Το σοκ απέτυχε, ενώ το δέος επέτυχε τους στόχους του…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑναρωτιούνται οι καλά εκπαιδευμένοι Έλληνες: γιατί απέτυχε η μεθοδολογία «σοκ και δέος» της Τρόικας να επιφέρει προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ; Διότι περί αυτού επρόκειτο και αυτό σήμαινε και σημαίνει «πάση θυσία στο ευρώ». Αυτό σήμαινε «Σωτηρία της Χώρας», όπως την εννοούσαν όλοι οι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς κλπ., στον βαθμό που καταλάβαιναν ασφαλώς τι λένε με όρους εθνικής οικονομίας.

«Σωτηρία» με τον μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης σήμαινε: άσκηση πολιτικής βίας (σοκ) με το πιστόλι στον κρόταφο του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του στην βουλή, ώστε δια της δημοσιονομικής συρρικνώσεως να περάσει η ελληνική οικονομία από ένα σχετικά υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, ένα επίπεδο χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής και χαμηλότερου ποσοστού ανεργίας σε σχέση με τους ρυθμούς πληθωρισμού και τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε μια άλλη οικονομική δομή. Αυτή που θα οριζόταν στο πλαίσιο χαμηλότερου επιπέδου παραγωγής, υψηλότερου ποσοστού ανεργίας και υψηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής, ώστε να υπάρξει σύγκλιση σε ό, τι αφορά στον ρυθμό του πληθωρισμού και στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως αυτός ορίζεται (επιδιώκεται) από την γερμανική ηγεμονία.

Πάνω σε αυτή την «φιλοσοφία», δηλαδή ιδεολογικοποιημένη οικονομία, αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται ο πολιτικός λόγος κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, τα εκβιαστικά διλήμματα του καθεστώτος της διαπλοκής και το «success story» του καθεστώτος. Δηλαδή, το «success story» εξαρτάται από την ευόδωση του σοκ, που σημαίνει πως αυτό εξαρτάται από την ταχύτητα μετασχηματισμού, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να αλλάξει σημείο ισορροπίας, χαρακτηριζόμενη πλέον από υψηλότερη ανταγωνιστικότητα τιμών, χαμηλότερο επίπεδο παραγωγής και υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Αυτά ήταν τα κοινωνικά και παραγωγικώς καταστροφικά στοιχεία του «success story», που θα οδηγούσαν θεωρητικά και μακροπρόθεσμα στην αύξηση της εξωτερικής ζήτησης, και μαζί με αυτήν της συνολικής ζήτησης σε μια οικονομία που θα έμπαινε τότε και μόνον τότε σε αναπτυξιακή τροχιά.

Μέχρι τότε όμως θα έπρεπε, για να ευδοκιμήσει το «success story» να: (1) πέσει η παραγωγή ταυτόχρονα με την κατανάλωση και γενικότερα την εσωτερική ζήτηση, (2) μειωθεί σημαντικά η ρευστότητα, με συνεπαγόμενη μείωση της απασχόλησης και αύξηση της ανεργίας, (3) εξασθενήσει η διαπραγματευτική ισχύς των εργαζομένων συνολικά που οδηγεί σε χαμηλότερους ονομαστικούς μισθούς και αργότερα σε τραγικά χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, ενώ οι προβληματικές πλέον ελληνικές επιχειρήσεις φαίνεται να αντιδρούν ελάχιστα και αφάνταστα διστακτικά – εξαιτίας του προβλήματος ρευστότητας και πτώχευσης των τραπεζών, όπως και των εγγενών παθολογιών στις συναλλαγές και της τρέχουσας κουλτούρας ενός σημαντικού μέρους επιχειρηματιών – στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, μετακυλίοντας μόνον ελάχιστο μέρος της μείωσης της τιμής της εργασίας στις τιμές καταναλωτή, προτιμώντας συντηρητικά να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους. Αυτό σε τελευταία ανάλυση δεν είναι αντίθετο στο «success story» – όπως λένε στην κοινωνία οι Κυβερνήτες μας και οι διαπλεκόμενοι δίαυλοι του νεοφιλελευθερισμού ηθικολογώντας υπερβατικά περί απληστίας, οι οποίοι στην ουσία υποστηρίζουν δίχως να το καταλαβαίνουν ένα Νεοκεϋνσιανιστικό θεώρημα – καθώς αυτό καθ’ εαυτό το «success story» αποσκοπεί εκτός από την μείωση του επιπέδου παραγωγής με την αύξηση της ανεργίας και στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, ώστε να επέλθει αύξηση στην ανταγωνιστικότητα τιμής.

Ετούτο πέραν του ότι συνεπάγεται την μείωση του εισοδηματικού μεριδίου της εργασίας στο ήδη δραματικά μειούμενο ΑΕΠ, καταλήγει στρατηγικά στην μείωση του εξωτερικού ελλείμματος με παράλληλη αύξηση των περιθωρίων κέρδους στις ολιγοπωλιακές κυρίως επιχειρήσεις.

