Τι λέει η επιστήμη για την ελληνική πτωχευτική περίπτωση…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Οι παρακάτω αράδες αποτελούν υστερόγραφο στην στρουκτουραλιστική και μετα-στρουκτουραλιστική προσέγγιση της ελληνικής κρίσης, όπως την διαπραγματεύτηκε ο γράφων. Εδώ θα βρείτε το τελικό συμπέρασμα της προσέγγισης μου, όπως το αντιλαμβάνεται η episteme της πολιτικής και όχι η science περί πολιτικής ή οικονομίας.

Η διαφορά είναι τεράστια: με την episteme η γνώση για το πολιτικό φαινόμενο που αποκαλούμε ελληνική κρίση δομείται ως ενιαίο σώμα μέσω της εξέτασης του χωροχρόνου ανάπτυξης της διαλεκτικής της πολιτικής ισχύος, ενώ με την science μελετάται απλώς η γραμμική ακολουθία παραγωγής γνώσης σε πολιτικό επίπεδο, το οποίο εκλαμβάνεται αποκλειστικά ως χώρος. Στην πρώτη περίπτωση, με απλά λόγια, στοχαζόμαστε πολιτικά, ασκώντας κριτική στα «αυτονόητα», ενώ στη δεύτερη ακολουθούμε μια θετικιστική προσέγγιση που παράγει «αυτονόητα», όπως για παράδειγμα έπραττε η φυσική μέχρι την ανάπτυξη της Θεωρίας της Σχετικότητας.

Δεν θα σας κουράσω άλλο με τα «θεωρητικά» και θα μπω αμέσως στο ζουμί, παρατηρώντας απλώς εξ’ αρχής ότι οι κρίσεις σαν την ελληνική εάν αντιμετωπισθούν στενά επιστημονικά (με την έννοια science), οδηγούν σε πολιτικές και οικονομικές πρακτικές που κάθε φορά αποτελούν περισσότερο ή λιγότερο αυτοεπιβεβαιούμενες προφητείες. Ο λόγος είναι απλός: δεν συνδέεται η παραγωγή πολιτικής γνώσης με την μορφή των εξουσιαστικών σχέσεων που την γεννά.

Περισσότερα

Η ελληνική διανόηση δεν έχει σωσμό…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Οι διανοούμενοι είναι αποκλειστικά άνθρωποι που μελετούν τη δραστηριότητα του σκέπτεσθαι. Είναι δηλαδή εκείνοι που εξετάζουν την λειτουργία της νόησης σε διάφορα οντολογικά πεδία. Ετούτοι είναι που αναπτύσσουν επιστημολογικά εργαλεία για την κατανόηση, επεξεργασία και καλλιέργεια του λόγου (όλων των μορφών έκφρασης και δημιουργίας συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογικών εφαρμογών), ο οποίος εμπεριέχει και αντανακλά πάντοτε σχέσεις εξουσίας. Η λογική αναπαράσταση αυτών των σχέσεων σε διάφορα πεδία της καθημερινότητας, της επιστήμης ή των τεχνολογικών εφαρμογών διαμορφώνει την πραγματικότητα εντός της οποίας αναπτύσσεται το εγώ, η ταυτότητα και η έννοια του συμφέροντος.

Ο διανοούμενος μέσω της ενασχόλησης του με τη δομή του λόγου, ως μηχανισμού που τείνει να διαμορφώσει μήνυμα για δράση, γνωρίζει ότι μετατρέπεται σε φορέα αναπαράστασης εξουσιαστικών σχέσεων (δομών), οι οποίες μόνο στο βαθμό που κριθούν ψυχαναλυτικά μπορούν να απαλλάξουν το υποκείμενο (ερευνητή) από την καθεστωτική νεύρωση. Η τελευταία είναι το εμπόδιο του επιστήμονα, του καλλιτέχνη και γενικότερα του ανθρώπου που στοχάζεται και δημιουργεί σε ένα περισσότερο ή λιγότερο αφηρημένο και αναλυτικό πλαίσιο να συμβάλει στη κοινωνική πρόοδο, με την έννοια της διαρκούς διαδικασίας απελευθέρωσης του ατόμου, κοινωνικών ομάδων και λαών από την σκλαβιά της «ιδέας», ως αναπαράστασης κάποιας μορφής σωτηρίας.

