Μεγαλειώδεις αντιδράσεις στην Ήπειρο

Καθολικό μέτωπο αντίδρασης σε όλες τις πόλεις της Ηπείρου διαμορφώθηκε στις χθεσινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, με δεκάδες φορείς και εκπροσώπους να συμμετέχουν. Από μισθωτούς και συνταξιούχους, μέχρι εργαζομένους ΟΤΑ και οδηγούς φορτηγών και ταξί. Μεγάλη συμμετοχή καταγράφηκε από τα μέλη του ΠΑΜΕ. Στην πόλη των Ιωαννίνων εκτιμάται ότι συμμετείχαν στη διαμαρτυρία πάνω από 10.000 άτομα, κάνοντας τη μια από τις πιο επιτυχημένες διαδηλώσεις όλων των εποχών στην Ηπειρωτική πρωτεύουσα. Τα συνθήματα ήταν επικεντρωμένα στην κυβερνητική οικονομική πολιτική και κυρίως στα εισπρακτικού χαρακτήρα μέτρα του τελευταίου διαστήματος. Επίσης μεγάλες συγκεντρώσεις είχαμε και στις υπόλοιπες Ηπειρωτικές πρωτεύουσες, με τις πληροφορίες από την Πρέβεζα, την Άρτα και την Ηγουμενίτσα να αναφέρουν ότι και εκεί οι συγκεντρώσεις ήταν εντυπωσιακές και από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών. Οι συγκεντρωμένοι σε όλες τις πόλεις ανανέωσαν το ραντεβού τους για σήμερα Πέμπτη, οπότε αναμένεται οι αντιδράσεις να κλιμακωθούν.

Περισσότερα

Άλλος κουρεύεται και άλλος πληρώνει…

Γράφει ο paratiritis
facebook.com/paratiritisa

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας μια παράσταση. Μια παράσταση θεάτρου του παραλόγου! Έχουμε ακούσει να προσπαθούν να μας πείσουν με αστεία επιχειρήματα, τα οποία δεν στέκουν σε καμία σοβαρή κριτική, ότι θα πρέπει να καταφύγουμε στο Δ.Ν.Τ. και την τρόικα, προκειμένου να μη “χρεοκοπήσουμε”, μη διευκρινίζοντας βέβαια ποιος ακριβώς θα είχε το πρόβλημα σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας.

Σήμερα, μετά από δεκάδες παλινωδίες και πισωγυρίσματα, ενώ  βρισκόμαστε εναγκαλισμένοι θανάσιμα με την τρόϊκα, και έχουμε αποδεχτεί στο ακέραιο της πολιτικές που μας καταδικάζουν σε υπανάπτυξη, φτώχεια και κοινωνική αποδόμηση, έρχεται η νέα μεσσιανική αποκάλυψη: Το “κούρεμα” (haircut) του ελληνικού χρέους! Η λύση που πλασάρεται ως “πανάκεια” από την (ανύπαρκη) κυβέρνηση και που αφήνεται να εννοηθεί ότι θα μας λύσει προβλήματα…

Ας δούμε όμως μερικές παραμέτρους που σχετίζονται με το ζήτημα, έχοντας πάντα υπόψη ότι η σημερινή κυβέρνηση παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο ύψος του 125% του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει πρακτικά (επειδή δεν είναι όλοι οικονομολόγοι και εύκολα παραπληροφορούνται στα θέματα αυτά), ότι το έτος 2009 το ελληνικό δημόσιο (για το κράτος μιλούμε εδώ) χρωστούσε 1,25 φορές το ποσό που αντιπροσωπεύει η ετήσια παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών σε όλη τη χώρα. Ή για να το εκφράσουμε χρηματικά, παρέλαβε χρέος 298 δισ. ευρώ. το οποίο ήταν πληρωτέο σε ΙΔΙΩΤΕΣ στο μέλλον (τράπεζες, ταμεία, ελληνικά και ξένα, πάντως ΟΧΙ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ – προσέξτε το αυτό).

Περισσότερα

Ελληνική οικονομία: Ωρα μηδεν(;)

Γράφει ο paratiritis
facebook.com/paratiritisa

Αναλογιζόμενος τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια στην ελληνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία, δεν μπορείς παρά να στενοχωρηθείς βαθιά… Βλέπεις μια κυβέρνηση η οποία αφ’ ενός δεν μπορεί να κάνει τίποτε σωστά, αφ’  ετέρου με παραλείψεις και καθυστερήσεις επέβαλε τη σιδηρά επιτήρηση των δανειστών στη χώρα. Το ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση, δεν χρειάζεται να το επικαλεστώ. Επίσης, δεν χρειάζεται και να το τεκμηριώσω με στοιχεία χρέους – ελλείμματος – ανεργίας – ύφεσης [όλα είναι συντριπτικά αρνητικά]. Αρκεί να ρίξει ο καθένας μια ματιά στην αγορά, στη γειτονιά του, στους συγγενείς τους και θα βγάλει όλα τα συμπεράσματα μόνος του.

