Ιδεολογική κρίση & Πολιτική ανεπάρκεια της πολιτικής εξουσίας (Ασκούμενη αυτή την φορά από την Αριστερά)

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό – οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” ούτε με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία και με αυτό συμβαδίζει η λογική.

Περισσότερα

Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων: Διάλεξη με θέμα “Οικονομία και Κοινωνία”

To Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων συνεχίζει τη διοργάνωση της σειράς διαλέξεων «Οικονομία και Κοινωνία», με σκοπό την παρουσίαση και ανάλυση σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων. Επιδίωξή μας είναι η συμμετοχή φοιτητών και αποφοίτων του Πανεπιστημίου μας, συναδέλφων οικονομολόγων, καθώς και των πολιτών της ευρύτερης περιοχής των Ιωαννίνων.

Περισσότερα

Σχόλιο ημέρας: Γιατί σας κάνει εντύπωση;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος Βούστρος

Γιατί σας κάνει εντύπωση η προκλητική επιστροφή του 25% του φόρου εισοδήματος πενταετίας στους δικαστές;;; Αυτό δεν συνέβαινε πάντα σε αυτή τη χώρα;; Πρώτη φορά είναι που συμβαίνει τέτοια αλητεία; Ανέκαθεν όποιος είχε ισχύ, δεν τα “άρπαζε” από όποιον δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να πληρώσει;

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα! Τόσο απλά και συνάμα τόσο κυνικά και υστερόβουλα.

Αυτοί που κανονικά θα έπρεπε να ορθώνουν ανάστημα και να αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της Δημοκρατίας και τον εγγυητή της ισονομίας, με άλλα λόγια των προστάτη των εκ των πραγμάτων ανίσχυρων πολιτών, δυστυχώς εξαντλούν την υψηλή τους εξουσία (η οποία ειρήσθω εν παρόδω, πηγάζει από λαό και ασκείται υπέρ αυτού), στο να …γεμίζουν την τσεπούλα.

Ε, αυτό είναι …ο ορισμός της πρόκλησης στη σημερινή εποχή, όταν οι πάντες κλέβονται (φορολογούνται) από παντού!

Το “Εμείς κι αυτοί” που έγραφα στο χθεσινό μου άρθρο δυστυχώς δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς αλλά πολλές άλλες ομάδες….

“Καληνύχτα” μας…….

Υ.Γ. : Την απόφαση έλαβε η ΓΓΔΕ σε συμμόρφωση με απόφαση του περιβόητου “μισθοδικείου”

Ν.Β.

Περισσότερα

Εμείς κι αυτοί…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος Βούστρος

Προβληματίστηκα πολύ πριν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο. Προβληματίστηκα, διότι αυτό που βλέπω και καταγράφω τα τελευταία χρόνια, το χάσμα της πολιτικής ζωής από την πραγματική ζωή, έχει πλέον πάρει κολοσσιαίες διαστάσεις, τόσο που ο καθένας συνειδητοποιεί πια ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν δύο παράλληλοι, διαφορετικοί πάντως και αποστασιοποιημένοι κόσμοι

Ο λόγος φυσικά για τη χθεσινή κοινοβουλευτική προ ημερησίας διατάξεως διαδικασία, όπου υποτίθεται ότι οι πολίτες θα άκουγαν τους πολιτικούς, αυτούς που τους εκπροσωπούν και τους αντιπροσωπεύουν δηλαδή, να συζητούν πολιτισμένα και με σκοπό κατ’ αρχήν την ενημέρωση των και έπειτα την κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων και λύσεων στο ακανθώδες πρόβλημα της διαφθοράς και της διαπλοκής των κάθε λογής συμφερόντων με τις κάθε λογής εξουσίες.

Δυστυχώς, για ακόμη μια φορά ο “θησαυρός” αποδείχθηκε ότι ήταν …άνθρακες! Για άλλη μία φορά, αντί να ακουστούν ορθολογικές πολιτικές προτάσεις, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, αντί να ακουστούν λόγια ουσίας και προοπτικής, με μεγάλη απογοήτευση, είδαμε τις γνωστές “κοκορομαχίες” για τις ανάγκες της προσωπικής τηλεοπτικής προβολής του καθενός.

Είδαμε έλλειψη ψυχραιμίας, είδαμε ευτελισμό διαδικασιών και θεσμών, είδαμε και ακούσαμε απαράδεκτες εκφράσεις, σε μια συζήτηση η οποία δεν προσέθεσε τίποτα καινούριο, μόνο έδειξε ανάγλυφα το πόσο πολύ απέχουν οι άνθρωποι αυτοί που αποτελούν το σημερινό πολιτικό προσωπικό από την ελληνική κοινωνία και τα προβλήματα της, από τον πολίτη και τον καθημερινό γολγοθά του, είτε αυτός είναι η μακροχρόνια ανεργία, είτε είναι η αγωνία να κρατήσει όρθια την επιχείρηση του, είτε η υπερφορολόγηση, είτε η εξασφάλιση του επιούσιου, είτε όλα αυτά μαζί – καταστάσεις για τις οποίες σε κάθε περίπτωση, ευθύνονται οι κύριοι αυτοί του “κλαμπ της Βουλής”.

Το πλέον δε εξοργιστικό, είναι ότι κανένας από αυτούς δεν μπόρεσε να βρει δυο λόγια ελπίδας και προοπτικής για τον ταλαίπωρο Έλληνα, ο οποίος επτά χρόνια τώρα, συνεχώς σκύβει το κεφάλι, βάζει πλάτη, πεινάει και πάντως πάντα πληρώνει, τα καμώματα των κυρίων αυτών, δεξιών, αριστερών και “κεντρώων”, πράσινων, κόκκινων, ροζ και μπλε.

Οι μεν υπεραμύνθηκαν του κυβερνητικού έργου και κατήγγειλαν τα πεπραγμένα της αντιπολίτευσης όταν ήταν στην κυβέρνηση, οι δε κατήγγειλαν την κυβέρνηση και προσπάθησαν να μας πείσουν πόσο καλύτερες από την σημερινή κυβέρνηση ήταν οι δικές τους κυβερνήσεις…

Αφού είναι έτσι, γιατί μας χρεοκοπήσατε οικονομικά, θεσμικά και πολιτισμικά; Αφού είστε όλοι σας τόσο φωτισμένοι, τόσο άξιοι και τόσο ικανοί, γιατί λοιπόν μας φέρατε στα σημερινά χάλια, και γιατί κάθε μέρα που περνάει μας επιδεινώνετε την καθημερινότητα μας και τη ζωή μας την ίδια;

Γιατί καταστρέφετε τη χώρα με τα καμώματα σας; Είστε ανίδεοι ή απλά δεν σας ενδιαφέρει;

Γιατί μας έχετε καταστήσει οικονομικούς σκλάβους των κάθε λογής συμφερόντων και ισχυρών;

Η απάντηση είναι πολύ εύκολη: Γιατί το ύψος των προσωπικών προνομίων σας σας έχει καταστήσει τόσο απόμακρους από την κοινωνία και τόσο αυτονομημένους, που πια είσαστε “εσείς” και “εμείς”, αγαπητοί αυτόκλητοι “σωτήρες” μας όλων των αποχρώσεων. Και μπροστά στο άγχος της διατήρησης των προνομίων αυτών, θα πείτε και θα κάνετε τα πάντα, χωρίς κανένα σεβασμό σε τίποτα και σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο τον εαυτό σας.

