Η κρίση του μέλλοντος

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα αντιμετωπίσει μόνο τον περιορισμό του βιοτικού της επιπέδου, αλλά θα χάσει ακόμη και τη δυνατότητα της να κερδίζει τα προς το ζην – οπότε δεν πρέπει να απορεί κανείς που οι λαοί αναζητούν νέες κοινωνικές συμφωνίες, εκλέγοντας ανθρώπους που τους υπόσχονται ακριβώς αυτό.

«Η πλειοψηφία των ανθρώπων έχει αρρωστήσει από τη σημερινή κατάσταση (status quo) και νοιώθει πως έχει εγκαταλειφθεί από τους ηγέτες της, κρίνοντας από την εκλογή του κ. Trump, καθώς επίσης από το BREXIT – γεγονότα που συνέβησαν στην πιο επικίνδυνη χρονική περίοδο της ιστορίας της ανθρώπινης φυλής.

Περισσότερα

Ο ελληνικός παραλογισμός

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Εάν δεν αποφασίσουν οι ιθαγενείς τι ακριβώς θέλουν, ιδίως τι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν, θα τους επιβληθεί σύντομα ένα παράλληλο νόμισμα, πολύ χειρότερο από τη δραχμή – ενώ η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ξανά, οδηγούμενη σε συνθήκες διαβίωσης πολύ κατώτερες από αυτές των Βαλκανίων.

Περισσότερα

Ελλάδα και ΗΠΑ, βίοι παράλληλοι

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Μετά την αποτυχία του πρωθυπουργού να τηρήσει τις υποσχέσεις του, κατ’ αναλογία με τον πρόεδρο Obama, η Ελλάδα πρέπει να βρει μία άλλη λύση – ένα επόμενο κίνημα, το οποίο να είναι σε θέση να την απελευθερώσει από τη γερμανική κατοχή, καθώς επίσης να μην την εξευτελίζει.

«Δεν υπάρχουν πια Έλληνες που να τοποθετούνται υπέρ των μνημονίων, θεωρώντας ότι αποτελούν πράγματι λύση στα προβλήματα της χώρας αλλά μόνο κάποιοι ανόητοι, οι οποίοι δεν διακρίνουν άλλη δυνατότητα, τουλάχιστον όσον αφορά τη χρηματοδότηση του δημοσίου.

Περισσότερα

Πλαστικό χρήμα δια πάσαν νόσον…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΠροσπάθησαν με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο να επιβάλλουν το πλαστικό χρήμα (χρεωστικές – πιστωτικές κάρτες), μέχρι που έφτασαν στο σημείο να το το παρουσιάσουν και ως μέσο δήθεν καταπολέμησης της φοροδιαφυγής (!). Μια απίθανη έως αστεία θεωρία, η οποία προφανώς δεν έπεισε κανένα, παρά μόνο λίγους εύπιστους που υιοθετούν “ότι λένε στις ειδήσεις”.

Ο κόσμος των επιχειρήσεων και των επαγγελματιών φυσικά με το ένστικτο επιβίωσης που σε …προικίζει η σχέση και η τριβή με το ελληνικό κράτος και τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς εκπροσώπους του, κατάλαβε αμέσως το που πήγαινε η υπόθεση: Δεν “έφαγε” το παραμύθι και αγνόησε και σαμποτάρισε στην καθημερινή του πρακτική όλες αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις τραπεζιτών, δανειστών και πολιτικών των τελευταίων ετών.

Εμείς και ελάχιστοι άλλοι ανά τη χώρα έχουμε επισημάνει πολύ νωρίς με αρθρογραφία μας [ενδεικτικά, εδώ] ότι ο πραγματικός σκοπός είναι το βάλουν χέρι οι τραπεζίτες, ως μεσίτες πλέον αφού οι τραπεζιτικές εργασίες δεν πάνε καλά σε οικονομία με οκταετή ύφεση, σε εύκολα και άνετα κέρδη τα οποία θα επαναλαμβάνονται αυτομάτως από χρόνο σε χρόνο!

Και μη νομίσετε ότι μιλάμε για μικροποσά: Αν λάβουμε υπόψη ότι το ΑΕΠ της χώρας είναι κοντά στα 170 δισ., τότε το ποσό που θα αρπάζει ετησίως το τραπεζικό σύστημα είναι περί τα 5 δισ. από τις συναλλαγές + τα πάγια για τα μηχανήματα εκκαθάρισης, όταν καταφέρει να επιβάλλει παντού το πλαστικό χρήμα!

Επίσης, δευτερευόντως, πρόκειται για ένα απίστευτο μηχανισμό φακελώματος, όπου οι τραπεζίτες θα καταγράφουν το τι ξόδεψες, πόσα, πότε και που, ΔΙΑΡΚΩΣ! Όπως αντιλαμβάνεσθε, θα φαίνεται πανεύκολα που πήγατε και τι κάνατε, τι εφημερίδα διαβάζετε, ποιον συναντήσατε, ή ποιου κόμματος κουπόνια αγοράσατε, αλλά και όλες οι καταναλωτικές σας συνήθειες.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια μεθόδευση κατάργησης της ανωνυμίας του χρήματος, της κατάργησης αυτού σε φυσική μορφή, ώστε οι πάντες (πολίτες, επιχειρήσεις, δημόσιο) να είναι απολύτως εξαρτημένοι από το τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα συγκεντρώνει και θα διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο του μέσου συναλλαγών, σε άυλη μάλιστα μορφή για να μην έχει και κόστος!

Το νέο εφεύρημα για να πείσουν την αγορά να υιοθετήσει το …μεγάλο αδελφό, είναι ότι θα δώσουν το “τυράκι” του ακατάσχετου λογαριασμού, σε όποιον υιοθετήσει πλαστικό χρήμα.