Μετά από αυτό αναρωτιέστε, οι θιασώτες της κοινωνικής διάλυσης, ή τα «παπαγαλάκια» του καθεστώτος διαπλοκής, όπως και δήθεν αμερόληπτοι ξένοι σχολιαστές και αναλυτές, πώς απέτυχε το «success story» προσαρμογής στην ευρωζώνη, αφού… όλα δείχνουν πως πέτυχε. Πέτυχε στην κοινωνική και παραγωγική απορρύθμιση, αλλά απέτυχε στους διακηρυγμένους στόχους του και τώρα επανέρχονται τα «κακά» σενάρια εκ νέου. Γιατί απέτυχε στους οικονομικούς στόχους του, λοιπόν, και διαψεύδονται έτσι καθημερινά από την ίδια την πραγματικότητα όλοι οι κυβερνητικοί και οι φορείς της προπαγάνδας τους; Ή, αν προτιμάτε, γιατί το «success story», ενώ επιτυγχάνει στις καταστροφικές του παρενέργειες, αποτυγχάνει στους διακηρυγμένους στόχους ανάκαμψης που το ίδιο θέτει τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια;

Διότι, αγαπητοί φίλοι, το σοκ παρατράβηξε, έχοντας την πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη να εκμεταλλεύεται υπέρμετρα το δέος που προκάλεσε στην Ελληνική κοινωνία η στρατηγική που υιοθέτησε σε συνεργασία με την Τρόικα. Εμπιστεύτηκαν και επένδυσαν πολιτικά/επικοινωνιακά πάρα πολύ στο δέος, πιστεύοντας πως θα μπορούσε αυτό να ενισχύσει τη μακρά πορεία του σοκ για την ελληνική κοινωνία, εθνική οικονομία και αγορά. Έτσι την έπαθαν! Το σοκ ήταν για να λειτουργήσει σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές της Τρόικας για μια διετία, άντε για μια τριετία το πολύ, και όχι για μα εξαετία ή επταετία! Τώρα πλέον χάθηκε ο έλεγχος και το καθεστώς αναζητεί τρόπο διαφυγής από την παγίδα στην οποία είναι εγκλωβισμένο ή μέσω εκλογών, ή… αυτό δεν θέλω ούτε να το σκέπτομαι!

Τί «ξέφυγε» από τους παράγοντες της Τρόικας και το οικονομικό επιτελείο της Συγκυβέρνησης; Αυτά που υποστήριζα και τα οποία είναι καλά θεμελιωμένα σήμερα στην σύγχρονη θεωρία της επιστήμης της Εθνικής Οικονομίας: την προσαρμογή της παραγωγής στη ζήτηση υπό το συγκεκριμένο καθεστώς πτώχευσης στην Ελλάδα, καθώς και τον υπονομευτικά για το «success story» συνδυασμό τριών μειώσεων: Μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, μείωση της ικανότητας αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού, κατακόρυφη μείωση στην απόδοση του παγίου κεφαλαίου.

Αυτές οι μειώσεις σε συνδυασμό ρίχνουν την οικονομία σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο εκτός από την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος από την εργασία, παρατηρούμε και μείωση, αντί για αύξηση, του εισοδήματος από την εκμετάλλευση κεφαλαίου, με παράλληλη και φυσιολογική αύξηση της αξίας του ιδιωτικού χρέους, πέραν της αύξησης του δημόσιου χρέους που οφείλεται στη γενικότερη στρατηγική εσωτερικής υποτίμησης της Τρόικας.

Αυτό βεβαίως εισαγάγει την Ελληνική Οικονομία στο φάσμα της μείωσης της παραγωγής, ως συνάρτηση της μείωσης της εσωτερικής ιδιωτικής κατανάλωσης, ενώ παράλληλα διαμορφώνει δυναμική σταδιακής αύξησης των καθαρών εξαγωγών εξαιτίας της περιορισμένης έστω μείωσης των εγχώριων τιμών και της αναλογικά πολύ μεγαλύτερης του εγχώριου εισοδήματος και όχι εξαιτίας της ανάπτυξης μέσω της σύγχρονης τεχνολογικά βιομηχανίας.

Και αυτό θεωρείται λόγος για να θριαμβολογεί η προπαγάνδα της συγκυβέρνησης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, αντί να αποτελεί ερέθισμα για έκφραση μεγάλης ντροπής! Θα έπρεπε να ντρέπονται αντί να θριαμβολογούν οι υποστηριχτές των Μνημονίων και συνυπογράψαντες την ελεεινή αναθεωρημένη Δανειακή Σύμβαση, καθώς δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν ότι η μεθοδολογία της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε και ακολουθείται στο πλαίσιο του ατομικού μηχανισμού για την Ελλάδα (εξαίρεση), δεν επρόκειτο ποτέ να οδηγήσει σε προσαρμογή στην ευρωζώνη.

