Και όμως συνυπάρχουμε

Γράφει ο Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Κάποτε, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν ακόμη ΕΟΚ, ρωτήθηκε ένας διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας, αν θα μπορούσαν πέραν της οικονομικής ενοποίησης και συνεργασίας, να συνυπάρξουν οι ευρωπαϊκοί λαοί που τόσο διαφέρουν μεταξύ τους, σε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Κι αυτός απάντησε χωρίς περιστροφές:

Περισσότερα

Ε.Ε. και Μ. Βρετανία: Ασυμφωνία χαρακτήρων

Άρθρο του Νίκου Μπούνα*

Ευρωπαϊκή Ένωση, σημαίες, Ευρωβουλή, ΣτρασβούργοΤο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο και η απόφαση για έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έβγαλε στην επιφάνεια τη διαχρονική στάση των Βρετανών για τον ρόλο της χώρας τους τόσο διεθνώς όσο και σε σχέση με την Ευρώπη.

Περισσότερα

Ελλάδα, μια σχιζοφρενική πολιτική οντότητα σε slow motion…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑντί η μεγαλύτερη ελληνική κρίση μετά το πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε να βοηθήσει ώστε να γίνει αντιληπτή η σχιζοφρένιά μας ως κράτος, εθνική ταυτότητα και πολιτική κοινωνία, αυτή δοξάζεται μεγεθυνόμενη και βασιλεύει, προσδίδοντας αλλόκοτα και διαστροφικά χαρακτηριστικά στην πολιτική αντιπαράθεση και στην ίδια την προσωποποίηση και αναπαράσταση του γνωστικού και συναισθηματικού κόσμου μας, ως ενιαίο σύστημα που ορίζει το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή η σχιζοφρενική οντότητα στηρίζει σήμερα στην ύπαρξή της σε μια… αργή κίνηση, εντός της «εντατικής» της τρόικας. «Πώς τα πάτε», ρώταγα χθες το βράδυ ανώτατο στέλεχος της διοίκησης. «Έχουμε ρίξει τους ρυθμούς, θεώρησε πως βλέπεις ένα έργο που η τρόικα γύρισε πολύ γρήγορα και εμείς το παίζουμε σε κανονικό χρόνο για την Ελλάδα, είμαστε σε slow motion κατάσταση»!

Τρομάζει ο κονστρουκτιβιστής-πραγματιστής όχι με τον εθνικισμό του Έλληνα – ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα, αλλά αντίθετα απαραίτητο στοιχείο για την άρθρωση εποικοδομητικών κοινωνικών πολιτικών κατά την μετάβαση από την νεωτερική στην μετανεωτερική Ευρώπη – αλλά με την συγκεκριμένη μορφή του. Παρατηρείς να τέμνονται ο δεξιός με τον αριστερό εθνικισμό, στην άρνηση της Δυτικής Προσωπικότητας της Ελλάδας, ενώ ο κεντροδεξιός και κεντροαριστερός εθνικισμός ορίζει την Ελλάδα είτε με όρους ιμπεριαλισμού, είτε με όρους γερμανισμού, είτε ως συνισταμένη των δυο προηγούμενων: ως οικονομισμό, που επιχειρεί να τοποθετήσει λειτουργιστικά, άκριτα, καιροσκοπικά και δογματικά την χώρα σε μια οικονομική διακυβέρνηση, που προδήλως αντιφάσκει με την διάθρωση του παραγωγικού της μοντέλου. Σε μια ανολοκλήρωτη, ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, εντός της οποίας η χώρα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ανταγωνιστική, στη βάση της σημερινής της μορφής ανάπτυξης – στη βάση του αναπτυξιακού μοντέλου που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από την ένταξη και λειτουργία της χώρας στους θεσμούς της ΕΕ και στην ευρωζώνη. Έτσι εξηγείται και το σημερινό «slow motion» καθοδόν προς εκλογές: Δεν μπορεί να συνεργαστούν σε γρήγορη κίνηση πολιτικό σύστημα – παραγωγικό μοντέλο – νεοφιλελευθεροποίηση της αγοράς – απορρύθμιση των δημοσιονομικών, από τη μια μεριά και διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης από την άλλη. Απλώς δεν γίνεται, εκτός και αν ολόκληρη η χώρα βυθιστεί τεχνητά σε «ύπνωση»! Μόνον που υπνωτισμένοι πολίτες υπάρχουν, για υπνωτισμένες χώρες δεν έχει ξανακουστεί!!!

Η Ελλάδα, σύμφωνα με την σχιζοφρενική αντίληψη κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, για να γινόταν πράγματι ανταγωνιστική (ως οικονομία της ενιαίας αγοράς ασφαλώς και με νόμισμα το σκληρό Ευρώ) θα έπρεπε (πρέπει) να υποστεί μια γενικευμένη εσωτερική υποτίμηση στο φάσμα μιας μεγάλης πολεμικής καταστροφής, με δραματική υποβάθμιση του λεγόμενου βιοτικού επίπεδο στην χώρα (υποβάθμιση της ποιότητας και ποσότητας διαθέσιμων αγαθών και υπηρεσιών), διάλυση και όχι απλώς μετασχηματισμό του μοντέλου ευημερίας της, μεγέθυνση της ανισότητας σε σημείο επικίνδυνο για την κοινωνικοπολιτική σταθερότητα με δημοκρατικούς όρους και απαξίωση της εργασίας, παράλληλα με τις περισσότερες μορφές επενδυμένου κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει ήδη, αυτό διαγραμμίζεται, αγαπητέ αναγνώστη, σήμερα, δια της διαδικασίας «σοκ και δέος» του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής που επιβλήθηκε από την τρόικα και υιοθετήθηκε ως «μονόδρομος-σωτηρίας» (τους) από την κυβερνώσα πολιτική και μεγαλο-επιχειρηματική ελίτ. Αυτό ήταν που πολέμησε η γραφή μου από δύο συγκοινωνούντα και αλληλοεξαρτώμενα «οχυρά»: τον εθνικισμό της ριζοσπαστικής δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό εθνικισμό μιας αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας.