Μα καλά, είναι τόσο αφελείς; Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, και που ο κάθε πολιτικάντης της δεκάρας και συνήθως αποτυχημένος στον ιδιωτικό του βίο – αλλάζει “τρεις την ώρα” το φορολογικό σύστημα και το θεσμικό πλαίσιο γενικά, ποιος νομίζουν ότι θα τους πιστέψει;

Τι αξία έχουν οι εγγυήσεις τους; Καμία, όπως και όλες οι υπόλοιπες.

Από κοντά στο παιχνίδι φυσικά και οι δανειστές – θα μας έκανε εντύπωση αν δεν συμμετείχαν, οι οποίοι θέλουν και αυτοί μερίδιο, απαιτώντας οι λογαριασμοί αυτοί να είναι ακατάσχετοι κατά …60-70% και το υπόλοιπο να μπορεί να κατασχεθεί κανονικά!

Και η κυβέρνηση μας, λέει, διαπραγματεύεται σκληρά για να μη μεγαλώσει το ποσοστό στο οποίο θα γίνεται κατάσχεση… Κοροϊδία μέρα μεσημέρι δηλαδή!

Προφανώς, ο κόσμος των επιχειρήσεων θα δώσει την κατάλληλη απάντηση όταν έρθει η ώρα. Βέβαια, θα προσπαθήσουν να το καταστήσουν νομικά υποχρεωτικό, αλλά και πάλι οι πολίτες δεν θα είναι ανόητοι…

Ματαιοπονούν.

Ν.Β.

Υ.Γ. Αυτά φυσικά δεν θα τα διαβάσετε σε κανένα από τα sites των μεγαλόσχημων δημοσιογράφων ή των όσων εσχάτως ανακάλυψαν το διαδίκτυο, sites τα οποία είναι γεμάτα κατά τα άλλα από τραπεζική διαφήμιση… Και μιας και το αναφέραμε, θα μπορέσει κάποιος να μας δώσει μια πειστική εξήγηση, γιατί θα πρέπει οι χρεοκοπημένες τράπεζες που δεν μπορούν να δανείσουν ούτε …περίπτερο να διαφημίζονται; Σε ποιον ακριβώς απευθύνεται αυτή η διαφήμιση των εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, τα οποία μάλιστα πληρώνει ο φορολογούμενος δια των ανακεφαλαιοποιήσεων και μάλιστα με …τόκο;

Περισσότερα

Ο μιθριδατισμός της μιζέριας: Μια κρίση που κανείς δεν θέλει να βλέπει…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΜη σας ξεγελάει το καλοκαίρι, η χαλαρή διάθεση, οι βόλτες και οι φωτογραφίες όπου όλοι πασχίζουν να (απο)δείξουν πόσο καλά περνούν στις παραλίες ή σε πόσα in νησιά πήγαν φέτος – και ας πήγαν με …εισιτήριο κατάστρωμα!

Πέρα από όλη αυτή την …εικονική πραγματικότητα, τα στοιχεία είναι κυριολεκτικά αδυσώπητα:

Συνολικά από επίσημα στοιχεία υπουργείων προκύπτει ότι το 70% όσων έχουν ενταχθεί σε δόσεις τις έχουν χάσει (κάτι περισσότερο από δύο στους τρεις!). Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με όσους είχαν ενταχθεί στις 100 δόσεις, οι οποίοι τις χάνουν επειδή δεν μπορούν να τις πληρώσουν πια, σε ποσοστό άνω του 50%, με διαρκώς αυξητική τάση.

Οι τζίροι συρρικνώνονται διαρκώς, όσοι ελάχιστοι έχουν μείνει να έχουν κάποια κέρδη, τα ροκανίζει καθημερινά η εξωφρενική φορολογία και η ακρίβεια. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στους μισθωτούς: Οι διαδοχικές μειώσεις έχουν πραγματικά εξανεμίσει το διαθέσιμο εισόδημα τους με αποτέλεσμα τον περιορισμό στα απολύτως απαραίτητα.

Οι εξαγωγές βαίνουν διαρκώς μειούμενες. Η τεχνητή βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών δεν εξηγείται από μια τάχα σταθεροποιούμενη οικονομία, αλλά από τη δραματική μείωση των εισαγωγών, ως ακόμα μια συνέπεια της ανέχειας των πολιτών.

Αν μιλήσουμε για τους ανέργους, θα δούμε ότι ουσιαστικά καθημερινά αυξάνονται, αλλά με διάφορα στατιστικά τεχνάσματα (π.χ. δεν μετρούνται οι εκπαιδευόμενοι σε προγράμματα εμπειρίας, κλπ) ή και λόγω αυτών που μεταναστεύουν, εμφανίζονται να μειώνονται… Η πραγματικότητα είναι ότι αυξάνονται διαρκώς. Και τούτο φαίνεται από τη μείωση του τζίρου των επιχειρήσεων…

Τα δημόσια έσοδα πάνε κυριολεκτικά από το κακό στο χειρότερο, με δισεκατομμύρια ανείσπρακτα να προστίθενται στη δεξαμενή των “οφειλετών” του δημοσίου κάθε μήνα…

Η κρίση είναι εδώ, το οικονομικό πρόβλημα επιχειρήσεων, ιδιωτών και ακόμη περισσότερο των δημόσιων ταμείων γιγαντώνεται αλλά για ένα περίεργο λόγο, όλοι μοιάζουν να μη το βλέπουν!

Και καλά η κυβέρνηση, γι αυτούς όσο λιγότερο συζητάται η οικονομική κατάσταση, τόσο το καλύτερο! Όσο λιγότερο επικεντρώνεται ο δημόσιος διάλογος στα της οικονομίας, τόσο λιγότερο γίνεται ορατή αφενός η παταγώδης αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και διαρκής πολιτική εξαπάτηση των ψηφοφόρων αφετέρου.