Ήταν από την αρχή βέβαιο, όπως με αρκετές παρεμβάσεις μου κατέστησα σαφές επίσης από την αρχή, πως η εσωτερική υποτίμηση θα μπορούσε να ικανοποιήσει τους στόχους Τρόικας – ελληνικής κυβέρνησης, μόνον στον βαθμό που η μικρή σχετικά ελληνική οικονομία χαρακτηριζόταν από υψηλό τεχνολογικό και οργανωτικό επίπεδο, εξαγωγική βιομηχανία με συγκεκριμένη εμπορική στόχευση και επενδύσεις που θα ενίσχυαν έναν στρατηγικά προσδιορισμένο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου τομέα και η παράλληλη μείωση δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος σε μια υπανάπτυκτη σχετικά (με όρους ευρωζώνης) τεχνολογικά χώρα, αποτελούσε μια μορφή καταστροφής για την καταστροφή. Αυτό ορίζει σήμερα το αδιέξοδο της χώρας και καθιστά το «success story» μονόδρομο για την απόκλιση και όχι την σύγκλιση της οικονομίας της χώρας στο πλαίσιο της ΟΝΕ. Αυτή η «επιτυχία» είναι που στρώνει τον δρόμο για να εξελιχθεί η συντεταγμένη πτώχευση της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης σε περιορισμένη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με την έννοια του «διπλού νομισματικού», όπως επανειλημμένως έχω εξηγήσει. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών του λεγόμενου «κλαμπ της δραχμής», αλλά συνέπεια της στρατηγικής του «κλαμπ του ευρώ». Το τελευταίο είναι αυτό που προκαλεί σύγχυση στην άρθρωση πολιτικής σήμερα στην Ελλάδα, ενώ θα γίνει στοιχείο, όπως προβλέπω, μεγαλύτερης σύγχυσης την αμέσως επόμενη περίοδο μέχρι τις εκλογές.

Η εσωτερική υποτίμηση δεν ήταν το «σωστό κόλπο» για την Ελλάδα, ούτε καν στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Όσο για το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», όπως επέμενα από την αρχή, ήταν απολύτως παραπλανητικό, όχι επειδή δεν έχει έννοια η άρθρωση επιχειρημάτων για τον τρόπο που η Ελλάδα θα μπορούσε, αναπτύσσοντας μία διαλεκτική αυτόνομης ανάπτυξης με δικό της νόμισμα, να θεμελιώσει μία στρατηγική σοβαρής εναντίωσης στο αντιπληθωριστικό δόγμα και τις επιλογές της κεντροευρωπαϊκής ελίτ, αλλά επειδή αρθρώθηκε για να δημιουργήσει έναν απατηλό κοινωνικό διχασμό. Αυτός ο διχασμός, στον βαθμό που πέτυχε τους επικοινωνιακούς του στόχους, ενίσχυσε το δέος που προκύπτει από την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης, διασκεδάζοντας τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας του σοκ. Μόνον προσεγγίζοντας και αναλύοντας αυτά τα αίτια, όπως σκιαγραφήθηκαν στο σημερινό άρθρο, θα μπορούσε κανείς να θεμελιώσει με αντικειμενικό τρόπο πολιτικές προτάσεις για μία εναλλακτική διακυβέρνηση.

Περισσότερα

Ο εχθρός της πατρίδας μας είναι ο νεοφιλελευθερισμός

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΟ νεοφιλελευθερισμός ως ιδεολογική και πολιτική αντίληψη, γεννήθηκε την δεκαετία του ’40 από τον Οικονομολόγο Μίλτον Φρίντμαν, γιο Ουγγροεβραίων μεταναστών και είναι η απόλυτη έκφραση ενός άκρατου οικονομικού φιλελευθερισμού. Ο νεοφιλελευθερισμός βασίζεται στο δόγμα για περισσότερο ελεύθερη αγορά, δηλαδή περισσότερο καπιταλισμό και λιγότερο κράτος.

Για τον λόγο αυτό μαρξιστές διανοητές θεωρούν τον νεοφιλελευθερισμό ως το μέσον μετάβασης των κοινωνιών στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Αυτή την ιδεολογία της εποχής μας, της οικονομικής επανάστασης των ελεύθερων αγορών, πολλοί οικονομολόγοι την ονόμασαν «ο καπιταλισμός της καταστροφής». Το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού διατυμπάνιζε, ψευδώς, πως η παγκόσμια επιβολή του κινήματος θα ήταν ειρηνική.

Περισσότερα

Το στοίχημα της κυβερνητικής τρόικας

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Σαν στοίχημα μαφιόζικου τύπου ομοιάζει η κυβερνητική τακτική μετεκλογικώς. Σε απόλυτη αντίθεση με το προεκλογικό προφίλ της κυβερνητικής τρόικας, Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης από την μία αγωνίζονται να επιδείξουν στους ξένους πάτρωνες/δανειστές την ικανότητά τους να κυβερνούν ακόμη την χώρα, βομβαρδίζοντας τον λαό με αντιλαϊκά μέτρα, ενώ από την άλλη εξωθούν τον κόσμο να σιχαθεί το ευρώ και μαζί με αυτό τον ευρωπαϊσμό. Μαφιόζικη κυριολεκτικώς λοιπόν η κουλτούρα της πολιτικής πρακτικής που αποκρυσταλλώνεται αυτήν τη περίοδο στην Ελλάδα, με στόχο την απομόνωση της εσωτερικής αγοράς από την ευρωζώνη.

