τάσης), ασφαλώς, της περιόδου εκείνης.

Κοιτάξτε, θα σας περιγράψω το δράμα της νεοφιλελεύθερης αντίληψης της διοίκησης – στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αδιακρίτως – που πλέον συμπίπτει παραμορφωτικά με την επιχειρηματικότητα, ταυτίζοντας την κοινωνία με την αγορά, με δύο κουβέντες: Η νέα γενιά της διοίκησης που κυριολεκτικώς εκτοξεύτηκε από τα θρανία σε ηγετικά πόστα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα πολλών χωρών της ΕΕ, είναι η γενιά της εικόνας και όχι η γενιά των εννοιών. Σκέφτεται και αποφασίζει με λέξεις και εικόνες που εμφανίζονται να έχουν σημαντική καταναλωτική αξία (είναι προϊόντα μάρκετινγκ) συγκυριακά, ενώ λατρεύει την στατιστική που προσφέρει (δομεί) ελκυστική και προχωρημένη τεχνολογικά εικόνα και όχι την στατιστική που αναπροσδιορίζει διαρκώς τις μεταβλητές, αλλάζοντας τα κριτήρια στις ποιοτικές προσεγγίσεις, για να τα προσαρμόσει στην κοινωνικά μεταβαλλόμενη πραγματικότητα.

Υπάρχει ζήτημα κανονικότητας σε αυτήν τη νεοφιλελεύθερη αντιληπτική δομή των «παιδιών» του νεοφιλελευθερισμού, που τους αρέσει να αυτοπροσδιορίζονται ως οι σύγχρονοι άνθρωποι της αγοράς. Τι σημαίνει αυτό; Κατασκευάζουν τις προτάσεις τους ανάποδα: δεν έχουν μάθει να παράγουν έννοιες μέσω σαφώς προσδιορισμένων μεθοδολογικά αφηγήσεων, αλλά μέσω του εικονογράμματος λέξεων που «ψωνίζουν» στην αγορά – και στην αγορά της θεωρίας που έχει δημιουργηθεί από τα μέσα του 1990 στην Ευρώπη – όπως ψωνίζουν καταναλωτικά αγαθά, που στολίζουν την αναφερόμενη ταυτότητά τους. Σκέφτονται με λέξεις-εικόνες που καταναλώνουν σαν τα παπούτσια τους και τα αξεσουάρ της ένδυσής τους. Τις χρησιμοποιούν σήμερα με επιδεικτική μανία, για να τις πετάξουν, απορρίπτοντάς τες ως ντεμοντέ, αύριο. Έτσι οι λέξεις τους δεν αποκτούν νόημα μέσα από τις προτάσεις τους, αλλά οι προτάσεις τους νόημα από τις λέξεις-εμπορικές εικόνες τους!

Πρόκειται για το τέλος του πολιτισμού που δομείται μέσω μιας γνωστικής διαδικασίας, η οποία χαρακτηρίζεται από την αρχαιολογία και την γενεαλογία των εννοιών, ως πολιτικά προϊόντα που ορίζουν τάξεις πραγμάτων. Πρόκειται για το τέλος της οντολογίας και της επιστημολογίας για την δόμηση της ανθρώπινης γνώσης και συμπεριφοράς. Δεν υπερβάλω, πρόκειται για την αντιμετώπιση, από τον νεοφιλελεύθερο, του εξωτερικού χάους, μέσω της μετατροπής του σε εσωτερικό χάος, το οποίο ρυθμίζεται δια μιας εικονικής διαδικασίας φυγής από την πραγματικότητα της παραγωγής και των εργασιακών σχέσεων. Κάποια στιγμή, ζώντας σε ένα τέτοιο νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα του «Ουάου», έφτασε στο σπίτι μας η γυναίκα μου λέγοντας: «βίωσα ένα πολιτισμικό σοκ». Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί, πράγματι, ένα πολιτισμικό σοκ για όσους δεν αισθάνονται δέος με την Ανάληψή τους στους Ουρανούς της ολοκληρωτικής αγοράς, που αναπαριστά ολοκληρωτικές συμπροφορές, εμφανιζόμενος μάλιστα να αποστρέφεται τον ολοκληρωτισμό σαν λέξη, ενώ υπηρετεί ως έννοια!!! Και είναι σοκ, όχι διότι θίγεται η ισότητα μας και η σοσιαλιστική ουτοπία μας, αλλά τα βασικά συστατικά της ελευθερίας μας. Αυτή η ίδια η έννοια της κανονικότητας της ζωής μας ως χαλαρός έστω δημοκρατικός θεσμός.