Η αντιπολίτευση, γιατί ακριβώς σιγεί; Τι περιμένει με την τακτική του ώριμου φρούτου; Γιατί δεν αρθρώνει με τόλμη και παρρησία λόγο, όχι εναντίωσης ή παραπολιτικής, αλλά λόγο ευθύνης και προοπτικής για το αύριο αυτής της χώρας…

Και μη ξεχνάμε ότι κάποια πολύ δύσκολα θέματα είναι μπροστά μας: Οι περιβόητες αλλαγές στα εργασιακά, οι “μεταρρυθμίσεις” (τι κακοποιημένη έννοια πια!) στο δημόσιο και σειρά άλλων πραγμάτων, είναι όλα θεσμοθετημένα από το προηγούμενο καλοκαίρι και …περιμένουν να εφαρμοστούν. Και φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως διαπραγμάτευση. Ότι πουν οι δανειστές θα γίνει – ότι άλλο θα είναι απλώς κακή προσπάθεια επικοινωνιακού χειρισμού.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και οι πολίτες καθόλου μα καθόλου δεν θέλουν να βλέπουν τα πραγματικά δεδομένα γύρω τους. Προτιμούν να “κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί”, να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους πως όλα είναι καλά, αρκούμενοι σε μια βόλτα στην παραλία της Κυριακής, ή στα δύο ποτά που θα πιουν το βράδυ έξω…

Και αυτό είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και το μεγαλύτερο συνάμα πρόβλημα, όταν μάλιστα οι πολιτικοί ηγέτες της κοινωνίας αυτής είναι από ανίκανοι έως παντελώς ακατάλληλοι!

Ζητείται …όραση λοιπόν, ώστε κάποτε να έρθει και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…

Ελπίδα αληθινή όμως, όχι σαν αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που …ήρθε κι έφυγε!

Ν.Β.

Περισσότερα

Μετά… ήρθε η κρίση

Γράφει ο Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Η μισοάδεια αίθουσα του κεντρικού και ιστορικού θεάτρου της πρωτεύουσας, ήταν ελάχιστα και πρόχειρα συντηρημένη. Η οικονομική δυσπραγία που μάστιζε τις τελευταίες δεκαετίες το θέατρο, αντικατοπτριζόταν με δραματικό τρόπο στα φθαρμένα καθίσματα και στην αδυναμία της οροφής να συγκρατήσει τη μανία της νεροποντής που προηγήθηκε, και που τώρα, από την πρώτη κιόλας πράξη της παράστασης, ξεθύμαινε στέλνοντας τις χοντρές σταγόνες της να πλατσουρίζουν στα πίσω καθίσματα.

Περισσότερα

Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες;

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΉταν, θυμάμαι, μέσα της δεκαετίας του 1960 και τελειόφοιτος τότε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης παρέσυρα μια παρέα συμφοιτητών μου (Αμερικάνων και άλλων) να δούμε την πετυχημένη μεταφορά στην οθόνη του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη με τίτλο «Ζορμπάς – ο Έλληνας».

Περισσότερα

«ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»…

Άρθρο του Θάνου (Αθανάσιος) Ασημάκη,
Στέλεχος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών
Απόφοιτου Οικονομικής & Περιφερειακής Ανάπτυξης Παντείου Πανεπιστημίου

«ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»… ήταν το σύνθημα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ένα σύνθημα βγαλμένο από τη ζωή. Τη ζωή ανθρώπων, που έζησαν μέσα σε 40 χρόνια, ένα παγκόσμιο πόλεμο, έναν εμφύλιο και μια χούντα.

Περισσότερα

Ο επίλογος της τραγωδίας

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Χειρότερο από το να μη γνωρίζει μία χώρα την ιστορία της και τα λάθη που έκανε, είναι η άγνοια του τι έχει ή τι θα χάσει – αποτελεί δε το άκρον άωτο της ανοησίας να καίει περιουσιακά στοιχεία άνω του 1 τρις €, έναντι δανείων 300 δις €.

Περισσότερα

Οδηγός Αισιοδοξίας

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας,
Ψυχολόγος

ΥγείαΤο τελευταίο διάστημα, η καθημερινότητα όλων μας έχει κατακλυστεί από έννοιες, λέξεις κι εντέλει μια πραγματικότητα δυσοίωνη και απειλητική: Μνημόνιο, κρίση, grexit, ανεργία, αβεβαιότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και ομόνοιας.

Περισσότερα

Τι λένε στελέχη τραπεζών για την κρίση

Θα υπάρξει συμφωνία με την τρόικα, υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ;

Ανέφικτος είναι πλέον ο στόχος συνολικών χρηματοδοτήσεων προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις 10 δισ. ευρώ για το 2015, όπως αρχικά είχαν αξιολογήσει οι τράπεζες, σύμφωνα με συγκλίνουσες τραπεζικές εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν την Τρίτη στο τραπεζικό συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ) και μεταφέρει το ΑΜΠΕ.

Τα ανώτερα διευθυντικά στελέχη των συστημικών τραπεζών εξέφρασαν την αισιοδοξία τους ότι η χώρα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη καθώς θα υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους μας, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι δεν εξετάζουν και δεν εργάζονται σε κανένα άλλο εναλλακτικό σενάριο (όπως έξοδο από ευρώ κλπ).