Πολλοί αναλώνονται στο ερώτημα αν η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα ανικανότητας ή αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής να οδηγηθεί η οικονομία εδώ. Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία και για τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιήθηκαν στη στατιστική καταγραφή των στοιχείων των ελλειμμάτων κ.λ.π. Αυτά τα ερωτήματα, είναι βέβαια σημαντικά, αλλά λίγο ενδιαφέρουν έχουν για το σήμερα. Πιο ενδιαφέροντα θα είναι για τον ιστορικό του μέλλοντος, ο οποίος και θα τα απαντήσει με ακρίβεια. Αυτό που είναι κυρίαρχο σήμερα, είναι ότι η Ελλάδα, πολίτες και επιχειρήσεις, δεν αντέχει άλλο!

Δεν είναι σχήμα λόγου, δεν είναι έκφραση – κλισέ. Είναι καθημερινή διαπίστωση! Όλοι είναι δυσαρεστημένοι με την κατάσταση, από όποια πλευρά της κοινωνίας και να βρίσκονται. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι δεν δείχνουν να το έχουν αντιληφθεί ιδιαίτερα. Φαίνονται εγκλωβισμένοι στο δικό τους κόσμο, μεγαλοπρέπειας και προνομίων και δεν καταδέχονται ούτε καν να κοιτάξουν τους πολλούς που υποφέρουν. Κάποτε, μιλούσαμε για όρια φτώχειας και πόσοι πολίτες βρίσκονται κάτω από αυτά. Σήμερα, η συζήτηση έχει πλέον μετατοπιστεί στο ότι πολλοί Έλληνες, αντιμετωπίζουν πλέον σοβαρό πρόβλημα πρόσβασης σε βασικά αγαθά και αρκετοί έχουν πλέον πρόβλημα επιβίωσης…

Περισσότερα

Κ. Τασούλας για ανασχηματισμό

Ο βουλευτής Ιωαννίνων και Γενικός Γραμματέας της Κ.Ο της Ν.Δ. κ.Κώστας Τασούλας με αφορμή τον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Το ΠΑΣΟΚ αφού σε ώρες κορυφαίας και πρωτοφανούς εθνικής δοκιμασίας περιπλανήθηκε σε προσχηματικές αναζητήσεις δήθεν συναινέσεων και δήθεν κυβερνήσεων κοινής σωτηρίας, φαίνεται να επανήλθε στην μοναδική και τεράστια ευθύνη που έχει.  Να κυβερνήσει τη χώρα.  Επανήλθε όμως;  Αυτό θα το δείξει η πράξη.  Η ίδια πράξη που έδειξε πως η οικονομικής του πολιτική δεν βγαίνει, πως προκαλεί μόνο ύφεση, ανεργία και λουκέτα στις αγορές, πως βυθίζει την οικονομία σε επικίνδυνες επιδεινώσεις ενώ απελπίζει την κοινωνία, όταν δεν την οδηγεί σε ξεσπάσματα.

Περισσότερα

Οι επιτήδειοι σε νέες περιπέτειες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η χθεσινή συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής, σχετικά με την ανάμειξη της χώρας μας στην κρίση της Λιβύης, παρότι δεν μοιάζει να προσελκύει το ενδιαφέρον, θα μείνει στην ιστορία, τουλάχιστον για συμβολικούς λόγους. Η φράση του πρωθυπουργού «η Ελλάδα δεν είναι επιτήδειος ουδέτερος» και η γενικότερη προσέγγιση του, καθώς και η επιτήδεια απουσία Σαμαρά, ο οποίος έδωσε βήμα στον κ. Αβραμόπουλο, για να ακουστεί από αυτόν και όχι από το δικό του στόμα ο λόγος της Νέας Τάξης πραγμάτων στην περιοχή μας, έχει τεράστια σημειολογική αξία.

Η πολιτική, φίλοι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σημειολογική έκφραση σχέσεων εξουσίας, οι όποιες αναπαριστώμενες μέσω του πολιτικού λόγου και της πολιτικής πρακτικής διαμορφώνουν ταυτότητες και συμφέροντα. Χθες το βράδυ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έδειξαν ποια συμφέροντα εκφράζουν στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής και κάτι ακόμη χειρότερο: ότι αδιαπραγμάτευτα εκχωρούν τη λαϊκή κυριαρχία στην εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων. Ότι δηλαδή έκανε η κυβέρνηση στο ζήτημα της οικονομίας. Όπως δεν διαφέρει ο σημερινός δικομματισμός στην οικονομική πολιτική, έτσι δεν διαφέρει και στην εξωτερική πολιτική. Είναι, αυτή την στιγμή, οι δύο όψεις του ίδιου πολιτικού νομίσματος και ας αγωνίζονται να διαφοροποιηθούν.