Το πείραμα της εσωτερικής υποτίμησης συνεχίζεται δραματικότερα πλέον και με νωπή «λαϊκή εντολή»: θα τους εξουθενώσουμε μέχρις σημείου απόλυτου εξευτελισμού και ανέχειας, ώστε από μόνοι τους οι Έλληνες να εκλιπαρούν την απελευθέρωσή τους από την ευρωζώνη, και κανείς να μην τολμήσει να πει στην κυβερνώσα εσωτερική τρόικα (ηγεσία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), «γιατί με εξαπατήσατε», μοιάζει να σκέφτονται. Από την άλλη, δεν πρέπει η ανέχεια, η ανεργία, το αδιέξοδο πολλών νοικοκυριών και η πάσχουσα από κατάθλιψη αγορά να οδηγήσουν σε πλήρη απόσχιση από την ευρωζώνη. Αυτό θα ήταν καταστροφή για τους κυβερνώντες και την διαπλοκή. Έτσι έχουν βάλει στοίχημα να παραμείνουμε συνδεδεμένοι με την Ευρωζώνη σε ειδικό καθεστώς καραντίνας, που θα επιτρέπει την παράλληλη κυκλοφορία εθνικού νομίσματος για ανακούφιση της αγοράς.

Περισσότερα

Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Λυπάμαι φίλοι, η Ελλάδα ατύχησε και βρίσκεται κυριολεκτικά στο κενό. Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε, καθώς στη χώρα δεν υπήρχαν πολιτικοί που θα μπορούσαν να ορίσουν το εθνικό συμφέρον με κανόνα την προστασία της ελληνικής κοινωνίας στη συγκυρία. Τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, αλλά δυστυχώς ένα ήδη σαπισμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανοιχτό πληροφοριακό σύστημα. Το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος κάπου εδώ διαλύεται και μαζί με αυτό καταστρέφεται κάθε δημιουργικό στη κοινωνία. Και τούτο είναι μεγάλη πολιτική αμαρτία, την οποία δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί. Είναι έγκλημα εθνικών διαστάσεων που διαπράττει το έξαλλο καθεστώς της διαπλοκής, το οποίο απειλούμενο με περιθωριοποίηση μοιάζει να αφηνιάζει.

Ο πανικός στα κέντρα των αποφάσεων και στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης είναι πλέον έκδηλος. Ούτε ξέρουν τι λένε, ούτε τι γράφουν, ούτε τι σχέδια νόμου συντάσσουν! Κατάντησαν κλαυσίγελοι και δραματικά επιπόλαιοι, δίχως όχι απλώς στρατηγική, αλλά ούτε καν στοιχειώδες μυαλό. Να σκεφθείτε η πολύπειρος πολιτικός Ντόρα Μπακογιάννη μόλις χθες διαπίστωσε ότι, «ο λογαριασμός πλέον δεν βγαίνει». Γιατί, πότε έβγαινε; Όπως ο κ. Παπανδρέου ανέπτυξε την discourse των ευρωομολόγων κατόπιν εορτής (ένταξη της χώρας σε πτωχευτικό καθεστώς), έτσι και οι νεοφιλελεύθεροι προσβλέπουν σήμερα – πάντα κατόπιν εορτής – σε ευρωομόλογα ανάπτυξης ή κάτι αντίστοιχο και καθόλου νεοφιλελεύθερο!

Περισσότερα

Τελειώνουν τα ψέματα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όπως ίσως παρατηρείτε μια χαρά κατασκευάζεται στην Ελλάδα το κλίμα εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Κίνηση που όμως συνεπάγεται και την προσωρινή έστω απομάκρυνση μας από την ΕΕ, με (συνολικές) συνέπειες για εμάς και την ίδια την Ένωση που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να προσεγγίσει με σχετική ακρίβεια. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολιτικό – επιχειρηματική τάξη της χώρας διαμορφώνει τις κοινωνικό – οικονομικές συνθήκες και τις επικοινωνιακές νομιμοποιήσεις που θα εμφανίσουν την έξοδο μας από τη ζώνη του ευρώ ως «ευλογία» ή λύτρωση από το διαρκές βασανιστήριο της προσαρμογής σε ένα αντιαναπτυξιακό μοντέλο διαρκούς φτωχοποίησης.

Το ΔΝΤ απέτυχε ή η κυβέρνηση απέτυχε (εξαρτάται από το ποιος το λέει) στη μεταμόρφωση της Ελλάδας με αποτέλεσμα η δραματική επιβάρυνση των δημοσιονομικών μεγεθών και η ασφυξία στην αγορά να προκαλούν πλέον χαοτικές καταστάσεις, οι οποίες με τη σειρά τους αποσυντονίζουν όλους τους κρατικούς θεσμούς και απορρυθμίζουν τους κοινωνικούς, διαπιστώνουν τώρα όσοι βυθισμένοι στην άγνοια και τον καιροσκοπισμό τους λοιδορούσαν όλους όσους εγκαίρως προειδοποιούσαμε για τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες αυτής της στρατηγικής.