Λοιπόν, αν σας έχει απομείνει ένα ελάχιστο δείγμα ευθυξίας και αξιοπρέπειας, αν έχετε έστω και ένα μικρό δείγμα φιλότιμου, όπως κι αυτό που έχει ο κάθε σκληρά δοκιμαζόμενος πολίτης, το μόνο που πρέπει να κάνετε, είναι να μας απαλλάξετε από την παρουσία σας.

Να αυτοκαταργηθείτε χαμηλώνοντας το κεφάλι και ζητώντας ταπεινά και έμπρακτα συγνώμη να αφήσετε ήσυχο το υγιές κομμάτι της κοινωνίας να αναδείξει καινούργιους ανθρώπους και διαδικασίες, χωρίς κατ’ ανάγκη κόμματα και βαρωνίες, χωρίς οικογένειες και τζάκια, χωρίς άλλους Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες και Παπανδρέου που μας …κατσικώνονται κληρονομικώ δικαιώματι, άφθαρτους και δοκιμασμένους, έντιμους και καθαρούς, οι οποίοι να αναλάβουν αυτή τη χώρα, όπως ξέρουν και όπως κουμαντάρουν το σπίτι τους και τη δουλειά τους, αφού πρώτα παραιτηθούν όλων των σκανδαλωδών προνομίων που θεσμοθετήσατε.

Τότε και μόνο τότε θα έχετε προσφέρει υπηρεσία σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα και θα έχετε για μία και μοναδική φορά επιτελέσει το καθήκον σας.

Τα πολλά λόγια (και οι κοινοβουλευτικές κοκορομαχίες) είναι φτώχεια

Ιδού η Ρόδος!

Ν.Β.

Περισσότερα

Πλαστικό χρήμα δια πάσαν νόσον…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΠροσπάθησαν με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο να επιβάλλουν το πλαστικό χρήμα (χρεωστικές – πιστωτικές κάρτες), μέχρι που έφτασαν στο σημείο να το το παρουσιάσουν και ως μέσο δήθεν καταπολέμησης της φοροδιαφυγής (!). Μια απίθανη έως αστεία θεωρία, η οποία προφανώς δεν έπεισε κανένα, παρά μόνο λίγους εύπιστους που υιοθετούν “ότι λένε στις ειδήσεις”.

Ο κόσμος των επιχειρήσεων και των επαγγελματιών φυσικά με το ένστικτο επιβίωσης που σε …προικίζει η σχέση και η τριβή με το ελληνικό κράτος και τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς εκπροσώπους του, κατάλαβε αμέσως το που πήγαινε η υπόθεση: Δεν “έφαγε” το παραμύθι και αγνόησε και σαμποτάρισε στην καθημερινή του πρακτική όλες αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις τραπεζιτών, δανειστών και πολιτικών των τελευταίων ετών.

Εμείς και ελάχιστοι άλλοι ανά τη χώρα έχουμε επισημάνει πολύ νωρίς με αρθρογραφία μας [ενδεικτικά, εδώ] ότι ο πραγματικός σκοπός είναι το βάλουν χέρι οι τραπεζίτες, ως μεσίτες πλέον αφού οι τραπεζιτικές εργασίες δεν πάνε καλά σε οικονομία με οκταετή ύφεση, σε εύκολα και άνετα κέρδη τα οποία θα επαναλαμβάνονται αυτομάτως από χρόνο σε χρόνο!

Και μη νομίσετε ότι μιλάμε για μικροποσά: Αν λάβουμε υπόψη ότι το ΑΕΠ της χώρας είναι κοντά στα 170 δισ., τότε το ποσό που θα αρπάζει ετησίως το τραπεζικό σύστημα είναι περί τα 5 δισ. από τις συναλλαγές + τα πάγια για τα μηχανήματα εκκαθάρισης, όταν καταφέρει να επιβάλλει παντού το πλαστικό χρήμα!

Επίσης, δευτερευόντως, πρόκειται για ένα απίστευτο μηχανισμό φακελώματος, όπου οι τραπεζίτες θα καταγράφουν το τι ξόδεψες, πόσα, πότε και που, ΔΙΑΡΚΩΣ! Όπως αντιλαμβάνεσθε, θα φαίνεται πανεύκολα που πήγατε και τι κάνατε, τι εφημερίδα διαβάζετε, ποιον συναντήσατε, ή ποιου κόμματος κουπόνια αγοράσατε, αλλά και όλες οι καταναλωτικές σας συνήθειες.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια μεθόδευση κατάργησης της ανωνυμίας του χρήματος, της κατάργησης αυτού σε φυσική μορφή, ώστε οι πάντες (πολίτες, επιχειρήσεις, δημόσιο) να είναι απολύτως εξαρτημένοι από το τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα συγκεντρώνει και θα διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο του μέσου συναλλαγών, σε άυλη μάλιστα μορφή για να μην έχει και κόστος!

Το νέο εφεύρημα για να πείσουν την αγορά να υιοθετήσει το …μεγάλο αδελφό, είναι ότι θα δώσουν το “τυράκι” του ακατάσχετου λογαριασμού, σε όποιον υιοθετήσει πλαστικό χρήμα.

Μα καλά, είναι τόσο αφελείς; Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, και που ο κάθε πολιτικάντης της δεκάρας και συνήθως αποτυχημένος στον ιδιωτικό του βίο – αλλάζει “τρεις την ώρα” το φορολογικό σύστημα και το θεσμικό πλαίσιο γενικά, ποιος νομίζουν ότι θα τους πιστέψει;

Τι αξία έχουν οι εγγυήσεις τους; Καμία, όπως και όλες οι υπόλοιπες.

Από κοντά στο παιχνίδι φυσικά και οι δανειστές – θα μας έκανε εντύπωση αν δεν συμμετείχαν, οι οποίοι θέλουν και αυτοί μερίδιο, απαιτώντας οι λογαριασμοί αυτοί να είναι ακατάσχετοι κατά …60-70% και το υπόλοιπο να μπορεί να κατασχεθεί κανονικά!

Και η κυβέρνηση μας, λέει, διαπραγματεύεται σκληρά για να μη μεγαλώσει το ποσοστό στο οποίο θα γίνεται κατάσχεση… Κοροϊδία μέρα μεσημέρι δηλαδή!