Εδώ πλέον δεν υπάρχει κανονική, ανθρώπινη ζωή, έτσι όπως ορίστηκε στα καπιταλιστικά ή σοσιαλιστικά καθεστώτα της δημοκρατικής απόπειρας για οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων. Και αυτό επειδή, όπως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» του προηγούμενου αιώνα διέσυρε την σοσιαλιστική ιδέα, έτσι αντίστοιχα σήμερα, ο νεοφιλελευθερισμός διασύρει την φιλελεύθερη ιδέα. Κάπως έτσι ένας έλληνας σολιάζει στο «Βήμα», αναφερόμενος στον κυβερνητικό τραγέλαφο της ελληνικής κρίσης: «Στο τέλος ο Λαός θα αυτορυθμιστεί από μόνος του και θα αδιαφορήσει εντελώς για κάθε πολιτικό θέμα. Θα πληρώνει μόνο για τα προς το ζην και θα ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία του. Είμαστε πλέον στη φάση της απάθειας και της κόκκινης γραμμής. Η ζωή είναι πιο δυνατή από κάθε άλλο θέμα για να την σπαταλάμε ασχολούμενοι με τον κάθε κούφιο, ανόητο και ατσαλάκωτο γραφειοκράτη γηγενή ή ξένο. Με ανθρώπους ανέραστους, άοσμους, άχρωμους που μάλλον έχουν πεθάνει προ πολλού και απλά δεν το έχουν πάρει χαμπάρι». Καταλάβατε ανόητοι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, μύστες της «θρησκείας του νεοφιλελευθερισμού» πού οδηγείτε τα πράγματα στην Ελλάδα; Σε «Ουάου» καταστάσεις, δίχως πλέον «ουάου» εργαζόμενους και πολίτες!

Περισσότερα

Δυναμική Ελλάδα: Εκδήλωση στα Ιωάννινα 20/1

Συνεχίζονται οι πολιτικές διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς με εκδηλώσεις και στα Ιωάννινα. Στα πλαίσια αυτά σήμερα 20 Ιανουαρίου και ώρα 19.00 στο ξενοδοχείο Grand Serai, διοργανώνεται εκδήλωση της πρωτοβουλίας πολιτών «ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ», στην οποία κεντρικός ομιλητής είναι ο Ηλίας Μόσιαλος, καθηγητής του London School of Economics και το θέμα της εκδήλωσης θα είναι “ποιες πολιτικές για έξοδο από την κρίση;“. Την εκδήλωση θα προλογίσει ο Δημήτρης Σιώτος, μέλος της επιτροπής πρωτοβουλίας, ο οποίος θα αναφερθεί στην πρωτοβουλία «ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ» και την ιδρυτική της διακήρυξη. Το συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει ο καθηγητής ψυχιατρικής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων Πέτρος Σκαπινάκης.

Τι είναι η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ:  Η «Δυναμική Ελλάδα» είναι μια κίνηση πολιτών που στοχεύει στην κατάθεση και την προώθηση ιδεών και προτάσεων για το μέλλον αυτής της χώρας και στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη σύνθεση των προοδευτικών ιδεών. Η κίνηση είναι ένας χώρος συνεύρεσης και επεξεργασιών πολιτικών προτάσεων που μπορούν να γίνουν πράξη. Εδώ συναντιούνται οι σκέψεις ανθρώπων που, άσχετα από την ιδιαίτερη αφετηρία τους και το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας, προτάσσουν το συμφέρον της κοινωνίας και την κοινωνική δικαιοσύνη. Στοχεύουν στην υποστήριξη μιας ανταγωνιστικής και υγιούς οικονομίας και εναντιώνονται στις ομάδες πίεσης, στις συντεχνίες και στον εφήμερο πλουτισμό. Περισσότερα για την πρωτοβουλία, στην ιστοσελίδα www.dynell.gr.

Αναλυτικές πληροφορίες για την εκδήλωσηδηλώσεις συμμετοχήςhttp://www.facebook.com/events/404614139618060

Περισσότερα

Δυναμική Ελλάδα: Εκδήλωση στα Ιωάννινα 20/1

Συνεχίζονται οι πολιτικές διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς με εκδηλώσεις και στα Ιωάννινα. Στα πλαίσια αυτά στις 20 Ιανουαρίου και ώρα 19.00 στο ξενοδοχείο Grand Serai, διοργανώνεται εκδήλωση της πρωτοβουλίας πολιτών «ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ», στην οποία κεντρικός ομιλητής είναι ο Ηλίας Μόσιαλος, καθηγητής του London School of Economics και το θέμα της εκδήλωσης θα είναι “ποιες πολιτικές για έξοδο από την κρίση;“. Την εκδήλωση θα προλογίσει ο Δημήτρης Σιώτος, μέλος της επιτροπής πρωτοβουλίας, ο οποίος θα αναφερθεί στην πρωτοβουλία «ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ» και την ιδρυτική της διακήρυξη. Το συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει ο καθηγητής ψυχιατρικής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων Πέτρος Σκαπινάκης.