Περισσότερα

Ανακοίνωση Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Ιωαννίνων

Η νεολαία ΠΑΣΟΚ Ιωαννίνων εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Ο θεσμός του ασύλου, ως η εγγύηση της δυνατότητας Ελεύθερης Διακίνησης Ιδεών στο χώρο του Πανεπιστημίου, για εμάς, ως νέους Σοσιαλιστές, αποτελεί συστατικό στοιχείο του όρου «Πανεπιστήμιο». Γι’ αυτό και είμαστε αδιαπραγμάτευτοι ως προς την ύπαρξη του και αποκρούουμε κατηγορηματικά κάθε ιδέα αναθεώρησης του πλαισίου λειτουργίας του ή κατάργησης του, την οποία και θεωρούμε σκόπιμη και συντηρητική.

Κάθε τέτοια άποψη, πέραν του αυτονόητου λαϊκισμού που την χαρακτηρίζει, έχει ως σκοπό την κατάργηση του ίδιου του Πανεπιστημίου, ως χώρου που γεννά και διακινεί ιδέες, αξίες και γνώση. Έχει ως στόχο τη δημιουργία μίας κοινωνίας φόβου και υποταγής με ακραίες και ρατσιστικές αντιλήψεις.

Προφανές είναι επίσης, ότι η ύπαρξη και η λειτουργία του ασύλου διέπεται από κανόνες. Κανόνες οι οποίοι νοηματοδοτούν και το σκοπό της ύπαρξης του, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με την κάλυψη και υπεράσπιση παράνομων πράξεων από όπου και αν προέρχονται.

Περισσότερα

Γιατί «χάθηκαν» οι … δάσκαλοι;

του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ψηλά στο λόφο της Ακρόπολης τα πεντελικά μάρμαρα ακτινοβολούν λουσμένα στο φώς του Αττικού ήλιου … Ο ανάλαφρος μπάτης του έπομαι ήμερου έχει  τη μεθυστική αλμυρά του Σαρωνικού δεμένη με  λεμονανθό..

Κάτω από την ελιά, ο Δάσκαλος καθισμένος και γύρω του μαγεμένοι οι μαθητές.. Ο λόγος του κομψός, άρτια τα επιχειρήματα  ανοίγουν διάπλατα οι ορίζοντες της αντίληψης  που γλυκαίνει  τις ψυχές την ίδια στιγμή  που παιδεύει τη διανόηση.. Εδώ τα μονοπάτια γίνονται  λεωφόροι που οδηγούν μέσα από την φιλοσοφία και την επιστήμη στη γνώση…

Όσοι θέλουν μπορούν έτσι να δρέψουν τους καρπούς , να γευθούν αυτή την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπινου νου να επικοινωνεί με σύμβολα, με  ιδέες, να κατανοεί να σκέφτεται….

Στην άλλη άκρη της Αθήνας,  ίδια η μυσταγωγία της μάθησης, ίδιες οι προοπτικές της ανθρώπινης διανόησης, της σκέψης…Εδώ όμως, στο Αριστοτέλειο Λύκειο – αντίθετα με την Πλατωνική Ακαδημία – ο δάσκαλος δεν κάθεται…Τα λόγια και το σώμα του  διεγείρουν στην πορεία του περιπάτου τα μυαλά των δικών του μαθητών, επικοινωνούν  λογικά, εμπειρικά, αντικειμενικά με τους κανόνες της επιστήμης …Και οι μαθητές ακολουθούν προσεκτικά, μεθοδικά τον Δάσκαλο με κιναισθητική και συνάμα διανοητική κομψότητα και ακρίβεια….

Α, η ομορφιά της επιστήμης, της φιλοσοφίας, η  γοητεία της μάθησης, της απόκτησης γνώσεων σε όλο τους το μεγαλείο!

