Μια συμφωνία φλου, είναι μια καλή συμφωνία στη συγκυρία του ελληνικού ζητήματος!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΩς ιδιοσυγκρασία και γενική παιδεία αντιπαθώ τις φλου καταστάσεις, εικόνες και μορφές. Τα πρώτα 40 χρόνια της ζωής μου αποστρεφόμουν οτιδήποτε «flou», όπως και κάθε «Μπάμπη τον φλου», μέχρι που η εμβάθυνση στην πολιτική μεθοδολογία και η επαγγελματική μου εμπειρία με οδήγησαν να καταλάβω την δύναμη του «ρευστού» και την κυριαρχία του επί του «στερεού».

Διαπίστωσα, λοιπόν, εκεί γύρω στα 40 την κοινωνικοοικονομική δύναμη και την πολιτική δυναμική του – ας πούμε – ασαφούς, αβέβαιου, μη ποσοτικώς καθορισμένου, σχετικά χαλαρού σημειολογικώς και ανοιχτού σε διαφορετικές ερμηνείες. Και έτσι τα επόμενα 15 χρόνια, μέχρι σήμερα δηλαδή, ουσιαστικά ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ τον κόσμο μου με την πολιτική «μηχανική των ρευστών»!

Συνεχίζω να μην τα πηγαίνω καλά με τον «Μπάμπη τον φλου», συνεχίζω να μην γουστάρω καταστάσεις, στάσεις και προγράμματα φλου, αλλά τώρα ξέρω το πρόβλημα (μου) και τη «λύση» του! Το πρόβλημα είναι πως η ζώσα πραγματικότητα είναι ρευστή και η λύση του προβλήματος βρίσκεται σε μια διαρκή διαπραγμάτευση οντολογικού χαρακτήρα. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα σεβαστό, από τους συμμετέχοντες σε μια κοινή δράση, προσωρινό αποτέλεσμα χωρίς επιστημονικώς ορισμένα κριτήρια! Επί των κριτηρίων δεν μπορεί να υπάρχει «φλου», αν θέλεις να καταλήξουμε κάπου και να συζήσουμε ενδεχομένως!

Περισσότερα

Μπορώ να κάνω μια “αφελή” ερώτηση;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Γ. ΠιπερόπουλοςΤην έχω παραφράσει, βελτιώσει και την έχω γράψει ως διαπίστωση για τα δρώμενα στην Ελλάδα της εισαγόμενης και εγχώριας τρόικα την Κινέζικη «ευχή» που τελικά είναι «κατάρα»: «Να ζήσουμε σε ενδιαφέρουσες εποχές και να μη διαθέτουμε τις δεξιότητες που απαιτεί η διαχείριση των κρίσεων που δημιούργησαν οι εποχές!»

Οι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Έλληνες «φοβηθήκαμε» την κατάρρευση των Οικονομιών μας και την απώλεια των περιουσιακών στοιχείων που λίγα ή πολλά όλοι διαθέταμε…

Αλλά μας έβαλαν στα μνημόνια και τα προγράμματα διάσωσης και έτσι ΔΕΝ «κουρεύτηκαν» οι καταθέσεις μας (μέχρι στιγμής) αλλά μας επέβαλαν φόρους και χαράτσια και ανεργία σε πρωτόγνωρα επίπεδα…

Περισσότερα

Οι ιδανικοί αυτόχειρες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σήμερα θα έπρεπε να φορέσουμε την φουστανέλα ανάποδα και οι σημαίες να κυματίσουν ανάποδα. Είμαστε η φάρσα της μοντέρνας ιστορίας. Ο μόνος ευρωπαϊκός λαός που εμφανίστηκε οικιοθελώς να απεμπολεί την αυτοκυβέρνησή του για την ένταξη σε μηχανισμούς σωτηρίας του ευρώ. Όπως φαντάζομαι να παρατηρείτε, όλα τα επιμέρους  ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα αγωνίστηκαν ή τουλάχιστον φάνηκε να αγωνίζονται για την διατήρηση της αυτοκυβέρνησης των χωρών τους, εκτός από το Ελληνικό. Παντού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπήρξε εκδήλωση πατριωτισμού, μπροστά στην πιστωτική κρίση, εκτός από την Ελλάδα. Εμείς είμαστε οι πατριώτες του ευρώ. Πατρίδα μας είναι η ευρωζώνη και εθνάρχες οι νταβατζήδες κατά Καραμανλή.

