Ο Χειμώνας, η Άνοιξη, το πήδημα και η ανάγκη εκλογών…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα μέτρα λιτότητας επηρεάζουν και την γραφή μου και έτσι σήμερα θα είμαστε στεγνοί, δραματικά απέριττοι και σχετικά σύντομοι. Για να κάνουμε οικονομία (με την κακιά έννοια) καταφεύγουμε πρώτα στα γνωστά, μέσω του Διονυσίου Σαββοπούλου: Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε / Γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε…

Για να τον «πηδήσουμε» και να μην μας «πηδήξει» καθολικώς και μοιραίως, απαιτούνται αμέσως εκλογές. Η περίοδος χάρητος προς την κ. Μέρκελ κάποτε θα πρέπει να τελειώσει, μήπως και αρχίσουμε την πολιτική διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με μεσολαβητές κάποιους που τρώγονται είτε η Γερμανία να εγκαταλείψει το Ευρώ, είτε να προχωρήσουμε σε ουσιαστική οικονομική ένωση με μεταφορά ηγεμονίας από το Βερολίνο στις Βρυξέλλες (προσοχή, δεν εννοώ μόνον την διοίκηση Ομπάμα, είναι και άλλοι με παρόμοιες επιθυμίες, αλλά δεν τους αναφέρω, καθώς έχουν εταιρείες οι άνθρωποι και δεν συμφέρει να… προκαλούν ανοιχτά!).

Περισσότερα

Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΔιαβάζω στα φιλοκυβερνητικά «ΝΕΑ»: «Ανοίγει παράθυρο για οριζόντιες καταργήσεις θέσεων και γίνονται υποχρεωτικές μετατάξεις. Καταργούνται Δημοτικοί αστυνομικοί, σχολικοί φύλακες, 46 ειδικότητες τεχνικών Λυκείων. Τέλος οι προσωρινές διαταγές για συμβασιούχους μέχρι 31 Δεκεμβρίου». Όπως, επίσης, στον φιλοκυβερνητικό «Ελεύθερο Τύπο»: «Σαρωτικό κύμα στο Δημόσιο φέρνει το πολυνομοσχέδιο. Στο δρόμο της απόλυσης καθηγητές και υπάλληλοι Δήμων».

Όλα τα παραπάνω, που διαλύουν ολοσχερώς τα νοικοκυριά και βάζουν θηλιά στην Ελληνική κοινωνία, θα πρέπει να γίνουν νόμος του κράτους, υπό τη μορφή πολυνομοσχεδίου, το αργότερο μέχρι την προσεχή Τετάρτη. Αυτό το πολυνομοσχέδιο λοιπόν, προβλέπει οριζόντιες απολύσεις και νέους φόρους, κατ΄ εντολή της τρόικας, προκειμένου να συνεχίσει να εγκρίνει τις δόσεις νέων δανείων, για να μπορέσουμε να εξοφλήσουμε τους τόκους των προηγουμένων δανείων. Μιας πολιτικής υποταγής των Μνημονίων για την εξυπηρέτηση του χρέους, την οποία αποδέχεται απόλυτα και χωρίς ίχνος αντίδρασης η προδοτική κυβέρνηση των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ΑΕ. Της κυβέρνησης που αποδεδειγμένα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τρόικας (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) και όχι του Ελληνικού λαού. Τρανταχτό παράδειγμα, οι προχθεσινοί πανηγυρισμοί του δοτού Στουρνάρα, για την έγκριση από τους τροϊκανούς των 6,8 δις ευρώ που θα απορροφηθούν στο σύνολό τους από το χρέος, και το οποίο δημιούργησαν αυτοί οι πολιτικοί αγύρτες.

Από την άλλη μεριά η «Δημοκρατία» μας ενημερώνει: «Εφορία με… καλάζνικοφ. Οι “ράμπο” θα ξετινάζουν κινητά και ακίνητα, κάρτες, λογαριασμούς, δόσεις δανείων, τιμαλφή, έργα τέχνης». Προ των πυλών λοιπόν, η κυβερνητική τρομοκρατία, σε όλο της το μεγαλείο. Για άλλη μια φορά, υπό την πίεση των αποφάσεων της τρόικας, οι ακαμάτηδες και τεμπέληδες πολιτικοί ταγοί μας, αποφασίζουν «άρπα κόλα» και στο «πόδι» φορολογικές μεταρρυθμίσεις και οι οποίες θα στραγγαλίσουν έτι περαιτέρω, εκείνους τους νομοταγείς πολίτες. Θα απαλλάξουν δε, για άλλη μια φορά όλους εκείνους που φοροδιαφεύγουν επί δεκαετίες λόγω της ανυπαρξίας βούλησης όλων των κυβερνήσεων για ένα δίκαιο φορολογικό, το οποίο θα είχε μελετηθεί από ειδικούς με απόλυτη σχολαστικότητα για όλες τις κατηγορίες των φορολογουμένων πολιτών.