Ναι, ναι, χρειάζεται να τα θυμόμαστε αυτά τα πράγματα που και που, γονείς και παιδιά, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μαθητές να μην ξεχνάμε οτι εδώ στο δικό μας στον ελληνικό χώρο γεννήθηκαν, Φιλοσοφίες, Επιστήμες, Παιδαγωγική …

Και να μη ξεχνάμε παρά την συστηματική προπαγάνδα κάποιων δήθεν «προοδευτικών» ότι οι δάσκαλοι (πολλοί παπάδες) δίδαξαν στα ελληνόπουλα τη γλώσσα, την παράδοση, τις αξίες στους δύσκολους και σκοτεινούς αιώνες της Τουρκοκρατίας…

Ο κόσμος άλλαξε, όμως, και άλλαξαν οι καιροί!

Σωστά! Τώρα ζούμε σε εποχές «εικονικής πραγματικότητας» τα κομπιούτερ υποκαθιστούν (ή γίνεται προσπάθεια να υποκαταστήσουν) τους δασκάλους και τις δασκάλες αλλά οι διαπιστώσεις από αντικειμενικές ερευνητικές προσπάθειες είναι ότι «τίποτε δεν αντικαθιστά τη ζεστασιά, τη δύναμη της μυσταγωγίας ανάμεσα στον δάσκαλο-τη δασκάλα και τον μαθητή-την μαθήτρια¨.

Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, η διαπίστωση ότι στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε και άλλαξαν οι καιροί;

Ίσως για το λόγο αυτό, και μερικούς άλλους, βλέποντας την κατάρρευση της πεμπτουσίας της Παιδείας (και όχι της διαδικασίας της εκπαίδευσης) τώρα πια μερικοί αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση νάσαι κάτοχος γνώσεων που ως δάσκαλος επιθυμείς και κατέχοντας τις δεξιότητες πασχίζεις να τις μεταλαμπαδεύσεις και ως μαθητής, αφού τις αποκτήσεις, να τις επιδείξεις όταν και όπου χρειαστεί καθώς στην δικιά μας  Ελλάδα αυτό που μετρά ΔΕΝ είναι το «τί ξέρεις, αλλά το…ποιόν ξέρεις;»

Γιατί φαίνεται ότι χάθηκε, δυστυχώς, η πνευματικότητα;

Γιατί χάθηκε η μυσταγωγία της γνώσης;

Γιατί χάθηκε το μεράκι και η αφοσίωση στο ρόλο του δασκάλου;

Γιατί έχασαν τα παιδιά μας τη γοητεία στο ρόλο του μαθητή;

Γιατί χάθηκαν οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι δάσκαλοι;

Θα μου πείτε στην Ελλάδα πότε αναγνωρίσαμε τον προικισμένο, τον αφοσιωμένο τον καλό δάσκαλο και πότε θεσπίσαμε τοπικά περιφερειακά και ΕΘΝΙΚΑ βραβεία για να ΒΡΑΒΕΥΣΟΥΜΕ τον καλύτερο δάσκαλο;

Τι κρίμα, αλήθεια για όλους εμάς που λεγόμαστε δάσκαλοι, που η κοινή γνώμη μας εντάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων του πνεύματος!

Τι κρίμα και για τα παιδιά μας από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ!