Χθες έγινε φανερό ότι η αρχή της μη – στρατιωτικής εμπλοκής της χώρας, σε επιχειρήσεις στην περιοχή μας εγκαταλείπεται επιτηδείως. Έτσι ερμηνεύεται η δήθεν έντιμη και παλικαρίσια φράση του πρωθυπουργού «η Ελλάδα δεν είναι επιτήδειος ουδέτερος». Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος των Financial Times να είναι ουδέτερος και τι πάει να πει ουδέτερος; Εδώ όπως είπε «θα είμαστε παρόντες, με τη δύναμη των αρχών μας και των διπλωματικών μας πρωτοβουλιών. Με τον σεβασμό στις διεθνείς και συμμαχικές μας υποχρεώσεις, με την αλληλεγγύη μας στο λαό της Λιβύης και στη δημοκρατική αναγέννηση της περιοχής»! Οι αρχές του κ. Παπανδρέου καταγράφηκαν με την εσπευσμένη και κατόπιν ακυρωμένη απόφαση του ΚΥΣΕΑ, να στείλει η χώρα – από τους πρώτους μάλιστα – μαχητικά αεροσκάφη να προστατεύσουν αυτούς που θα βομβάρδιζαν στόχους στη Λιβύη. Με αυτό τον τρόπο σκέφτηκε αυθόρμητα ο ανθρωπιστής Γιώργος Παπανδρέου να αναπτύξει την διπλωματική του επιτηδειότητα, επιδεικνύοντας «την αλληλεγγύη μας στο λαό της Λιβύης και στη δημοκρατική αναγέννηση της περιοχής»! Ευτυχώς που η διεθνής συγκυρία ( εμπλοκή στο ΝΑΤΟ και στον ΟΗΕ) και η αντίδραση του ελληνικού λαού του «έκοψε» τα φτερά: τα πολεμοχαρή ένστικτα δηλαδή, και αυτή την φορά δεν έστρεψε τα μαχητικά αντί για το ψεύτικο πιστολάκι εναντίον αυτών που απειλούν τα συμφέροντα της χώρας!

Περισσότερα

Η κοινωνική παθολογία του… Τζόγου!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το σημερινό μου θέμα γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο καθώς μαζί με την πρωτοχρονιά έρχονται τα «ΦΡΟΥΤΑΚΙΑ» σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας (ένα ακόμη «αναπτυξιακό» μέτρο της Κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής!)

Παραμονή πρωτοχρονιάς πολλοί θα καθίσουν έτσι για «το καλό του χρόνου» σε κάποιο τραπέζι για να δοκιμάσουνε την… Τύχη τους. Υπάρχουν και κάποιοι συνάνθρωποι μας που επιδίδονται ένα εξάμηνο πριν την Πρωτοχρονιά, και συνεχίζουν το επόμενο εξάμηνο, με μανία στο κυνηγητό της Τύχης το οποίο σε παγκόσμια κλίμακα έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα, σε ιεροτελεστία, σε φοβερά επικερδή απασχόληση για Κράτη, ιδιώτες και οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά που ρέουν από το περίσσευμα των ευπόρων αλλά και από το υστέρημα των απόρων.

Μία από τις ιδιομορφίες του τζόγου είναι ότι καθώς βουλιάζουμε στην ανέχεια και την οικονομική ανασφάλεια σε αντίστροφη φορά αυξάνει περισσότερο και η τάση μας να… τζογάρουμε.

Περισσότερα

Η Ουγγαρία έδειξε το δρόμο…

Γράφει ο paratiritis
para_tiritis@yahoo.com

Όπως έχει λεχθεί, “τα πραγματικά μεγάλα ιστορικά γεγονότα περνούν απαρατήρητα”. Είτε λόγω σκοπιμοτήτων, είτε λόγω αδιαφορίας, είτε λόγω άλλων καταστάσεων, πολλές φορές στην εποχή μας δίπλα μας συμβαίνουν ιστορικά γεγονότα τα οποία ελάχιστοι αντιλαμβάνονται. Ένα τέτοιο γεγονός καταγράφει η ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών: Η δυναμική αντίθεση της Ουγγαρίας (“επανάσταση” κατ’ άλλους), κατά του ΔΝΤ και της αντίστοιχης τρόικας. Αν εμβαθύνει κάποιος στο ιστορικό της διένεξης θα εντυπωσιαστεί από τις ομοιότητες με την κατάσταση στη χώρα μας:

Η Ουγγαρία είναι μια μικρή κεντροευρωπαϊκή χώρα των 10 εκ. κατοίκων, κυρίως αγροτικής οικονομίας, με πολλά εύφορα εδάφη (περίπου τα 2/3 της), κάποια βαριά βιομηχανία (π.χ. εργοστάσια αυτοκινήτων Audi και Suzuki) αλλά και σημαντικούς ορεινούς όγκους (Άλπεις, Καρπάθια κ.λ.π.). Υπήρξε ιστορικά σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, με μεγάλη γεωστρατηγική και γεωπολιτική αξία. Υποδουλώθηκε από τους Οθωμανούς για 160 χρόνια, αποτέλεσε μέλος της πάλαι ποτέ Αυστρουγγρικής αυτοκρατορίας και τελικά τον 20ο αιώνα βρέθηκε στο λεγόμενο “Ανατολικό μπλοκ”.

Τα τελευταία χρόνια, άστοχες κυβερνητικές αποφάσεις και πολιτικές δημιούργησαν μεγάλα οικονομικά προβλήματα στη χώρα, με αποτέλεσμα το 2008 να βρεθεί σφιχταγκαλιασμένη με το Δ.Ν.Τ. και τους διεθνείς πιστωτές (διάβαζε “διεθνείς τοκο-τραπεζίτες”), σε ένα μοντέλο παρόμοιο με τη δική μας χώρα.

Οι τραπεζίτες του ΔΝΤ χορήγησαν 20 δις Ευρώ δάνειο στην Ουγγαρία και αμέσως άρχισαν να απαιτούν: Μειώσεις μισθών, κατάργηση κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα κλειστών επγαγγελμάτων κ.λ.π. (σας θυμίζει κάτι;;;). Μάλιστα, τυχαίνει η κυβέρνηση που έβαλε τη χώρα στο ΔΝΤ να ήταν και …σοσιαλιστική! (αυτό κι’ αν σας θυμίζει κάτι!)

Μέσα σε μόλις δύο χρόνια, οι Ούγγροι πολίτες έφθασαν σε τραγική οικονομική κατάσταση: Το μέσο ετήσιο εισόδημα διαμορφώθηκε περί τα 9.500 Ευρώ … (στη χώρα μας θεωρείται φτωχός όποιος συγκεντρώνει μόνο τόσο εισόδημα), χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν (σας θυμίζει κάτι και αυτό;;;), η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 12% και γενικότερα, η οικονομία της χώρας βρέθηκε σε μια ζοφερή κατάσταση. Τα αποτελέσματα; Πενιχρά: από 9% έλλειμμα, μετά 2-3 χρόνια σκληρής λιτότητας έπεσε μόλις στο 4%.

Στις αρχές όμως του 2010 υπήρξε έντονη κοινωνική δυσαρέσκεια, πράγμα που αποτυπώθηκε και στα αποτελέσματα των εκλογών: Το σοσιαλιστικό κόμμα που κυβερνούσε το 2008 και έλαβε την απόφαση προσφυγής στο ΔΝΤ και ουσιαστικά καταβαράθρωσε την Ουγγαρία, κατάφερε να συγκεντρώσει μόλις το … 19% των ψήφων ενώ το δεξιό συντηρητικό το … 53% – ποσοστά πρωτοφανή για δημοκρατική χώρα!

Το ενδιαφέρον όμως δεν βρίσκεται στο ιστορικό της Ουγγρικής πολιτικο-οικονομικής κατάστασης, αλλά στο τι έγινε μετά: Με το που ανέλαβε η συντηρητική κυβέρνηση, οι ΔΝΤ – τρόικες έσπευσαν να κατοχυρώσουν τα “οικόπεδα τους” στη χώρα (τις συμφωνίες τους) – πάντα προνοητικοί… Κατέφθασαν λοιπόν και άρχισαν να ζητούν περισσότερες μειώσεις, ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση του πληθυσμού, περισσότερα προνόμια για αυτούς και τους ντόπιους εκπροσώπους τους, τους Ούγγρους τραπεζίτες, φυσικά αδιαφορώντας πλήρως για τον ντόπιο πληθυσμό, ενδιαφερόμενοι μόνο για την είσπραξη των τόκων των δανείων τους.

Σε μια κίνηση “ματ” όμως η νέα Ουγγρική κυβέρνηση, ήρθε σε ευθεία σύγκρουση μαζί τους και αντί να λάβει τα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτούσαν και να αυξήσει περισσότερο τους φόρους, απάντησε δυναμικά με … ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΣΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ! Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την κόντρα της κυβέρνησης από τον κεντρικό τραπεζίτη (άκουσον άκουσον!). Η κυβέρνηση του ζήτησε να παραιτηθεί και εκείνος αρνήθηκε! Τότε λοιπόν έγινε η 2η κίνηση “ματ”: Του μείωσαν το μισθό από 30.000 Ευρώ το μήνα (!!!) σε 7.500 οπότε και αποχώρησε αμέσως!