Περισσότερα

Αν υπήρχαν λίγα δράμια μυαλού…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Θα ήταν μάλλον αγένεια με τις παρακάτω αράδες να σχολιάσω τη δραματική πολιτικό – οικονομική (νέα) φάση στην οποία εισέρχεται η χώρα από τις επόμενες κιόλας μέρες. Αγένεια προς τον κάθε «λουόμενο», ο οποίος θα δυσανασχετούσε με το δίκιο του, διαβάζοντας μία ακόμη αναλυτική προσέγγιση για την κρίση. Δεν θα το κάνω λοιπόν, αμφιβάλλοντας όμως πολύ ότι θα μπορούσα, έστω και μη αναλύοντας, να προσφέρω λίγη δροσιά μετά λόγου γνώσεως.

Το μυαλό των περισσοτέρων μοιάζει να έχει υπερφορτιστεί από δυσοίωνες προσεγγίσεις, που όμως δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Το καθεστώς στην Ελλάδα οδηγεί τη χώρα βήμα – βήμα εκτός ευρωζώνης – άσχετα αν αυτό θα εμφανιστεί ως σωτήρια προσωρινή κατάσταση – απολύτως συνειδητά πλέον, ακολουθώντας το σχέδιο εκείνων που στο πλαίσιο του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού, έκριναν απαραίτητη την αποσταθεροποίηση του σύγχρονου οικοδομήματος της ΕΕ. Δυστυχώς δεν κάναμε λάθος. Στην Ελλάδα υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις και το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό για να διαμορφωθεί η εστία και το πλαίσιο της αποσταθεροποίησης, η οποία αποτελεί έμπνευση της χρηματοπιστωτικής ελίτ (η «αγορά») στον δρόμο προς την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης, υπό την ηγεμονία μιας νέας διεθνούς τάξης τραπεζιτών και χρηματιστών.

Περισσότερα

Το παγκόσμιο κράτος του τραπεζίτη

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μια και φαντάζομαι πως οι περισσότεροι Έλληνες έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τα στοιχεία και την λογική της δικής μας ανάλυσης για την κρίση, καθώς οι εξελίξεις αποδεικνύουν την ορθότητα της προσέγγισής μας, ήρθε μάλλον η στιγμή να εστιάσουμε απερίφραστα στον πολιτικο-οικονομικό πυρήνα του προβλήματος. Τώρα που ακόμη και οι φανατικότεροι οπαδοί του καθεστώτος στην Ελλάδα αντιλαμβάνονται την υπόσταση της χώρας μας ως πιόνι στην διεθνή σκακιέρα, όπου ο τραπεζίτης βρίσκεται απέναντι στον παραδοσιακό έμπορο και τον παραδοσιακό βιομήχανο, το χρηματοπιστωτικό λόμπυ απέναντι στο παραδοσιακό κράτος και την λαϊκή κυριαρχία, ενώ η παγκόσμια διακυβέρνηση απέναντι στις τοπικές κοινωνίες και τις εθνικές κυβερνήσεις, ήρθε η στιγμή μάλλον πιο ώριμα να προσεγγιστούν οι τάσεις για νέες σχέσεις εξουσίας παγκοσμίως και ο οικονομικός πόλεμος, όπως παρουσιάστηκαν μέσω των γραμμών μας αρκετά πριν από την κρίση και μέχρι σήμερα (ουσιαστικά από το 2007).

Περισσότερα

Αυτή η βουλή έκλεισε, ας ανοίξουμε μια άλλη!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δεν καταλαβαίνω τι φρουρούν τα ΜΑΤ στην Αθήνα και τι υπερασπίζεται το δημοκρατικοφανές καθεστώς της προπαγάνδας στην Ελλάδα: Την βουλή που παγίδευσε με εκρηκτική ύλη το θεμέλιο της; Το ναό της πατρωνίας; Το άντρο των σκανδάλων; Το φρούριο της διαπλοκής; Το θυσιαστήριο της δημοκρατίας; Τον μηχανισμό ατιμωρησίας της διαφθοράς, συγκάλυψης της μίζας και απαλλαγής των χρηματισμένων κυβερνητών και κομμάτων; ‘Η μήπως την λέσχη της συνενοχής για την πτώχευση της χώρας;

Ότι και να φρουρούν, είναι βέβαιο ότι εμπεριέχει αρνητικό μήνυμα για τους Έλληνες, αλλά και τους ξένους. Αυτή η βουλή «έκλεισε» με δική της ευθύνη, ως μηχανισμός έκφρασης και άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας. Ας ανοίξει μια άλλη, καθώς ο κοινοβουλευτισμός δεν έχει αδιέξοδα στις αστικές δημοκρατίες. Έχει όμως στις φαυλοκρατίες και τότε έρχεται μια χούντα για να σώσει το καθεστώς.

Περισσότερα

Ο χορός της κοιλιάς και το ροκ της αριστεράς…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σε μια σειρά ελιγμών διάσωσης, που φαντάζουν σαν το χορό της κοιλιάς, επιδίδονται τούτες τις ώρες οι φορείς του δικομματισμού, τα ΜΜΕ της πολιτικό – επιχειρηματικής τάξης, ο «ΣΕΒ» και διάφοροι παράγοντες «υιοθετημένοι» από συγκροτήματα, από λέσχες κλπ. Παράλληλα η αριστερά μοιάζει να δίνει αγώνα έκφρασης, ή κατ’ άλλους «καπελώματος» του κινήματος ρευστοποίησης των σχέσεων εξουσίας στη χώρα μας, οι οποίες μέχρι χθες φάνταζαν ακλόνητες.