Προφανώς, ο κόσμος των επιχειρήσεων θα δώσει την κατάλληλη απάντηση όταν έρθει η ώρα. Βέβαια, θα προσπαθήσουν να το καταστήσουν νομικά υποχρεωτικό, αλλά και πάλι οι πολίτες δεν θα είναι ανόητοι…

Ματαιοπονούν.

Ν.Β.

Υ.Γ. Αυτά φυσικά δεν θα τα διαβάσετε σε κανένα από τα sites των μεγαλόσχημων δημοσιογράφων ή των όσων εσχάτως ανακάλυψαν το διαδίκτυο, sites τα οποία είναι γεμάτα κατά τα άλλα από τραπεζική διαφήμιση… Και μιας και το αναφέραμε, θα μπορέσει κάποιος να μας δώσει μια πειστική εξήγηση, γιατί θα πρέπει οι χρεοκοπημένες τράπεζες που δεν μπορούν να δανείσουν ούτε …περίπτερο να διαφημίζονται; Σε ποιον ακριβώς απευθύνεται αυτή η διαφήμιση των εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, τα οποία μάλιστα πληρώνει ο φορολογούμενος δια των ανακεφαλαιοποιήσεων και μάλιστα με …τόκο;

Περισσότερα

Ο μιθριδατισμός της μιζέριας: Μια κρίση που κανείς δεν θέλει να βλέπει…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΜη σας ξεγελάει το καλοκαίρι, η χαλαρή διάθεση, οι βόλτες και οι φωτογραφίες όπου όλοι πασχίζουν να (απο)δείξουν πόσο καλά περνούν στις παραλίες ή σε πόσα in νησιά πήγαν φέτος – και ας πήγαν με …εισιτήριο κατάστρωμα!

Πέρα από όλη αυτή την …εικονική πραγματικότητα, τα στοιχεία είναι κυριολεκτικά αδυσώπητα:

Συνολικά από επίσημα στοιχεία υπουργείων προκύπτει ότι το 70% όσων έχουν ενταχθεί σε δόσεις τις έχουν χάσει (κάτι περισσότερο από δύο στους τρεις!). Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με όσους είχαν ενταχθεί στις 100 δόσεις, οι οποίοι τις χάνουν επειδή δεν μπορούν να τις πληρώσουν πια, σε ποσοστό άνω του 50%, με διαρκώς αυξητική τάση.

Οι τζίροι συρρικνώνονται διαρκώς, όσοι ελάχιστοι έχουν μείνει να έχουν κάποια κέρδη, τα ροκανίζει καθημερινά η εξωφρενική φορολογία και η ακρίβεια. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στους μισθωτούς: Οι διαδοχικές μειώσεις έχουν πραγματικά εξανεμίσει το διαθέσιμο εισόδημα τους με αποτέλεσμα τον περιορισμό στα απολύτως απαραίτητα.

Οι εξαγωγές βαίνουν διαρκώς μειούμενες. Η τεχνητή βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών δεν εξηγείται από μια τάχα σταθεροποιούμενη οικονομία, αλλά από τη δραματική μείωση των εισαγωγών, ως ακόμα μια συνέπεια της ανέχειας των πολιτών.

Αν μιλήσουμε για τους ανέργους, θα δούμε ότι ουσιαστικά καθημερινά αυξάνονται, αλλά με διάφορα στατιστικά τεχνάσματα (π.χ. δεν μετρούνται οι εκπαιδευόμενοι σε προγράμματα εμπειρίας, κλπ) ή και λόγω αυτών που μεταναστεύουν, εμφανίζονται να μειώνονται… Η πραγματικότητα είναι ότι αυξάνονται διαρκώς. Και τούτο φαίνεται από τη μείωση του τζίρου των επιχειρήσεων…

Τα δημόσια έσοδα πάνε κυριολεκτικά από το κακό στο χειρότερο, με δισεκατομμύρια ανείσπρακτα να προστίθενται στη δεξαμενή των “οφειλετών” του δημοσίου κάθε μήνα…

Η κρίση είναι εδώ, το οικονομικό πρόβλημα επιχειρήσεων, ιδιωτών και ακόμη περισσότερο των δημόσιων ταμείων γιγαντώνεται αλλά για ένα περίεργο λόγο, όλοι μοιάζουν να μη το βλέπουν!

Και καλά η κυβέρνηση, γι αυτούς όσο λιγότερο συζητάται η οικονομική κατάσταση, τόσο το καλύτερο! Όσο λιγότερο επικεντρώνεται ο δημόσιος διάλογος στα της οικονομίας, τόσο λιγότερο γίνεται ορατή αφενός η παταγώδης αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και διαρκής πολιτική εξαπάτηση των ψηφοφόρων αφετέρου.

Η αντιπολίτευση, γιατί ακριβώς σιγεί; Τι περιμένει με την τακτική του ώριμου φρούτου; Γιατί δεν αρθρώνει με τόλμη και παρρησία λόγο, όχι εναντίωσης ή παραπολιτικής, αλλά λόγο ευθύνης και προοπτικής για το αύριο αυτής της χώρας…

Και μη ξεχνάμε ότι κάποια πολύ δύσκολα θέματα είναι μπροστά μας: Οι περιβόητες αλλαγές στα εργασιακά, οι “μεταρρυθμίσεις” (τι κακοποιημένη έννοια πια!) στο δημόσιο και σειρά άλλων πραγμάτων, είναι όλα θεσμοθετημένα από το προηγούμενο καλοκαίρι και …περιμένουν να εφαρμοστούν. Και φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως διαπραγμάτευση. Ότι πουν οι δανειστές θα γίνει – ότι άλλο θα είναι απλώς κακή προσπάθεια επικοινωνιακού χειρισμού.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και οι πολίτες καθόλου μα καθόλου δεν θέλουν να βλέπουν τα πραγματικά δεδομένα γύρω τους. Προτιμούν να “κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί”, να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους πως όλα είναι καλά, αρκούμενοι σε μια βόλτα στην παραλία της Κυριακής, ή στα δύο ποτά που θα πιουν το βράδυ έξω…

Και αυτό είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και το μεγαλύτερο συνάμα πρόβλημα, όταν μάλιστα οι πολιτικοί ηγέτες της κοινωνίας αυτής είναι από ανίκανοι έως παντελώς ακατάλληλοι!

Ζητείται …όραση λοιπόν, ώστε κάποτε να έρθει και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…

Ελπίδα αληθινή όμως, όχι σαν αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που …ήρθε κι έφυγε!

Ν.Β.

Περισσότερα

Κοινωνική χρεοκοπία

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Παρά τα έξι οδυνηρά χρόνια που προηγήθηκαν, δεν ωρίμασε ούτε το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, ούτε εμείς οι Πολίτες – συνεχίζοντας να έχουμε ψευδαισθήσεις και αδιαφορώντας για τις διεθνείς ταπεινώσεις που υφιστάμεθα ως λαός.