Περισσότερα

Ο γερμανικός κυνισμός και η “βοήθεια” των εταίρων

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΣήμερα στο περιθώριο της συνόδου των G20 ο γερμανός υπουργός οικονομικών κ. Σόϊμπλε προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Δεν είμαστε εμείς που έχουμε ανάγκη ένα πρόγραμμα. Η Γερμανία δεν έχει ανάγκη ένα πρόγραμμα. Είμαι έτοιμος να δώσω όλη τη βοήθεια που θέλουν, αλλά, αν δεν θέλουν τη βοήθειά μου, πολύ καλά»

Στην παραπάνω λιτά διατυπωμένη με τρείς φράσεις θέση, μπορούμε να δούμε συνοπτικά την όλη γερμανική αντίληψη σχετικά με το πως αντιμετωπίζουν “φίλους” και “εταίρους” όπως η χώρα μας τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Τι μας λέγει λοιπόν εδώ ο αγαπητός “φίλος” & “εταίρος” κ. Σόϊμπλε;

Μας λέγει ουσιαστικά ότι όποιος έχει (οικονομική) ανάγκη δεν έχει δικαιώματα, ουσιαστικά ότι δεν μπορεί να είναι ισότιμος συνομιλητής και ισότιμος εταίρος. Άρα λοιπόν, καταργεί de facto την αρχή της ισότητας των χωρών που είναι μία από τις θεμελιώδεις πολιτικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετατοπίζει το κέντρο πολιτικής ισχύος της Ε.Ε. στους έχοντες οικονομική ισχύ.

Επίσης μας λέγει ότι στην Ευρώπη που οραματίζεται, η βοήθεια (του) είναι κάτι το προσωπικό και μονομερές, δεν έχει θεσμική υπόσταση και ότι όποιος τη θέλει (τη βοήθεια “του”), θα πρέπει να την πάρει με τους δικούς του και μόνον όρους, τους οποίους έχει το δικαίωμα κάθε φορά μονομερώς να καθορίζει και οι άλλοι έχουν βέβαια το δικαίωμα να σιωπούν. Ενδεχομένως και να τον ευχαριστούν. Αλλά μέχρι εκεί προφανώς είναι τα δικαιώματα που επιθυμεί να μας εγκρίνει ο κ. Σόϊμπλε και όσοι ταυτίζονται με την οπτική του και την πολιτική του.

Και μιας και πολύ αγαπούν οι φίλοι μας γερμανοί τους όρους “βοήθεια” και “διάσωση“, ας δούμε λίγο τι είναι η “βοήθεια”, σύμφωνα φυσικά με τη γερμανική οπτική των πραγμάτων:

Αναφερόμενοι στη “βοήθεια” τους προς την Ελλάδα, εννοούν κυρίως τις πιστώσεις που ενέγραψαν και μετέφεραν προς τη χώρα μας (τους πιστωτές της για την ακρίβεια), στα πλαίσια των μηχανισμών EFSF (European Financial Stability Facility), ESM (European Stability Mechanism), αλλά και διμερών συμφωνιών, συνολικού ύψους περί τα 56 δισ. Ευρώ.

ΤΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΟΜΩΣ:

  • Ότι τα κεφάλαια αυτά, ΔΕΝ είναι ΔΩΡΟ, αλλά ΔΑΝΕΙΟ με επαχθείς μάλιστα όρους, το οποίο επιστρέφεται κανονικά και με τόκο. Δεν πρόκειται ασφαλώς για βοήθεια όπως την αποκαλούν, αλλά για μια πολύ πετυχημένη (για εκείνους) ΕΠΕΝΔΥΣΗ και ένα ακόμα δυσβάσταχτο ΧΡΕΟΣ για εμάς. Πολλώ δε μάλλον, όταν οι πιστώσεις αυτές πληρώνουν απευθείας παλαιότερα δάνεια και ποτέ δεν έχουν κυκλοφορήσει μέσα στην πραγματική ελληνική παραγωγική οικονομία.

Ας δούμε όμως εδώ και μια άλλη παράμετρο:

  • Οι γερμανοί ωφελούνται προκλητικά και δευτερευόντως από τη δική μας κρίση. Πως; Πολύ απλά, επειδή και εκείνοι δανείζονται από τις αγορές, ως κράτος, όσο χειροτερεύουν τα πράγματα για εμάς, τόσο περισσότεροι τοποθετούν τα χρήματα τους στα γερμανικά ομόλογα οι διεθνείς επενδυτές και οι αγορές. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι επενδυτές συνωστίζονται για να αγοράσουν γερμανικά ομόλογα (θεωρούνται καταφύγιο ασφάλειας) και μάλιστα καθώς υπάρχει υπερβάλλουσα ζήτηση της προσφοράς, οι γερμανοί εκβιαστικά μηδενίζουν ή καθιστούν αρνητικά τα επιτόκια προς τους δικούς τους δανειστές!!!

GermanBond2YΑς πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, στο διπλανό διάγραμμα (δεδομένα από bloomberg 9/2/2015):

Πρόκειται για την ιστορική καμπύλη επιτοκιακής απόδοσης των γερμανικών 2ετών ομολόγων. Σήμερα, για να επενδύσει κάποιος τα μετρητά του στο εν λόγω γερμανικό ομόλογο, αντί να εισπράξει τόκο στη λήξη, θα πληρώσει τόκο 0,20% !!!

Έτσι, η γερμανία λόγω αφενός των χαμηλών επιτοκίων της ΕΚΤ και της αυξημένης αβεβαιότητας και οικονομικής ανασφάλειας για τις επενδύσεις, καταγράφει κέρδη (εξοικονομήσεις ορθότερα) δισεκατομμυρίων Ευρώ, πάνω στη δική μας πλάτη φυσικά, αλλά και των άλλων εθνών του ευρωπαϊκού νότου.

Σύμφωνα με πληροφορίες από ερωτήσεις στο γερμανικό κοινοβούλιο, αυτές οι ωφέλειες εμφανίζονται στο γερμανικό προϋπολογισμό ως “διαφορές επιτοκίων” και κυμαίνονται από 8 – 17 δισ. Ευρώ το ΕΤΟΣ.

Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που δημοσίευσε το London School of Economics, από το 2009 και μετά, λόγω διαφοράς επιτοκίων, το όφελος αυτό για τη Γερμανία φτάνει τα 80 δισ. Ευρώ.