Σημειώστε δε και κάτι άλλο: Οι Ούγγροι επέβαλαν τριετή έκτακτη φορολογία στις τράπεζες 0,45% όχι επί των κερδών (αυτά εύκολα “μαγειρεύονται” σε μια μεγάλη εταιρεία, όπως είναι γνωστό), αλλά επί του τζίρου, ώστε να μη μπορούν να την αποφύγουν με κανένα τρόπο οι τραπεζίτες!

Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον το τι τροπή θα πάρει στο μέλλον η Ουγγρική οικονομία… Όπως επίσης και με τι τρόπο θα απαντήσουν στην “απείθαρχη κυβέρνηση” οι τραπεζίτες. Προσωπικά πάντως, θεωρώ τις εξελίξεις στην Ουγγαρία ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά ιστορικά γεγονότα του καιρού μας. Προς το παρόν όμως, ένα είναι το σίγουρο:

Οι Ούγγροι έδειξαν το δρόμο! Τα μνημόνια ΔΕΝ είναι μονόδρομος!

Περισσότερα

Ζητείται πολιτική στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σήμερα στη χώρα μας ζητούνται λεφτά, αν και θα έπρεπε να ζητείται πολιτική. Δίχως πολιτική λεφτά δεν βρίσκονται. Η πολιτική νοηματοδοτεί, κατασκευάζει, σηματοδοτεί κοινωνικά και χρωματίζει το χρήμα. Αν δεν υπάρχει πολιτική σε μια χώρα, τότε η οικονομική διάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο μηχανισμός που ιδεολογικοποιεί την διακυβέρνηση αποκλειστικά σε ένα νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια υπόγεια λειτουργία του πολιτικού φαινομένου που επικαλύπτεται έντεχνα από τον ιδεαλισμό του οικονομικού ορθολογισμού. Σε αυτή την περίπτωση το χρήμα παράγεται στην αγορά και καταναλώνεται με όρους αγοράς και όχι κοινωνίας. Το χρήμα, δηλαδή, χρησιμοποιείται για την χειραγώγηση των κοινωνικών δυνάμεων και την καθυπόταξη του λαού στην εξουσία εκείνων που ελέγχουν την παραγωγή και διακίνηση του χρήματος. Άρα το χρήμα όταν δεν παράγεται πολιτικά σε μια χώρα, υπάρχει για να καθυποτάσσει τους δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου σε αόρατες, ανεξέλεγκτες από τον λαό ηγεμονίες, υπό το απίθανα διασκεδαστικό όνομα «αγορές». (Τα σοσιαλιστικά καθεστώτα στην ανατολική Ευρώπη και την Ευρασία κατέρρευσαν όχι διότι ξέμειναν από λεφτά, αλλά επειδή η γραφειοκρατία δολοφόνησε την πολιτική, η οποία προηγουμένως αυτο-ακυρώθηκε εξορίζοντας την δημοκρατία) Δίχως δημοκρατία το χρήμα δυσχεραίνει αντί να διευκολύνει την διοικητική και κοινωνική οργάνωση, ενώ σε μια ψευδεπίγραφη δημοκρατική τάξη, το χρήμα αποτελεί αποκλειστικά εξουσιαστικό μηχανισμό. Κάνει δηλαδή πολιτική, δίχως να το δηλώνει. Αντικειμενοποιεί την εξουσία κατά τον πιο ανήθικο νομιμοποιητικά τρόπο.

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης περάσαμε από δύο φάσεις: πρώτα ζήσαμε την κομματικοποίηση της διοίκησης και μετά τα μέσα του 1990 τον εκδιοικητισμό (γραφειοκρατικοποίηση της πολιτικής), που βαπτίστηκε εκσυγχρονισμός. Σήμερα βιώνουμε την διάσταση της τεχνοκρατικοποίησης της ίδιας της πολιτικής διαδικασίας, με όρους μάλιστα αγοράς (επιχείρησης) και όχι ευρύτερα πολιτικής οικονομίας. Δηλαδή, η εξέλιξη βαδίζει από το κακό στο χειρότερο, με αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση του κράτους και την κοινωνική κρίση.