Τί υποστήριξα με μια κουβέντα; Πως όταν μια νέα πολιτική οντότητα διαμορφώνει οικονομική διακυβέρνηση με έναν σαφή, δημοκρατικό τρόπο είναι φαινόμενο υγιές κοινωνικοπολιτικά, ενώ όταν συμβαίνει η οικονομική διακυβέρνηση να διαμορφώνει την πολιτική οντότητα, πρόκειται όχι απλώς για αντιλαϊκή και απάνθρωπη προσέγγιση, αλλά για μηχανισμό που προκαλεί σχιζοφρένια καί στο κράτος καί στη κοινωνία καί στην πολιτική διαδικασία καί στην αγορά, ακόμη και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Πόσο μάλλον αν αυτή η οικονομική διακυβέρνηση αδιαφορεί για την διάρθρωση των παραγωγικών σου πόρων και δυνάμεων, για την υφιστάμενη δραματική (εις βάρος σου) ανισότητα στις χρηματοπιστωτικές ροές και για την υφιστάμενη κουλτούρα που δομήθηκε από παραγωγικές σχέσεις που αναπτύχτηκαν παρα-οικονομικώς ως ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ένταξης και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ! Υπό τις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς, εάν αφήσεις την αγορά να διαμορφώσει τις παραγωγικές σχέσεις σε μια αποβιομηχανοποιημένη, ευρωπαϊκή χώρα χαμηλής σχετικά παραγωγικής ανάπτυξης, τεχνολογικής εξειδίκευσης (δευτερογενής και πρωτογενής τομέας) και υψηλής σχετικά καταναλωτικής ανάπτυξης (τριτογενής τομέας) υπό σκληρό μάλιστα μέσο συναλλαγών, απλώς δολοφονείς ανθρώπους, δυναμιτίζεις την κοινωνία και εξασθενείς δραματικά την χώρα ως παράγοντα στις διεθνείς πολιτικές.

Αυτό κάνουν σήμερα όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί. Γίνονται παράγοντες οπισθοδρόμησης και αποσταθεροποίησης, προβάλλοντας έναν σχιζοφρενικό, οικονομιστικό ευρωπαϊσμό, που αντιφάσκει πρώτα από όλα με την εμπειρία και θεωρία της πολιτικής οικονομίας, άρα και με την εθνική πολιτική οντότητα της Ελλάδας.

Από την άλλη, ο δεξιός και αριστερός εθνικισμός (: λαϊκισμός) στηρίζεται σε μια αντιευρωπαϊκή κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ημών των ελλήνων είναι προϊόν του δυτικού ιμπεριαλισμού (αριστερά), ή προϊόν της προδοσίας των δυτικών μεγάλων δυνάμεων, πατρώνων της Ελλάδας (δεξιά). Η πρώτη (αριστερή) προσέγγιση είναι ορθή, αλλά απολύτως αντιπαραγωγική και αδιέξοδη, αν δεν στηρίζεται σε μια εναλλακτικά ηγεμονική και κοινωνική προσέγγιση της Ευρώπης, με την μορφή του ευρωπαϊσμού (: αριστερός ευρωπαϊσμός) που θα άρει την μετα-αποικιακή διάσταση των σχέσεων εντός της ΕΕ, καταρχήν, ενώ η δεύτερη (δεξιά) είναι μια παιδαριώδης και απολύτως συμπλεγματική αντίληψη της πολιτικής. Και οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τη Δύση ως εχθρό, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ενώ καί οι δύο, επίσης, αντιλαμβάνονται την πολιτική ως πόλεμο εξόντωσης.

Καί οι δύο αρνούνται ή/και αποστρέφονται την ευρωπαϊκή κουλτούρα της σοσιαλ-δημοκρατίας που αναπτύχτηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα και την έννοια της προόδου που στηρίζεται στα κινήματα των εργαζομένων, των αντιφασιστών, των αντιρατσιστών, των φεμινιστών, των ειρηνιστών και των οικολόγων, θεωρώντας τα ως απάτη – στο βαθμό που δεν προπαγανδίζουν την επανάσταση εδώ και τώρα. Για τον αριστερό εθνικισμό αυτά είναι καπιταλιστική απάτη, ενώ για τον δεξιό εθνικισμό αυτά είναι «δηλητήρια» που παράγουν εκείνοι οι οποίοι εκδιώκουν την εξουσία και την εκμετάλλευση δια της διάβρωσης των ευρωπαϊκών φυλών. Για τους πρώτους η ιστορία είναι η ιστορία του καπιταλισμού, η οποία πρέπει να τερματιστεί δια της επαναστάσεως των προλεταρίων, ενώ για τους δεύτερους η ιστορία είναι μια υπόθεση ρατσισμού – η ιστορία των αγώνων, πολέμων και άλλων ακραίων αντιπαραθέσεων των «Racial Elements of European History», στην οποία έρχονται να προστεθούν δύο ακόμη όψεις: ορθοδοξία εναντίον καθολικισμού και προτεσταντισμού, και χριστιανοσύνη εναντίον ισλαμισμού, σε μια μάχη όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο ηττημένος τα χάνει όλα! Δυστυχώς και οι δύο βλέπουν την πολιτική με την μορφή: «the power as beauty»! Και από αυτό προκύπτει η διαστροφή και η σχιζοφρένια στην πολιτική, είτε με την μορφή «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς», ή με εκείνη μιας επανάστασης που καμία σχέση δεν έχει ως πρακτική με εκείνη που οραματίστηκαν οι σοβαροί (ανθρωπιστές) θεωρητικοί του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε ψύχωση για εξουσία και κυριαρχία με κάθε μέσο και πάση θυσία. Η πολιτική παίρνει την μορφή της τρέλας, η οποία μετατρέπει παραμορφωτικά τον κατακερματισμό του κοινωνικού ατόμου, εξαιτίας της πατριαρχικής δομής της ηγεμονίας και της καπιταλιστικής έκφρασης των πατριαρχικών σχέσεων, σε κατακερματισμό της λογικής, σε «σχίζειν» την «φρένα»! Από εκεί και έπειτα αρχίζουν οι διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας, οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις, οι παρανοϊκές ιδέες ο …αριστερισμός και ο φασισμός, νεοναζισμός κλπ., ως η επιτομή της βίας.

