Όλοι εναντίον ενός

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

epirusnewsΗ Γερμανία, οι Η.Π.Α., οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι τύπου Soros, η ανατολική Ευρώπη, οι Ουκρανοί, οι Τούρκοι, οι Σαουδάραβες, όλοι μαζί, είναι εναντίον του Ρώσου προέδρου – ενώ ταυτόχρονα η ελίτ θεωρεί πως η λύση της είναι ο πόλεμος.

Περισσότερα

Ανακοίνωση Κ.Κ.Ε. για τη νέα συμφωνία

KKE1. Το ΚΚΕ καλεί τους εργατοϋπαλλήλους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τους συνταξιούχους, τους άνεργους και τους νέους, να πουν το πραγματικό, ανυποχώρητο, μεγάλο «ΟΧΙ» στη συμφωνία-μνημόνιο, που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και ν’ αντιπαλέψουν στο δρόμο και τους χώρους δουλειάς τα μέτρα – φωτιά που περιέχει, τα οποία έρχονται να προστεθούν στα βάρβαρα μέτρα των προηγούμενων μνημονίων. Να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους για να μην οδηγηθεί ο λαός στην ολοκληρωτική χρεοκοπία. Να δυναμώσουν το εργατικό κίνημα, τη λαϊκή συμμαχία, έτσι ώστε ν’ ανοίξει ο δρόμος, για να μπορέσει ο λαός ν’απαλλαγεί οριστικά και τελεσίδικα από την εξουσία του κεφαλαίου και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, που τον οδηγούν όλο και σε μεγαλύτερη βαρβαρότητα.

Να μη χαθεί ούτε μια μέρα, ούτε μια ώρα. Τώρα, χωρίς καμιά αναμονή, πρέπει να δυναμώσει η λαϊκή δράση, μέσα στους τόπους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα νοσοκομεία, στις υπηρεσίες, στις γειτονιές, μέσα από τα συνδικάτα, τις Επιτροπές Αγώνα, τις λαϊκές επιτροπές, κοινωνικής αλληλεγγύης και βοήθειας. Η συμφωνία οδηγεί σε νέα μεγάλη μείωση του λαϊκού εισοδήματος και τσάκισμα των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων. Νομιμοποιεί και δίνει πράσινο φως στις απολύσεις, την επέκταση της απλήρωτης εργασίας, τις αναγκαστικές άδειες και τ’ άλλα αντεργατικά μέτρα, που παίρνει το τελευταίο διάστημα η μεγαλοεργοδοσία, αξιοποιώντας τους περιορισμούς στις τραπεζικές συναλλαγές.

Περισσότερα

Αν η αγορά εκτός από τσέπες διέθετε και μυαλό θα στήριζε τον Τσίπρα…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Είναι κουτοί εκτός από χυδαίοι όλοι αυτοί οι φουκαράδες που υποστήριξαν τα μνημόνια και τις τραγικές για την ευρωπαϊκή πολιτικοοικονομική ηθική και νομιμότητα δανειακές συμβάσεις της Ελλάδας με την τρόικα. Όλοι αυτοί σήμερα συνεχίζουν, με μεγαλύτερο πάθος, να προπαγανδίζουν και να δικαιολογούν τις ακραίες συμπεριφορές του ευρωπαϊκού αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος καταλύει απολύτως την ελληνική κυριαρχία, την έννοια της ελληνικής πολιτείας ευημερίας (WELFARE STATE), τα δικαιώματα του εργαζομένου και την ίδια την κοινωνικοοικονομική φύση της εργασίας σε σχέση με το κεφάλαιο!

Οι άνθρωποι αυτοί, πίσω από τα κόμματα της λεγόμενης ελληνικής κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς συμπράττουν στη σύσταση ενός στρατοπέδου που εμφανίζεται να υπερασπίζεται άκριτα και ασφαλώς εμμέσως την ουσιαστική, αν και άτυπη, διάλυση της θεσπισμένης πολιτικής κοινότητας της ΕΕ και την αντικατάστασή της με ένα αυτοκρατορικής ιδιοσυγκρασίας και ισχύος διευθυντήριο, το οποίο με αυταρχικό τρόπο επιβάλει το συμφέρον των μονοπωλίων της αγοράς και της κεντροευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ – που στηρίζει την εξουσία της στην πόλωση του κεφαλαίου – επί της κοινωνίας.