Περισσότερα

Οι «Αγιάννηδες» της διπλανής πόρτας και οι δυό Ελλάδες της κρίσης

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΗ χώρα μας μετράει πέντε πολύ δύσκολα χρόνια οικονομικής κρίσης. Στα χρόνια αυτά ακούσαμε πολλά – όχι πάντα αληθή ή ακριβή, γεμίσαμε επίδοξους σωτήρες οι οποίοι παρέλαζαν κυριολεκτικά μπροστά μας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από τότε, πλειοδοτώντας σε παροχές και αντιμνημονιακή επαναστικότητα προεκλογικά, για να μετατραπούν άλλοι ταχύτατα και άλλοι βραδύτερα, σε θλιβερούς συνεχιστές της κατάστασης εκείνης την οποία μανιωδώς κατήγγειλαν νωρίτερα…

Και ο έλληνας; Ο πολίτης; Αυτός που μερικοί από αυτούς τους υπερφίαλους σωτήρες αρέσκονται να τον αποκαλούν «απλό» – λες και οι ίδιοι είναι …διπλοί, μετράνε για δύο… Αλλά με το παραμορφωτικό φίλτρο της ματαιοδοξίας τους είναι πολύ πιθανό να θεωρούν εαυτόν σημαντικότερο από την «πλέμπα», οπότε να τους φαίνεται δίκαιος ο διαχωρισμός.

Που βρίσκεται ο πολίτης λοιπόν; Και που η κοινωνία συνολικά;

Βρίσκεται σε μια κατάσταση ακραίων αντιθέσεων. Δεν θα είναι υπερβολή να μιλήσει κανείς για δυο παράλληλες Ελλάδες, έντονα αντιφατικές όπου η μία αποστρέφεται βαθιά την άλλη και οι οποίες καθώς περνάει ο καιρός αποστασιοποιούνται όλο και περισσότερο.

Έχουμε την κοινωνία των «Αγιάννηδων» οι οποίοι σαν άλλοι ήρωες του κλασσικού μυθιστορήματος του Βίκτωρος Ουγκό, μερικοί εντελώς εξαθλιωμένοι μετά από χρόνια στην ανεργία ή χρόνια στην ανέχεια και τη φτώχεια και άλλοι ένα τελευταίο σκαλί πριν την απόλυτη εξαθλίωση προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν τον επιούσιο, να μεγαλώσουν παιδιά, να διατηρήσουν ότι με κόπο έχτισαν τα προηγούμενα χρόνια, να βρουν ένα λόγο αισιοδοξίας για το αύριο.

Είναι οι «Αγιάννηδες» αυτοί, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, τα θύματα μιας άκρως ανάλγητης πολιτική τάξης η οποία έχει σαλπίσει κατά μέτωπο επίθεση εναντίον τους, τα προηγούμενα χρόνια, αφαιρώντας τους με τη βία ευημερία, αξιοπρέπεια και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και τη φυσική τους υπόσταση.

Η εγχώρια πολιτική τους βομβαρδίζει βέβαια συνεχώς με …μεγάλες ιδέες, όπως «ισχυρή ελλάδα» (παλαιότερα), «ευρωπαϊκή οικογένεια», «κοινό & ισχυρό νόμισμα» – λες και η ισχύς ενός νομίσματος συνεπάγεται ωφέλεια και για όσους το χρησιμοποιούν – και άλλες διάφορες τέτοιες θεωρίες του τίποτα, με απώτερο σκοπό πάντα να τους κρατά σε μια στάση μη αντίδρασης και υπάκουης συγκατάβασης στις όσες πράξεις εκείνοι μονομερώς για το “καλό μας” αποφασίζουν.

Αυτό το τμήμα της κοινωνίας ακόμα και σήμερα που μιλάμε, είναι οι άνθρωποι του μόχθου και της άδικης φορολόγησης, οι οποίοι συνήθως δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα από τα εισοδήματα και την περιουσία τους και φορολογούνται αγρίως, όχι μόνο για τις ανάγκες του φόρου εισοδήματος, αλλά και από τους έμμεσους φόρους, τα διάφορα τέλη & χαράτσια, τα δικαιώματα υπέρ τρίτων και ότι άλλο έχουν κατά καιρούς σκαρφιστεί οι διάφοροι επιτήδειοι οι οποίοι έτυχε να έχουν νομοθετική ικανότητα κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Τα παραδείγματα, απειράριθμα, και το χειρότερο, διαχρονικά αυξανόμενα

Πόσοι και πόσοι δεν βρέθηκαν αντιμέτωποι με κατασχετήρια από τα ληστρικά χαράτσια ακινήτων ή από άδικους φόρους, τόκους και προσαυξήσεις για διάφορες υποχρεώσεις ή «υποχρεώσεις» επιχειρήσεων, οι οποίες ούτε προκάλεσαν την κρίση, ούτε ευθύνονται για την άθλια διαχείριση της

Ποιος μπορεί να μείνει απαθής μπροστά στην περίπτωση της φτωχής γυναίκας η οποία μετά από πέντε χρόνια ανεργίας σκέφτηκε να πουλάει κουλούρια στο δρόμο, με αποτέλεσμα να της επιβληθεί τερατώδες πρόστιμο με το αστείο αιτιολογικό ότι δεν είχε «άδεια επαγγέλματος».

Ή ποιος μπορεί να υποκριθεί ότι δεν έμαθε το περιστατικό της Χαλκίδας όπου μητέρα και γιος έπεσαν από μπαλκόνι (25/2/2015) μετά από τη διακοπή της πενιχρής αναπηρικής σύνταξης, λόγω μνημονιακών απαιτήσεων;

Ή τους εκατοντάδες χιλιάδες σε ευρισκόμενους σε απόγνωση, καθώς παρ’όλη την εργατικότητα τους, η κρίση και η υπερφορολόγηση κατέστρεψε τις επιχειρήσεις τους και βρίσκονται να χρωστούν ταυτόχρονα σε εφορίες, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με δημεύσεις και φυλάκιση, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου!

Από την άλλη μεριά, υπάρχει η κοινωνία των βολεμένων, είτε αυτοί είναι κρατικοδίαιτοι είτε όχι, οι οποίοι στην Ελλάδα έχουν πάντα τον τρόπο τους να καταφέρνουν αυτό που θέλουν, να φτιάχνουν νόμους στα μέτρα τους ή να μην εφαρμόζουν με διάφορα τερτίπια και παραθυράκια τους υφιστάμενους, να βρίσκουν τρόπους να αμείβονται πλουσιοπάροχα και να μην παράγουν απολύτως τίποτα.