Το «όλα είναι οικονομία» των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών μεταφράζεται σε «όλα είναι βία και με βία αντιμετωπίζονται», από τους αριστεριστές και τους δεξιούς εξτρεμιστές με το εθνικιστικό, υπερπατριωτικό, ασφαλώς, προφίλ. Θα μου πεις, ίσως, τί φταίνε οι αριστεριστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές, από την στιγμή που με το «όλα είναι οικονομία» κηρύσσεται πόλεμος μέχρι θανάτου εναντίον των ηττημένων μια απολύτως άδικης οικονομικής ανάπτυξης, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλα μαζί καταπίνουν τον εργαζόμενο, μετατρέποντας την εργασία από πηγή εισοδήματος σε πηγή χρέους;(!) «Όλα είναι οικονομία» σημαίνει πως το μικρό μέρος της υπεραξίας που επιστρέφεται στον εργαζόμενο δια του μισθού του, μετατρέπεται σε χρέος (του) για να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο η αξία της επένδυσης. Σε αυτό το πρώτο στάδιο το βάρος του χρέους διασκεδάζεται με την αυξημένη καταναλωτική δύναμη. Αν όμως σκάσει η «φούσκα» και αρχίσει η υποτίμηση του επενδυμένου κεφαλαίου, τότε το βάρος του χρέους ισοδυναμεί με την άσκηση της απόλυτης βίας, είτε στο άτομο, είτε σε μια εθνική-κοινωνία, είτε και στους δύο, όπως στην ελληνική κρίση. Το «όλα είναι οικονομία» των νεοφιλελευθέρων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δεν προκαλεί αντανακλαστικά την διάθεση για κόντρα-βία (αυτή ενυπάρχει στην κουλτούρα τους – στην κουλτούρα της καταστροφικής δύναμης για την επίτευξη ενός ιερού σκοπού για τον εργαζόμενο ή την φυλή μας αντίστοιχα) αριστεριστών και ακροδεξιών, αλλά την νομιμοποιεί πολιτικά. Της προσδίδει κύρος και προπαγανδιστική ισχύ.

Εδώ, νομίζω, πως βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της σχιζοφρενούς πολιτικής οντότητας, η οποία ενισχύει τα σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας που βιώνει ένα πραγματικό και όχι φαντασιακό ή φανταστικό αδιέξοδο. Αυτό συνθέτει την σημερινή ελληνική κρίση ταυτότητας και επιβίωσης κράτους, κοινωνίας και ανθρώπων. Όπου και όταν συμβαίνει αυτό, είναι η ίδια η δημοκρατία που βρίσκεται σε δραματική κρίση, δίχως πλέον να εμφανίζεται ικανή να προσφέρει λύσεις με κεϋνσιανιστικό τρόπο. Πλέον η βία κάθε μορφής και οι ολοκληρωτικές καταστροφικές προσεγγίσεις, βγαλμένες από θεοσοφικές και μιλιταριστικές ερμηνείες της ιστορικής εξέλιξης, βρίσκουν το βασίλειό τους, φυσιολογικά.

Η ΕΕ αν δεν κατανοήσει τί συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – καί με δική της τεράστια ευθύνη, καθώς η ελληνική κρίση είναι δική της κρίση, που διαχειρίζεται φοβικά, υποκριτικά και αισχρά – δεν θα προλάβει να δώσει την ευκαιρία στους λαούς και στις αριστερές μεταρρυθμιστικές-προοδευτικές δυνάμεις να την μετατρέψουν σε μια εναλλακτική ηγεμονία. Αλλά ποιά είναι, τί είναι άραγε η ΕΕ στη συγκυρία; Το κρεβάτι του Προκρούστη, φίλε μου, και όχι το κρεβάτι του Ψυχιάτρου! Κακό το δεύτερο – για την πολιτική σχιζοφρένια στην ΕΕ δεν χρειάζεται ψυχίατρος, αλλά δημοκρατικοί θεσμοί με ουσία και αναδιανομή με Εθνικά Σχέδια αναδιάρθρωσης της παραγωγής – αλλά είναι απολύτως εγκληματικό το πρώτο. Η ΕΕ εμφανίζεται να είναι σήμερα μια ιδέα βασισμένη στη βία, ο ευρωπαϊσμός όμως δεν μπορεί να είναι συνώνυμο αυτής της βίας που τρελαίνει τους γνωστικούς και αποτρελαίνει τους τρελούς στο φρενοκομείο-Ελλάς. Αν η αριστερά στην Ευρώπη έχει κάτι πράγματι καινούργιο να προσφέρει στη συγκυρία της κρίσης, αυτό είναι μια επανεισαγωγή, με κοινωνικό αναπροσδιορισμό, του ευρωπαϊσμού. Μια νέα κοινωνικοπολιτική αφήγηση ισότητας και ελευθερίας, δίχως βία της μορφής «σοκ και δέος». Δεν μιλώ για εξανθρωπισμό της βίας – αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να αυταπατώμεθα – αλλά για μια πολιτική διαδικασία που θα περιορίσει την σχιζοφρένια, πριν αυτή μετατραπεί σε φυσιολογική κατάσταση. Αν συμβεί το τελευταίο τη ιστορία δεν θα τερματιστεί από κάποια επανάσταση, ή από την ολοκληρωτική αγορά της παγκοσμιοποίησης, αλλά από τον ίδιο τον… Θεό. Αυτό, αν μας έχει απομείνει λίγο μυαλό στο κεφάλι, δεν θα πρέπει να αφήσουμε να συμβεί!