Το καθεστώς αμφισβητείται πλέον δομικά – και όχι απλώς λειτουργικά – και από την τρόικα και από όλους τους κρίσιμους παράγοντες για την εξέλιξη της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Όταν δεν αμφισβητείται ανοιχτά, εμμέσως υποδηλώνεται ότι δεν μπορεί να αντέξει την εξέλιξη της κρίσης δίχως αναμόρφωση. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν να αμφισβητείται κατά τον ίδιο τρόπο και από το μισό περίπου εκλογικό σώμα.

Η ρευστοποίηση των εξουσιαστικών σχέσεων υποδηλώνει την κατάρρευση του ελληνικού εξουσιαστικού μύθου. Δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη στην ικανότητα των κομμάτων του δικομματισμού να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πελατών τους ή των εν δυνάμει πελατών τους. Το καθεστώς πατρωνίας στη χώρα κλονίζεται και τρέμει τα χειρότερα: την εξέγερση των πελατών.

Περισσότερα

Πρώτα χτένισμα και μετά κι άλλο κούρεμα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ορίστε τι κάνατε, λένε τώρα κάποιοι επιμηθείς της ευρωπαϊκής ελίτ, στο ΔΝΤ και σε εκείνους που βρίσκονται παραδοσιακά, πολιτικά πίσω από αυτό: εμείς σας είπαμε να κάνετε πρώτα χτένισμα στη δημόσια ελληνική περιουσία και εσείς προτιμήσατε την παραλυτική μέθοδο: πρώτα κούρεμα μισθών και συντάξεων (θεραπεία σοκ)!

Εάν μας είχατε ακούσει, δεν θα βρισκόμαστε σήμερα στη δυσάρεστη θέση να εκβιάζουμε τους Έλληνες για άμεσο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας τους, καθώς αυτό θα προέκυπτε ως φυσιολογική ανάγκη για να σωθούν μισθοί και συντάξεις στην Ελλάδα. Σαν λογικό επακόλουθο ενός αρχικού εκβιασμού: τι προτιμάτε να δώσετε, δημόσια περιουσία ή μισθούς και θέσεις εργασίας; Ανάποδα έπρεπε να εφαρμοστεί το μνημόνιο, λένε οι κλασσικοί της θεωρίας του νεοφιλελευθερισμού.

Περισσότερα

Προβληματισμοί και αναθεωρήσεις στο Λουξεμβούργο

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αυτό που απασχόλησε τη μυστηριώδη σύσκεψη μελών του Eurogroup με «ανακρινόμενο» τον Έλληνα υπουργό Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ήταν το ζήτημα της διαχείρισης της κρίσης του ελληνικού χρέους σε συνάρτηση με την επιδιωκόμενη σταθερότητα του ευρώ. Και αυτό παρότι η έκτακτη σύσκεψη έγινε μετά από αίτημα της ελληνικής πλευράς, η οποία κατόπιν των εξελίξεων στο ζήτημα της Πορτογαλίας και νοιώθοντας προφανώς εκτεθειμένη, θέτει επιτακτικά το ζήτημα νέων διευκολύνσεων με την έννοια της επιμήκυνσης του προγράμματος χρηματοδότησης, ευνοϊκότερο επιτόκιο και μια σειρά άλλων πιστωτικών ελαφρύνσεων, ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί την κρίση.

Το βασικό όμως θέμα ήταν «τι θα μπορούσε να κάνει η Ε.Ε. και τι απαιτείται να πράξει η Ελλάδα, ώστε μια ήπια αναδιάρθρωση του χρέους να μην επηρεάσει την ευρωπαϊκή οικονομία και το κοινό νόμισμα». Προφανώς δεν συζητήθηκε η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, καθώς, όπως έχουμε εξηγήσει παλαιότερα εμείς και χθες οι γερμανικές «πηγές» του Spiegel, αυτό το ζήτημα δεν υφίσταται ως τέτοιο. Αν η Ελλάδα επιλέξει να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, θα πρέπει ουσιαστικά με το υπάρχον ευρωπαϊκό θεσμικό καθεστώς να εγκαταλείψει και την Ε.Ε., δίχως μάλιστα επ’ αυτού να υπάρχουν ιδιαίτερες πρόνοιες και σχετική μεθοδολογία.

Περισσότερα

Η επιχείρηση «βρείτε τα»