Ωστόσο, πολλάκις κατά το παρελθόν, με άρθρα μου, έχω αναφερθεί στις διαχρονικές παθογένειες που ταλανίζουν το Ελληνικό κράτος, όπως η φοροδιαφυγή, η φοροκλοπή, και το παραεμπόριο. Αυτές οι παθογένειες, εάν είχαν τιθασευτεί από αυτό το σαθρό και διαβρωμένο κράτος των πολιτικών εγκληματιών, δεν θα υπήρχε ανάγκη καμιάς μεταβολής των φορολογικών δεδομένων. Αλλά δυστυχώς, αυτό το κράτος της καρπαζιάς και της προχειρότητας δεν έδωσε καμιά σημασία, όπως σε τόσες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, στις δημόσιες καταγγελίες του πρώην γενικού γραμματέα της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων (είχε την απόλυτη ευθύνη για τη μηχανογράφηση των εφοριών και του Υπουργείου Οικονομικών), Διομήδη Σπινέλλη ως προς τη διαφθορά στις εφορίες, την 15η Δεκεμβρίου 2011 στον Ant1 και στον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη. Εάν έστω από τότε είχαν προσεκτικά ασχοληθεί, ίσως σήμερα τα πράγματα να ήσαν διαφορετικά.

Πιο αναλυτικά: O κ. Σπινέλλης, κατήγγειλε την αναποτελεσματικότητα, την κακοδιοίκηση και τη διαφθορά του δημοσίου. Μίλησε για το σύστημα «40-40-20» που κατά την άποψή του, από κάθε φορολογικό έλεγχο, το 40% του προστίμου μένει στον επιχειρηματία με τον διακανονισμό, το άλλο 40% πηγαίνει στον εφοριακό που διενεργεί τον έλεγχο και μόνο το 20% οδεύει στο ταμείο της εφορίας και του Ελληνικού δημοσίου. Παρών, δε, στη ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή ήταν και ο κ. Νικολακόπουλος, πρόεδρος Ομοσπονδίας Εφοριακών Υπαλλήλων, που προς κατάπληξη όλων των παρισταμένων, αλλά και των πολιτών που παρακολουθούσαν την συζήτηση, κατήγγειλε ότι: α) για την πάταξη της φοροδιαφυγής δεν υπάρχει πολιτική βούληση, β) δεν υπάρχει νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο και γ) γίνονται στο έργο τους παρεμβάσεις από την πολιτεία. Επίσης, είπε αυτό που όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουμε, εκτός βεβαίως των πολιτικών ταγών της χώρας που όπως φαίνεται είναι κουφοί και τυφλοί, πως: «Στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε πως είναι δομημένο το σύστημα…». Επιπλέον, στην συζήτηση αυτή συμμετείχε και ο κ. Ρουμελιώτης, πρόεδρος των εργαζομένων ΚΕΠΥΟ, ο οποίος, επίσης, κατήγγειλε: «η φοροδιαφυγή, είναι θέμα πολιτικής ηγεσίας, είναι θέμα ενός ολόκληρου συστήματος… υπάρχει η τεχνολογία και μπορούν να βρουν τους φοροδιαφεύγοντες, αλλά δεν θέλει κανένας από αυτούς που κυβερνούν 40 χρόνια να τους πιάσει…». http://www.youtube.com/watch?v=XIuYF_2XRIs&feature=player_embedded

Οι παραπάνω καταγγελίες έγιναν από τους πλέον αρμόδιους φορείς και δυστυχώς, δεν άνοιξε καμιά μύτη. Καταγγέλλονται, οι κυβερνώντες σαν τυχάρπαστοι, απατεώνες, κλέφτες, λωποδύτες, που συνειδητά ρουφούν το αίμα των πολιτών οι οποίοι έχουν σωστή φορολογική συνείδηση, προς όφελος των ομοίων τους. Που βρίσκονται τελικά, οι ανακριτικές και εισαγγελικές αρχές;

Ο κ. Σαμαράς είχε ισχυριστεί πως εφ΄όσον γίνει Πρωθυπουργός, θα πατάξει την διαφθορά του δημόσιου τομέα και την φοροκλοπή- φοροδιαφυγή. Παρ΄ότι από εκείνη την τηλεοπτική καταγγελτική συζήτηση στον Ant1, έχουν περάσει δέκα οκτώ μήνες, δεν έχει κάνει απολύτως τίποτε. Κλείνει διαρκώς τα μάτια και τα αυτιά σ΄αυτό το πολιτικό σύστημα της αρπαχτής, όπως τα έκλεισαν όλα τα δουλοπρεπή ΜΜΕ, μη δίνοντας άλλη δημοσιότητα στο θέμα.

Επανερχόμενος στον κ. Σαμαρά, διαπιστώνω πως δεν μας έχει αποδείξει πως έχει την πολιτική βούληση, όπως δεν είχαν όλοι οι προκάτοχοί του, για να χτυπήσει αυτά τα καρκινώματα που κατασπάραξαν και εξακολουθούν να κατασπαράσσουν τα σωθικά της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν μας έχει αποδείξει με έργα και όχι με λόγια πως θα πατάξει τη φοροκλοπή, τη φοροδιαφυγή, το παραεμπόριο και την αθρόα λαθρομετανάστευση που αιμορραγεί την πατρίδα μας και οικονομικά. Δεν μας έχει αποδείξει πως θα ασχοληθεί κάποτε με τα καρκινώματα που νόσησαν την Ελληνική κοινωνία. Μας έχει πείσει όμως, πως εξυπηρετεί πειθήνια τα συμφέροντα των δανειστών-τοκογλύφων μας. Εκείνων δηλαδή, που μετά τις εκλογές της Γερμανίας (22 Σεπτεμβρίου 2013), θα επιβάλλουν σε καίρια Υπουργεία γερμανούς πολιτικούς ή τεχνοκράτες, προκειμένου να υλοποιήσουν απόλυτα τις δεσμεύσεις της χώρας, που είναι η ολοσχερής υποθήκευση των εδαφών της και κατά συνέπεια η αρπαγή όλου του ορυκτού μας πλούτου. Που θα ορίσουν ξένο τεχνοκράτη ως διοικητή στην ΤτΕ (Τράπεζα της Ελλάδος), προκειμένου να μην έχουμε το δικαίωμα να «κόψουμε» Εθνικό νόμισμα, εάν και εφ΄ όσον τούτο καταστεί αναγκαίο.