Τι είναι η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ:  Η «Δυναμική Ελλάδα» είναι μια κίνηση πολιτών που στοχεύει στην κατάθεση και την προώθηση ιδεών και προτάσεων για το μέλλον αυτής της χώρας και στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη σύνθεση των προοδευτικών ιδεών. Η κίνηση είναι ένας χώρος συνεύρεσης και επεξεργασιών πολιτικών προτάσεων που μπορούν να γίνουν πράξη. Εδώ συναντιούνται οι σκέψεις ανθρώπων που, άσχετα από την ιδιαίτερη αφετηρία τους και το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας, προτάσσουν το συμφέρον της κοινωνίας και την κοινωνική δικαιοσύνη. Στοχεύουν στην υποστήριξη μιας ανταγωνιστικής και υγιούς οικονομίας και εναντιώνονται στις ομάδες πίεσης, στις συντεχνίες και στον εφήμερο πλουτισμό. Περισσότερα για την πρωτοβουλία, στην ιστοσελίδα www.dynell.gr.

Αναλυτικές πληροφορίες για την εκδήλωση & δηλώσεις συμμετοχήςhttp://www.facebook.com/events/404614139618060

Περισσότερα

Δεν είμαστε λαός…

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, αρχειονόμος

Πόσες φορές κάθε μέρα λέμε την άνω έκφραση; Πολλές! Ειδικά όταν έχουμε κάποια συνδιαλλαγή με δημόσιο. Χτυπάμε βέβαια, του δημοσίους υπαλλήλους γιατί είναι ο εύκολος στόχος, όλοι όμως κατά βάθος έτσι είμαστε! Όπου μπορούμε να «κλέψουμε» κάτι, θα το κάνουμε. Γιατί όμως; Τόσο «κακός» λαός είμαστε; Είναι θέμα παιδείας θα πουν όλοι. Βασικά, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την ελευθερία! Παλέψαμε τόσο πολύ να την αποκτήσουμε και τώρα δε μπορούμε να την απολαύσουμε και κάνουμε τα πάντα για να τη χάσουμε.

Να βάλουμε δερβέναγα τους τροϊκανούς πάνω από το κεφάλι μας. Τέτοιο που είναι, καλά να πάθει. Ο έλληνας δε μπορεί να λειτουργήσει όταν του πεις «πρέπει να κάνεις αυτό για το οποίο πληρώνεσαι», αλλά μπορεί, όταν του πεις «αν δεν κάνεις αυτό για το οποίο πληρώνεσαι θα απολυθείς»! Με το φόβο λειτουργούμε καλύτερα.

Αλλά πάλι, όταν τον πιέσεις πολύ επαναστατεί. Όταν πάει στο εξωτερικό, δημιουργεί! Είναι από τους καλύτερους. Ίσως επειδή λειτουργεί μπροστά σε ξένους. Έτσι μάθαμε. Έτσι μεγαλώσαμε. Για την ελληνική οικογένεια είναι πρωτεύον θέμα η καλή συμπεριφορά των παιδιών μπροστά σε ξένους! Μετά στο σπίτι ας κάνουμε και καμιά ζημιά. Αλλά να μη πει ο ξένος «τι κακά παιδιά είναι αυτά»!

Περισσότερα

Κατάληψη πολιτών στη Δ.Ο.Υ. Πρέβεζας

Σε κατάληψη στη Δ.Ο.Υ. Πρέβεζας προχώρησαν σήμερα πολίτες από την περιοχή. Οι πολίτες διαμαρτύρονται για τις φορολογικές επιβαρύνσεις και τις έκτακτες εισφορές που έχουν επιβληθεί το τελευταίο διάστημα. Στην είσοδο της Δ.Ο.Υ. Πρέβεζας έχουν συγκεντρωθεί αυτή την ώρα δεκάδες πολίτες οι οποίοι έχουν αναρτήσει πανό και αφίσες στις οποίες το κεντρικό σύνθημα είναι: «ΔΕΝ ΕΧΩ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ».