Αν στρέψουμε την προσοχή μας στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία και μελετήσουμε τις εκεί αντιδράσεις εναντίον της ένταξή τους σε «μηχανισμούς» θα ντραπούμε για την ύπαρξή μας. Εμείς αποδεδείχθηκε ότι είμαστε μοναδικοί αυτόχειρες: οι ιδανικοί αυτόχειρες. Η ντροπή των μοντέρνων κρατών. Και το ευτράπελο είναι ότι κάποιοι αυτό το θεωρούν πρόοδο! Για φαντάσου να κάνουμε και παρελάσεις δίχως αίσθηση της κατάντιας μας! Κάντε σημαία το ευρώ τουλάχιστον να λάβει νόημα και η σημερινή παρέλαση.

Περισσότερα

Διαρροή πετρελαίου, πολικό ψύχος και το «Ρεύμα του Κόλπου»

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ότι η Αγγλία δεν φημίζεται για το κλίμα της είναι γνωστό όπως είναι και το σχετικό χιούμορ των Βρετανών οι οποίοι όταν ακούν από ένα ξένο επισκέπτη να σχολιάζει αρνητικά τη βροχή του λένε «περίμενε μια ώρα…» ή να ξαφνιάζεται από τη λιακάδα τον επαναφέρουν στην τάξη με την ίδια φράση «περίμενε μια ώρα…».

Ότι οι χειμώνες είναι χειμώνες στην Αγγλία είναι γνωστό, αλλά είναι λιγότερο γνωστό το γεγονός ότι τα βρετανικά νησιά βρίσκονται στον ίδιο παράλληλο με την… Σιβηρία! Το ψύχος όμως, αν και έντονο, δεν μοιάζει με εκείνο της Σιβηρίας!

Η εξήγηση για αυτό είναι γνωστή εδώ και μερικούς αιώνες και έχει και όνομα: «Το Ρεύμα του Κόλπου» το θαλάσσιο ρεύμα από τον Κόλπο του Μεξικού και την Φλόριντα που φέρνει θερμές μάζες όχι μόνο στην Αγγλία αλλά και στη Βόρεια Ευρώπη προφυλάσσοντας έτσι αυτές τις περιοχές από την… κατάψυξη στην οποία θα βυθιζόταν εάν δεν υπήρχε αυτό το ωκεανογραφικό και μετεωρολογικό φαινόμενο…

Περισσότερα

Στα… γρήγορα και Πιπεράτα -4-

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλά λέγονται για πολλούς Έλληνες δημοσιογράφους και ΜΜΕ!

Προσωπικά ΔΕΝ θέλω να χαρακτηρίσω την σημερινή Δημοσιογραφική συμπεριφορά και μάλιστα σε εποχές χαλεπές για την Ελλάδα τους Έλληνες και τα Ελληνόπουλα…

Θα ήθελα να πιστέψω ότι πολλοί από τους…  «επώνυμους» και «μεγάλους» των ελληνικών ΜΜΕ είδαν και θα συνεχίσουν να βλέπουν εφιάλτες με ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ τους Ιρλανδούς δημοσιογράφους, και πως εκείνοι ξεμπρόστιασαν τους πολιτικούς της χώρας τους…

Κοιτάζοντας σε διεθνή ορίζοντα το θέμα «wikileaks» και κάποιες «πονηρές» κινήσεις στον ελληνικό χώρο, θα πω ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑ να ακουστεί:

Bloggers, είστε το μέλλον της ενημέρωσης…

Bloggers, συνεχίστε στις επάλξεις χωρίς Κομματικά γυαλιά,

Bloggers, ξεμπροστιάστε τους καθεστωτικούς, αδρά αμειβόμενους κονδυλοφόρους της δήθεν ενημέρωσης που κατέληξε ως αποβλάκωση των Ελλήνων από ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ και ΜΜΕ που ΑΝΕΝΔΟΙΑΣΤΑ φορούν αργυρώνητα Κομματικά γυαλιά…

Bloggers, γερά, με υπεύθυνη προσπάθεια ενημέρωσης, φορέστε τους γυαλιά!!!

Περισσότερα

Σοκ και δέος στα ελληνικά ΜΜΕ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σοκαρισμένα τα ελληνικά ΜΜΕ παρακολουθούν την εκπόνηση ενός συμπληρωματικού προγράμματος λιτότητας που επιχειρεί να συμπεριλάβει στο νέο προϋπολογισμό η απερχόμενη κυβέρνηση της Ιρλανδίας. Δέος καταλαμβάνει την ελληνική κοινή γνώμη από τα δεινά που προαλείφονται για τον ιρλανδικό λαό, ο οποίος απειλείται με φτωχοποίηση, μικρότερη συγκριτικά  από τον ελληνικό, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει ότι πρέπει όλοι μας να ευαισθητοποιηθούμε, έστω και σοκαρισμένοι και να βοηθήσουμε, με τον τρόπο που μόνο εμείς γνωρίζουμε, τους Ιρλανδούς να κατανοήσουν ότι είναι προς το συμφέρον τους να επιδείξουν καρτερία και κατανόηση. Θα πρέπει, μάλιστα, να πειστούν τα ανεύθυνα ΜΜΕ αυτής της χώρας να υποστηρίξουν την παρούσα κυβέρνηση στο νησί, όπως ακριβώς με ιδιαίτερη ευθύνη πράττουν τα ελληνικά, υποστηρίζοντας τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες απορρύθμισης των πάντων.

Ο «πόνος» των ελληνικών ΜΜΕ για το δράμα  του ιρλανδικού λαού δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως εκδήλωση που αποσκοπεί στην διασκέδαση των όρων του νέου μνημονίου που καλείται η κυβέρνηση με την συνδρομή τους, ασφαλώς, να επιβάλλει με όσο πιο ευχάριστο τρόπο γίνεται. Είναι ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας και μία μορφή αυτοκριτικής. Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ της Ελλάδας και οι υπάλληλοί τους δημοσιογράφοι, μέσω του «σοκ» που μεταφέρουν στην κοινή γνώμη για την περιπέτεια των Ιρλανδών, επιχειρούν να μας θυμίσουν ότι θα έπρεπε τέτοιοι τίτλοι να συνοδεύουν τα ρεπορτάζ τους κάθε φορά που η κυβέρνηση υπογράφει κι ένα νέο μνημόνιο με την τρόικα.

Περισσότερα

Ο Μετα-εθνικισμός, το Όνειδος, ο Μίκης & Εμείς

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Το φαινόμενο του εθνικισμού υπήρξε ιστορικά η ηθική μήτρα των μοντέρνων κρατών και κοινωνιολογικά ο νομιμοποιητικός μηχανισμός της οργάνωσης και λειτουργίας τους. Γενικά θα συμφωνήσω στην τυπολογική διάκριση μεταξύ πολιτισμικού-εθνικισμού και αστικού-εθνικισμού, θα διαφωνήσω όμως ως προς τον διαχωρισμό μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού εθνικισμού, καθώς πουθενά δεν συναντά κανείς μια καθαρή διχοτόμηση μεταξύ πολιτισμικού και αστικού. Ασφαλώς χώρες όπως είναι η Ελλάδα ή ακόμη η Γερμανία διακρίνονται περισσότερο από πολιτισμικό-εθνικισμό παρά από αστικό, ενώ χώρες όπως η Γαλλία, ο Καναδάς ή οι ΗΠΑ χαρακτηρίζονται εντονότερα από τον αστικό τύπο.

