Ω γλυκύ μου έαρ

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Η άνοιξη μού ήταν ανέκαθεν ερωτεύσιμη. Πιο ερωτεύσιμη ακόμα και από το καλοκαίρι. Συνδυάζει τον θάνατο και την γέννηση, την Ανάσταση. Τι πιο παροιμοιώδες για τον έρωτα, για την ζωή! Ό,τι πεθαίνει, ξαναγεννιέται μέσα από την Ανάσταση. Όλα την άνοιξη είναι Ανάσταση. Από την φύση που ανθίζει με την ίδια υπομονή και επιμονή κάθε χρόνο, μέχρι τον άνθρωπο, την ψυχή του, που με την συμβολή του αρώματος της γης γεννιέται ξανά και ξανά. Καθόλου τυχαία η Ανάσταση του Ιησού μας την άνοιξη. Και ποιά άλλη εποχή θα μπορούσε άλλωστε να αναστηθεί ο Κύριός μας;

Όλα την άνοιξη είναι Ανάσταση και όλα θυμίζουν Πάσχα. Ακόμα και οι γιαγιάδες στα χωριά, εκείνες οι μαυροφορεμένες, που σαν ήμουνα μικρή αναρωτιόμουνα γιατί φοράνε μαύρα, την άνοιξη τις βλέπεις αλλιώτικες. Το πρόσωπό τους φωτίζεται περιμένοντας με ανυπομονησία την Ανάσταση, θαρρείς και εκείνη την ώρα θα συναντηθούν ξανά με όσους χάσανε, σύζυγους, παιδιά, συγγενείς, φίλους. Όλες εκείνες οι γυναίκες είχαν έναν θάνατο στο σπίτι τους και σε κάθε σπίτι υπήρχε τουλάχιστον μια μαυροφορεμένη γιαγιά που μόνο την άνοιξη χαμογελούσε. Μόνο την άνοιξη τις έβλεπες να ετοιμάζονται για το ραντεβού εκείνο που ενώνει τους ζωντανούς με τους νεκρούς.

Περισσότερα

Θέλω να τα σπάσω όλα…

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Ο Αριστοτέλης ξεχώριζε τον δίκαιο από τον άδικο θυμό λέγοντας: “Ο καθένας μπορεί να θυμώσει – αυτό είναι εύκολο – αλλά το να θυμώνεις με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό, τη σωστή στιγμή, για το σωστό λόγο δεν είναι καθόλου εύκολο”.

Συμφωνώ απόλυτα. Θέλει απίστευτη πνευματική ωριμότητα να καταφέρεις το παραπάνω. Όλοι οι άνθρωποι θυμώνουν μπροστά σε μια αδικία όμως είτε το κρύβουν, είτε ξεσπούν με λάθος τρόπος. Ο θυμός λοιπόν δεν είναι παράλογος αυτός καθ’ αυτός αλλά ο τρόπος που θα τον αντιμετωπίσουμε. Η παραλογία κρύβεται ακριβώς εκεί. Στον τρόπο αντιμετώπισης ο οποίος είναι και υπεύθυνος αφού πολλές φορές χάνουμε το δίκιο μας επειδή δεν διαχειριστήκαμε σωστά το θυμό μας.

Περισσότερα

Μοναξιά… απρόσκλητη φίλη

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα που δυστυχώς μπορεί να κάνει την εμφάνισή της παντού. Είτε είσαι με πολύ κόσμο είτε είσαι μόνος.

Τις προάλλες ένας φίλος που είναι παντρεμένος μου εκμυστηρεύτηκε πως μέσα στον γάμο του νιώθει μεγάλη μοναξιά. Γάμος χρόνων, χτισμένος σε αιώνια “για πάντα” και ντυμένος με άπειρα “σ’αγαπώ”. Προβληματίστηκα. Και προβληματίστηκα διπλά. Από την μια ακούω ελεύθερους ανθρώπους να λένε πως νιώθουν απέραντη μοναξιά και από την άλλη ακούω και πολλούς παντρεμένους να λένε το ίδιο. Γιατί μετά την “εξομολόγηση” του φίλου άρχισα να το ψάχνω το θέμα και διαπίστωσα πως πολλοί παντρεμένοι – ανεξαρτήτου φύλου – νιώθουν να κατακλύζονται από μια απέραντη μοναξιά μέσα στο γάμο.

Περισσότερα

Αγαπάμε τον άνθρωπο ή τον έρωτα;

Νεφέλη Π.Ζ.Γράφει η Νεφέλη ΠΖ, συγγραφέας

Η Μάρω Βαμβουνάκη γράφει στο βιβλίο της “Το χρονικό μιας Μοιχείας”:  “Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;”.

Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα σταμάτησα και σκέφτηκα: “Να ένας πολύ καλός προβληματισμός. Τί αγαπάμε τελικά;”

Τις περισσότερες φορές αγαπάμε για αυτό που νομίζουμε πως είναι ο άλλος, για αυτό που μας δίνει, για αυτό που βλέπουμε με τα δικά μας ερωτευμένα μάτια. Σπάνια αγαπάμε αυτό που πραγματικά είναι ο άλλος. Ίσως για αυτό να έχουμε συνεχώς την ανάγκη να ερωτευόμαστε συνεχεια, για αυτό να προσπαθούμε να βρούμε “το κάτι άλλο”. Κάποια στιγμή που “ξεμεθάμε” απο την επήρεια του έρωτα θυμώνουμε. Αρχίζουν να μας φταίνε όλα στον άλλον και λέμε πως τελικά δεν ήταν αυτό που νομίζαμε, ανακαλύπτουμε ένα σωρό διαφορές μόνο και μόνο επειδή δεν προσαρμόστηκε στα δικά μας θέλω, στα δικά μας όνειρα.

Περισσότερα

Ζητούνται ευχές

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Κάτι απορίες που τις έχεις και εσύ”, έτσι μου λένε συνήθως. Δεν καταλαβαίνω γιατί τους φαίνονται παράξενες οι απορίες μου. Δεν είναι άξιο απορίας δηλαδή που πάνε τόσες ευχές που καθημερινά ανταλλάσουμε; Και αν υποθέσουμε πως οι περισσότερες ευχές είναι θετικές τότε γιατί δεν πιάνουν τόπο; Και μόνο να σκεφτούμε πόσες καλημέρες λέγονται από εκατομμύρια χείλη τι είναι αυτό που μπορεί να αντιστρέψει μια μέρα σε κακή;

Ευχή είναι η επιθυμία που εκφράζουμε να γίνει κάτι. Μήπως δεν το εκφράζουμε αληθινά; Μήπως για αυτό χάνονται οι ευχές; Και που πάνε; Λένε πως δεν αρκεί μια ευχή για ν’ αλλάξει κάτι όσο αρκεί η απόφαση για ν’ αλλάξει όντος. Ίσως λοιπόν τις ευχές να μην τις λέμε αποφασιστικά. Να τις λέμε έτσι από συνήθεια. Ίσως αν πραγματικά πιστεύαμε στην ευχή που δίνουμε, η θετική της ενέργεια να μην πήγαινε στράφι.

Περισσότερα

Εν αρχή είναι η βία

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Εγώ βέβαια γνώριζα το “εν αρχή είναι ο λόγος”. Γνώριζα κάποτε. Μιαν άλλη εποχή. Τώρα τη σκυτάλη πήρε η βία. Όλα σήμερα είναι βία και όλοι είμαστε βιασμένοι με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Τί είναι η βία; Η εξουσία που ασκείται πάνω σε κάποιον ή κάποιους για να δράσουν παρά τη θέλησή τους. Ενδοοικογενειακή βια, σχολική βία, σεξουαλική βία, ψυχολογική βία και πολλών ειδών ακόμα μορφές βίας.

Και να οι οργανισμοί κυβερνητικοί και μη. Και να τα άρθρα και οι νόμοι κατά της βίας. Και όσο γινόμαστε πολιτισμένοι άλλο τόσο μας βιάζουν. Μερικοί απο μας λένε και ευχαριστώ. Γιατί έτσι μάθανε, να βιάζονται και να ζουν. Να ζουν και να βιάζονται. Το κράτος μας βιάζει. Το ξέρετε θαρρώ. Πλέον τον εμπεδώσατε έτσι δεν είναι; Πώς λέγεται όμως αυτή η μορφή βιας; Και πώς λέγεται ένας λαός που το ανέχεται;

Εξουσία ή θα κάνεις έτσι ή θα σε λιώσω  μέχρι θανάτου.

Περισσότερα

Κάθε κρίση και καλύτερα

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Αφού πέρασα το πρώτο σοκ από το χαστούκι που έφαγα με την άφιξη της κρίσης, είπα οκ ψυχραιμία. Ψάξε τον κρυμμένο θησαυρό. Φαντάζομαι όλοι φάγανε το ίδιο χαστούκι μ’ εμένα αλλά φαντάζομαι επίσης πως πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που αντιλήφθηκαν πως στην υπόθεση υπάρχει κρυμμένος θησαυρός.

Καταρχήν αν νομίζεις ότι υπάρχει μόνο οικονομική κρίση πλανάσαι οικτρά. Υπάρχουν πολλών ειδών κρίσεις οι οποίες προυπήρχαν της οικονομικής. Και αν σε φοβίσει περισσότερο η οικονομική κρίση – με τα δίκια σου ίσως – τότε σκέψου απλά πως υπάρχουν και χειρότερα. Και φυσικά στο “υπάρχουν και χειρότερα” δεν εννοώ το life style που έχασες. Αυτό καλά έκανες και το έχασες. Είχε παραγίνει πια. Και μεταξύ μας, δεν σου πήγαινε. Έκρυβε την ανθρωπιά σου. Μπορείς να ζήσεις και με λιγότερα. Μπορείς επίσης και να βοηθήσεις με αυτά τα λιγότερα. Μην ξεχνάς πως και οι παλιότεροι με τα λιγότερα τραφήκανε και επιβιώσανε. Τώρα θα μου πεις και τί θα πάω πίσω; Ε δεν πειράζει να πας και λιγο πίσω. Σκέψου πως είναι απλά για να πάρεις φορά να τρέξεις εμπρός.

Περισσότερα