Περισσότερα

Ο τρίτος δρόμος

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, αρχειονόμος

Το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών ποιο είναι; Το δίλημμα που μορφώνεται δεν είναι άλλο από την παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη! Μοιάζει λίγο το σκηνικό με τις εκλογικές αναμετρήσεις του ’70. Όχι στην ΕΟΚ, έξω από το ΝΑΤΟ και τα ρέστα. Βέβαια η παράταξη που είχε σημαία της αυτά τα όχι, μόλις ανέλαβε την εξουσία άλλαξε ρώτα. Με αποτέλεσμα η ελληνική εκδοχή της ευρωπαϊκής προοπτικής να αποσαρθρώσει τόσο βαθιά τον κρατικό μηχανισμό και την οικονομία, που μέσα σε 32 χρόνια να βρεθούμε στο ίδιο σημείο, αν όχι σε χειρότερο.

Και τώρα πάλι από την αρχή. Τώρα όμως οι Ευρωπαίοι δε φέρουν δώρα και πακέτα στήριξης, αλλά περικοπές και φτώχεια. Πρόγραμμα εξυγίανσης το λένε ή μνημόνιο! Το περίεργο είναι ότι τώρα που οι Ευρωπαίοι μας σηκώνουν το δάχτυλο και μας οδηγούν στην εξαθλίωση, σχεδόν το σύνολο των κομματικών σχηματισμών υπερασπίζονται τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό!!!

Περισσότερα

Είμαστε έθνος αλήτικο;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Λέω να σας πω τα κάλαντα με τον δικό μου τρόπο: απομυθοποιητικά. Έτσι, για να μην έχουμε αυταπάτες τη νέα χρονιά! Είναι κατά τη γνώμη μου η πιο χρήσιμη υπηρεσία αυτή την ώρα προς την κοινωνική αναπαράσταση του ελληνικού λαού, ο οποίος εμφανίζεται σοκαρισμένος, ζαλισμένος και σε μεγάλο βαθμό ηθικά εξασθενημένος. Φυσιολογικά πράγματα που έχουν συμβεί και αλλού, όταν η τύχη μιας χώρας περνά στα χέρια υπερεθνικών παραγόντων, όπως είναι για παράδειγμα το ΔΝΤ, η τρόικα, κλπ.

Αν και πολύ εξυπηρετεί μία μερίδα τουλάχιστον εκ των εθνικιστών, να εμφανίζουν τους Έλληνες ως έθνος ανάδελφο, στην ουσία αυτοί μαζί με όλους τους άλλους που πολιτεύονται με κανόνα είτε τον εθνικισμό, είτε την παγκόσμια διακυβέρνηση, αντιλαμβάνονται την χώρα ως πυρήνα ενός έθνους αλήτικου. Είναι αλητεία με έντονα στοιχεία εκπόρνευσης, να θεωρεί κανείς ότι η ελληνική κοινωνία οφείλει να παραδώσει εθνικό πλούτο και κοινωνικό κεφάλαιο σε αλλοδαπά συμφέροντα, τα οποία ως αντάλλαγμα θα προσφέρουν στην χώρα τούτα που γνώρισαν όλες οι περιοχές του κόσμου υπό καθεστώς αποικιοκρατίας. Δηλαδή, στήριξη μιας τάξης μεταπρατών, πολιτικών και στρατιωτικών για να λειτουργήσουν τους μηχανισμούς επιβολής και νομιμοποίησης εξευτελιστικών καθεστώτων εκμετάλλευσης ανθρώπων και φυσικών πόρων από μονοπωλιακούς παράγοντες.

Περισσότερα

Οι «Παπατζήδες»

Του Χρήστου Μαγγούτα
Τορόντο – Καναδάς

Ο όρος «παπατζής» καθιερώθηκε στην πολιτική ζωή επειδή ο λαός μας αποκαλούσε με αυτό τον τρόπο τον Γεώργιο Παπανδρέου, που πήγαινε όπου φυσούσε ούριος (γι’ αυτόν) πολιτικός άνεμος.

Είναι κλασικό το «Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν» που εκστόμισε στην απελευθερωμένη Αθήνα, αλλά μερικά χρόνια αργότερα στο ίδιο ακριβώς σημείο, στις 3/3/1950, μιλούσε για «το συρφετό των αλητών του ΚΚΕ». Και καλά μπορεί κάποιος να μη συμφωνεί την Παπαρήγα, αλλά ήταν «αυτοί που τους έλεγαν αλήτες» κατά τον ποιητή, που πάλεψαν το κατακτητή, ενώ ο ίδιος ήταν ασφαλής στη Μέση Ανατολή και ο γιος του Ανδρέας ακόμα πιο ασφαλής σε βοηθητική υπηρεσία στον Ειρηνικό. Από εκεί βγήκε και το γνωστό: «Παπανδρέου, παπατζή, μας επρόδωσες κι εσύ» Και δεν ήξεραν ακόμα τι άλλες προδοσιές τους περίμεναν από τη δυναστεία.

Δε μπορώ να πάω τόσο πίσω στην ιστορία. Ο Γεώργιος Παπανδρέου τελικά φάνηκε να εξαγνίστηκε με τον ανένδοτο αγώνα του κατά της βασιλείας, ακόμα και με τις δηλώσεις του κατά της δικτατορίας και έγινε ο «Γέρος της Δημοκρατίας». Δεν ξέρω αν αυτό είναι υπερβολή ή όχι, γιατί και άλλοι είχαν παλέψει και με πολύ μεγαλύτερες θυσίες για τη δημοκρατία. Μπορεί και νάταν σλόγκαν των ΜΜΕ για να προετοιμάσουν τον ερχομό του Ανδρέα, του πιο μεγάλου παπατζή της νεότερης ιστορίας – μένει να δούμε αν θα τον ξεπεράσει ο γιος του Γιώργος.