Περισσότερα

Ανακοίνωση Γρ. Τύπου ΠΑΣΟΚ

Από το Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Σε αυτή τη δύσκολη και κρίσιμη περίοδο για τη χώρα μας, όλοι, απαιτείται να επιδείξουμε αυτοσυγκράτηση και σοβαρότητα. Πρώτιστο μέλημα όλων οφείλει να είναι η προάσπιση της Δημοκρατίας και η απρόσκοπτη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και των εκλεγμένων εκπροσώπων του Ελληνικού λαού. Αυτή η αναγκαία για τη χώρα συνθήκη, αφορά ιδιαιτέρως τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, όπως και στην Ευρώπη, έχουν πληρώσει ακριβά, ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, βίαιες ενέργειες που εκδηλώθηκαν δήθεν στο όνομα  των λαών. Εμπρηστικές ανακοινώσεις, με τις οποίες χαρακτηρίζεται ο Πρωθυπουργός «αρχιστράτηγος των εχθρών», η καταστροφή γραφείων Οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, ο προπηλακισμός βουλευτών, όπως και ο αποκλεισμός των σπιτιών τους, είναι ενέργειες ακραίες, απαράδεκτες, καλλιεργούν κλίμα βίας και δεν μπορεί παρά να είναι απολύτως καταδικαστέες από όλους τους δημοκράτες πολίτες.

Περισσότερα

Τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση;

Γράφει ο paratiritis
[email protected]

Μετά από μια περίοδο εκούσιας αποχής από την αρθρογραφία, επιστρέφω σήμερα προσπαθώντας να μοιραστώ τις σκέψεις μου για το επίκαιρο ελληνικό οικονομικό και πολιτικό ζήτημα. Κοιτάζω γύρω μου απορημένος, αδυνατώντας να καταλάβω πως μπορεί να υπάρχουν ακόμα Έλληνες που να εμπιστεύονται την κυβέρνηση αυτή. Ευτυχώς βέβαια, καθώς δείχνουν οι γενικευμένες λαϊκές αντιδράσεις, οι πολλοί έχουν ήδη «ξυπνήσει» και έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει. Οπότε, όπως φαίνεται, οι πολιτικές εφεδρείες της παρούσας κυβέρνησης είναι οι λίγοι βολεμένοι, μερικοί αμετανόητα ιδεαλιστές καθώς και αιθεροβάμονες του «σοσιαλισμού», κατάλοιπα άλλων εποχών που έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Όμως το ερώτημα όσων αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία την πολιτική και οικονομική επικαιρότητα, χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς του κομματισμού και ατομικού οικονομικού συμφέροντος, είναι ΕΝΑ: ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ ΓΕΝΕΣΘΑΙ!

Για να μπορέσουμε να κάνουμε μια πολύ βασική ανάλυση, πρέπει να δούμε τα παρακάτω σημαντικά ζητήματα:

1. Ποιό είναι ακριβώς το πρόβλημα
2. Τι έγινε (και τι δεν έγινε) μέχρι σήμερα
3. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ και ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να γίνει

1. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ:

Το πρόβλημα αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι μόνο οικονομικό ή για να ακριβολογώ δημοσιονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και έχει να κάνει με το ότι το πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση (1974) ως σήμερα λειτουργεί βαθιά αντιοικονομικά (με την έννοια της μη εκτίμησης των οικονομικών ζητημάτων ως πρωταρχικά στις πολιτικές αποφάσεις) και εν γένει λαϊκίστικα.

Στο οικονομικό επίπεδο, ΔΕΝ είναι είναι αυτό που προβάλλεται από κάθε πλευρά της κυβερνητικής επικοινωνιακής μηχανής, δηλαδή το δημόσιο έλλειμμα το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι κυρίως το χρέος. Αυτό είναι που προκαλεί την υπερφορολόγηση (είμαστε η χώρα με τη μεγαλύτερη φορολόγηση στον κόσμο!) και που στραγγαλίζει την Ελληνική Οικονομία.

Το χρέος αυτό, πνίγει σήμερα τον Έλληνα. Γιατί αυτόν και μόνο πνίγει. Αυτός και μόνο το πληρώνει (το “εξυπηρετεί” κατά τη chic διατύπωση των κυβερνώντων!). Και το χρέος αυτό αγαπητοί φίλοι οφείλεται κυρίως σε τόκους και πανωτόκια των δανείων του παρελθόντος (ξέρετε, τότε που κάναμε λαοφιλή πολιτική με δανεικά, τότε που διορίζαμε τον κάθε ανίκανο στο δημόσιο, και τότε που κάναμε φαραωνικού μεγέθους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ “δεν είχαμε να φάμε”).

Και πόσο είναι αυτό το χρέος;; Ξεπερνά σήμερα τα 350 δις Ευρώ, εκ των οποίων περισσότερα από 220 δις [κατά τον κ. Π. Δούκα – πρώην υφυπουργό οικονομικών και παλαιότερα κορυφαίο τραπεζίτη] οφείλονται σε τόκους τόκων !!!

Περισσότερα