“ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο”: Ανακοίνωση

Η παράταξη «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση:

Κύριε Πρόεδρε του Περιφερειακού Συμβουλίου Ηπείρου,

Η παράταξη «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» εκτιμά ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου θα πρέπει να συζητήσει και να τοποθετηθεί σχετικά με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, το οποίο έρχεται προς ψήφιση στο Κοινοβούλιο την ερχόμενη Τετάρτη 28 Ιουνίου.

Τα βασικά σημεία, τα οποία κατά την άποψή μας αφορούν άμεσα την Τοπική Αυτοδιοίκηση, είναι:

1. Η περαιτέρω μείωση των ήδη πενιχρών πόρων της Αυτοδιοίκησης.
2. Η εκποίηση και εμπορευματοποίηση δημόσιων αγαθών και χώρων.
3. Η οικονομική επιβάρυνση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού από τη νέα τρομακτική φοροεπιδρομή.

Περισσότερα

Συνέντευξη Θ. Οικονόμου

Οφείλουμε να προχωρήσουμε πολύ αποφασιστικά και χωρίς ιδεοληψίες αν θέλουμε όχι απλά ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, αλλά ένα πλαίσιο μακροπρόθεσμης ανάπτυξης.

Με σκληρά λόγια επιτίθεται σε όσους αμφισβητούν την προσπάθεια της Κυβέρνησης να αποτρέψει τη χρεωκοπία της χώρας και να προωθήσει μεγάλες αλλαγές, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Θανάσης Οικονόμου. Στη συνέντευξη του ο κ. Οικονόμου μιλά χαρακτηριστικά για «σειρήνες και Κασσάνδρες που πριμοδοτούν την αναστάτωση θέλοντας να αποσαθρώσουν τον κοινωνικό ιστό για να δικαιολογήσουν την πολιτική τους ύπαρξη».

Ο Βουλευτής Ιωαννίνων τονίζει ότι το μνημόνιο ήταν μεν ένα σωσίβιο μια δεδομένη στιγμή, όμως δεν είναι και ο τρόπος για να λυθούν τα προβλήματα της χώρας, καθώς απαιτείται να υπάρξουν αλλαγές παντού και κυρίως στο κοινωνικό και παραγωγικό πρότυπο.

Αναφερόμενος στο θέμα της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας τάσσεται εμμέσως υπέρ, επισημαίνοντας ότι η συζήτηση πρέπει να γίνει με την «κοινή λογική και χωρίς ιδεοληψίες».

Περισσότερα

Το μνημόνιο σανίδα σωτηρίας της πολιτικής τάξης

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σημειώνει η προσωποποίηση της  πολιτικά ανερμάτιστης μεταπολίτευσης, Μαρία Δαμανάκη στο «Βήμα του ΔΝΤ»: «Η κυβέρνηση, ούτε μπορούσε, ούτε και έπρεπε να αποφύγει το μνημόνιο». Ασφαλώς! Αν δεν έπρεπε, δεν θα μπορούσε…και δεν μπόρεσε! Αν και με δεκάδες κείμενα μέχρι σήμερα, ξεκινώντας μάλιστα πολύ πριν υπάρξει καν υποψία στη κοινή γνώμη για την πορεία προς το ΔΝΤ, ο γράφων και μερικοί άλλοι εξηγούσαμε πώς η κυβέρνηση και θα μπορούσε και όφειλε να αποφύγει την παγίδευση της χώρας στην πολιτική πρακτική και κουλτούρα του μνημονίου.