Περισσότερα

Η μπάσταρδη γενιά του πολυτεχνείου…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δίκιο έχουν τα παιδιά της ανεργίας όταν αποκαλούν μπάσταρδη τη γενιά του πολυτεχνείου. Πιο μπάσταρδη ιδεολογικά και πολιτικά γενιά δεν γίνεται. Το δικό τους «ψωμί» πλήρωσε ακριβά και η «παιδεία» και η «ελευθερία» και σήμερα χιλιάδες άνθρωποι μένουν χωρίς ψωμί, ενώ εκατοντάδες άλλοι τρέμουν με την ιδέα ότι το ψωμί στο τραπέζι τους δεν θα φτάνει να χορτάσει ολόκληρη την οικογένεια.

Είναι μπάσταρδοι οι πολιτικοί, δικαστές, κυβερνητικοί, παράγοντες και λειτουργοί των ΜΜΕ, αλλά και επιχειρηματίες και μεγαλοστελέχη των οργάνων του κράτους και ευρύτερα της διοίκησης που συνδέθηκαν με το μήνυμα της μεταπολίτευσης, καθώς ο βίος και η πολιτεία τους απέδειξαν την επιτηδειότητά τους. Ποτέ δεν συνέδεσαν την δική τους προκοπή και ευημερία με αυτήν του κοινωνικού συνόλου.

Το κράτος ευημερίας υπήρξε γι’ αυτούς ένα εξωτερικό φαινόμενο το οποίο θα νομιμοποιούσε τις δικές τους προνομίες. Είναι μπάσταρδοι διότι μέσω ενός σύνθετου μηχανισμού πατρωνίας, φρόντισαν να εξαργυρώσουν την συγκυριακή συμμετοχή τους, ή δήθεν συμμετοχή τους στον αγώνα για ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Είναι τόσο μπάσταρδοι που οι περισσότεροι από αυτούς εξευτέλισαν πολλαπλώς και σε διαφορετικές περιόδους τον εαυτό τους και πρόδωσαν τους πρώην συντρόφους τους. Η ιστορία της μεταπολίτευσης είναι μία περιπέτεια αμοραλισμού, ψευδό – ηθικότητας, ψευδό – ιδεολογίας, ψευδό – επιχειρηματικότητας και γενικότερα ψευδούς ταυτότητας. Υπήρξε η περίοδος του ελληνικού κράτους που χαρακτηρίζεται από τον υψηλότερο βαθμό υποκρισίας. Κατά την μεταπολίτευση εξαγνίστηκαν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του κράτους που συνέθεταν το προηγούμενο πελατειακό μοντέλο της Ελλάδας.

Περισσότερα

Γράμμα από έναν απόδημο Έλληνα

Του Χρήστου Μαγγούτα
Τορόντο – Καναδάς

Συνέλληνα, όχι δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι, αν ήταν δε θα άξιζε τον κόπο να γράψω αυτές τις γραμμές, ούτε κι εσύ να το δημοσιεύσεις στην ιστοσελίδα σου. Αλλά είναι λίγοι αυτοί που παλεύουν, πολύ λίγοι. Σαν παρηγοριά σου θυμίζω ότι η ιστορία κινείται από τους λίγους. Οι πολλοί (oi// polloi// όπως λένε στα αγγλικά) περιμένουν ποιος θα νικήσει και έπειτα ακολουθούν πιστότατοι ως κοπάδι. Αλλά για να βγουν οι ήρωες, ο Κολοκοτρώνης, ο Διάκος, ο Καραϊσκάκης, ο Μακρυγιάννης, ο Βελουχιώτης, πρέπει να τους γεννήσει η εποχή τους. Αν γεννηθούν σε λάθος εποχή αντί για ήρωες γίνονται περίγελως των μαζών, όπως ίσως τώρα, όπου περισσότερο θαμπώνουν τα κουστούμια των ντόπιων τοποτηρητών του ΔΝΤ.

Αδελφέ Ελλαδίτη,

Με τη σημερινή τεχνολογία μαθαίνω τι γίνεται στην Ελλάδα την ίδια ακριβώς στιγμή που τα μαθαίνεις κι εσύ, είτε από τα αργυρώνητα μεγάλα ΜΜΕ, είτε από ανεξάρτητες ιστοσελίδες και blogs. Και θλίβομαι για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας όσο έστω μερικοί από σας.

Κι αυτά τα τρομερά δελτία ειδήσεων των 8 μου γεννούν τόσα ερωτηματικά και ανησυχία που δεν καταλαβαίνω πώς μπορείτε να κοιμάστε τον ύπνο του δικαίου και να τα δέχεστε όλα ως αναπόφευχτο τέλος μιας αρχαίας τραγωδίας.

Ρίχνω τυχαία μερικές σκέψεις μου γιατί ουσιαστικά έχω σταματήσει να καταλαβαίνω αυτό που πίστευα ως ελληνική ψυχή. Δεν είμαστε χειρότερα από ό,τι ήταν η Αθήνα μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, πλήρως κατεστραμμένη, «ουδέν έστι ό,τι ουκ απώλετο» και όπως οι 30 τύραννοι εκδιώχτηκαν σε μερικούς μήνες από τους λίγους Αθηναίους που είχαν απομείνει αλλά είχαν ψυχή. Μήπως οι πρόγονοι μας είχαν διαφορετική ψυχή από τη δική μας; (Δίνω μια ιδέα για κάποιο νέο Φαλμεράγιερ γιατί η θεωρία του περί αίματος έχει ξεπεραστεί!)