http://www.apostoloupanos.gr/index.php/articles/129-poioi-elexoun-thn-trapeza-ths-ellados

Τελικά, εσύ λαέ βασανισμένε τι ακόμη θα περιμένεις για να εξεγερθείς;

Περισσότερα

Success ιστορία μου, λάθος μου μεγάλο…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας από τη στιγμή που μεταβλήθηκε σε πατριδοκάπηλο τραγουδάκι και δοξαστικό εμβατήριο της πτώχευσης και φτωχοποίησης, έχασε την ικανότητα να συνεγείρει τα πλήθη. Κάποιοι ωστόσο συνεχίζουν να ανατριχιάζουν κατά την «ανάκρουσή» του, αλλά για διαφορετικούς λόγους από πριν: έρχεται στο μυαλό τους με καταθλιπτικό τρόπο η απώλεια όχι ακριβώς της Ελλάδας, αλλά των Ελλήνων. Χάσαμε του Έλληνες, αλλά δεν χάλασε δα και ο κόσμος, διαδίδουν σήμερα οι παράγοντες της τρόικας, ενώ οι παράγοντες εσωτερικού των Success stories – ας μην είμαστε άδικοι, δεν ήταν ένα και δύο από την αρχή εκδήλωσης της κρίσης μέχρι σήμερα, αλλά τουλάχιστον τρία και βαδίζουμε ολοταχώς προς το τέταρτο – με απύθμενο θράσος διαλαλούν: «εμείς τα λέγαμε»! Τι λέγατε; «Πάση θυσία στο ευρώ», δηλαδή «εργαζόμαστε για το ευρώ και μόνον. Ο ελληνικός λαός παρόλα αυτά μας εμπιστεύτηκε έτοιμος για “πάση θυσία”. Άρα, δεν κάνει να αφήσουμε την θυσία στη μέση και να προδώσουμε τον σοφό ψηφοφόρο μας»!

Η Συγκυβέρνηση της πελατειακής αμαρτίας που επισφράγισε την πτώχευση με στοιχεία ευρωπροτεκτορατοποίησης μιας χώρας που «δεν θα πτώχευε ποτέ εντός της ευρωζώνης», επιθυμεί να ολοκληρώσει το έργο της θυσίας. Αν όμως το έργο αυτό δεν ευδοκιμήσει μέχρι τελικής εξοντώσεως τριών περίπου εκατομμυρίων πολιτών, τότε οι θυσίες θα πάνε χαμένες και η Ελλάς θα χάσει το ευρώ ως μοναδικό μέσο εσωτερικών συναλλαγών. Έτσι το έχουμε: το ευρώ είναι κάτι σαν έπαθλο, το κερδίζουν οι φρόνιμοι και ικανοί και το χάνουν οι ανάξιοι και πονηροί, που κλέβουν τους συνεταίρους τους με πλαστά λογιστικά στοιχεία! Φουκαράδες συνέταιροι, πώς εξαπατηθήκατε τόσο πολύ από αυτούς τους δαιμόνιους στη λογιστική αλχημεία Έλληνες!!! Άφωνη, λέει ο μύθος των «The Financial Times» , έμεινε η κ. Μέρκελ, όταν ο φιλαλήθης και έντιμος «άνθρωπός τους στην Αθήνα» είπε στη Σύνοδο Κορυφής: σας εξαπατούσε ο προηγούμενος, ενώ εγώ ως νέος κυβερνήτης των διαφθαρμένων υπόσχομαι στριπτίζ με αυτομαστίγωση για να εξαγνιστεί η χώρα και ο λαός από την αμαρτία. Αργότερα και αφού η χώρα σώθηκε επανειλημμένως από τους φιλεύσπλαχνους και απονήρευτους συνεταίρους μας, ήρθε η ώρα το «σοκ και δέος» από την αυτομαστίγωση να μετονομαστεί επίσημα σε «Success story», το οποίο κινείται μεταξύ δύο πιθανοτήτων.