Τελικά, τι κρίμα για την κοινωνία!…

Περισσότερα

Ζητείται πολιτική στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σήμερα στη χώρα μας ζητούνται λεφτά, αν και θα έπρεπε να ζητείται πολιτική. Δίχως πολιτική λεφτά δεν βρίσκονται. Η πολιτική νοηματοδοτεί, κατασκευάζει, σηματοδοτεί κοινωνικά και χρωματίζει το χρήμα. Αν δεν υπάρχει πολιτική σε μια χώρα, τότε η οικονομική διάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο μηχανισμός που ιδεολογικοποιεί την διακυβέρνηση αποκλειστικά σε ένα νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια υπόγεια λειτουργία του πολιτικού φαινομένου που επικαλύπτεται έντεχνα από τον ιδεαλισμό του οικονομικού ορθολογισμού. Σε αυτή την περίπτωση το χρήμα παράγεται στην αγορά και καταναλώνεται με όρους αγοράς και όχι κοινωνίας. Το χρήμα, δηλαδή, χρησιμοποιείται για την χειραγώγηση των κοινωνικών δυνάμεων και την καθυπόταξη του λαού στην εξουσία εκείνων που ελέγχουν την παραγωγή και διακίνηση του χρήματος. Άρα το χρήμα όταν δεν παράγεται πολιτικά σε μια χώρα, υπάρχει για να καθυποτάσσει τους δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου σε αόρατες, ανεξέλεγκτες από τον λαό ηγεμονίες, υπό το απίθανα διασκεδαστικό όνομα «αγορές». (Τα σοσιαλιστικά καθεστώτα στην ανατολική Ευρώπη και την Ευρασία κατέρρευσαν όχι διότι ξέμειναν από λεφτά, αλλά επειδή η γραφειοκρατία δολοφόνησε την πολιτική, η οποία προηγουμένως αυτο-ακυρώθηκε εξορίζοντας την δημοκρατία) Δίχως δημοκρατία το χρήμα δυσχεραίνει αντί να διευκολύνει την διοικητική και κοινωνική οργάνωση, ενώ σε μια ψευδεπίγραφη δημοκρατική τάξη, το χρήμα αποτελεί αποκλειστικά εξουσιαστικό μηχανισμό. Κάνει δηλαδή πολιτική, δίχως να το δηλώνει. Αντικειμενοποιεί την εξουσία κατά τον πιο ανήθικο νομιμοποιητικά τρόπο.

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης περάσαμε από δύο φάσεις: πρώτα ζήσαμε την κομματικοποίηση της διοίκησης και μετά τα μέσα του 1990 τον εκδιοικητισμό (γραφειοκρατικοποίηση της πολιτικής), που βαπτίστηκε εκσυγχρονισμός. Σήμερα βιώνουμε την διάσταση της τεχνοκρατικοποίησης της ίδιας της πολιτικής διαδικασίας, με όρους μάλιστα αγοράς (επιχείρησης) και όχι ευρύτερα πολιτικής οικονομίας. Δηλαδή, η εξέλιξη βαδίζει από το κακό στο χειρότερο, με αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση του κράτους και την κοινωνική κρίση.

Η αιτία αυτής της παθογένειας είναι ότι στη χώρα μας ποτέ δεν ευδοκίμησε η πολιτική. Η πελατειακή οργάνωση του κράτους δεν το επέτρεψε. Όταν κομματικοποιείται η διοίκηση, οι εξουσίες και οι θεσμοί παύουν να υπηρετούν την δημοκρατία, ενώ θεμελιώνεται η διαφθορά και η διαπλοκή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση συντεχνιακών συμφερόντων στο χώρο της διοίκησης, τα οποία στο βαθμό που αφεθούν ελεύθερα, συστήνουν μια δική τους πολιτική μεθοδολογία (εκδιοικητισμός), που τείνει να  ακυρώσει τον ιδεολογικό χαρακτήρα της ίδιας της πολιτικής. Η διαπλοκή, έτσι, διαιωνίζεται και η διαφθορά ενσωματώνεται στην θεσμική λειτουργία. Στην τελευταία, σημερινή, διάσταση η πολιτική θεωρείται παράγωγο της τεχνοκρατικής λογικής, η οποία λαμβάνει μη επιστημονικό, μεταφυσικό χαρακτήρα, συστήνοντας έναν ιδιόμορφο φονταμενταλισμό: την θεοποίηση της ικανότητας της αγοράς να βρίσκει λειτουργικές λύσεις στην χάραξη οικονομικής πολιτικής. Εδώ πλέον όλες οι προσεγγίσεις της θεωρίας των οργανώσεων πετιόνται στα σκουπίδια και κυριαρχεί το επιχειρηματικό μοντέλο, μετατρέποντας την κοινωνία σε αγορά και την πολιτική σε τέχνη περί το διοικείν και οργανώνειν δίχως ιδεολογικά, εθνικά, τοπικά, γεωπολιτικά κ.α. χαρακτηριστικά. Με δύο λόγια η χώρα παύει να είναι χώρα, αλλά  οικονομικός χώρος που πρέπει να λειτουργήσει ως κοινωνία. Προφανώς πρόκειται για  την δόμηση μιας ψευδο-κοινωνίας με απολιτικά χαρακτηριστικά. Ένας χώρος όπου η οργάνωση της εξουσίας θα επιβάλλεται από πάνω και δεν θα δομείται μέσω της κοινωνικής συναίνεσης και του πολιτικού αγωνισμού  στο πλαίσιο της πλουραλιστικής δημοκρατίας. Αυτό έχει ασφαλώς ως άμεσο αποτέλεσμα την υποβάθμιση του κοινοβουλίου και του ρόλου των κομμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσεται και το ιδεολόγημα του  «υπερκομματισμού», που έχω σχολιάσει σε προηγούμενο σημείωμα μου.