Περισσότερα

Ανακοίνωση Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Άρτας για Δ.Ε.Θ. 2014

Θεσσαλονίκη 2014 – Εργαζόμενοι και Κοινωνία σε θέση μάχης

ΆρταΗ κυβέρνηση των μνημονίων, όσο ακόμα παραμένει στην εξουσία, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη:

Εδώ και μήνες οι κυβερνητικοί εταίροι μεγαλόφωνα αναγγέλλουν το τέλος των μνημονίων, την επιστροφή στην ανάπτυξη, το success story της χώρας, ενώ ουσιαστικά το μόνο που κάνουν είναι να ολοκληρώνουν την κοινωνική καταστροφή συνεχίζοντας κι εντείνοντας την ίδια αντεργατική ταξική πολιτική της λιτότητας, της διεύρυνσης των ταξικών ανισοτήτων, του αυταρχισμού και της κατάργησης των δικαιωμάτων.

  • Ενώ το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και των συνταξιούχων έπεσε βίαια στα επίπεδα της δεκαετίας του ’70 και του ’80, η κυβέρνηση σχεδιάζει νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων
  • Η ανεργία τετραπλασιάστηκε και τα εκατομμύρια ανέργων δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες
  • Το επιστημονικό προσωπικό της χώρας και οι νέοι μεταναστεύουν μαζικά στο εξωτερικό
  • Η επικράτηση συνθηκών εργασιακής ζούγκλας στον ιδιωτικό τομέα, με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και την διάλυση της εργατικής νομοθεσίας, παράλληλα με την πλήρη αποβιομηχάνιση της χώρας και τη συνεχιζόμενη ύφεση της οικονομίας δημιουργούν νέα στρατιά ανέργων και λειτουργούν πιεστικά στο σύνολο της εργασίας για νέες ανατροπές στα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς
  • Οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων συνεχίζονται, ήδη σχεδιάζονται νέες 6.500 μέχρι τέλος του 2014, ενώ με το νέο σύστημα της «αξιολόγησης» επιχειρείται η δημιουργία μόνιμου μηχανισμού απολύσεων.
  • Οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων υπηρεσιών, και η μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε ακριβό εμπόρευμα για λίγους έχει φέρει την κοινωνία σε απόγνωση και σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης
    Μετά τη διαχρονική, μεταπολεμική καταλήστευση, το κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων με το PSI και τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, το ασφαλιστικό και οι συντάξεις οδηγούνται στη λαιμητόμο της «σύνταξης» των 360€
  • Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία κινδυνεύει με δήμευση μέσω του ΕΝΦΙΑ και των μέτρα φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας
  • Ο δημόσιος πλούτος της χώρας ξεπουλιέται.

Αυτό είναι το μέλλον και η «νέα Ελλάδα» που προετοιμάζουν και οραματίζονται οι κυβερνώντες και η αστική τάξη της χώρας μας για τους εργαζόμενους.

Απέναντι στον Μνημονιακό μονόδρομο της λιτότητας, της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, η μοναδική επιλογή που έχουν ο λαός κι η κοινωνία είναι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση στα χέρια τους.
Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει και το καταστροφικό της έργο να σταματήσει.

Οι κινητοποιήσεις για τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, το Σάββατο 6 Σεπτέμβρη 2014, μπορούν να γίνουν η αφετηρία της δικιάς μας αντεπίθεσης και η αρχή της ανατροπής των αντιλαϊκών αντεργατικών ταξικών πολιτικών, των μνημονίων και της ίδιας της κυβέρνησης.

Ολοι/ες στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας, το Σάββατο 6 Σεπτέμβρη 2014, στα εγκαίνια της ΔΕΘ στις 6:00 το απόγευμα, διαδηλώνοντας και απαιτώντας ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Μπορούμε να τους νικήσουμε και να ανοίξουμε το δρόμο για μια κοινωνία δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, χωρίς αφεντικά και ξένους προστάτες.

Περισσότερα

Η διαφοροποίηση της σεξουαλικής μας ταυτότητας

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΚαλοκαίρι του 2014, η τρόικα συνεχίζει το «βιολί» της σε αγαστή συνεργασία με την κυανοπράσινη Συγκυβέρνηση, γέμισαν οι ακρογιαλιές τουρίστες (λείπουν οι ιθαγενείς λόγω «ανέχειας») και καλώ την προσοχή
σας σε ένα θέμα διαχρονικά σημαντικό:

την «ταυτότητα» που σχετίζεται με το ανδρικό ή το γυναικείο φύλο.

Με τη συγκεκριμένη «ταυτότητα» σχετίζεται και ο ρόλος που όλοι θα διαδραματίσουμε στο κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο συμβιώνουμε και επιβιώνουμε και στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στην υποκειμενική εκτίμηση που έχουμε για το σύνολο τόσο της ατομικής σωματικής μας διάπλασης όσο και των ψυχοκοινωνικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς μας.

Πολλά έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου, αλλά η ταυτότητα που διαφοροποιεί τα δύο φύλα προφανώς θα χρειαστεί πολύ δρόμο ακόμη ώσπου να φτάσει σε επίπεδα απόλυτης ισότητας.

Ο Βρετανός σεξολόγος Dr Havelock Ellis έγραψε τον περασμένο αιώνα ότι «οι πανίσχυρες διαδικασίες του σεξ είναι συνυφασμένες με την υπαρξιακή οντότητα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας, καθώς αποτελούν θεμελιακές σωματικές, οργανικές μας λειτουργίες, που είναι ίσως συνώνυμες και με την ίδια ακόμη τη διαδικασία της ζωής…».
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει δίχως σεξ, ενώ σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς νερό, οξυγόνο ή τροφή.

Κάθε παιδί μαθαίνει να ξεχωρίζει τα δύο φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του, όπως ακριβώς μαθαίνει, π.χ. ότι το λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε το λέμε…μπάλα.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, προσθέτουν στην αρχική τους αντίληψη και κατανόηση της διαφοράς των δυο φύλων πέρα από τα σωματικά και άλλα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά. Συνειδητοποιούν, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου, και με οπτικοακουστικές αντιλήψεις ότι οι άνδρες είναι «σκληροί», ενώ οι γυναίκες είναι «ευαίσθητες».

Σε μια πρωτοποριακή, πριν αρκετές δεκαετίες, και κλασική πλέον έρευνα, ο Αμερικανός συνάδελφος Dr Jerome Kagan, διακεκριμένο μέλος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω ως τακτικό μέλος τα τελευταία 40 χρόνια), είχε διαπιστώσει ότι για τα παιδιά του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός, ενώ σε αντιδιαστολή το κουνελάκι είναι θηλυκό».

Η διαδικασία της ταύτισης

Μεγαλώνοντας σε οικογένειες όπου υπάρχουν δυο γονείς, τα παιδιά αναπτύσσουν μια έντονη, όχι μόνο κοινωνική και ψυχολογική αλλά και «σωματική», ταύτιση με το γονιό του ίδιου φύλου.