Παρόμοια οφέλη φυσικά υπάρχουν και για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν συνεισφέρει στο μηχανισμό…

Διόλου άσχημα κέρδη από τη δυστυχία των άλλων, έτσι;

[Παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ο λόγος που όσοι γνωρίζαμε, γελούσαμε όταν ακούγαμε δικούς μας να ζητούν Ευρω-ομόλογα και λοιπές σαχλαμάρες…]

Γι’ όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν, οι “φίλοι” και “εταίροι” γερμανοί, αλλά και οι χώρες δορυφόροι τους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μας συκοφαντούν και να μας υβρίζουν, να μας αποκαλούν τεμπέληδες και απατεώνες, διότι στην πραγματικότητα, εμείς εργαζόμαστε και εκείνοι (μας) παίρνουν τόκους!

Επίσης, θα τους συνιστούσα να είναι λίγο πιο διαλλακτικοί, διότι αν συμβεί το οποιοδήποτε ευρω-ατύχημα μαζί μας, θα εκτοξευτούν και τα δικά τους επιτόκια και το μόνο που δεν θα τους νοιάζει τότε είναι αυτά που μας δάνεισαν… Οι συνέπειες από τυχόν domino effect θα είναι κυριολεκτικά ανυπολόγιστες για εκείνους και ας κομπορρημονούν σήμερα ότι δεν έχουν καμία ανάγκη…

Περισσότερα

Κρίση, Στερεότυπα και Πολιτική Δράση

Του Δημήτρη Τζιάλλα*

Ήπειρος ΑνατροπήςΣαράντα χρόνια από την μεταπολίτευση και κοντά 2 αιώνες από την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους, η αναζήτηση μιας θέσης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και η πολιτική διέξοδος από μια κρίση με πολλά ονόματα και αιτίες (ανάλογα την γωνία πολιτικής θέασης του καθενός), φαντάζει μετέωρη και ομιχλώδης για τη χώρα μας παρά τις κατά καιρούς λιακάδες ή μπόρες.

Η περίοδος της μεταπολίτευσης έλυσε είναι αλήθεια πολλά ζητήματα που είχαν τεθεί ως διακύβευμα από την δεκαετία του ’80. Ζητήματα που είχαν να κάνουν με την ελευθερία των ιδεών, το ανέβασμα του βιοτικού επιπέδου ζωής και της εμπέδωσης ενός κλίματος αισιοδοξίας στην Ελληνική κοινωνία, «ότι δεν μπορεί παρά τα πράγματα από εδώ και πέρα θα πάνε καλύτερα».

Άνοιξε όμως και άλλα ζητήματα που είχαν να κάνουν με στρατηγικές επιλογές του πολιτικού κατεστημένου της χώρας (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) σε ταύτιση με τις στοχεύσεις και τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης (τραπεζίτες, εφοπλιστές, μεγαλοκατασκευαστές, βιομηχανικό κεφάλαιο). Επιλογές που αφορούσαν την πορεία της χώρας στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, ζητήματα πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και ηθικά, θεσμικά και μη, τη γενικευμένη διαφθορά και τα συναφή που χαρακτήρισαν την περίοδο αυτή. Επιλογές που δυστυχώς πληρώνουμε σήμερα και συμφωνήσαμε όλοι μας να την ονομάσουμε «κρίση».

Περισσότερα

Ανακοίνωση Κ. Μπάρκα, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ν. Πρεβέζας

ΣΥΡΙΖΑΔεν έχει νόημα να απαντήσω σημείο προς σημείο στην ανακοίνωση του ΚΚΕ Πρέβεζας – Λευκάδας. Δεν μπορώ όμως να προσπεράσω το γεγονός ότι η αλληλεγγύη, σύμφωνα με το ΚΚΕ, όταν προκύπτει από το ίδιο συνιστά ταξική πράξη, ενώ όταν προκύπτει από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά ψηφοθηρία και παραπλάνηση.

Η ανακοίνωση αυτή αποτελεί ακόμα μια αντι-αριστερή τοποθέτηση, που στόχο έχει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την κυβέρνηση της Αριστεράς και την ενότητα όλων των αριστερών δυνάμεων για την έξοδο από την κρίση και τα Μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την αρχή της κρίσης, ερμήνευσε την κρίση ως ταξική και όχι γενικά οικονομική. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που τάσσεται αταλάντευτα στο πλάι των εργαζομένων και των ανέργων, των νέων και όσων πλήττονται από την εσωτερική υποτίμηση των Μνημονίων.

Όσον αφορά στους σχολικούς φύλακες, τις καθαρίστριες και τον δίκαιο αγώνα τους, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταθέσει εδώ και μήνες πρόταση νόμου και έχει δεσμευτεί στη Βουλή για την επαναπρόσληψη όλων όσων τίθενται στο καθεστώς διαθεσιμότητας-απόλυσης.

Αυτή η θέση είναι στέρεα και δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης.

Όσον αφορά στην τροπολογία του ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύτηκε μέσω της τοποθέτησης του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του στην συζήτηση του νομοσχεδίου, ότι θα την στηρίξει, στο βαθμό που η τροπολογία θα γίνει αποδεκτή από τον Υπουργό, ώστε να κατατεθεί προς ψήφιση.
Ο Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κ. Μητσοτάκης δεν έκανε καμία τροπολογία δεκτή από αυτές που κατατέθηκαν, παρά μόνο τις υπουργικές, Ως εκ τούτου, η τροπολογίες των κομμάτων δεν τέθηκαν προς ψήφιση στην ονομαστική ψηφοφορία που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντί όμως το ΚΚΕ να αναζητήσει ευθύνες στην κυβερνητική πλευρά, ονοματίζει ως υπευθύνους την αξιωματική αντιπολίτευση, ως κομμάτι μιας στρατηγικής διάσπασης των δυνάμεων της Αριστεράς.