Περισσότερα

Από την Παλαιά Διαθήκη της ΕΕ στην απολύτως κενή διαθήκη της ελληνικής κυβέρνησης

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε το βιβλίο του «Stress Test» ο τ. Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ έρχεται όχι μόνον να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του Σχεδίου Β της γερμανικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ελληνικής χρηματοπιστωτικής κρίσης – όπως με ευθύνη και ειλικρίνεια, δίχως υποταγή σε σκοπιμότητες, σε είχα ενημερώσει τότε αγαπητέ αναγνώστη – αλλά επιπλέον θίγει το μέγα πολιτικό ζήτημα της αφήγησης που επέβαλε ο Νεο-ηγεμονισμός στην ΕΕ με κεντρικό στοιχείο αυτή καθ΄ εαυτή την ελληνική κρίση.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Τίμοθι Γκάιτνερ «υπήρξαν εκκλήσεις για λιτότητα και δικαιοσύνη Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και αποφασιστικές δεσμεύσεις να αποτραπεί ο ηθικός κίνδυνος που θα προκαλούσε μια στήριξη στην Ελλάδα». Αυτό αξίζει να κατανοήσεις, αναγνώστη μου, για να εννοήσεις την δική μου προσέγγιση καθ’ όλη αυτή την περίοδο. Στην ΕΕ με πλαίσιο αναφοράς την προβληματική Ευρωζώνη και την σταθερότητα ενός ήδη αποσταθεροποιημένου από την χρηματιστηριακή υπερθέρμανση (από τα τέλη του 2007) διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, άρχισε να κυριαρχεί μια θεοσοφικού χαρακτήρα πολιτική αφήγηση, η οποία θα μπορούσε να παραλληλιστεί , δίχως αμφιβολία, με εκείνη της Παλαιάς Διαθήκης.

Πρόκειται για μια δραματική οπισθοδρόμηση του πολιτικού λόγου στην Ευρώπη και το τέλος της ηθικής στην πολιτική, η οποία αντικαθίσταται από τον ηθικισμό του «μπερίθ», του βιβλικού όρου που αποδίδεται με το «Διαθήκη» παραπέμποντας σε συνθήκη, συμμαχία, σύμβαση ή συμφωνία, ή με σύγχρονους όρους ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Αυτό το ιερό κείμενο του Μνημονίου ανασυντάσσει την πολιτεία και την αγορά στην οποία αναφέρεται και σώζει από την αμαρτία την κοινωνία στην οποία επιβάλλεται ως ανώτερος νόμος!

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά. Η Διαθήκη αυτή με την μορφή Μνημονίου, ή κάποια άλλη που ισοδυναμεί με αυτό, δεν εμφανίζεται να επιβάλλεται από το γερμανικό έθνος στο ελληνικό έθνος – στην περίπτωση μας – αλλά από τον Θεό- Ευρώ στο περιούσιο έθνος των γερμανών, το οποίο με τη σειρά του και αφού προηγουμένως την εσωτερικεύσει ως συνταγματοποιημένη ηθική για την σωτηρία των ευρωπαϊκών λαών και γενικότερα της ανθρωπότητας, την επιβάλει στα υποκείμενα της ευρωπαϊκής Νεο-ηγεμονίας, την οποία κυριαρχικά δομεί αυτή την ιστορική στιγμή στο πλαίσιο ενός win-win game με το σε σημαντικό βαθμό παγκόσμια (κεντρικά) διακυβερνώμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Άρα, δεν εμφανίζεται να είναι η γερμανική ελίτ σε συνεργασία με το κυρίαρχο χρηματοπιστωτικό κλαμπ, που επιβάλει στην Ελλάδα με την διαδικασία «σοκ και δέος» μια συγκεκριμένη μορφή πτώχευσης και φτωχοποίησης, έτσι ώστε να διασκεδαστεί η φούσκα των ομολόγων ισχυρών κρατών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών κάθε μορφής, αλλά ο Θεός-Ευρώ – όπως τον έχω, μάλλον λεπτομερώς, ορίσει ήδη από το 2009!!! Ο «αντικειμενικός Θεός», ο παντοδύναμος Θεός που επιβάλει την θεϊκή του βούληση με οικονομικούς όρους, για να σώσει την ανθρωπότητα από πολιτικές ισότητας και ευημερίας, οι όποιες διαφθείρουν και καταστρέφουν το δημιούργημά του: το ζόμπι μίας ενιαίας, γραφειοκρατικά ελεγχόμενης και κατευθυνόμενης αγοράς!