Ο πρώτος παραπέμπει σε μια μορφή κληροδοτούμενης πολιτισμικής ταυτότητας που ιδεατά ενοποιεί έναν λαό, ενώ ο δεύτερος αντανακλά την συνειδητή επιλογή ατόμων να κοινωνικοποιούνται σεβόμενοι και υποστηρίζοντας μια συγκεκριμένη πολιτική κοινότητα. Με άλλα λόγια στην συγκρότηση ταυτοτήτων στην πρώτη περίπτωση (πολιτισμικός-εθνικισμός) κυριαρχεί περισσότερο το συναίσθημα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση μια μορφή ρασιοναλισμού συνδεδεμένη με την πολιτική συμμετοχή και την θεσμική διάρθρωση του κράτους.

Αυτά γενικά, για να πάρετε μια ιδέα πώς γίνεται αντιληπτό το συμφέρον σε μια κοινωνία σε συνδυασμό με την αναφερόμενη εθνική ταυτότητα των ατόμων, στο βαθμό που παραγνωρίζεται (veil of ignorance) η ταξική συγκρότηση του κοινωνικού εαυτού.

Περισσότερα

Εγώ ψηφίζω Μπράιαν!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Την Κυριακή εγώ θα ψηφίσω αξιοπρέπεια, σοβαρότητα και πατριωτισμό που δεν έχει να κάνει ούτε με εθνικισμούς, ούτε όμως, με τέταρτους δρόμους και άλλες σημαίες ευκαιρίας για να διασκεδαστούν πραγματικές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές ταυτότητες. Θα ψηφίσω τον υπουργό Οικονομικών της Ιρλανδίας, Μπράιαν Λένιχαν, διότι αυτός και η σχετικά αδύναμη κυβέρνηση της χώρας του, αντιστέκονται στην πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών, σεβόμενοι την λαϊκή κυριαρχία και κυρίως τον εαυτό τους. Αντί να παίζουν με πιστολάκια, να απειλούν την κοινωνία ότι θα πεινάσει και τους δικαιούχους των ταμείων ότι «δεν υπάρχει σάλιο». Αντί να μιλούν για ναυάγια και αβύσσους, εξευτελίζοντας την χώρα τους διεθνώς. Και αντί δήθεν να απειλούν τους κατόχους του χρέους τους με τον νέο μηχανισμό «Brussels Dispo» του Ταμείου Σταθερότητας (EFSF) της Ε.Ε, γνωρίζοντας ότι αυτό θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί των κερδοσκόπων, κάνουν ότι μπορούν για να αποφύγουν την πορεία που επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου με την ολόθερμη υποστήριξη του κ. Καρατζαφέρη και της Ντόρας.

«Η χώρα έχει εξασφαλίσει τις δανειακές της ανάγκες μέχρι τον Ιούνιο του επόμενου έτους, διαθέτουμε σημαντικά αποθέματα, οπότε αυτή η χώρα δεν είναι σε κατάσταση ή θέση όπου απαιτείται κατά οποιονδήποτε τρόπο να προσφύγει στον μηχανισμό», δήλωσε ο Λένιχαν. Αυτό θα μπορούσε να είχε πει και ο κ. Παπανδρέου, αφού προηγουμένως το φρόντιζε και αφού πριν από αυτό είχε διαπραγματευτεί με την Μέρκελ και τον Σαρκοζί την στήριξη των ελληνικών ομολόγων, αντί να κλείνει ραντεβού με τον Ομπάμα και να τον «παρακαλούν» οι δύο πρώτοι να τους συναντήσει καθ΄ οδόν προς την Ουάσιγκτον.

Περισσότερα