Περισσότερα

Αγανακτισμένοι…

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, Αρχειονόμος

Πλημμύρισαν χθες οι πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων της χώρας από αγανακτισμένους πολίτες. Η πολιτική του μνημονίου καθώς και η με γοργούς ρυθμούς φτωχοποίηση του λαού άφησε χθες μερικούς καναπέδες κενούς και μερικά τηλεκοντρόλ «απάτητα». Ειρηνική και σε κόσμια πλαίσια η όψιμη αυτή διαμαρτυρία. Βέβαια δε φτάσαμε ακόμα στο «οργή λαού». Όλοι μαζί ενάντια στο μνημόνιο και ο καθένας μόνος του ενάντια στο απωλεσθέν προσωπικό κεκτημένο του. Άλλος γιατί έχασε τη σύμβασή του, άλλος γιατί είναι άνεργος, άλλος γιατί του κοψαν το παχυλό επίδομα, άλλος γιατί δεν βγαίνει με το δάνειο του, όλοι είχαν και κάτι για να διαμαρτυρηθούν. Το «έξω οι κλέφτες» μου φαίνεται υποκριτικό, όσο και αληθινό. Το κράτος μας καταδυναστεύεται και «κλέβεται» κατά συρροήν από τους κυβερνώντες από καταβολής του. Το μεγάλο βέβαια φαγοπότι άρχισε από το 1981 και την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ. Ε, δεν είναι λίγο αργά για να διώξουμε τους κλέφτες; Κάλιο αργά παρά ποτέ. Το ξεροκόμματο που μας πετούσαν όλες αυτές τις δεκαετίες ήταν αρκετό για να «τρώνε» υπό την ανοχή μας. Ποιος δε ήξερε; Ακόμα και η γιαγιά στο πιο απομακρυσμένο χωριό είχε εικόνα. Ποιος μίλαγε; Κανένας. Όποιος το έκανε τα κανάλια φρόντιζαν ή να τον φιμώσουν ή να τον παρουσιάζουν ως γραφικό. Όπως το ΚΚΕ.

Περισσότερα

Κύριε Πάγκαλε, αφού μαζί τα… φάγαμε;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Αναστατώθηκαν από χτες οι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες της Ελλάδας ακούγοντας τους κορυφαίους Ευρωπαίους Ηγέτες όπως τους κ.κ. Γιούνκερ και Ρεν να εκστομίζουν, αντιστοίχως, εκπληκτικά πρωτάκουστες φράσεις όπως: «δεν είναι βιώσιμο το χρέος της Ελλάδας (και συνεπώς απαιτείται μερική αναδιάρθρωση)» και «υποχρεωτική πλέον η συναίνεση και μάλιστα με γραπτές εγγυήσεις προς την Ένωση!»

Ακούνε όμως σήμερα πρωί – πρωί όσοι παρακολουθούν ΣΚΑΪ τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, κ. Πάγκαλο να λέει και μάλιστα απερίφραστα περίπου ότι «δεν δέχεται την προτροπή για συναίνεση» η οποία, εμμέσως πλην σαφώς, σηματοδοτεί και Συν – Κυβέρνηση!

Βέβαια εδώ προκύπτει στο μυαλό και του πλέον αφελούς Έλληνα πολίτη το ερώτημα: «γιατί ξαφνιαστήκατε και γιατί ΔΕΝ το δέχεστε κ. Πάγκαλε; Εσείς δεν έχετε πει το ιστορικό πλέον ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ; Μα αφού μαζί τα φάγαμε γιατί να μην… Συν-Κυβερνήσουμε ΟΛΟΙ μαζί;»

Περισσότερα

2011 μ.μ.!

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, Αρχειονόμος

Οι γνωστές συντομογραφίες (π.μ. και μ.μ.) περιγραφής των δύο δωδεκάωρων άλλαξαν! Πλέον στην Ελλάδα θα χρησιμοποιούνται για να περιγράφουν τα έτη: 2008 προ μνημονίου παραδείγματος χάρη! Προ των πυλών βρίσκεται το Πάσχα του 2011 μ.μ. Ωραία! Πλέον όλοι περιμένουν το κουτσουρεμένο διακοσάρι (δώρο Πάσχα το λέγαμε παλιά) για να πάρουν κάποιο αβάπτιστο! Απ’ ότι φαίνεται φέτος το μυστήριο της βαπτίσεως των αμνών δεν θα έχει την τιμητική του όπως τα προηγούμενα χρόνια. Όλοι θα ψάχνουν το βαλκάνιο φθηνότερο αμνό γιατί η μικρή διαφορά (προς τα πάνω) του εγχώριου θα είναι αποτρεπτική! Κάπως θα τη βγάλουμε και φέτος. Εκτιμώ επίσης ότι η έξοδος των κατοίκων των αστικών κέντρων για τις πασχαλινές εορτές θα είναι πολύ αυξημένη παρόλο που η τιμή των καυσίμων είναι στα ύψη.

Λίγο λάδι, λίγες ελιές, λίγο τυρί ίσως και κανά σφαχτό που θα πάρουν μαζί τους στην επιστροφή είναι σοβαρός λόγος εξόδου, πια! Η ερημωμένη ελληνική ύπαιθρος κάτι έχει ακόμα να προσφέρει. Κουλούρια, αυγά, μαγειρίτσες θα υπάρξουν και φέτος, για του χρόνου βλέπουμε. Ίσως να είναι και καλό. Μπορεί η Ανάσταση φέτος να μην θυμίζει πασαρέλα (για 10 λεπτά) ούτε και ρεβεγιόν μετά τη μαγειρίτσα! Μετά θα έρθει το καλοκαίρι, θα τελειώσουν τα σχολεία, τα φροντιστήρια, το πετρέλαιο, κάτι θα μείνει. Θα ξεχαστούμε για 2-3 μήνες! Θα μας ξαναπιάσουν στον ύπνο οι τροϊκανοί!