Αν η ιστορία της επιτυχίας Σαμαρά και λοιπών συγκυβερνητών δεν ολοκληρωθεί, ολοκληρωμένο ευρώ δεν θα μπορέσει να υπάρξει στην χώρα στο άμεσο μέλλον – ευλόγως! Αν πάλι οι θυσίες πιάσουν τόπο με την κυβερνητική έννοια και η χώρα παραμείνει εγκλωβισμένη σε καθεστώς μακράς πτώχευσης εξαιτίας υπέρογκου χρέους, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει καμία θέση στην ευρωζώνη, μια και δεν θα υπάρχει καταναλωτής στη χώρα που να μπορεί να σηκώσει το βάρος του ευρώ και επενδυτής να ρισκάρει μακροχρόνια επένδυση σε ελληνικό ευρώ – επίσης ευλόγως! Άρα, ευλόγως ζητώ να αντικατασταθεί ο Εθνικός Ύμνος με κάτι που να ταιριάζει καλύτερα στο «Success story». Και δεν θέλω αηδίες με κάτι ξενόφερτα άσματα του τύπου: «Everybody knows that the dice are loaded/ Everybody rolls with their fingers crossed/ Everybody knows that the war is over/ Everybody knows the good guys lost/ Everybody knows the fight was fixed/ The poor stay poor, the rich get rich/ That’s how it goes/ Everybody knows/ Everybody knows that the boat is leaking/ Everybody knows that the captain lied… Everybody knows the deal is rotten… And everybody knows that you’re in trouble…»!

Ο Εθνικός Ύμνος είναι ο ύμνος των νικητών και όχι των ηττημένων, πόσο μάλλον των δήθεν παραπλανημένων και τάχαμου εξαπατημένων, που δέχθηκαν πως «μαζί τα φάγαμε» και πως υπήρξαν διαφθαρμένοι και χαραμοφάηδες μέχρι το κόκκαλο. Όλοι αυτοί θα πρέπει για να νομιμοποιήσουν πολιτικά στο εσωτερικό τους τις αναθεωρήσεις, εξομολογήσεις και αναθεματισμούς του ΔΝΤ ως προς το «πρόγραμμα διάσωσης του Ευρώ», μέσω της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας και αγοράς, να αντικαταστήσουν τον Εθνικό Ύμνο με μια παραλλαγή του προφητικού και βαθειά γνωστικού τραγουδιού του Κώστα Ψυχογιού «Ιστορία μου Αμαρτία μου». Να, κάπως έτσι: «success ιστορία μου, αμαρτία μου/ λάθος μου μεγάλο/ είσαι αρρώστια μου μες στα στήθια μου/ και πώς να σε βγάλω. Παρακαλώ πότε να έρχεται το βράδυ (των εκλογών)/ πότε να έρθει εκείνη η ώρα (της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων) η γνωστή/ που θα φανείς όπως ο κλέφτης στο γυαλί/ κι από την λαχτάρα (για ρουσφέτι, αρπαχτή, παραγοντισμό και πολιτικώς ορθή παραβατικότητα) η καρδιά μου θα σφιχτεί. Success ιστορία μου, αμαρτία μου/ λάθος μου μεγάλο/ είσαι αρρώστια μου μες στα στήθια μου/ και πώς να σε βγάλω»!

Δεν βγαίνει αυτή η «αρρώστια» προτού η κυρία Μέρκελ αναγκαστεί προεκλογικώς να εξηγήσει πόσο θα κοστίσει η παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ. «Η καγκελάριος και ο υπουργός Οικονομικών δεν επιτρέπεται πλέον να αφήνουν τους πολίτες στο σκοτάδι, σε σχέση με το γεγονός ότι μετά τις εκλογές θα πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας με συμμετοχή του δημόσιου τομέα. Η κυρία Μέρκελ έχει πει ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ. Τώρα θα πρέπει να μας πει και πόσο θα κοστίσει αυτή η υπόσχεση. Η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί πριν από τις εκλογές» δήλωσε ο υπεύθυνος των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών για την δημοσιονομική πολιτική Κάρστεν Σνάιντερ. Πόσο θα κοστίσει μετεκλογικώς στον γερμανό φορολογούμενο το προεκλογικό «ελληνικό Success story» της κυρίας Μέρκελ, είναι σήμερα το ζήτημα και όχι πόσο θα στοιχήσει έστω η ημι-παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη στον ελληνικό λαό. Αυτόν τον λογαριασμό κανείς δεν τόλμησε να επιχειρήσει να κάνει, ενώ πολλοί διαπλεκόμενοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες στο εσωτερικό δεν δίστασαν να γελοιοποιηθούν «λογαριάζοντας» τις απώλειες από την στάση πληρωμών που θα οδηγούσε κατ’ αυτούς σε βεβαία έξοδο από το ευρώ, φέρετρα, φωτιές, λεηλασίες και μεγαλύτερο λιμό από εκείνον του 1941-1942!