Όταν εμείς αγωνιζόμαστε για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας, η κυρία αυτή αγωνιζόταν για να γίνει επίτροπος. Και ως επίτροπος βλέπει σήμερα τα πράγματα. Κάθε φορά ανάλογα με τη θέση της, δηλαδή την ταυτότητά της, εκφράζει άποψη, δήθεν πολιτική, για να νομιμοποιήσει τον νέο ρόλο της ασφαλώς. Φυσιολογικά πράγματα, αλλά απολύτως χυδαία πράγματα αν τα εξετάσει κανείς με κριτήριο την πολιτική ηθική στις δημοκρατίες. Ας είναι… αυτή ήταν τελικά η «ηθική» της μεταπολίτευσης. Θύματα αυτής της τυχοδιωκτικής πολιτικής είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί. Αναδείξαμε στα εξουσιαστικά αξιώματα τους χειρότερους από εμάς. Τους πιο αδίστακτους, τους πιο αλητήριους, τους πιο ξεδιάντροπους, τους πιο αναξιοπρεπείς, τους πιο αμετροεπείς και εν τέλει μερικούς από τους πλέον αστοιχείωτους. Αυτοί, μαζί με τους πάτρωνές τους και το σύστημα υποστήριξης του καθεστώτος (συνδικαλισμός, ΜΜΕ, εκκλησία, επιμελητήρια, στοές κλπ) έστησαν ένα σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς που οδήγησε στο αδιέξοδό τους. Ως διαφυγή από το τέλμα και τον βούρκο που οι ίδιοι δημιούργησαν βρήκαν τον «μηχανισμό στήριξης», για να μην πτωχεύσει δήθεν η χώρα, που ήδη όμως είχε πτωχεύσει, καθώς αν δεν είχε πτωχεύσει δεν θα ενεργοποιείτο ο μηχανισμός. Το μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα της πτώχευσης και όχι το μέσο για να την αποφύγει η χώρα. Αυτή είναι η αλήθεια, αν θέλουμε να μιλάμε στοιχειωδώς σοβαρά.

Η πολιτική τάξη της χώρας πήρε μια βαθιά ανάσα με την ενεργοποίηση του μηχανισμού. Δίχως αυτόν θα είχαν διαλυθεί. Επέλεξαν λοιπόν να καταστρέψουν κυριολεκτικά την κοινωνία για να σωθούν οι ίδιοι. Ούτε ασφαλώς η ΝΔ θα μπορούσε να κάνει μεταρρυθμίσεις, ούτε το ΠΑΣΟΚ δίχως την απειλή στάσης πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας. Πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Γιώργος Παπανδρέου να κυβερνήσει αν δεν εξαπατούσε τον ελληνικό λαό και ενδεχομένως το κόμμα του;

Άραγε για την πάταξη της φοροκλοπής και φοροδιαφυγής χρειαζόταν «μνημόνιο»;

Ή μήπως χρειαζόταν «μνημόνιο» για την ορθολογική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, ή για την εξίσωση των εργασιακών δικαιωμάτων μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, την εξάλειψη προνομίων των «ρετιρέ» ή για το σταδιακό και ορθολογικό άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, ή για την περιστολή της σπατάλης, ή για την διαφάνεια και την θεσμοθέτηση αναπτυξιακών πολιτικών ή …ή ..; Πώς θα γίνονταν όμως όλα αυτά από το διεφθαρμένο καθεστώς; Αν δεν απειλούσε τους πελάτες του πολιτικού συστήματος με πτώχευση ο Γιώργος Παπανδρέου και δεν εξευτέλιζε τον ελληνικό λαό, πώς θα μπορούσε να συμβιβάσει την στροφή 180ο που έπρεπε να κάνει μετά την απόλυτα, συνειδητά λαϊκιστική προεκλογική καμπάνια του, στην οποία, αν δεν κάνω λάθος συμμετείχε και η κ. Δαμανάκη; Δίχως το μνημόνιο πώς θα μείωνε μισθούς και συντάξεις για να κάνει «περαιώσεις»;

Τον λαϊκισμό, την απατεωνιά, και την πολιτική αλητεία του καθεστώτος που προήγαγε τον δικομματισμό και αναπτύχτηκε μέσω αυτού, καλούμαστε σήμερα όλοι να πληρώσουμε, κοινωνικά, πολιτισμικά και οικονομικά. Να μια ακόμη αλήθεια.

Σήμερα αυτό το καθεστώς μας απειλεί με εκλογές. Αυτό δεν ξανάγινε! Οι εκλογές είναι το θυμίαμα της δημοκρατίας, και όχι ο διάβολος του λαϊκού «εκκλησιάσματος».

Κάντε εκλογές, μην απειλείτε με εκλογές. Μην μας απειλείται με δημοκρατικές διαδικασίες. Από αυτές δεν κινδυνεύει ο λαός, αλλά το καθεστώς, αν τα αίτια της κρίσης συνειδητοποιηθούν από το εκλογικό σώμα. Αν μάλιστα ο λαός συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να ερωτηθεί πριν μας οδηγήσει ο Γ. Παπανδρέου στη φάκα, και όχι τώρα που εμφανιζόμαστε  εγκλωβισμένοι, ίσως θυμώσει περισσότερο.