Θα κριθεί για αυτή την επιλογή του από την ίδια την κοινωνία.

Ας μην αλλοιώνουμε την αλήθεια. Η αλήθεια (όπως έλεγε και ο Λένιν) είναι πάντα επαναστατική.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΚΑΣ
Βουλευτής Ν. Πρέβεζας – ΣΥΡΙΖΑ

Περισσότερα

Ελλάδα, μια σχιζοφρενική πολιτική οντότητα σε slow motion…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑντί η μεγαλύτερη ελληνική κρίση μετά το πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε να βοηθήσει ώστε να γίνει αντιληπτή η σχιζοφρένιά μας ως κράτος, εθνική ταυτότητα και πολιτική κοινωνία, αυτή δοξάζεται μεγεθυνόμενη και βασιλεύει, προσδίδοντας αλλόκοτα και διαστροφικά χαρακτηριστικά στην πολιτική αντιπαράθεση και στην ίδια την προσωποποίηση και αναπαράσταση του γνωστικού και συναισθηματικού κόσμου μας, ως ενιαίο σύστημα που ορίζει το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή η σχιζοφρενική οντότητα στηρίζει σήμερα στην ύπαρξή της σε μια… αργή κίνηση, εντός της «εντατικής» της τρόικας. «Πώς τα πάτε», ρώταγα χθες το βράδυ ανώτατο στέλεχος της διοίκησης. «Έχουμε ρίξει τους ρυθμούς, θεώρησε πως βλέπεις ένα έργο που η τρόικα γύρισε πολύ γρήγορα και εμείς το παίζουμε σε κανονικό χρόνο για την Ελλάδα, είμαστε σε slow motion κατάσταση»!

Τρομάζει ο κονστρουκτιβιστής-πραγματιστής όχι με τον εθνικισμό του Έλληνα – ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα, αλλά αντίθετα απαραίτητο στοιχείο για την άρθρωση εποικοδομητικών κοινωνικών πολιτικών κατά την μετάβαση από την νεωτερική στην μετανεωτερική Ευρώπη – αλλά με την συγκεκριμένη μορφή του. Παρατηρείς να τέμνονται ο δεξιός με τον αριστερό εθνικισμό, στην άρνηση της Δυτικής Προσωπικότητας της Ελλάδας, ενώ ο κεντροδεξιός και κεντροαριστερός εθνικισμός ορίζει την Ελλάδα είτε με όρους ιμπεριαλισμού, είτε με όρους γερμανισμού, είτε ως συνισταμένη των δυο προηγούμενων: ως οικονομισμό, που επιχειρεί να τοποθετήσει λειτουργιστικά, άκριτα, καιροσκοπικά και δογματικά την χώρα σε μια οικονομική διακυβέρνηση, που προδήλως αντιφάσκει με την διάθρωση του παραγωγικού της μοντέλου. Σε μια ανολοκλήρωτη, ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, εντός της οποίας η χώρα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ανταγωνιστική, στη βάση της σημερινής της μορφής ανάπτυξης – στη βάση του αναπτυξιακού μοντέλου που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από την ένταξη και λειτουργία της χώρας στους θεσμούς της ΕΕ και στην ευρωζώνη. Έτσι εξηγείται και το σημερινό «slow motion» καθοδόν προς εκλογές: Δεν μπορεί να συνεργαστούν σε γρήγορη κίνηση πολιτικό σύστημα – παραγωγικό μοντέλο – νεοφιλελευθεροποίηση της αγοράς – απορρύθμιση των δημοσιονομικών, από τη μια μεριά και διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης από την άλλη. Απλώς δεν γίνεται, εκτός και αν ολόκληρη η χώρα βυθιστεί τεχνητά σε «ύπνωση»! Μόνον που υπνωτισμένοι πολίτες υπάρχουν, για υπνωτισμένες χώρες δεν έχει ξανακουστεί!!!

Η Ελλάδα, σύμφωνα με την σχιζοφρενική αντίληψη κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, για να γινόταν πράγματι ανταγωνιστική (ως οικονομία της ενιαίας αγοράς ασφαλώς και με νόμισμα το σκληρό Ευρώ) θα έπρεπε (πρέπει) να υποστεί μια γενικευμένη εσωτερική υποτίμηση στο φάσμα μιας μεγάλης πολεμικής καταστροφής, με δραματική υποβάθμιση του λεγόμενου βιοτικού επίπεδο στην χώρα (υποβάθμιση της ποιότητας και ποσότητας διαθέσιμων αγαθών και υπηρεσιών), διάλυση και όχι απλώς μετασχηματισμό του μοντέλου ευημερίας της, μεγέθυνση της ανισότητας σε σημείο επικίνδυνο για την κοινωνικοπολιτική σταθερότητα με δημοκρατικούς όρους και απαξίωση της εργασίας, παράλληλα με τις περισσότερες μορφές επενδυμένου κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει ήδη, αυτό διαγραμμίζεται, αγαπητέ αναγνώστη, σήμερα, δια της διαδικασίας «σοκ και δέος» του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής που επιβλήθηκε από την τρόικα και υιοθετήθηκε ως «μονόδρομος-σωτηρίας» (τους) από την κυβερνώσα πολιτική και μεγαλο-επιχειρηματική ελίτ. Αυτό ήταν που πολέμησε η γραφή μου από δύο συγκοινωνούντα και αλληλοεξαρτώμενα «οχυρά»: τον εθνικισμό της ριζοσπαστικής δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό εθνικισμό μιας αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας.