Οι άνθρωποι καλώς λογάριαζαν για την πάρτη τους με την εσωτερική υποτίμηση, καθώς ούτε παραγωγοί ήταν, ούτε εργαζόμενοι, αλλά τραπεζίτες, χρηματιστές, εργολάβοι του δημοσίου και άπληστοι μεταπράτες σε μόνιμο ρόλο εθνικού ευεργέτη. Οι πολιτικοί από την δεξιά μέχρι την αριστερά του κ. Κουβέλη και τα «παπαγαλάκια» τους καλώς επίσης λογάριαζαν στη βάση της εσωτερικής υποτίμησης, διότι αυτό και μόνον αυτό θα τους επέτρεπε να παραμείνουν στα πράγματα. Θα ήταν λάθος τους να μην ακολουθήσουν το λάθος του ΔΝΤ, όντες βασιλικότεροι του βασιλέως. Ήταν μονόδρομος πράγματι γι’ αυτούς η εσωτερική υποτίμηση και όπου φτάσει. Πού μπορεί άραγε να φτάσει; Στην πρόσθεση συγκαλυμμένης υποτίμησης με ένα διπλό νομισματικό στην εσωτερική υποτίμηση, για να… διορθωθεί το «λάθος», όπως θα πουν σε λίγο καιρό «οι πάση θυσία στο ευρώ». Βλέπετε, η πραγματικότητα του «Success story» είναι χειρότερη από την πρόβλεψη που κάποιοι κάναμε με ορθή προσέγγιση. Μας ξεπέρασε η πραγματικότητα προς το δυσμενέστερο, αλλά ακόμη ο λαός δεν αφυπνίζεται! Γιατί να αφυπνιστεί τώρα που το «λάθος» θα διορθωθεί με ένα μεγαλύτερο; Βαθύτερη ύφεση 5,6% κατέγραψε η Στατιστική Υπηρεσία για το πρώτο τρίμηνο του έτους – ακόμη μεγαλύτερη από ό, τι προέβλεψα εγώ ο «μίζερος», λέγοντας το «πονηρό»: «Με βάση τα διαθέσιμα μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) κατά το 1o τρίμηνο του 2013 παρουσίασε μείωση κατά 5,6% σε σχέση με το 1o τρίμηνο του 2012, έναντι της μείωσης κατά 5,3% που είχε υπολογιστεί στην πρώτη εκτίμηση που είχε ανακοινωθεί στις 15 Μαΐου. Η διαφορά αυτή είναι αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης στοιχείων που δεν ήταν διαθέσιμα κατά την πρώτη εκτίμηση».

Πόσα άραγε στοιχεία δεν είναι ακόμη διαθέσιμα και πόσα στα κουτουρού υπολογισμένα με την μέθοδο: μέσω ενός επαγωγικού συλλογισμού, αλλά παραγνωρίζοντας τα δεδομένα της ελληνικής εμπειρίας, τα οποία θα έπρεπε να θεωρούνται τα μόνα σίγουρα και ασφαλή τεκμήρια γνώσης, εξάγεται μία επιστημονικοφανής υπόθεση διατυπωμένη σε μία πολιτική γλώσσα. Αυτή η πολιτική γλώσσα της Τρόικας που παπαγαλίζει η Συγκυβέρνηση και οι φορείς της προπαγάνδας της αποτελείται από οικονομικούς όρους που στηρίζονται σε μια γενικά αυθαίρετη υπόθεση και στη συνέχεια, κάνοντας χρήση του παραγωγικού συλλογισμού, διατυπώνεται μια αληθοφανής εμπειρική πρόβλεψη, η οποία δεν μπορεί παρά να εκφράζει ευσεβείς πόθους του συντάκτη της. Η όλη διαδικασία, που συντελείται σε ένα ρασιοναλιστικό μαθηματικό και γλωσσικό πρότυπο, καταλήγει σε ένα θεώρημα που υπόκειται ασφαλώς σε εμπειρικό έλεγχο στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εξέλιξης για να επικυρωθεί ή να διαψευστεί. Στη περίπτωσή μας, όπου το πείραμα στην Ελλάδα διαψεύδει την υπόθεση της Τρόικας, αναγορεύεται απευθείας σε νέο αισθητηριακό δεδομένο, που θα ληφθεί υπόψη στην εξαγωγή της νέας «θεωρίας» του ΔΝΤ στο μέλλον, που θα αφορά σε μια άλλη χώρα. Η διόρθωση του λάθος δηλαδή του ΔΝΤ, είναι μεθοδολογικής μορφής και δεν αφορά στην Ελλάδα, η οποία θα πρέπει να ζήσει με τα αποτελέσματα του λάθους, τα οποία όμως όπως έδειξα τις προάλλες δεν είναι λάθος, αλλά αμαρτία που γράφει ιστορία.

Σημείωνα μεταξύ άλλων για το Success story: «Σωτηρία» με τον μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης σήμαινε: άσκηση πολιτικής βίας (σοκ) με το πιστόλι στον κρόταφο του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του στην βουλή, ώστε δια της δημοσιονομικής συρρικνώσεως να περάσει η ελληνική οικονομία από ένα σχετικά υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, ένα επίπεδο χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής και χαμηλότερου ποσοστού ανεργίας σε σχέση με τους ρυθμούς πληθωρισμού και τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε μια άλλη οικονομική δομή. Αυτή που θα οριζόταν στο πλαίσιο χαμηλότερου επιπέδου παραγωγής, υψηλότερου ποσοστού ανεργίας και υψηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής, ώστε να υπάρξει σύγκλιση σε ό, τι αφορά στον ρυθμό του πληθωρισμού και στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως αυτός ορίζεται (επιδιώκεται) από την γερμανική ηγεμονία. Όλα αυτά δεν ήταν λάθος, αλλά το σωστό που προνοούσε η στρατηγική Τρόικας και όλων όσων πολιτικών στο εσωτερικό υποστήριξαν τα Μνημόνια. […] Δηλαδή, το «success story» εξαρτάται από την ευόδωση του σοκ, που σημαίνει πως αυτό εξαρτάται από την ταχύτητα μετασχηματισμού, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να αλλάξει σημείο ισορροπίας, χαρακτηριζόμενη πλέον από υψηλότερη ανταγωνιστικότητα τιμών, χαμηλότερο επίπεδο παραγωγής και υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Αυτά ήταν τα κοινωνικά και παραγωγικώς καταστροφικά στοιχεία του «success story», που θα οδηγούσαν θεωρητικά και μακροπρόθεσμα στην αύξηση της εξωτερικής ζήτησης, και μαζί με αυτήν της συνολικής ζήτησης σε μια οικονομία που θα έμπαινε τότε και μόνον τότε σε αναπτυξιακή τροχιά.