Αυτά τα νέα  «πολιτικά» ήθη υπηρετεί ο Γιώργος Παπανδρέου και δυστυχώς παρατηρώ να μην γίνονται αντιληπτά από την πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων ως τέτοια. Αν γίνονταν, τότε το ΠΑΣΟΚ θα εξεγείρετο και οι υπόλοιποι θα είχαν αντιληφθεί ότι ζούμε μια πολιτική ανωμαλία μεγαλύτερη από τις προηγούμενες περιόδους, που απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση. Προφανώς όμως και τα υπόλοιπα κόμματα είναι μέρος του ίδιου προβλήματος και αδυνατούν να ξεφύγουν από τις σχέσεις που συντηρούν τις ηγεσίες τους. Δεν μπορούν να πράξουν κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά  κάτι διαφορετικό από εκείνο που συνήθισαν να κάνουν.  Έτσι τηρούν επιμέρους διατάξεις του συντάγματος, μη διανοούμενα να υπερασπιστούν το πνεύμα του καταστατικού χάρτη της χώρας, θέτοντας την δημοκρατική πρακτική, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και της λειτουργίας των θεσμών, υπεράνω του μικροκομματικού συμφέροντος.

Έτσι σήμερα φτάσαμε να παρακολουθούμε όλοι τον πρωθυπουργό από την μια να αγωνίζεται να παρακάμψει το σύνταγμα, ενώ από την άλλη να  συγχέει την επιστήμη με την γραφειοκρατική τεχνική και την πολιτική με την διοικητική οργάνωση. Και σαν να μην έφτανε αυτό να βλέπεις όλα τα ΜΜΕ και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος να συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ή να διαβουλεύονται σε αυτό το πλαίσιο! Δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο: η επιστημονική μεθοδολογία, εξευτελίζεται μετατρεπόμενη σε μια δήθεν πολιτική μεθοδολογία, την ίδια στιγμή που η πολιτική μεθοδολογία ανάγεται σε μια μορφή ψευδεπίγραφης επιστήμης: της τεχνικής (τέχνης!!) του εφικτού!!

Παλαβά πράγματα σε μια χώρα που η πολιτική πέρασε ξώφαλτσα και η επιστήμη ποτέ δεν χωνεύτηκε ως μεθοδολογία σε συνάρτηση με την θεωρία και την φιλοσοφία που βρίσκεται πίσω από την τελευταία. Παρατηρώ πολιτικοί που φέρουν ακαδημαϊκούς τίτλους να μπερδεύουν τον positivism (ρωτώντας γιατί;) και τον constructivism (ρωτώντας πως;) με την πολιτική υπόθεση της διακυβέρνησης, δομώντας εν τέλει επιστημονικοφανείς research questions, με τις οποίες βέβαια δεν παράγεται ιδεολογικοποιημένη πολιτική, αλλά νομιμοποιούνται απλώς πολιτικές επιλογές, με κριτήριο «τι γράφει το μνημόνιο» ή «τι λέει το ΔΝΤ» ή « τι λέει η συμβουλευτική επιτροπή του Γιώργου», αποτελούμενη από τους:  Kevin Featherstone, Richard Parker, Roger Wilkins, Kevin Rudd, Leif Pagrotsky, Jeoff Mulgan – και ασφαλώς από  δύο άτυπες ντουζίνες ξένων ειδικών.