Μην παίζετε με τους δημοκρατικούς θεσμούς, δεν είναι πιστόλι οι εκλογές, ούτε γάντι που πετά το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ ή αντίστροφα!

Η χώρα δεν πρόκειται να πάθει χειρότερο κακό από αυτό που της κάνατε, ούτε η κοινωνία να φτωχύνει περισσότερο από ότι θα την φτωχύνετε τα επόμενα τρία χρόνια. Ο Κ. Σημίτης κάποια στιγμή είπε την αλήθεια, αναφερόμενος στο χειρότερο σενάριο, το οποίο κανείς εύκολα θα μπορούσε να αποφύγει σήμερα στην ΕΕ. Αν κάνουμε στάση πληρωμών, θα φύγουμε από το ευρώ και θα φτωχύνουμε κατά 30%, κατά μέσω όρο, είπε. Και εγώ σας λέω, – με την σύμφωνη γνώμη όλων των σοβαρών οικονομολόγων, ελλήνων και ξένων – ότι όχι μόνον θα φτωχύνουμε κατά το ίδιο ποσοστό μέσα σε μια τριετία, το πολύ, ακολουθώντας τις πρόνοιες του μνημονίου, αλλά ότι σε αυτή την περίπτωση θα υπάρξει δραματική ανισότητα στην φτωχοποίηση, θίγοντας δυσανάλογα τα δύο τρίτα της κοινωνίας ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται εμπόδιο στην ανάπτυξη. Να γιατί, επίσης, το καθεστώς αγωνίζεται για την διατήρηση του μηχανισμού φτωχοποίησης και απορύθμισης όπως η ίδια η τρόικα τον αποκαλεί.

Η κυβέρνηση και μπορούσε και έπρεπε να αποφύγει το μνημόνιο, αν δεν ήταν αυτή που είναι και δεν εξέφραζε τα συμφέροντα που εκφράζει. Σε αυτές τις εκλογές όμως, ο λαός δεν θα πρέπει να κρίνει με το «εάν», αλλά με το «διότι». Δεν κινδυνεύει η χώρα από την πτώση του καθεστώτος. Από την διατήρησή του απειλείται. Απειλή για την δημοκρατία και τον λαό δεν είναι η απειλή που εκτοξεύει το καθεστώς, αλλά η πιθανότητα να «αθετήσει» την απειλή του.  Ο Γιώργος Παπανδρέου αποδείχθηκε ότι δεν ξέρει να παίζει με πιστολάκια…πόσο μάλλον αν αυτά είναι «γεμάτα» με λαϊκή αγανάκτηση! Η συνέχει του γουέστερν στην κάλπη.

Περισσότερα

Προσοχή στους μονόδρομους

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αυτός ο Αλέκος Αλαβάνος έχει μεταβληθεί σε αγενή πολιτικό! Θα συμφωνήσετε, νομίζω, πληροφορούμενοι την ατάκα του: «όποιος λέει ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος, είναι φασίστας». Ε, όχι και φασίστας, απλώς ηγεμών!

Τι κάνει ένας σωστός ηγεμόνας; Κατασκευάζει ή παρεμβαίνει σε μια discourse, ας πούμε στην discourse της δημοσιονομικής κρίσης και ορίζει μονοδιάστατα την κρίση (σημαίνον) ως κρίση δανεισμού, απειλή πτώχευσης δηλαδή (σημαινόμενο). Μετά προκαλεί αναστάτωση στις αγορές και στην ΕΕ, μέσω μεταφορών όπως «ναυάγια», «παγόβουνα», «άβυσσος» «εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας» κλπ, αλλά επειδή αυτά από μόνα τους δεν είναι αρκετά (καθώς floating signifiers), συνεργάζεται με τους έξυπνους ανθρώπους του έξυπνου χρήματος και καταστρώνουν ένα απλό σχέδιο (στρατηγική). Δεν ισχυρίζομαι ότι η ιδέα ήταν της κυβέρνησης, διότι δεν θα ήθελα στο σημείο αυτό να σας αποσπάσω την προσοχή, προκαλώντας μειδιάματα.