Τι γίνεται όμως τώρα με την αποτυχία του πειράματος; Δεν φαίνεται πώς θα μπορούσε να αυξηθεί έστω και πολύ αργότερα η συνολική ζήτηση με την μεθοδολογία της Τρόικας και αναζητείται εύσχημος τρόπος αυτή να εγκαταλειφτεί δίχως να πληγεί ανεπανόρθωτα το κύρος του διεθνούς Οργανισμού. Και γιατί θα πρέπει να εγκαταλειφτεί; Διότι το «success story» δεν περιελάμβανε ένα μηχανισμό που θα αντιστάθμιζε επενδυτικά την καταστροφή από τρεις συντρέχοντες παράγοντες: (1) πτώση της παραγωγής ταυτόχρονα με την κατανάλωση και γενικότερα την εσωτερική ζήτηση, (2) σημαντική μείωση της ρευστότητας, με συνεπαγόμενη μείωση της απασχόλησης, αύξηση της απορρύθμισης στην αγορά και αύξηση της ανεργίας, (3) εξασθένηση της διαπραγματευτικής ισχύος των εργαζομένων, που οδηγεί σε χαμηλότερους ονομαστικούς μισθούς και αργότερα σε τραγικά χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, πράγμα που δεν μπορεί ωστόσο, στο πλαίσιο της ελληνικής παραγωγικής πραγματικότητας να μεταφερθεί στις τιμές καταναλωτή ως συνέπεια της μείωσης του μοναδιαίου κόστους εργασίας. Αν παραδόξως οι έλληνες επιχειρηματίες έδειχναν αλτρουισμό και μετακυλούσαν την μείωση αυτή από το κόστος εργασίας στη τιμή των προϊόντων και υπηρεσιών, θα ανέτρεπαν πάλι την ισορροπία του προγράμματος της Τρόικας, καθώς όρος επιτυχίας του, επαλήθευσης της υπόθεσης εργασίας του δηλαδή, ήταν η πρόβλεψη για μείωση του εισοδηματικού μεριδίου της εργασίας στο ήδη αναπότρεπτα μειούμενο ΑΕΠ, να καταλήξει στην μείωση του εξωτερικού ελλείμματος με παράλληλη αύξηση των περιθωρίων κέρδους κυρίως στις ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις.

Πού είναι το λάθος λοιπόν; Στο μέγεθος της κατάρρευσης, σου λένε. Μα αυτό ήταν συνάρτηση της ταχύτητας της προσαρμογής στην ΟΝΕ, υπό τις νέες συνθήκες της πτώχευσης. Άρα δεν φταίει το ΔΝΤ, αλλά οι Γερμανοί που διαμόρφωσαν τους όρους πτώχευσης και το timing των επιμέρους μεταρρυθμίσεων. Τα ιδιαίτερα πολιτικά συμφέροντα της κυρίας Μέρκελ δηλαδή και των παραγόντων που εξαρτώνται άμεσα από την ΕΚΤ σε συνάρτηση με το λογιστικό μπάχαλο στα ελληνικά δημοσιονομικά «μόλυνε» την θεραπεία του ΔΝΤ, υποστηρίζουν αυτοί των οποίων ο ρόλος μοιάζει να ολοκληρώνεται στο ελληνικό success story. Δεν φταίει ο Αδάμ που γεύτηκε τον καρπό της αμαρτίας, η Εύα τον σκανδάλισε. Και ο ελληνικός λαός πλήρωσε και θα συνεχίσει να πληρώνει την αμαρτία, την οποία, αν δεν κάνει τελικώς Εθνικό Ύμνο, θα την μετατρέψει σε προσευχή που θα λυτρώνει την επόμενη εκλογική «αμαρτία» του.

Περισσότερα

Ήταν κάποτε η Κύπρος…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΜε 29 ψήφους υπέρ και 27 κατά η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κύπρου επικύρωσε το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την εκταμίευση της δόσης των 2 δισ. ευρώ, στα μέσα Μαΐου. Με μια τόσο ισχνή πλειοψηφία επικυρώθηκε ότι έχει ήδη συμφωνηθεί στο παρασκήνιο χωρίς ούτε η ίδια η Κυπριακή Βουλή, αλλά ούτε καν ο κυπριακός λαός να ξέρει όλα τα δεδομένα του προβλήματος. Η Κύπρος μετατρέπεται και επίσημα σε κράτος υβρίδιο, σε κράτος υπό κατοχή και γενική εκκαθάριση από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Το αντάλλαγμα; Ένα δάνειο της τάξης των 10 δις ευρώ.

Με ανακοίνωσή του (24/4) ο ΕΜΣ διευκρινίζει για το δάνειο της Κύπρου τα εξής: «Σύμφωνα με τις αποφάσεις που ελήφθησαν από το Eurogroup στις 25 Μαρτίου 2013, η Κύπρος θα λάβει βοήθεια μέχρι € 10 δισεκατομμύρια. Ο ΕΜΣ αναμένεται να παράσχει περίπου € 9 δισ. ευρώ, με την επιφύλαξη της έγκρισης από το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας, καθώς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να συνεισφέρει περίπου € 1 δισ., υπόκεινται σε έγκριση από την Εκτελεστική Επιτροπή της.»