Προφανώς αξίζει κάθε θυσία προς αυτόν τον Θεό, όπως προέτρεψαν, προπαγάνδισαν και επέβαλλαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα, ενώ μόλις τώρα, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, επιχειρούν με κωμικό πολιτικαντισμό να διασκεδάσουν, διαδίδοντας πως δήθεν η θυσία του ελληνικού λαού προς τον Θεό-Ευρώ ολοκληρώθηκε και πλέον «με την βοήθεια του Θεού» οι έλληνες σώθηκαν και η ανάπτυξη βρίσκεται προ των πυλών!!!

Εδώ πλέον δεν πρόκειται για κάποια Καινή Διαθήκη που έρχεται να συντάξει την εκπλήρωση των επαγγελιών της Παλαιάς Διαθήκης με την σύναψη μίας Νέας Διαθήκης στο πλαίσιο της ΕΕ και της ευρωζώνης και στην βάση μιας νέας ευρωπαϊκής πολιτικής ανάπτυξης, αποκέντρωσης επενδύσεων, παραγωγικής αναδιάρθρωσης και εκδημοκρατισμού των θεσμών, αλλά απλώς για την κενή διαθήκη ενός δραματικά συντηρητικού καθεστώτος στην ΕΕ και ενός αφάνταστα τυχοδιωκτικού, φοβικού, αντικοινωνικού και αμοραλιστικού στην Ελλάδα. Στην προεκλογική Ελλάδα, αναγνώστη μου, ενώ είναι διάχυτος ο λόγος της Παλαιάς Διαθήκης και η πολιτική κουλτούρα διαμορφώνεται σε κρίσιμο βαθμό από τον παιδαγωγικό ηθικισμό της, που επέβαλε την διαστροφική αντίληψη πως «όλοι μαζί τα φάγαμε», είναι που η κενή διαθήκη ενός καταρρέοντος καθεστώτος επιχειρεί να εμφανιστεί ως Καινή Διαθήκη για την μετα-πτωχευτική σωτηρία της χώρας και των επόμενων γενεών! Καινή Διαθήκη δίχως θεάνθρωπο, αλλά μόνον με Θεό (ευρώ) προφανώς δεν γίνεται, αλλά δεν έχει σημασία, καθώς «με την βοήθεια του Θεού» θα αναδειχθεί και αυτός κάποια στιγμή την επόμενη περίοδο κατά την οποία, όπως υποστηρίζει ο ελληνικός παλαιοκομματισμός και η Διαπλοκή, θα είναι ο ελληνικός λαός αντί του γερμανικού… ο περιούσιος!

Θέλω να πιστεύω ότι θα συγχωρήσεις την κυνικότητα των παραπάνω γραμμών, οι οποίες περιγράφουν το σύγχρονο πολιτισμικό, στην ουσία, δράμα της διακυβερνητικής δομής της ΕΕ και την κατάντια της πολιτικής ελίτ στην χώρα μας. Αυτά τα δύο συμπληρώνονται από τον ξεπεσμό της προβεβλημένης διανόησης και της κυρίαρχης δημοσιογραφίας.