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Στην πλέον αποφασιστική φάση εισέρχεται η επιχείρηση «βρείτε τα» των σύγχρονων «εγγυητριών δυνάμεων» της Ελλάδας, που εμφανίζονται με το θεσμικό προσωπείο του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Κομισιόν. Οι δυνάμεις αυτές αποφάσισαν να διασφαλίσουν ότι θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε η χώρα να μην καταλήξει σε στάση πληρωμών, με την προϋπόθεση ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα συμφωνήσουν πως θα συνεργαστούν στενά για την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου προγράμματος μεταρρυθμίσεων, το οποίο τώρα αποκαλούν «αναδιοργάνωση». Οι εγγυητές μετά από ένα διάστημα διαφωνιών και εσωτερικών τριβών, κατέληξαν ότι η θεραπεία – σοκ που αρχικά επέλεξαν, προκαλεί επικίνδυνες δυσλειτουργίες στην ελληνική κοινωνία και ότι δίχως να αλλάξουν οι στόχοι του μνημονίου, πρέπει να μεταβληθεί η διαμόρφωση του περιεχομένου του και το σχετικό timing. Οι άνθρωποι θέλουν να δώσουν χρόνο στο πολιτικό σύστημα και γενικότερα στο καθεστώς να αναδιοργανωθεί, δίχως να κινδυνεύσει με κατάρρευση εξαιτίας των αποτελεσμάτων της θεραπείας – σοκ που αρχικά επελέγη. Επ’ αυτού μας προϊδέασε ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ, ενώ φίλοι που δεν συνηθίζουν να μας λένε ψέματα και που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις προθέσεις των ΗΠΑ και της Γερμανίας ως προς το ελληνικό ζήτημα, μας διαβεβαιώνουν ότι έχουν καταλήξει στην ανάγκη σύνταξης ενός νέου μνημονίου που θα αντικαθιστά το υπάρχον και θα γεφυρώνει τον σημερινό εξατομικευμένο μηχανισμό με τον προσωρινό μηχανισμό και τον υπό διαμόρφωση και κύρωση μόνιμο European Stability Mechanism (ESM).

Το περιεχόμενο αυτού του νέου μνημονίου συζητείται αυτή τη στιγμή σε πολιτικό, αλλά και σε τεχνικό επίπεδο μεταξύ των φορέων της τρόικας. Τίποτα όμως δεν πρόκειται να ανακοινωθεί σχετικά προτού ξεκαθαρίσει η υπόθεση στην Πορτογαλία, προτού αναοριοθετηθούν οι προβλέψεις του προϋπολογισμού στην Ελλάδα και εξειδικευτούν τα εισπρακτικά μέτρα και προτού καταλήξουν στον τρόπο της λεγόμενης επιμήκυνσης του παλαιού χρέους, που αντί για αναδιάρθρωση ίσως καταλήξουμε να αποκαλείται αναδιοργάνωση του δημόσιου χρέους. Αυτό θα είναι το κερασάκι στην τούρτα της φτωχοποίησης που θα τοποθετηθεί δίπλα στο άλλο κερασάκι της επιμήκυνσης του δανείου της τρόικας. Μέχρι τότε οι πάντες θα προφασίζονται ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο και ότι τα μέτρα φτωχοποίησης στην Ελλάδα θα επιτρέψουν τη δανειοδότηση της χώρας από τις χρηματαγορές, δίχως να υπάρξει ανάγκη αυτή να γίνει «μπαλάκι» από τον ένα μηχανισμό στον άλλον.

Περισσότερα

Το κύμα ανυπακοής και η υπέρβαση της ηλιθιότητας μας…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Πληθαίνουν οι αυθόρμητες περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένες, αλλά πολιτικά αχειραγώγητες, αντιδράσεις πολιτών που αρνούνται να συμμορφωθούν σε διατάξεις και πρακτικές που θεσπίζει η κυβέρνηση. Το κύμα ανυπακοής στον παραλογισμό της αύξησης των τιμών των υπηρεσιών, την ώρα που τα λαϊκά εισοδήματα συμπιέζονται επικίνδυνα, λαμβάνει κινηματικές διαστάσεις. Το φαινόμενο είναι σύμπτωμα της κοινωνικής απορρύθμισης, στην οποία οδήγησε η στρατηγική της κυβέρνησης και των συμμάχων της και βρίσκεται μόνον στην αρχική του φάση. Έχουμε ακόμη να δούμε πολλά και να κάνουμε ίσως περισσότερα!

Ο γράφων έχει συναντήσει αυτό το φαινόμενο στην πολιτική ιστορία όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών και μπορεί να διαβεβαιώσει ότι ποτέ δεν ήταν το συγκυριακό αποτέλεσμα μιας σκληρής πολιτικής λιτότητας, αλλά το προμήνυμα κοινωνικής αλλαγής. Το κίνημα ανυπακοής, αν λάβει διαστάσεις, διαμορφώνει μια νέα κοινωνική δομή που ξεφεύγει από τον έλεγχο του καθεστώτος. Είναι η πιο «ύπουλη» και η πλέον κρίσιμη κοινωνιολογικά αμφισβήτηση του καθεστώτος. Συνιστά μια διαφορετική μορφή κοινωνικοποίησης που πολιτικοποιεί διαφορετικά την ανάγκη, δίχως να κάνει εμφανώς πολιτική. Δεν προτείνει μια διαφορετική συγκρότηση των εξουσιαστικών σχέσεων στο επίπεδο της ηγεμονίας, αλλά αμφισβητεί ουσιαστικά τους όρους ηγεμονίας στην χώρα. Οι όροι αυτοί εκφράζονται πολιτικά και εσωτερικεύονται ατομικά μέσω των θεσμών. Οι «ανυπάκουοι» κλονίζουν τα θεμέλια της εξουσίας αυτών που επιδιώκουν να επιβάλλουν τούτη την περίοδο αυθαίρετα, αντικοινωνικά και αντιοικονομικά την μεταβολή του θεσμικού πλαισίου στην χώρα μας, μεγεθύνοντας την ανισότητα και αγνοώντας την σχέση κοινωνικοποίησης – θεσμοποίησης.