Περισσότερα

Ένα δάκρυ πριν από την κηδεία του ευρωπαϊσμού

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ μεγάλος ευρωπαϊκός γάμος μετά την κατάρρευση του διπολισμού, μοιάζει σήμερα να μετατρέπεται σε κηδεία του ευρωπαϊσμού. Η αντιπληθωριστική πολιτική, η στρατηγική της λιτότητας και η παρατεταμένη ύφεση ροκανίζουν τα θεμέλια των παραγωγικά και ανταγωνιστικά ασθενέστερων χωρών της ΕΕ και ιδιαίτερα εκείνων από αυτές που είναι ενταγμένες στην Ευρωζώνη.

Ο ευρωσκεπτικισμός αποκτά πλέον ευρεία, αλλά μάλλον ελάχιστα ιδεολογικοπολιτικοποιημένη, κοινωνική βάση σε ολοένα και περισσότερες περιοχές της ΕΕ.

Περισσότερα

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Από τον Αλέξανδρο Καζναφέρη, Καθηγητή M.I.T

no_logoΌταν ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Ελλάδα οι κοτζαμπάσηδες τον έβαλαν φυλακή και λεηλάτησαν την χώρα.

Και η ιστορία ξεκινάει. Σήμερα οι κοτζαμπάσηδες λεηλατούν την χώρα.

Oι κοτζαμπάσηδες που διευθύνουν επικοινωνιακά την χώρα, είχαν σκοπό να την λεηλατήσουν. Σήμερα αυτός ο σκοπός τους έχει επιτευχθεί, κάποιοι προδότες σήμερα πούλησαν την Κύπρο για 6 δισεκατομμύρια, κατέστρεψαν το τραπεζικό σύστημα της και πήραν καθαρές τις Κυπριακές τράπεζες στην Ελλάδα, οι οποίες δεν θα ανήκουν σε Έλληνες αλλά στους κοτζαμπάσηδες.

Περισσότερα

Ο Ελληνισμός στις φλόγες

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΟι αιμοσταγείς δολοφόνοι της ΕΕ του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, ξημερώνοντας η 25η Μαρτίου, δηλαδή η μεγάλη ημέρα της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, αποφάσισαν τη Σταύρωση της Κύπρου μετά τη Σταύρωση της Ελλάδος. Το σχέδιο Αττίλας III του Δ’ Ράιχ έχει τεθεί σε πλήρη εφαρμογή. Η Κύπρος, μετά την σκιώδη απόφαση του Εurogroup η οποία είναι συνέχεια της Τουρκικής εισβολής του Ιουλίου 1974, τίθεται υπό πλήρη κατοχή.

Σήμερα, 25η Μαρτίου 2013, που το Έθνος μας εορτάζει την Παναγιά του και την Επανάσταση του ΄21, τα ναζιστικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Λευκωσία και άρχισαν να ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Διαπράττουν θηριωδίες, όμοιες με αυτές του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Είναι αντίποινα για το βροντερό και υπερήφανο ΟΧΙ του παμμέγιστου Τάσου Παπαδόπουλου στο προδοτικό σχέδιο Ανάν, πριν από εννέα χρόνια.

Περισσότερα

Κλονισμός της τραπεζικής ή της κρατικής πίστεως… και πέρα από αυτό!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ καπιταλισμός όπως και ο γραφειοκρατικός σοσιαλισμός είναι μια υπόθεση συζυγικής πίστεως, όπου ο κερατωμένος από μια ελίτ πολίτης μαθαίνει πάντα τελευταίος την απάτη. Και τότε κλονίζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στους γύρω του, στους θεσμούς της ύπαρξής του, στο Κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής πλούτου ή στο «σοσιαλιστικό» σύστημα διαχείρισης του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Και στις δύο περιπτώσεις θίγεται η εμπιστοσύνη του ατόμου όχι ακριβώς προς τους επιμέρους θεσμούς που ορίζουν την ασφάλεια του στο πλαίσιο του κράτους, όχι ως προς τον γάμο, αλλά βαθύτερα ως προς την μεταφυσική, μεταπολιτική διάσταση του ίδιου του κράτους.

Τι συμβαίνει σήμερα μετά την απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο; Τι είναι αυτό που ταράζει την ουτοπία της σταθερότητας και το καθεστώς ασφάλειας στον καζινοκαπιταλισμό, ο οποίος δοξάζεται από την ευρωπαϊκή μεταβιομηχανική ελίτ ως υπέρτατη αρχή; Ο κλονισμός της τραπεζικής πίστεως ή ο κλονισμός της πίστεως ως προς το κράτος; Ελάτε να ξαναβάλουμε το ελάχιστο μυαλό που μας απέμεινε από την «κραιπάλη» της αγοράς, ή από του σύμπλεγμα που δημιουργεί η ατομική αδυναμία συμμετοχής σε αυτήν την «κραιπάλη», στην θέση του!