Η αιτία αυτής της παθογένειας είναι ότι στη χώρα μας ποτέ δεν ευδοκίμησε η πολιτική. Η πελατειακή οργάνωση του κράτους δεν το επέτρεψε. Όταν κομματικοποιείται η διοίκηση, οι εξουσίες και οι θεσμοί παύουν να υπηρετούν την δημοκρατία, ενώ θεμελιώνεται η διαφθορά και η διαπλοκή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση συντεχνιακών συμφερόντων στο χώρο της διοίκησης, τα οποία στο βαθμό που αφεθούν ελεύθερα, συστήνουν μια δική τους πολιτική μεθοδολογία (εκδιοικητισμός), που τείνει να  ακυρώσει τον ιδεολογικό χαρακτήρα της ίδιας της πολιτικής. Η διαπλοκή, έτσι, διαιωνίζεται και η διαφθορά ενσωματώνεται στην θεσμική λειτουργία. Στην τελευταία, σημερινή, διάσταση η πολιτική θεωρείται παράγωγο της τεχνοκρατικής λογικής, η οποία λαμβάνει μη επιστημονικό, μεταφυσικό χαρακτήρα, συστήνοντας έναν ιδιόμορφο φονταμενταλισμό: την θεοποίηση της ικανότητας της αγοράς να βρίσκει λειτουργικές λύσεις στην χάραξη οικονομικής πολιτικής. Εδώ πλέον όλες οι προσεγγίσεις της θεωρίας των οργανώσεων πετιόνται στα σκουπίδια και κυριαρχεί το επιχειρηματικό μοντέλο, μετατρέποντας την κοινωνία σε αγορά και την πολιτική σε τέχνη περί το διοικείν και οργανώνειν δίχως ιδεολογικά, εθνικά, τοπικά, γεωπολιτικά κ.α. χαρακτηριστικά. Με δύο λόγια η χώρα παύει να είναι χώρα, αλλά  οικονομικός χώρος που πρέπει να λειτουργήσει ως κοινωνία. Προφανώς πρόκειται για  την δόμηση μιας ψευδο-κοινωνίας με απολιτικά χαρακτηριστικά. Ένας χώρος όπου η οργάνωση της εξουσίας θα επιβάλλεται από πάνω και δεν θα δομείται μέσω της κοινωνικής συναίνεσης και του πολιτικού αγωνισμού  στο πλαίσιο της πλουραλιστικής δημοκρατίας. Αυτό έχει ασφαλώς ως άμεσο αποτέλεσμα την υποβάθμιση του κοινοβουλίου και του ρόλου των κομμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσεται και το ιδεολόγημα του  «υπερκομματισμού», που έχω σχολιάσει σε προηγούμενο σημείωμα μου.

Αυτά τα νέα  «πολιτικά» ήθη υπηρετεί ο Γιώργος Παπανδρέου και δυστυχώς παρατηρώ να μην γίνονται αντιληπτά από την πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων ως τέτοια. Αν γίνονταν, τότε το ΠΑΣΟΚ θα εξεγείρετο και οι υπόλοιποι θα είχαν αντιληφθεί ότι ζούμε μια πολιτική ανωμαλία μεγαλύτερη από τις προηγούμενες περιόδους, που απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση. Προφανώς όμως και τα υπόλοιπα κόμματα είναι μέρος του ίδιου προβλήματος και αδυνατούν να ξεφύγουν από τις σχέσεις που συντηρούν τις ηγεσίες τους. Δεν μπορούν να πράξουν κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά  κάτι διαφορετικό από εκείνο που συνήθισαν να κάνουν.  Έτσι τηρούν επιμέρους διατάξεις του συντάγματος, μη διανοούμενα να υπερασπιστούν το πνεύμα του καταστατικού χάρτη της χώρας, θέτοντας την δημοκρατική πρακτική, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και της λειτουργίας των θεσμών, υπεράνω του μικροκομματικού συμφέροντος.

Έτσι σήμερα φτάσαμε να παρακολουθούμε όλοι τον πρωθυπουργό από την μια να αγωνίζεται να παρακάμψει το σύνταγμα, ενώ από την άλλη να  συγχέει την επιστήμη με την γραφειοκρατική τεχνική και την πολιτική με την διοικητική οργάνωση. Και σαν να μην έφτανε αυτό να βλέπεις όλα τα ΜΜΕ και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος να συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ή να διαβουλεύονται σε αυτό το πλαίσιο! Δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο: η επιστημονική μεθοδολογία, εξευτελίζεται μετατρεπόμενη σε μια δήθεν πολιτική μεθοδολογία, την ίδια στιγμή που η πολιτική μεθοδολογία ανάγεται σε μια μορφή ψευδεπίγραφης επιστήμης: της τεχνικής (τέχνης!!) του εφικτού!!