Δίνω ιδιαίτερη έμφαση στις οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς καθώς όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη οι μονογονεϊκές οικογένειες αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς ενώ το ανάλογο ποσοστό στην πατρίδα μας πλησιάζει το 10%.

Στη συνέχεια της πορείας προς την ενηλικίωση, μέσα στην παρέα και στην κλίκα, τα παιδιά σφυρηλατούν την αντίληψη του φύλου με γνώμονα τις θέσεις της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν.

Έτσι, για παράδειγμα, ένα παιδί υπέρβαρο ή με πολλές ευαισθησίες ενδέχεται να δημιουργήσει υποκειμενικές αμφιβολίες για τη σεξουαλική του ταυτότητα, εφόσον ζει σε μια γειτονιά όπου τα αγόρια ξεχωρίζουν από τα κορίτσια με κυρίαρχο κριτήριο τη σωματική τους διάπλαση και τις αθλητικές δεξιότητες.

Αντίθετα, ένα τέτοιο αγόρι δεν θα αντιμετώπιζε παρόμοιο πρόβλημα μεγαλώνοντας μέσα σε παρέες όπου η αξία του ατόμου εστιάζεται σε εγκεφαλικούς προβληματισμούς και πνευματικές ανησυχίες.

Για τον πατέρα της Ψυχανάλυσης Dr Sigmund Freud η διαφορά των κοινωνικών ρόλων ανδρών – γυναικών ήταν πρώτιστα βιολογική υπόθεση συγκεκριμένης ανατομικής κατασκευής.

Αξιοσημείωτη είναι η θέση του ανθρωπολόγου Dr Lionel Tiger που διατείνεται ότι μεταξύ των ανδρών υπάρχει μια «άγραφη, άφωνη συμφωνία» σκοπιμότητας, επειδή σε σημαντικές κοινωνικές, πολιτισμικές, στρατιωτικές ή οικονομικές λειτουργίες η συνύπαρξη ανδρών γυναικών σε ίση βάση θα ήταν … καταστροφική!

Πολλά κοινωνικά συστήματα διαφοροποιούν τους ρόλους του άνδρα και της γυναίκας με βάση βιολογικά «ψευδό-ή-δήθεν χαρακτηριστικά», τα οποία, όμως δεν επιβεβαιώνονται όταν υποβληθούν σε προσεκτική ανάλυση και αξιολόγηση!

Στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπως και στην Ελλάδα, ο θηλυκός ρόλος έχει περισσότερα στοιχεία συναισθηματικής ευαισθησίας από τον ανδρικό ρόλο.

Στην Περσία, όμως, οι άνδρες πρέπει να δείχνουν τα συναισθήματά τους, γιατί αν δεν το κάνουν, μπορεί να υποθέσει κανείς… ότι υστερούν σε ένα σημαντικό δεδομένο βιολογικό τομέα. Εκεί, δηλαδή, οι άνδρες είναι τα ευαίσθητα άτομα που δεν χρειάζεται να είναι πρακτικά και λογικά όντα, καθώς οι γυναίκες θεωρούνται πρακτικά άτομα που διακρίνονται για την … ψυχρή λογική τους.

Η ανθρωπολόγος Dr Margaret Mead πριν πολλές δεκαετίες είχε αναφέρει στις μελέτες της ότι στη Νέα Γουινέα υπήρχε ταύτιση σε βασικά στοιχεία των ρόλων του άνδρα και της γυναίκας, ενώ ανάμεσα σε ορισμένες φυλές της Αφρικής και Ινδιάνων της Αμερικής, οι γυναίκες θεωρούνται σεξουαλικά πιο ικανές από τους άνδρες και γίνονται περισσότερο επιθετικές, παίρνοντας πολλές σεξουαλικές πρωτοβουλίες.

Στον τομέα της σεξουαλικής επιθετικότητας, στην πατρίδα μας και άλλες δυτικές κοινωνίες την πρωτοβουλία, μέχρι και πριν μερικά χρόνια, κατά κανόνα έπαιρνε ο άνδρας.

Στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, όμως, και με ιδιαίτερη έμφαση μετά την είσοδό μας στον 21ο αιώνα φαίνεται ότι αυτή η δοσμένη και αναμενόμενη πραγματικότητα έχει αρχίσει να αλλάζει σε σημαντικό και αξιοπαρατήρητο βαθμό καθώς τώρα κορίτσια και γυναίκες παρουσιάζονται περισσότερο επιθετικές και αγόρια και άνδρες μοιάζει να έχουν χάσει τον αρχέγονο χαρακτήρα του…κυνηγού!

Πιο…επιθετικές οι γυναίκες;

Σε θέματα μυϊκής αντοχής και δύναμης, ενώ στη Δύση πιστεύουμε ότι ο άνδρας υπερέχει, σε πολλές φυλές της Αφρικής οι γυναίκες αποτελούν τον κύριο κορμό της εργατικής – παραγωγικής τάξης, ακριβώς επειδή οι άνδρες θεωρούνται αδύνατοι.

Σίγουρα κάθε ρόλος έχει το δικό του κόστος. Οι άνδρες παραπονιόμαστε ότι ξοδεύουμε άσκοπα χρόνια στη στρατιωτική θητεία και αργούμε να εισπράξουμε τη σύνταξή μας, ενώ οι γυναίκες με τη σειρά τους κατηγορούν την κοινωνία ότι τις καθηλώνει στο σπίτι, μακριά από την καριέρα και επαγγελματικές ικανοποιήσεις μέσα από το ρόλο της μητρότητας.

Η κλασική φροϋδική θέση που ήθελε τη γυναίκα να διακατέχεται από «φαλλικό φθόνο», δεν φαίνεται να ισχύει και τόσο στις μέρες μας. Αν υπάρχει φθόνος στις γυναίκες, αυτός εστιάζεται περισσότερο στην κοινωνική ισχύ και την κοινωνική αναγνώριση (το prestige) που διαθέτουν οι άνδρες κα λιγότερο στην κατοχή του ανδρικού φαλλού…

Υπάρχουν σήμερα άνδρες που βλέπουν με καλό μάτι τις προσπάθειες εξίσωσης των ρόλων των δύο φύλων καθώς διανύουμε τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν εκείνοι οι υπερασπιστές του ανδρικού ρόλου που αντιμάχονται με φανατισμό μια τέτοια ιδέα, όπως ακριβώς τη υπερασπίζονται με φανατισμό κάποιες φεμινιστικές οργανώσεις.

Σίγουρα βελτιώθηκε σημαντικά η θέση της σύγχρονης γυναίκας σε σύγκριση με εκείνη μαμάδων και γιαγιάδων, αλλά η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα είναι ακόμη ένας μακρινός απόηχος μιας επιθυμίας που δεν φαίνεται να πραγματώθηκε, στην πληρότητά της ακόμη και στις «προηγμένες» κοινωνίες της Δύσης.