Περισσότερα

Και ο Ιούδας κρεμάστηκε! Εσείς;

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΣτις 7 Απριλίου 2004, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσος Παπαδόπουλος απευθύνει διάγγελμα προς τον Ελληνικό Κυπριακό λαό, εν όψει του δημοψηφίσματος που διενεργείται στη Μεγαλόνησο για το σχέδιο Ανάν, στις 24 Απριλίου 2004: «… Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα αλλά και με πλήρη συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών και το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί και μου έχετε αναθέσει, λυπούμαι ειλικρινά, γιατί δεν μπορώ να αποδεχτώ και να υπογράψω το σχέδιο Ανάν, όπως, τελικά διαμορφώθηκε. Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνων… Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ, στη ζυγαριά του ναι και του όχι, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ναι. Σε καλώ να απορρίψεις το σχέδιο Ανάν. Σε καλώ να πεις στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ. Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκιο και με αξιοπρέπεια για την ιστορία σου. Καλή Ανάσταση σε όλους».

Περισσότερα

Σιγά που θα πέσουν για μια κωλολίστα… αν και δεν αποκλείεται!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Δεν θα πέσουμε για ένα κωλόσπιτο» είχε πει ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, αναφερόμενος στη βίλα Λιάνη – Παπανδρέου, νομιμοποιώντας μια κυβερνητική κουλτούρα απολύτως ξένη προς εκείνη που διακρίνει τη σχέση δημοκρατίας – πολιτικής ηθικής – νομιμότητας στις ανεπτυγμένες δημοκρατίες. Κι όντως δεν έπεσαν.

Όχι μόνον δεν έπεσαν [έγραφε ο ΣΤΑΘΗΣ το 2009 στον «ναυτίλο» του στην «Ελευθεροτυπία»] « (ούτε το κωλόσπιτο, ούτε οι ίδιοι από το κωλόσπιτο) αλλά του ρίξανε κι ένα πανωσήκωμα όσον ο πύργος της Βαβέλ – να ‘χει και κάποιο γκλάμουρ το αυθαιρετάκι, βάψανε το μισό γαλάζιο το μισό πράσινο και έκτοτε συγκατοικούν σε αυτό το σαράι μια χαρά οι βένετοι και οι πράσινοι, καβγαδίζοντας βεβαίως καμιά φορά όπως εξαπανέκαθεν κι εξάπαντος συμβαίνει σε όλα τα πλυσταριά που μοιράζονται την ίδια αυλή […] πλην όμως μικρό το κακό, εγκαίρως τα ξαναβρίσκουν (η κάθαρση της γάτας -τα κάνεις, τα σκεπάζεις, ξανανεβαίνεις στα κεραμίδια) και η ζωή συνεχίζεται πάνω στον σβέρκο του λαού, ο οποίος πληρώνει τα έξοδα για το κωλόσπιτο, ώστε να ‘χει κι αυτός κράτος (το κωλόσπιτο), εθνικόν ύμνο (τον Sakis) και μια σημαία να σκεπάζει τα κορόιδα, τους ήρωες, τους φιλότιμους και τους γραφικούς όταν πεθαίνουν και μας αδειάζουν τη γωνιά […] – να ρίξει έναν ακόμα υμιυπαίθριο το κωλόσπιστο (δωρικού ρυθμού στο μεταμοντέρνο), να φάει λίγη ακόμα παραλία ο χρυσοκάνθαρος, να φάει λίγο ακόμα αποχαρακτηρισθέν πράσινο ο κυρ Βούβακας ο Βούρλουθας, να καταπατήσει λίγο ακόμα το Βατοπέδι με τον σταυρό στο χέρι – μια Ελλάδα «ατέλειωτη παράγκα» μια παράγκα λαβύρινθος».

Περισσότερα

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ελληνικής κρίσης και η αιτία της…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τώρα που επανεισάγεται η αφήγηση «λεφτά υπάρχουν» από τους αντιπάλους αυτών που την εισήγαγαν αρχικώς για να κερδίσουν γενικές εκλογές στην Ελλάδα στο πλαίσιο του εσωτερικού ανταγωνισμού του δικομματισμού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), ήρθε η ώρα να πω δυο κουβέντες για την ανάγκη που δομεί αυτή την αφήγηση με τη μορφή της παραμυθίας. Να διευκρινίσω, δηλαδή, πώς αποκλειστικά με την αφήγηση αυτή μπορούν να κερδηθούν, παρά φύση, εκλογές στην σημερινή Ελλάδα και να δείξω με πολιτικοοικονομικούς όρους πώς προκαλείται τεχνητά (επικοινωνιακά) ανακούφιση σε μια προλεταριοποιούμενη κοινωνία ή πώς αναπτύσσεται ο απατηλά παρηγορητικός λόγος της πολιτικής ελίτ και της διαπλοκής που την στηρίζει.

Το εγχείρημα αυτό μέσα σε λίγες αράδες θα ήταν ίσως μικρής σημασίας, μπορεί και περιττό καθώς το ζήτημα έχει προσεγγισθεί μερικώς από εμένα τον ίδιο προσφάτως, εάν δεν έθιγε την ουσία (την αιτία) που δομεί αυτήν την αβάσταχτη ελαφρότητα στην προσέγγιση της ελληνικής κρίσης με όρους ευρωζώνης: με όρους δηλαδή που ορίζουν την κρίση στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα της πόλωσης της συσσώρευσης του κεφαλαίου στην Ευρωπεριοχή.

Περισσότερα