Κατασκευάζουν, λοιπόν, ένα μηχανισμό, τον οποίο προβάλουν στον κόσμο ως «μηχανισμό σωτηρίας», έτσι ώστε να εξαναγκάσουν, δήθεν, τις αγορές να συνεχίσουν να δανείζουν με λογικό επιτόκιο την χώρα. Στην πραγματικότητα όμως, με αυτό τον μηχανισμό έτοιμο στο τραπέζι, εάν οι αγορές δάνειζαν την Ελλάδα θα ήταν ηλίθιες. Γιατί να μην εκμεταλλευτούν τον μηχανισμό και όσο διάστημα η χώρα θα βρίσκεται εκτός των αγορών οι επενδυτές ελληνικών ομολόγων να μην κερδοσκοπήσουν, δίχως μάλιστα, κίνδυνο; Δώρο στους κερδοσκόπους δεν ήταν αυτός ο μηχανισμός; Δεν τα λέγαμε; Ανεβαίνουν λοιπόν τα περίφημα spreads, με ελάχιστες μάλιστα συναλλαγές, και ο πρωθυπουργός μας, δήθεν αιφνιδιασμένος από την εξέλιξη, «αναγκάζεται» να ζητήσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού, όπως προέβλεπε το σχέδιο, για να μην πτωχεύσει η χώρα. Να, ο μονόδρομος! Ναι, αλλά ο μηχανισμός (σημαίνον) συνοδεύεται από το μνημόνιο της φτωχοποίησης (σημαινόμενο), επίσης μονοδιάστατα. Να και ο άλλος μονόδρομος! Ο ένας μονόδρομος οδηγεί φυσιολογικά και αναπόδραστα στον άλλο.

Έτσι φτιάξανε έναν μηχανισμό για να κατασκευάσει τον μονόδρομο της τρόικας και του μνημονίου, διότι δίχως αυτόν δύσκολα τα μεγάλα γερμανικά και γαλλικά, αλλά και αμερικανικά χαρτοφυλάκια, θα τολμούσαν να παίξουν με τα spreads, καθώς τότε υπήρχε περίπτωση η χώρα να κηρύξει στάση πληρωμών και να πάθουν ζημιά τεράστια και αυτοί και το ευρώ και οι μεγάλες δυνάμεις στην ΕΕ. Ήταν αρχικά ένα παιχνίδι μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών κυρίως, που κατέληξε στην συμφωνία δημιουργίας  του μηχανισμού. Ο μηχανισμός, δηλαδή, ήταν μια τακτική κίνηση, το κόλπο, για να οδηγηθούμε στον μονόδρομο της τρόικας, που εξυπηρετεί την ευρύτερη στρατηγική σύγκλησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος ΕΕ και ΗΠΑ, στην οποία ο γράφων έχει επανειλημμένα αναφερθεί.

Εξυπηρετεί ασφαλώς και την επιμέρους στρατηγική των ντόπιων ηγεμόνων. Να μην θιγούν οι τράπεζες, να απαλλαγούν από τα ομόλογα του δημοσίου και να δοθεί χρόνος να δραπετεύσουν οι καταθέσεις των εχόντων και κατεχόντων, ασφαλώς. Όπως και έγινε, δίχως μάλιστα να τους εμποδίσει κανείς, ούτε καν να τους δυσκολέψει, όπως θα μπορούσε να είχε κάνει μια άλλη κυβέρνηση. Και αυτός μονόδρομος ήταν, καθώς, πάρα τις κυβερνητικές «διευκολύνσεις» για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, λεφτά δεν ήρθαν πίσω. Ξεπλένεται, όμως, παράλληλα μια χαρά ο δικομματισμός από τα σκάνδαλά του και την πολιτεία του και το καθεστώς από την διαφθορά του, ισχυριζόμενο μάλιστα ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί».