Περισσότερα

Οι αναλώσιμοι Έλληνες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεταξύ της μεταβιομηχανικής κεντροευρωπαϊκής ελίτ και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ τσαλακώνεται η Ελλάδα και ρημάζεται η ελληνική κοινωνία. Σάντουιτς έγινε η χώρα, από τη στιγμή που οι «απόλυτοι» αμερικανολιγούρηδες ανέλαβαν να κυβερνήσουν. Μέχρι τότε η Ελλάδα είχε πετύχει να ισορροπήσει κάπως στο διεθνές σύστημα. Είναι αλήθεια ότι ευνοούσε και το διεθνές περιβάλλον. Σήμερα που αυτό έχει μεταβληθεί σε συγκρουσιακό, η χώρα είχε ανάγκη από μια ικανή και αμερόληπτη κυβέρνηση, που θα εστιάζει αποκλειστικά στο ελληνικό συμφέρον, ώστε αυτή να μην μετατραπεί σε πιόνι της στρατηγικής κανενός. Μόνον μια σχετικά ουδέτερη Ελλάδα (δηλαδή μόνον στον βαθμό που στη χώρα θα υπήρχε ηγεσία, η οποία θα έδειχνε διάθεση ουδετερότητας) θα μπορούσε να εξέλθει με τις μικρότερες συνέπειες από την κρίση. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει μια σχετική αυτονομία ως προς τον εμπορικό πόλεμο που φαίνεται να ακολουθεί την νομισματική διένεξη.

Όλα αυτά δεν φτιάχνονται με λόγια και διακηρύξεις, κτίζονται με πολιτικές στο εσωτερικό και στο επίπεδο άσκησης διεθνούς πολιτικής. Δυστυχώς η εύλογη αυτή μακροπολιτική συνθήκη αγνοήθηκε. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» παρέμεινε στο επίπεδο της κομματικής προπαγάνδας και του λαϊκισμού. Όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, με περισσότερο ή λιγότερο καιροσκοπικό τρόπο και αναπτύσσοντας προσωπικές δημόσιες σχέσεις, επιχείρησαν να διατηρήσουν την χώρα σε μια ισορροπία συμφερόντων μεταξύ των ΗΠΑ και των εξεχόντων ευρωπαϊκών δυνάμεων, πιο έντονα μάλιστα από την δεκαετία του ’90, όταν πλέον η Ευρώπη άρχισε να δομείται ως διακριτός, αλλά όχι ανεξάρτητος από τις ΗΠΑ, πόλος.

Περισσότερα

Κακομαθημένα πλουσιόπαιδα

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας

Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την συμπεριφορά  των δανειστών μας, απέναντί μας; Με πνίγει η αγανάκτηση. Με τρεμάμενο χέρι πατάμε τα κουμπάκια του τηλεκοντρόλ αυτές τις μέρες. Οι τίτλοι ειδήσεων μας τρομοκρατούν καθημερινά με τις ανακοινώσεις τις επερχόμενης λαίλαπας. Νέες μειώσεις των εισοδημάτων μας, νέες αυξήσεις των φόρων. Γιατί το κάνουν; Στόχος είναι η ενημέρωσή μας ή η δημιουργία κλίματος για την «ήπια» προσαρμογή μας στη νέα επιδρομή; Αν ήθελαν τα κανάλια να βάλουν φρένο σ’ αυτήν την κατρακύλα νομίζω ότι θα το έκαναν με χαρακτηριστική άνεση.

Μέρος του συστήματος είναι και αυτά. Ίσως το σημαντικότερο μέσω άσκησης πολιτικής. Έτσι μας διδάσκει τουλάχιστον η πρόσφατη ιστορία. Η σκέψη μου όμως είναι αλλού. Ποιο είναι αυτό το ποσό του ελλείμματος μας, που καταδίκασε τη χώρα και τους πολίτες της;  Τα 300 δις ευρώ; Μα τέτοια ποσά είναι ψίχουλα μπροστά στους προϋπολογισμούς των μεγάλων πολυεθνικών! Εντάξει όχι και τόσο ψίχουλα!

Η λύση του οικονομικού αδιεξόδου της χώρας μας δεν θα επιτευχθεί με οικονομικούς όρους. Με βάση αυτούς, είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι. Η αλληλεγγύη είναι η λέξη κλειδί! Αλλά αυτός ο όρος είναι άγνωστος στα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα της δύσης. Στη σύγχρονη εποχή! Διότι στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν και αυτοί τον ίδιο όρο. Πότε δεν σταθήκαμε αλληλέγγυοι στους αγώνες της δύσης; Πότε μας ζήτησαν κάτι και δεν το προσφέραμε απλόχερα; Πόσο αίμα κόστισε στην Ελλάδα η συμμετοχή της, με το μέρος των σύγχρονων δανειστών μας, στον Α’ Παγκ. Πόλεμο, στο εκστρατευτικό σώμα κατά των μπολσεβίκων, στον Β’ Παγκ. Πόλεμο, στον Εμφύλιο και στην Κορέα;

Περισσότερα

Οι 10 πληγές

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας

Σκεπτόμενος την πορεία της χώρας μας από την ένταξή της στην Ε.Ε. (Ε.Ο.Κ. παλιά) πάντα καταλήγω σε 10 «πληγές» οι οποίες και γνωστές σε όλους είναι αλλά και ανίατες, χωρίς πολιτική βούληση τουλάχιστον. Εκτός ίσως από μία. Πάνω στην οποία έχουν ενσκήψει όλοι προς εξυγίανση της!!! Θα την δούμε πιο κάτω. Ξεκινώντας αυτή τη μίνι ανασκόπηση ο πρώτος σταθμός δεν είναι άλλος από την ανέγερση των πρώτων πανεπιστημιακών νοσοκομείων κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Θυμάται κανένας πόσο προϋπολογίστηκαν και πόσο τελικά κόστισαν; Ακολουθεί η «αγορά του αιώνα» στα εξοπλιστικά προγράμματα κάπου στο τέλος της εν λόγω δεκαετίας. Υπάρχει κάποιο στοιχείο για τα κόστη εκείνης της αγοράς; Εισερχόμενοι στη δεκαετία το ’90, μετά από μερικές πωλήσεις – αποκρατικοποιήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αρχίζει πάλι η «θεομηνία» των έργων, κυρίως επί Σημίτη. Τι έχουμε εδώ; Έχουμε το μετρό Αθηνών. Ξέρει κάτι κανείς γι’ αυτό;

Την έναρξη των Ολυμπιακών έργων! Εδώ κι αν δεν ξέρει κανείς τίποτα για τα κόστη! Στη συνέχεια έρχονται η γέφυρα στο Ρίο και οι αναπλάσεις λιμανιών. Έχουμε και το «μακέτο» της Ηγουμενίτσας, το θυμάστε; Εδώ τι έγινε; Ξέρει κανείς; Συνεχίζουμε με την Αττική οδό και το Ελ. Βενιζέλος. Μαύρο σκοτάδι οι απολογισμοί. Ολοκληρώνουμε με την περιβόητη πια Εγνατία οδό! Την οποία πλέον μπορεί κανείς να την διασχίσει και με φουσκωτό!!! Το τελευταίο μεγάλο έργο στην Ελλάδα είναι «διαχρονικό».