Παλαβά πράγματα σε μια χώρα που η πολιτική πέρασε ξώφαλτσα και η επιστήμη ποτέ δεν χωνεύτηκε ως μεθοδολογία σε συνάρτηση με την θεωρία και την φιλοσοφία που βρίσκεται πίσω από την τελευταία. Παρατηρώ πολιτικοί που φέρουν ακαδημαϊκούς τίτλους να μπερδεύουν τον positivism (ρωτώντας γιατί;) και τον constructivism (ρωτώντας πως;) με την πολιτική υπόθεση της διακυβέρνησης, δομώντας εν τέλει επιστημονικοφανείς research questions, με τις οποίες βέβαια δεν παράγεται ιδεολογικοποιημένη πολιτική, αλλά νομιμοποιούνται απλώς πολιτικές επιλογές, με κριτήριο «τι γράφει το μνημόνιο» ή «τι λέει το ΔΝΤ» ή « τι λέει η συμβουλευτική επιτροπή του Γιώργου», αποτελούμενη από τους:  Kevin Featherstone, Richard Parker, Roger Wilkins, Kevin Rudd, Leif Pagrotsky, Jeoff Mulgan – και ασφαλώς από  δύο άτυπες ντουζίνες ξένων ειδικών.

Αγαπητοί φίλοι, μπερδεύεται το πράγμα. Ολόκληρη η Ελλάδα βρίσκεται σε σύγχυση.

Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα χαράσσουν επιμέρους πολιτικές, δίχως να είναι πολιτικοί, διότι δεν υπάρχουν πολιτικοί στη κυβέρνηση, ενώ ακόμη και στην αριστερά δεν φαίνεται να κατανοεί το πολιτικό προσωπικό – ή δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να  καταλάβει – τι εστί δημοκρατική πολιτική και πώς  διαμορφώνεται το θεσμικό πλαίσιο που θα απαντήσει από εκεί και έπειτα με οργανωτικά, τεχνοκρατικά μέσα στην ανάγκη η πολιτική να επιφέρει κοινωνικό αποτέλεσμα. (Για την λεγόμενη κεντροδεξιά καλύτερα να μην πω τίποτα. Αυτοί έχουν μείνει στην διακονία του παλαιοκομματικού προτύπου). Αυτήν την περίοδο, πλέον, οι τεχνοκράτες κάνουν πολιτική και οι πολιτικοί το παίζουν τεχνοκράτες, όταν δεν παραμένουν απλώς στο ρόλο του «δημοσιογραφικού» ή σκέτο γραφικού σχολιαστή. Αυτό είναι το τέλος της Ιστορίας που έπεται του τέλους της πολιτικής.

Αν ενδιαφέρεστε να ξαναπάρετε την τύχη στα χέρια σας, εγκαταλείψτε τον διλημματικό οικονομισμό και την εθνικιστική υστερία και ξαναανακαλύψτε τι είναι πολιτικός στόχος, τι είναι πολιτική διαδικασία στις δημοκρατίες και ποιός ο ρόλος της. Τι είναι πολιτική πρακτική και πώς συναρτάται με τον πολιτικό λόγο. Πώς ασκείται η ηγεμονία σε μια χώρα και τι σχέση έχει αυτό με την ευημερία και τον καταμερισμό του πλούτου. Ποιος είναι ο ρόλος της πολιτικής στη παραγωγή πλούτου. Ποιος είσαι εσύ, εν τέλει, και με τι τρόπο μπορείς να παρέμβεις σε συνεργασία με τους άλλους που έχετε τα ίδια ή παρόμοια συμφέροντα, για να ανατρέψετε ένα καθεστώς που καταργεί τον πολίτη, μετατρέποντας τον σε απλό καταναλωτή πολιτικών προϊόντων.  Αυτά και άλλα παρόμοια είναι τα ερωτήματα που θα έπρεπε να σε απασχολούν, για να καταλήξεις στην υποστήριξη ενός άλλου ουσιαστικού  πολιτικού μοντέλου άσκησης της εξουσίας στη χώρα μας. Οι πολιτικοί «χυλοί» και οι πολιτικοί «λαπάδες» δεν έχουν θέση στη πολιτική σκηνή, ούτε ασφαλώς, οι ειδικοί τεχνοκράτες, οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων, ούτε ειδικοί είναι, ούτε τεχνοκράτες, αλλά μέλη αντιπολιτικών οργανώσεων και αδελφοτήτων.  Η πολιτική αναπτύσσεται στην βάση συγκεκριμένης  ιδεολογίας – και όχι κατ’ ανάγκην δόγματος (ισμού). Όπου λοιπόν βλέπετε άλλα να λέγονται, άλλα να γράφονται και άλλα να γίνονται, με την επίκληση ασφαλώς κάποιας έκτακτης ανάγκης, τότε μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι μετατραπήκατε σε  υπηκόους ενός βασιλείου αρπαχτικών, που νέμονται την εξουσία με απολύτως ιδιοτελή συμφέροντα. Δεν είναι δηλαδή πολιτικοί, αλλά κατακτητές που αποσκοπούν στη μετατροπή του δημοσίου συμφέροντος σε ιδιωτικό όφελος – δικό τους και αυτών που τους στηρίζουν στην εξουσία.