Τί υποστήριξα με μια κουβέντα; Πως όταν μια νέα πολιτική οντότητα διαμορφώνει οικονομική διακυβέρνηση με έναν σαφή, δημοκρατικό τρόπο είναι φαινόμενο υγιές κοινωνικοπολιτικά, ενώ όταν συμβαίνει η οικονομική διακυβέρνηση να διαμορφώνει την πολιτική οντότητα, πρόκειται όχι απλώς για αντιλαϊκή και απάνθρωπη προσέγγιση, αλλά για μηχανισμό που προκαλεί σχιζοφρένια καί στο κράτος καί στη κοινωνία καί στην πολιτική διαδικασία καί στην αγορά, ακόμη και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Πόσο μάλλον αν αυτή η οικονομική διακυβέρνηση αδιαφορεί για την διάρθρωση των παραγωγικών σου πόρων και δυνάμεων, για την υφιστάμενη δραματική (εις βάρος σου) ανισότητα στις χρηματοπιστωτικές ροές και για την υφιστάμενη κουλτούρα που δομήθηκε από παραγωγικές σχέσεις που αναπτύχτηκαν παρα-οικονομικώς ως ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ένταξης και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ! Υπό τις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς, εάν αφήσεις την αγορά να διαμορφώσει τις παραγωγικές σχέσεις σε μια αποβιομηχανοποιημένη, ευρωπαϊκή χώρα χαμηλής σχετικά παραγωγικής ανάπτυξης, τεχνολογικής εξειδίκευσης (δευτερογενής και πρωτογενής τομέας) και υψηλής σχετικά καταναλωτικής ανάπτυξης (τριτογενής τομέας) υπό σκληρό μάλιστα μέσο συναλλαγών, απλώς δολοφονείς ανθρώπους, δυναμιτίζεις την κοινωνία και εξασθενείς δραματικά την χώρα ως παράγοντα στις διεθνείς πολιτικές.

Αυτό κάνουν σήμερα όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί. Γίνονται παράγοντες οπισθοδρόμησης και αποσταθεροποίησης, προβάλλοντας έναν σχιζοφρενικό, οικονομιστικό ευρωπαϊσμό, που αντιφάσκει πρώτα από όλα με την εμπειρία και θεωρία της πολιτικής οικονομίας, άρα και με την εθνική πολιτική οντότητα της Ελλάδας.

Από την άλλη, ο δεξιός και αριστερός εθνικισμός (: λαϊκισμός) στηρίζεται σε μια αντιευρωπαϊκή κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ημών των ελλήνων είναι προϊόν του δυτικού ιμπεριαλισμού (αριστερά), ή προϊόν της προδοσίας των δυτικών μεγάλων δυνάμεων, πατρώνων της Ελλάδας (δεξιά). Η πρώτη (αριστερή) προσέγγιση είναι ορθή, αλλά απολύτως αντιπαραγωγική και αδιέξοδη, αν δεν στηρίζεται σε μια εναλλακτικά ηγεμονική και κοινωνική προσέγγιση της Ευρώπης, με την μορφή του ευρωπαϊσμού (: αριστερός ευρωπαϊσμός) που θα άρει την μετα-αποικιακή διάσταση των σχέσεων εντός της ΕΕ, καταρχήν, ενώ η δεύτερη (δεξιά) είναι μια παιδαριώδης και απολύτως συμπλεγματική αντίληψη της πολιτικής. Και οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τη Δύση ως εχθρό, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ενώ καί οι δύο, επίσης, αντιλαμβάνονται την πολιτική ως πόλεμο εξόντωσης.

Καί οι δύο αρνούνται ή/και αποστρέφονται την ευρωπαϊκή κουλτούρα της σοσιαλ-δημοκρατίας που αναπτύχτηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα και την έννοια της προόδου που στηρίζεται στα κινήματα των εργαζομένων, των αντιφασιστών, των αντιρατσιστών, των φεμινιστών, των ειρηνιστών και των οικολόγων, θεωρώντας τα ως απάτη – στο βαθμό που δεν προπαγανδίζουν την επανάσταση εδώ και τώρα. Για τον αριστερό εθνικισμό αυτά είναι καπιταλιστική απάτη, ενώ για τον δεξιό εθνικισμό αυτά είναι «δηλητήρια» που παράγουν εκείνοι οι οποίοι εκδιώκουν την εξουσία και την εκμετάλλευση δια της διάβρωσης των ευρωπαϊκών φυλών. Για τους πρώτους η ιστορία είναι η ιστορία του καπιταλισμού, η οποία πρέπει να τερματιστεί δια της επαναστάσεως των προλεταρίων, ενώ για τους δεύτερους η ιστορία είναι μια υπόθεση ρατσισμού – η ιστορία των αγώνων, πολέμων και άλλων ακραίων αντιπαραθέσεων των «Racial Elements of European History», στην οποία έρχονται να προστεθούν δύο ακόμη όψεις: ορθοδοξία εναντίον καθολικισμού και προτεσταντισμού, και χριστιανοσύνη εναντίον ισλαμισμού, σε μια μάχη όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο ηττημένος τα χάνει όλα! Δυστυχώς και οι δύο βλέπουν την πολιτική με την μορφή: «the power as beauty»! Και από αυτό προκύπτει η διαστροφή και η σχιζοφρένια στην πολιτική, είτε με την μορφή «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς», ή με εκείνη μιας επανάστασης που καμία σχέση δεν έχει ως πρακτική με εκείνη που οραματίστηκαν οι σοβαροί (ανθρωπιστές) θεωρητικοί του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε ψύχωση για εξουσία και κυριαρχία με κάθε μέσο και πάση θυσία. Η πολιτική παίρνει την μορφή της τρέλας, η οποία μετατρέπει παραμορφωτικά τον κατακερματισμό του κοινωνικού ατόμου, εξαιτίας της πατριαρχικής δομής της ηγεμονίας και της καπιταλιστικής έκφρασης των πατριαρχικών σχέσεων, σε κατακερματισμό της λογικής, σε «σχίζειν» την «φρένα»! Από εκεί και έπειτα αρχίζουν οι διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας, οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις, οι παρανοϊκές ιδέες ο …αριστερισμός και ο φασισμός, νεοναζισμός κλπ., ως η επιτομή της βίας.