Άρα, ο Αλέκος Αλαβάνος είναι κάτι παραπάνω από αγενής.  Η στρατηγική των μονόδρομων που υπηρετεί το καθεστώς,  υπό την προεδρία του Γιώργου Παπανδρέου, είναι έκφραση ηγεμονικής πολιτικής και τίποτε άλλο. Έτσι κατασκευάζεται ο ηγεμονικός λόγος και όχι αλλιώς. Μόνον που στις δημοκρατίες υπάρχει και η δυνατότητα άρθρωσης εναλλακτικών ή και αντι-ηγεμονικών discourses. Και ευτυχώς αυτή η δυνατότητα δεν χάθηκε εντελώς στην χώρα μας…ακόμη. Ρωτώ λοιπόν κι εγώ αγενώς: Ο Αλέκος και οι λοιποί αγωνιστές από το πολιτικό προσωπικό εναντίον του μνημονίου, μήπως άργησαν πολύ να κινητοποιηθούν; Μήπως τους απασχολούσαν άλλα ζητήματα και άφησαν πέντε-δέκα ανθρώπους μόνους να βολοδέρνουν στις λεωφόρους πολλαπλής κατεύθυνσης του διαδικτύου για να αποδομήσουν την στρατηγική και την τακτική των ηγεμόνων; Αλήθεια, με κορώνες και ανακοινώσεις παλεύεται ο ηγεμονισμός μιας κάστας που συγκροτεί την πολιτική τάξη της χώρας;

Λίγο πιο σοβαρά τώρα. Πιστεύω ότι η εκτός ΚΚΕ αριστερά ελάχιστα έχει συνεισφέρει στην δόμηση ενός αντι-ηγεμονικού λόγου. Το ΚΚΕ καλλιεργεί πράγματι μια  αντι-ηγεμονική discourse, αλλά αποκλειστικά εναντίον της καπιταλιστικής ηγεμονίας. Έτσι, οι ντόπιοι ηγεμόνες έχουν αφεθεί ανενόχλητοι να κατασκευάζουν τους μονόδρομους (τους), δίχως συστηματοποιημένο αντίλογο, οντολογικά και επιστημολογικά. Είναι επίσης λάθος να απαντάμε στις ηγεμονικές τους discourses, αποκαλώντας τους φασίστες. Εγώ, δεν έχω αποκαλέσει φασίστα ούτε καν τον Καρατζαφέρη. Θέλει πολύ προσοχή και οικονομία ο πολιτικός λόγος, για να μην πάθουμε αυτό που έπαθαν την περασμένη δεκαετία οι αντι-ρατσιστές στην Ευρώπη. Κατακεραυνώνοντας άναρχα και με οξύτητα κάθε εκδήλωση ρατσισμού, παρεμβαίνοντας μάλιστα θεσμικά στο ζήτημα, στο τέλος τον ενίσχυσαν.

Το καθεστώς στην Ελλάδα δεν είναι φασιστικό, είναι παρασιτικό, κουτοπόνηρο, επαρχιώτικο (ευρω-αμερικανο-λιγούρηδες) και ασφαλώς πελατειακό, έτοιμο να πουλήσει και την μάνα του …διότι ότι μπορεί κανείς κάνει! Αυτό κάνουν αυτή την περίοδο, κατασκευάζουν απεγνωσμένα μονόδρομους για να διαφύγουν από την καταστροφή. Προσοχή, λοιπόν, στους μονόδρομους… αλλά απαιτείται και από εμάς τους υπόλοιπους να ανοίξουμε και άλλους δρόμους με λόγο και αντίστοιχη δράση. Η δημοκρατία δεν είναι υπόθεση του καθεστώτος, αλλά όλων μας. Μακάρι να είχες να κάνεις με φασίστες, Αλέκο. Τότε ίσως τα πράγματα να ήταν ευκολότερα, τώρα όμως η παρέα του Γιώργου αποδείχθηκε ικανότερη από εκείνους που την λοιδορούν. Μην υποτιμάτε τους ηγεμόνες. «Γράμματα» δεν ξέρουν οι ίδιοι, ξέρουν όμως άλλοι, που δουλεύουν γι’ αυτούς. Η τακτικές του Γιώργου είναι ορθές θεωρητικά, παρότι πλημμυρίζουν από απλοϊκότητα, ανοητολογία και υπερβατικές κοτσάνες. Δεν έχει σημασία η ρητορεία του, η political discourse είναι σημειολογικά και εννοιολογικά  καλά δομημένη και τα ΜΜΕ καλά δασκαλεμένα, ασφαλώς. Έχει γίνει πολύ δουλειά στην … απάτη!

Περισσότερα