Στις Αυγουστιάτικες διακοπές (και όχι μόνο) δείτε το βιβλίο μου «Εμείς οι Έλληνες, ο Έρωτας και το SEX»

Περισσότερα

Πού, πώς και με ποιους θα πάμε για να επιβιώσουμε ως χώρα, ως έθνος, ως κοινωνία και ως άνθρωποι με αξιοπρέπεια;;;

Γράφει ο  Νίκος Σκουλάς

Ν. ΣκουλάςΑγαπητοί φίλοι και φίλες,

Εν όψει των κρίσιμων εξελίξεων εντός και εκτός ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλουμε όλοι να πάρουμε θέση. Επιτελώντας αυτό το καθήκον, τοποθετούμαι χωρίς να ζητώ να συμφωνήσετε μαζί μου.

«Με ανησυχία παρακολουθούμε τις πολιτικές εξελίξεις (ή, μάλλον, την έλλειψη πολιτικών εξελίξεων) σε μια περίοδο της δεινότερης οικονομικής κρίσης, σε καιρό ειρήνης. Μιας κρίσης που οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, σε κοινωνικές εκρήξεις και εθνικές περιπέτειες.

Το πολιτικό σύστημα, όπως εκφράζεται από τα κομματικά σχήματα και τις ποικιλόμορφες  ομάδες, δεν προσφέρει κανένα όραμα και καμιά ελπίδα στον ταλαίπωρο λαό που σφαδάζει κάτω από το βάρος των μέτρων λιτότητας και της κοινωνικής αδικίας. Όσο για προτάσεις και συναίνεση, για συστράτευση στον εθνικό αγώνα για την επιβίωση της χώρας, ούτε λόγος.

Ναυάγια του χρεωκοπημένου και αυτοαπαξιωμένου πολιτικού συστήματος, ασχολούνται αποκλειστικά με την προσωπική τους επιβίωση και ανέλιξη, αγνοώντας ότι ο ελληνικός λαός που, εξ αιτίας τους, υποφέρει τους έχει οριστικά γυρίσει την πλάτη.

Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, συνέρχεται, σε ανοιχτή συνδιάσκεψη, η «Κεντρική Πολιτική Επιτροπή» της «Δημοκρατικής Παράταξης» αυτό το Σαββατοκύριακο. Δημοκρατικά μπορούν να διατείνονται ότι είναι όλα τα κόμματα και όλες οι ομάδες. Συνταγματικό τους δικαίωμα.

Ας μην ισχυρίζονται όμως ότι εκπροσωπούν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αυτοί που το πρόδωσαν δι’ ιδιον όφελος και το έφεραν στη σημερινή του οικτρή κατάσταση και μετέβαλαν σε νεκρό γράμμα καρικατούρα, την ιδρυτική Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και το Όραμα του μεγάλου Ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου του οποίου τη μνήμη προσβάλλουν.

Όχι βεβαίως ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η «Ομάδα των 58» (τώρα λέει είναι «Ελιά»), τα πλείστα μέλη της οποίας είναι αποκαΐδια του Σημίτη, που σέρνουν πίσω τους και ευτελίζουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ.*

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κρατάει τα κλειδιά και τη σφραγίδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Είναι όμως αυτό το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΔΡΕΑ, το γνήσιο ΠΑΣΟΚ που μας ενέπνευσε, το ΠΑΣΟΚ που αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε, το ΠΑΣΟΚ που νοιάστηκε για την Ελλάδα και τον Έλληνα, ιδιαίτερα τον μη προνομιούχο;;;;
Τα άλλα πολιτικά κόμματα και οι πλείστες ομάδες (κάποιες ομολογουμένως καλοπροαίρετες) χωρίς εφικτή πολιτική πρόταση, βυθισμένα στην εσωστρέφειά τους και στην απόλυτη προτεραιότητα να επιβιώσουν, βαπτιζόμενα στην «κολυμπήθρα του Σιλωάμ» συνεχίζουν την άσκοπη περιπλάνησή τους σε αοριστολογίες, που μόνον τους ίδιους αφορούν.

Δυστυχώς, ακόμα και οι πολίτες που αντιλαμβάνονται αυτά που συμβαίνουν, απογοητευμένοι και εξοργισμένοι με αυτά που βλέπουν και, για να μην ταυτιστούν με εκείνους που δικαίως κατηγορούν, απέχουν και παραμένουν ανενεργοί. Πολλά από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που, πιστά στις αρχές του, το υπηρέτησαν με συνέπεια, για να μην νοιώθουν «άστεγοι», συμβιβάστηκαν προσωρινά ψηφίζοντας την «Ελιά», πράγμα που εξηγεί και το ποσοστό που έλαβε στις Ευρωεκλογές. Δεν ανήκουν όμως ιδεολογικά και ηθικά σ’ αυτήν.

Χρειαζόμαστε κάτι καινούργιο, άφθαρτο, πολιτικά έντιμο. Σ’ αυτή την δύσκολη έως εθνικά επικίνδυνη συγκυρία, από τις στάχτες του αυτοαπαξιωμένου, πελατειακού και, εν πολλοίς, φαύλου κομματικού συστήματος, είναι αναγκαίο και μπορεί να αναδυθεί ένα μαζικό κίνημα, πατριωτικό αλλά όχι εθνικιστικό, με ξεκάθαρο όραμα και στόχους και διαφανείς δημοκρατικές διαδικασίες που θα δεσμεύουν τους πάντες.

Ένα λαϊκό κίνημα που θα συντίθεται από ανθρώπους, έντιμους, ανιδιοτελείς, αποδεδειγμένα ικανούς (όχι απλά πτυχιούχους) και πρόθυμους (όχι στρατευμένους από κομματικές αποθήκες με την υπόσχεση κάποιου αντίδωρου για μελλοντική τακτοποίηση).

Ξεκινώντας από στελέχη και μέλη του «καλού ΠΑΣΟΚ» (και υπάρχουν πολλά αλλά αποστασιοποιημένα) χωρίς όμως να περιοριστούμε σ’ αυτά, η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ και του ευρύτερου δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ενεργοποίησης των αναγνωρίσιμων άφθαρτων παλιών στελεχών που διαθέτουν την πείρα, αλλά και των νέων που έχουν όραμα και ενέργεια. Τα Κοινωνικά Δίκτυα και γενικότερα η Ηλεκτρονική Τεχνολογία μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στη μαζικοποίηση μιας τέτοιας κίνησης.

Δεν μπορούμε όμως να στηριχτούμε σε ανθρώπους σαν εμένα, γιατί ΕΜΕΙΣ ΑΣΚΗΣΑΜΕ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΒΑΛΑΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ. Και οι νέοι δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες. ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ, ΝΑΙ. ΝΑ ΗΓΗΘΟΥΜΕ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ.