Περισσότερα

Μεταμοντέρνα πολιτικά μασκαρέματα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα κινείται σήμερα στα τυφλά, διότι είναι πολιτικά θεόστραβη. Δεν γνωρίζει ποια είναι και πού πάει. Πάσχει, δηλαδή, σοβαρά στο ζήτημα του προσδιορισμού της εθνικής της ταυτότητας. Δίχως όμως ταυτότητα η χώρα δεν μπορεί να ορίσει το εθνικό της συμφέρον με έναν τρόπο που θα γίνεται σεβαστός ή απλώς κατανοητός από τους άλλους. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή Ελλάδα στο διεθνές περιβάλλον εμφανίζει μια θολή εικόνα, η οποία παραπέμπει μάλλον σε ιστορική φάρσα.

Η Ελλάδα δεν είναι η αναπτυσσόμενη χώρα του ’70 και του ’80, ούτε το δυτικό παράδειγμα στα Βαλκάνια της δεκαετίας του ’90. Δεν αποτελεί αναπαράσταση μιας σύγχρονης χώρας που διακρίνεται από soft – power. Αυτός ο μύθος εξαερώθηκε σταδιακά μετά την Ολυμπιάδα, διότι ήταν το αποτέλεσμα ακριβοπληρωμένων διεθνών δημοσίων σχέσεων και όχι η σύγχρονη βάση πολιτισμικής και οργανωτικής ανάπτυξης στο πλαίσιο μιας εύρωστης οικονομίας. Ήταν φρου – φρου και αρώματα, δίχως πολιτική ουσία. Ήταν μια απάτη, όχι προς τους ξένους, αλλά προς τους ίδιους τους Έλληνες.

Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική τάξη της χώρας μετά την κατάρρευση του διπολισμού δεν μπόρεσε να αναπτύξει καμία απολύτως εθνική στρατηγική για να εκμεταλλευτεί η χώρα το συγκυριακό της πλεονέκτημα στα Βαλκάνια και να καταστεί ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή, εκπροσωπώντας τον δυτικό εκσυγχρονισμό, όπως εκφραζόταν μέσω της discourse του ευρωπαϊσμού (soft – power). Με άλλα λόγια, η πολιτικό – επιχειρηματική τάξη της χώρας απέτυχε να κεφαλαιοποιήσει την μεταπολεμική επένδυση του λαού, υπακούοντας στο καιροσκοπισμό της, την απληστία της και την επαρχιώτικη, μεταπρατική της κουλτούρα. Πληρώσαμε ακριβά τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας (περίπου 30.000 ευρώ εμφανίζεται να χρωστά ο κάθε Έλληνας σήμερα, μόνον σε ότι αφορά στο δημόσιο χρέος) και σήμερα παρουσιαζόμαστε από το καθεστώς απολύτως ανίσχυροι και ανίκανοι να διαχειριστούμε τα του οίκου μας. Ομολογεί, δηλαδή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ότι απέτυχε στο ρόλο του και ότι ναυάγησε, παρασύροντας την ελληνική κοινωνία στο βυθό, αλλά παρόλα αυτά μέσω της εποπτείας των δανειστών μας και της «ψιλής διακυβέρνησης» από την τρόικα, ευελπιστεί ότι θα τα καταφέρει να επιβιώσει.

Περισσότερα

15 χρόνια κατεδάφισης ή ανοικοδόμησης;

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Αν το πάρεις δεξιά και όλα πάνε καλά, όπως το έθεσε ο κ. Σκιόπα: δηλαδή η κοινωνία συμμορφωθεί στο πρόγραμμα φτωχοποίησης και υποτέλειάς της και δεν υπάρξουν σημαντικές αλλαγές στο εξωτερικό οικονομικό περιβάλλον, τότε σε 15 χρόνια θα αρχίσει η ανάκαμψη. Αν το πάρεις αριστερά και απεγκλωβιστείς από την ευρωζώνη, αρνούμενος την εξυπηρέτηση του τοκογλυφικού δημόσιου χρέους και εθνικοποιώντας τον κορμό του τραπεζικού σου συστήματος, τότε η ανάκαμψη θα αρχίσει αμέσως, από ένα σημείο φτωχοποίησης, το οποίο σε κάθε περίπτωση θα βρίσκεται υψηλότερα με όρους πραγματικής φτώχειας από αυτό που εκτιμά ο κ. Σκιόπα, ότι απαιτείται για να αποκτήσει σταθερά θεμέλια η οικονομία σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού και νεοφιλελευθερισμού.

Αγαπητοί φίλοι, στην Ελλάδα διεξάγεται ένα πρωτόγνωρο πολιτικο-οικονομικό πείραμα. Εφαρμόζεται «θεραπεία-σοκ» σε μια χώρα με ισχυρό νόμισμα, το οποίο δεν μπορεί να χειριστεί η ίδια. Είναι σαν να προσπαθείς να μάθεις έναν παράλυτο να κινείται, αφού του δέσεις πόδια και χέρια.

Περισσότερα