Αγαπητοί φίλοι, μπερδεύεται το πράγμα. Ολόκληρη η Ελλάδα βρίσκεται σε σύγχυση.

Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα χαράσσουν επιμέρους πολιτικές, δίχως να είναι πολιτικοί, διότι δεν υπάρχουν πολιτικοί στη κυβέρνηση, ενώ ακόμη και στην αριστερά δεν φαίνεται να κατανοεί το πολιτικό προσωπικό – ή δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να  καταλάβει – τι εστί δημοκρατική πολιτική και πώς  διαμορφώνεται το θεσμικό πλαίσιο που θα απαντήσει από εκεί και έπειτα με οργανωτικά, τεχνοκρατικά μέσα στην ανάγκη η πολιτική να επιφέρει κοινωνικό αποτέλεσμα. (Για την λεγόμενη κεντροδεξιά καλύτερα να μην πω τίποτα. Αυτοί έχουν μείνει στην διακονία του παλαιοκομματικού προτύπου). Αυτήν την περίοδο, πλέον, οι τεχνοκράτες κάνουν πολιτική και οι πολιτικοί το παίζουν τεχνοκράτες, όταν δεν παραμένουν απλώς στο ρόλο του «δημοσιογραφικού» ή σκέτο γραφικού σχολιαστή. Αυτό είναι το τέλος της Ιστορίας που έπεται του τέλους της πολιτικής.

Αν ενδιαφέρεστε να ξαναπάρετε την τύχη στα χέρια σας, εγκαταλείψτε τον διλημματικό οικονομισμό και την εθνικιστική υστερία και ξαναανακαλύψτε τι είναι πολιτικός στόχος, τι είναι πολιτική διαδικασία στις δημοκρατίες και ποιός ο ρόλος της. Τι είναι πολιτική πρακτική και πώς συναρτάται με τον πολιτικό λόγο. Πώς ασκείται η ηγεμονία σε μια χώρα και τι σχέση έχει αυτό με την ευημερία και τον καταμερισμό του πλούτου. Ποιος είναι ο ρόλος της πολιτικής στη παραγωγή πλούτου. Ποιος είσαι εσύ, εν τέλει, και με τι τρόπο μπορείς να παρέμβεις σε συνεργασία με τους άλλους που έχετε τα ίδια ή παρόμοια συμφέροντα, για να ανατρέψετε ένα καθεστώς που καταργεί τον πολίτη, μετατρέποντας τον σε απλό καταναλωτή πολιτικών προϊόντων.  Αυτά και άλλα παρόμοια είναι τα ερωτήματα που θα έπρεπε να σε απασχολούν, για να καταλήξεις στην υποστήριξη ενός άλλου ουσιαστικού  πολιτικού μοντέλου άσκησης της εξουσίας στη χώρα μας. Οι πολιτικοί «χυλοί» και οι πολιτικοί «λαπάδες» δεν έχουν θέση στη πολιτική σκηνή, ούτε ασφαλώς, οι ειδικοί τεχνοκράτες, οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων, ούτε ειδικοί είναι, ούτε τεχνοκράτες, αλλά μέλη αντιπολιτικών οργανώσεων και αδελφοτήτων.  Η πολιτική αναπτύσσεται στην βάση συγκεκριμένης  ιδεολογίας – και όχι κατ’ ανάγκην δόγματος (ισμού). Όπου λοιπόν βλέπετε άλλα να λέγονται, άλλα να γράφονται και άλλα να γίνονται, με την επίκληση ασφαλώς κάποιας έκτακτης ανάγκης, τότε μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι μετατραπήκατε σε  υπηκόους ενός βασιλείου αρπαχτικών, που νέμονται την εξουσία με απολύτως ιδιοτελή συμφέροντα. Δεν είναι δηλαδή πολιτικοί, αλλά κατακτητές που αποσκοπούν στη μετατροπή του δημοσίου συμφέροντος σε ιδιωτικό όφελος – δικό τους και αυτών που τους στηρίζουν στην εξουσία.

Περισσότερα