Το «όλα είναι οικονομία» των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών μεταφράζεται σε «όλα είναι βία και με βία αντιμετωπίζονται», από τους αριστεριστές και τους δεξιούς εξτρεμιστές με το εθνικιστικό, υπερπατριωτικό, ασφαλώς, προφίλ. Θα μου πεις, ίσως, τί φταίνε οι αριστεριστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές, από την στιγμή που με το «όλα είναι οικονομία» κηρύσσεται πόλεμος μέχρι θανάτου εναντίον των ηττημένων μια απολύτως άδικης οικονομικής ανάπτυξης, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλα μαζί καταπίνουν τον εργαζόμενο, μετατρέποντας την εργασία από πηγή εισοδήματος σε πηγή χρέους;(!) «Όλα είναι οικονομία» σημαίνει πως το μικρό μέρος της υπεραξίας που επιστρέφεται στον εργαζόμενο δια του μισθού του, μετατρέπεται σε χρέος (του) για να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο η αξία της επένδυσης. Σε αυτό το πρώτο στάδιο το βάρος του χρέους διασκεδάζεται με την αυξημένη καταναλωτική δύναμη. Αν όμως σκάσει η «φούσκα» και αρχίσει η υποτίμηση του επενδυμένου κεφαλαίου, τότε το βάρος του χρέους ισοδυναμεί με την άσκηση της απόλυτης βίας, είτε στο άτομο, είτε σε μια εθνική-κοινωνία, είτε και στους δύο, όπως στην ελληνική κρίση. Το «όλα είναι οικονομία» των νεοφιλελευθέρων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δεν προκαλεί αντανακλαστικά την διάθεση για κόντρα-βία (αυτή ενυπάρχει στην κουλτούρα τους – στην κουλτούρα της καταστροφικής δύναμης για την επίτευξη ενός ιερού σκοπού για τον εργαζόμενο ή την φυλή μας αντίστοιχα) αριστεριστών και ακροδεξιών, αλλά την νομιμοποιεί πολιτικά. Της προσδίδει κύρος και προπαγανδιστική ισχύ.

Εδώ, νομίζω, πως βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της σχιζοφρενούς πολιτικής οντότητας, η οποία ενισχύει τα σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας που βιώνει ένα πραγματικό και όχι φαντασιακό ή φανταστικό αδιέξοδο. Αυτό συνθέτει την σημερινή ελληνική κρίση ταυτότητας και επιβίωσης κράτους, κοινωνίας και ανθρώπων. Όπου και όταν συμβαίνει αυτό, είναι η ίδια η δημοκρατία που βρίσκεται σε δραματική κρίση, δίχως πλέον να εμφανίζεται ικανή να προσφέρει λύσεις με κεϋνσιανιστικό τρόπο. Πλέον η βία κάθε μορφής και οι ολοκληρωτικές καταστροφικές προσεγγίσεις, βγαλμένες από θεοσοφικές και μιλιταριστικές ερμηνείες της ιστορικής εξέλιξης, βρίσκουν το βασίλειό τους, φυσιολογικά.

Η ΕΕ αν δεν κατανοήσει τί συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – καί με δική της τεράστια ευθύνη, καθώς η ελληνική κρίση είναι δική της κρίση, που διαχειρίζεται φοβικά, υποκριτικά και αισχρά – δεν θα προλάβει να δώσει την ευκαιρία στους λαούς και στις αριστερές μεταρρυθμιστικές-προοδευτικές δυνάμεις να την μετατρέψουν σε μια εναλλακτική ηγεμονία. Αλλά ποιά είναι, τί είναι άραγε η ΕΕ στη συγκυρία; Το κρεβάτι του Προκρούστη, φίλε μου, και όχι το κρεβάτι του Ψυχιάτρου! Κακό το δεύτερο – για την πολιτική σχιζοφρένια στην ΕΕ δεν χρειάζεται ψυχίατρος, αλλά δημοκρατικοί θεσμοί με ουσία και αναδιανομή με Εθνικά Σχέδια αναδιάρθρωσης της παραγωγής – αλλά είναι απολύτως εγκληματικό το πρώτο. Η ΕΕ εμφανίζεται να είναι σήμερα μια ιδέα βασισμένη στη βία, ο ευρωπαϊσμός όμως δεν μπορεί να είναι συνώνυμο αυτής της βίας που τρελαίνει τους γνωστικούς και αποτρελαίνει τους τρελούς στο φρενοκομείο-Ελλάς. Αν η αριστερά στην Ευρώπη έχει κάτι πράγματι καινούργιο να προσφέρει στη συγκυρία της κρίσης, αυτό είναι μια επανεισαγωγή, με κοινωνικό αναπροσδιορισμό, του ευρωπαϊσμού. Μια νέα κοινωνικοπολιτική αφήγηση ισότητας και ελευθερίας, δίχως βία της μορφής «σοκ και δέος». Δεν μιλώ για εξανθρωπισμό της βίας – αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να αυταπατώμεθα – αλλά για μια πολιτική διαδικασία που θα περιορίσει την σχιζοφρένια, πριν αυτή μετατραπεί σε φυσιολογική κατάσταση. Αν συμβεί το τελευταίο τη ιστορία δεν θα τερματιστεί από κάποια επανάσταση, ή από την ολοκληρωτική αγορά της παγκοσμιοποίησης, αλλά από τον ίδιο τον… Θεό. Αυτό, αν μας έχει απομείνει λίγο μυαλό στο κεφάλι, δεν θα πρέπει να αφήσουμε να συμβεί!

Περισσότερα