Περισσότερα

Η υπερ-αμερικανοποίηση του ΠΑΣΟΚ παράγοντας της κρίσης

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Φίλε, εσύ που θα διαβάσεις τις παρακάτω αράδες, μην θεωρήσεις ότι τούτες εκπηγάζουν  από κάποιο είδος αντιαμερικανισμού. Είναι γραμμένες από έναν Ευρωπαίο που νοιώθει ιδιαίτερα συνδεδεμένος με την Β. Αμερική και που μελετά με προσοχή την αμερικανική πολιτική σε όλες τις εκφάνσεις της, συνειδητοποιώντας ότι αυτό που είναι σήμερα η Ευρώπη σχετίζεται απολύτως με την διάσταση του πολιτικού φαινομένου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Η Ευρώπη αποτελεί το πιο σύνθετο πεδίο ανάπτυξης της αμερικανικής πολιτικής και τον χώρο, όπου οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και οι παράγοντες που διευθύνουν την χρηματοπιστωτική  αγορά διέθεσαν τεράστιους πόρους όλων των μορφών για τον έλεγχό του. Η ελίτ των ΗΠΑ γνωρίζει ότι δίχως την Ευρώπη δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει και να ηγηθεί διεθνώς. Η ΕΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πολιτικό αποτέλεσμα αυτής της αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης, όπως διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση των καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ η ΕΟΚ υπήρξε ένα επιτυχημένο πείραμα εναρμονισμού των πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων των μεταπολεμικών ευρωπαϊκών ελίτ με το αμερικανικό κέντρο, την εποχή του διπολισμού.

Η σοσιαλδημοκρατία ως πολιτική πρακτική (και όχι ως ιδεολογία, κίνημα ή όρος της πολιτικής φιλοσοφίας), αναπτύχθηκε στην Δυτική Ευρώπη με αμερικανικά κεφάλαια και τεράστια υποστήριξη όλων των μορφών, για να αναχαιτιστεί η δυναμική όσων προωθούσαν την «δικτατορία του προλεταριάτου» στην ήπειρο. Έγινε προσπάθεια ώστε η σοσιαλδημοκρατία να παρουσιάσει ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης, που να συνδυάζει την ευημερία με την ισότητα, ώστε να αποτελέσει την αποστομωτική απάντηση του καπιταλισμού προς τον σοσιαλισμό των  ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ανατολής και αλλού.

Αν και δεν επιτεύχθηκε ποτέ ο εναρμονισμός των «welfare systems», μεταξύ των διαφορετικών ευρωπαϊκών κρατών, όπου κυριάρχησαν σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, πολιτικά η επιχείρηση αυτή τα πήγε αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο καλά. Μόνον που κόστισε πολύ στον ίδιο τον λαό των ΗΠΑ και πολύ περισσότερο σε περιοχές του κόσμου, οι οποίες αποτέλεσαν το πεδίο ελεεινής εκμετάλλευσης της  Δυτικής νεο-αποικιοκρατίας. Δίχως την αμερικανική χρηματοπιστωτική και γεωοικονομική πολιτική η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη δεν θα είχε καμία σοβαρή πιθανότητα να μακροημερεύσει, αλλά και δίχως την σοσιαλδημοκρατία θα ήταν πολύ δύσκολο να λειτουργήσει ο διπολισμός και αργότερα να περάσουμε στον μονοπολικό κόσμο, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.  Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία εξυπηρέτησε την αμερικανική ηγεμονία, πολύ περισσότερο από τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, καθώς αυτή αποτέλεσε την έκφραση του βορειοατλαντικού προοδευτισμού, στο επίπεδο των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων.

Το ΠΑΣΟΚ ως προς αυτό, δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι και αυτό το αποτέλεσμα της στρατηγικής Rockefeller. Κατασκευάστηκε για τους ίδιους λόγους που φτιάχτηκαν και τα υπόλοιπα σύγχρονα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, προσανατολιζόμενο όμως να αντιμετωπίσει τις ιδιαίτερες ανάγκες μιας χώρας με τραυματικές κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, η οποία έβγαινε από την χούντα και βίωνε μια δραματική ήττα από την Τουρκία στη Κύπρο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τα κατάφερε: και το ΚΚΕ περιόρισε, και την υπόλοιπη αριστερά έσβησε, και συνέβαλε στον τυπικό, αλλά όχι ουσιαστικό εκδημοκρατισμό των θεσμών, και αύξησε τις δαπάνες του κράτους και τις δανειακές υποχρεώσεις, και συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, και ενδυνάμωσε τον μικροαστισμό, αναπτύσσοντας παράλληλα μια επιτυχημένη αντιαμερικανική ρητορεία, απαραίτητη για να χειραγωγήσει το ευρύ αριστερό ακροατήριο της μεταπολίτευσης. Υπήρξε ένας υπέροχος σαγηνευτής των μαζών, νοιώθοντας όμως ασφαλής, αφού στηριζόταν στις πλάτες των ΗΠΑ, οι οποίες παρόλα αυτά τον εγκατέλειψαν όταν κάποια στιγμή έδειξε να χάνει τον έλεγχο και να κάνει συμφωνίες με άραβες, έξω από το πλαίσιο που επέτρεπε η Ουάσιγκτον.

Περισσότερα