Καλούμε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας, ανεξάρτητα από κομματικό σχήμα στο οποίο ανήκουν και, φυσικά, όλα τα ιστορικά στελέχη και μέλη του γνήσιου ΠΑ.ΣΟ.Κ., να ενεργοποιηθούν σε μια πανεθνική προσπάθεια αφιερωμένη μόνον στα συμφέροντα του έθνους και του λαού και στα δημοκρατικά δικαιώματα του πολίτη, να προτείνουν και να δράσουν, επιδιώκοντας τη συναίνεση και την συνδέσμευση σε κοινούς στόχους, με βάση τις αρχές της Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη, προτείνοντας και αναγκαίες τροποποιήσεις εν όψει της νέας πραγματικότητας και των πραγματικών συνθηκών.

Αν δεν το κάνουμε, τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν θα μας συγχωρήσουν».

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για να μη θεωρηθεί όψιμη ή ευκαιριακή η αναφορά μου
στον Ευάγγελο Βενιζέλο, παραθέτω δήλωσή μου που δημοσιεύτηκε σε
ανύποπτο χρόνο, την 18 Σεπτεμβρίου 2007

******
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΚΟΥΛΑ, τ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ
Ηράκλειο Κρήτης, 18 Σεπτέμβρη 2007

Όσοι γνωρίζουν τα πολιτικά πράγματα, αντιλαμβάνονται ότι η κρίση που ξέσπασε στο ΠΑΣΟΚ σοβεί από πολύν καιρό με υπόγειες διαδρομές. Η εκλογική ήττα που πλήγωσε βαθιά όλους εμάς που συνδεθήκαμε με την ιστορική πορεία του ΠΑΣΟΚ αλλά και το σύνολο του δημοκρατικού λαού της χώρας, απλά την έφερε στην επιφάνεια.
Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, χρειάζεται ψυχραιμία, σύνεση και πολιτικός διάλογος, με κύριο αλλά όχι μοναδικό στόχο την ενότητα και τη συνοχή του κινήματος. Ο διάλογος πρέπει να αποβλέπει και στην πλήρη αποσαφήνιση της ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ με αναφορά στις αρχές και τις αξίες της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη και το όραμα του  ιδρυτή Ανδρέα Παπανδρέου.

Χρειάζεται επειγόντως να επιβεβαιωθεί ο κοινωνικός χαραχτήρας του πολιτικού μας φορέα και να οριοθετηθούν οι διαφορές μας από τη συντηρητική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας που προφανώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εξωθεσμικών κέντρων, των κουμπάρων και «των δικών της παιδιών».

Πέραν τούτου, η προσπάθεια απόδοσης όλων των ευθυνών για την ήττα του ΠΑΣΟΚ στον ηγέτη του Γιώργο Παπανδρέου είναι πολιτικά ανιστόρητη αλλά και εκ του πονηρού. Υποκρύπτει αχαλίνωτες προσωπικές φιλοδοξίες επίδοξων αρχηγών και εκείνων που τους πλαισιώνουν και που αντί να συνδράμουν στην εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, απεργάζονται, τώρα και πολύν καιρό, την ανατροπή του αρχηγού για να πάρουν στα χέρια τους το εξ αιτίας τους, κατά κύριο λόγο, λαβωμένο ΠΑΣΟΚ.

Κοντολογίς, είναι φανερό ότι τα γνωστά εκδοτικά και εργολαβικά κέντρα, αποφάσισαν να διορίσουν νέο αρχηγό που θα είναι του χεριού τους και θα στηρίζεται κυρίως από εγκάθετους και υπάκουους παραθυρόβιους πολλοί από τους οποίους «μαγάρισαν» ή με διάφορους άλλους τρόπους συνέβαλαν στη φθορά της εικόνας και την απαξίωση του ΠΑΣΟΚ. Για την τακτική αυτή συγκεκριμένων εκδοτών, ομιλώ «μετά λόγου γνώσεως». Αν δεν υπακούς κόβεσαι. Ένας από τους κομμένους είμαι κι εγώ, σαν να με ένοιαζε τάχα.

Η βιασύνη και ο άκομψος τρόπος ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του Ευάγγελου Βενιζέλου είναι ενδεικτική της πολιτικής του συμπεριφοράς. Αναγνωρίζω ότι έχει «λέγειν», όπως λένε στα χωριά μας. Είναι ευφυής αλλά  «άγονα ευφυής». Απόλυτη προτεραιότητά του, η προσωπική πολιτική ανέλιξη. Αν εκλεγεί αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, θα ζητήσει την έγκριση του λαού για να κυβερνήσει περιστοιχιζόμενος από τα αποκαΐδια του τιμωρημένου ΠΑΣΟΚ, τους μαγαρισμένους, τους πολιτικούς γυρολόγους και, έστω, μερικά προβεβλημένα καλοπροαίρετα στελέχη που αντιδρούν «εν θερμώ» κάτω από τη συναισθηματική φόρτιση της ήττας.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ένας συντηρητικός πολιτικός που χωρίς να έχει  δεσμευτεί για τίποτα, εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για την προσωπική του προβολή. Έχει προ πολλού συγκροτήσει ομάδα για την υπονόμευση του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος, εν αντιθέσει, επέδειξε θαυμαστή γενναιότητα, ήθος, υπευθυνότητα και πολιτική συνέπεια παίρνοντας επάνω του μερίδιο ευθύνης πολύ περισσότερο από ό,τι του αναλογεί. Ίσως πληρώνει την αφοσίωσή του στις δημοκρατικές εσωκομματικές διαδικασίες. Καλώς.

Στέκομαι ανεπιφύλακτα δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου και στηρίζω τις πρωτοβουλίες του με κάθε δυνατό τρόπο. Καλώ τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες να επαγρυπνούν και να σταθούν εμπόδιο στη στραβή πορεία που άλλοι απεργάζονται για μας. Να στηρίξουν τις δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες του διαλόγου, της σύνθεσης και της συναίνεσης για κοινούς στόχους καθώς και της επιλογής αρχηγού και να προσέλθουν μαζικά στη σχετική ψηφοφορία.

Οι μέρες αυτές είναι ιστορικά κρίσιμες. Ως ενήμεροι και συνειδητοί πολίτες πρέπει να ενεργοποιηθούμε ώστε, με ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον ηγέτη μας Γιώργο Παπανδρέου, να οδηγήσουμε μαζί το ΠΑΣΟΚ, σε μια νέα πορεία που θα διασφαλίζει, την ιστορική του συνέχεια, τη δημοκρατική του ταυτότητα, την αυτόνομη λειτουργία και την αξιοπρέπειά του, μια πορεία δεν θα υπαγορεύεται από το γνωστό πλέγμα των μεγάλων συμφερόντων.

Περισσότερα