Περισσότερα

Οικονομία και ύφεση: Kalo Kouragio!

Γράφει ο paratiritis
para_tiritis@yahoo.com

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία οικονομικών δεικτών που έγιναν γνωστά, υπάρχουν 3 δείκτες που δείχνουν ανάγλυφα την άκρως τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικονομική δραστηριότητα στη χώρα:

α) Η μείωση του Α.Ε.Π. κατά 3,5%, σύμφωνα με τη Στατιστική Αρχή (Πρώην ΕΣΥΕ). Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη το γεγονός της αντίστοιχης  μείωσης της μη καταγεγραμμένης οικονομικής δραστηριότητας (της παραοικονομίας), τότε σύμφωνα με πολλούς αναλυτές το ποσοστό συρρίκνωσης είναι διπλάσιο.

β) Η αύξηση της (επίσημης) ανεργίας στο 12% – από το πριν 8,5 ένα χρόνο! (αύξηση 43% !!!). Και εδώ το ποσοστό είναι τουλάχιστον διπλάσιο αν συμπεριληφθούν οι υποαπασχολούμενοι (συμβασιούχοι, εποχικοί υπάλληλοι), οι επαγγελματίες οι οποίοι λόγω χρεών αδυνατούν να κλείσουν τα βιβλία τους και εμφανίζονται τύποις «κανονικά εργαζόμενοι», αλλά και οι μη καταγεγραμμένοι άνεργοι (εκατοντάδες χιλιάδες και αυτοί, σύμφωνα με στοιχεία των Ομοσπονδιών τους).

γ) Η αύξηση του πληθωρισμού στο 5,5% κυρίως λόγω της αύξησης των φόρων και των τιμών των καυσίμων.

Τα παραπάνω στοιχεία καταδεικνύουν με γλαφυρό τρόπο τη ζοφερή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας σήμερα, αλλά και την παταγώδη αποτυχία των οικονομικών πολιτικών και των μοντέλων ανάπτυξης που εφαρμόστηκαν στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Συνδυαζόμενα δε μεταξύ τους αποτελούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ το οποίο απειλεί βίαια την Ελληνική Κοινωνία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι κυριαρχεί στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό της χώρας έντονη απαισιοδοξία – είναι γνωστό ότι η αντιστροφή σε μια οικονομική τάση πολλές φορές χρειάζεται τη λεγόμενη “βελτίωση της ψυχολογίας” των συμμετεχόντων. Αυτή η αρνητική ψυχολογία που επικρατεί σήμερα διαπερνά πλήρως την ελληνική κοινωνία σε όλο το πλάτος της.

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο “Μειώστε τη φορολογία τώρα!” είχα επισημάνει το λάθος της αύξησης των φόρων. Δυστυχώς από τότε μέχρι τώρα αυτό που βλέπω είναι να αυξάνονται διαρκώς οι φόροι και μάλιστα να υπάρχουν σκέψεις να διπλασιαστεί ο Φ.Π.Α. σε χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες (τρόφιμα, φάρμακα, κ.λ.π.), σύμφωνα με τα όσα διαρρέονται. Παράλληλα πολλοί αναφέρουν ότι υπάρχει πρόθεση να αυξηθεί η αντικειμενική αξία των ακινήτων από το νέο έτος. Εάν αυτό συμβεί, στην προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει μερικά (λίγα) εκατομμύρια ευρώ εσόδων, θα σημάνει ανεπανόρθωτη βλάβη στην αγορά των ακινήτων, που όπως είναι γνωστό είναι από τις κινητήριες δυνάμεις της Ελληνικής Οικονομίας.

Το φθινόπωρο που έρχεται φίλοι αναγνώστες θα είναι σίγουρα πολύ δύσκολο οικονομικά, για άτομα, επιχειρήσεις, ακόμα και για το ίδιο το ελληνικό κράτος. Δε λείπουν βέβαια στην κοινωνία μας (είναι χαρακτηριστικό εξάλλου του ελληνικού τρόπου σκέψης) και οι λίγοι ευνοημένοι προνομιούχοι, οι οποίοι συμπεριφέρονται λες και ζουν σε άλλο …πλανήτη, όχι απλά σαν να ζουν σε άλλη χώρα, αδιαφορώντας προκλητικά για το τι συμβαίνει γύρω τους. Για να μη μιλήσουμε για την άλλη κατηγορία (αφελών) πολιτών, αυτών που πιστεύουν στους καλούς ξένους της τρόικα που ήρθαν να μας …σώσουν.

Νομίζω ότι η ευχή του επιτρόπου κ. Όλι Ρεν θα μας είναι πολύ χρήσιμη από εδω και πέρα:

Ellines, kalo kouragio !!!

Περισσότερα