Στην Ελλάδα που ο πολιτικός λόγος, υπερβαίνοντας τον οικονομισμό που τον χαρακτήριζε την προηγούμενη περίοδο, έχει καταντήσει μια αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης ενισχυόμενη από τον λόγο που υπαγορεύει η πολιτική σκοπιμότητα της Νεο-ηγεμονίας υπό την γερμανική ηγεσία στην ΕΕ, αποτελεί σαφή ένδειξη κοινωνικοπολιτισμικής διάλυσης. Πρόκειται, στην ουσία, για μια αφάνταστα ανήθικη με πολιτικούς όρους, αναπαράσταση της πολιτικής ως διαδικασία και των πολιτικών σχέσεων. Εδώ μέσω μιας πολιτικής αφήγησης α λα Παλαιά Διαθήκη που επιχειρώντας να μετουσιωθεί σε Καινή Διαθήκη, μεταβάλλεται τελικά σε κενή περιεχομένου διαθήκη, εκμηδενίζεται κυριολεκτικώς η κοινωνία, με μία αγορά που αδυνατεί με αντικειμενικούς όρους να την υποκαταστήσει. Αυτό μεταβάλει την Παλαιά Διαθήκη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε κενή διαθήκη για τον ευρωπαϊσμό, σε μία πολιτική φούσκα που δεν μπορεί μακροχρονίως να χειριστεί η διαδικασία σεκιουριτοποίησης των ευρωπαϊκών πολιτικών, που η γραφειοκρατία των Βρυξελών και το Βερολίνο σε μία δυναμική συμφωνία με την Ουάσιγκτον, συνθέτουν.

Την «καταγγελία» αυτής της κενής διαθήκης που δομείται στην discursive βάση της Παλαιάς Διαθήκης, μόνον ένας έλληνας Karl Kraus παράλληλα με μεγάλες μορφές της ερευνητικής δημοσιογραφίας, θα μπορούσε να κάνει. Δυστυχώς, όμως, οι πολιτικοπολιτισμικές συνθήκες και η Διαπλοκή που επικρατούν στην χώρα μας, δεν επέτρεψαν την ανάδειξη ενός δημοσιογράφου-διανοητή της μορφής και του ύψους του βιεννέζου Karl Kraus, ο οποίος, όμως, ακόμα κι αν με έναν παράδοξο τρόπο ανέτειλε, ελάχιστα πράγματα θα μπορούσε να προσφέρει, μια και δεν θα υποστηριζόταν από λίγους έστω, αλλά αφοσιωμένους στο κοινωνικό τους λειτούργημα και αλτρουιστές ερευνητές-δημοσιογράφους. Ο ελληνικός λαός πληρώνει ακριβά, όχι απλώς τον τυχοδιωκτισμό της πολιτικής του ηγεσίας και τον σεχταρισμό στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία των πολιτών, αλλά και την έλλειψη αυτών των δύο σημαντικών παραγόντων στον δημόσιο λόγο (Kraus, δαιμόνιος ερευνητής-δημοσιογράφος, που προανέφερα), τους οποίους η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ζώντας στην παραζάλη μιας μακρόχρονης και σύνθετης κρίσης… Θεός, δηλαδή το Ευρώ, μαζί σας έως την κάλπη!

Περισσότερα

Η Ευρωπαϊκή Πρωτομαγιά του 2014…

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣυζητώ, ενδιαφέρομαι, προβληματίζομαι, αντιπαρατίθεμαι και αγωνίζομαι για κάτι σημαίνει πως ταυτίζομαι συγκυριακά, έστω, και στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης αντίληψης της ύπαρξης και του συμφέροντός μου, με κάτι που το περιβάλλει ή το περιέχει. Στην πολιτική αυτό αποκαλείται πραγματισμός και εκφράζεται μέσω μίας προγραμματικής συμφωνίας με σαφή ή ασαφή ιδεαλιστικά ή ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Η αντιπαράθεση στην Ευρώπη για την Ευρώπη και για την κάθε πολιτική κοινότητα (:εθνικό κράτος) που περιέχεται στην ΕΕ, αφορά – την φετινή χρονιά – στην κρίση της ίδιας της αρχιτεκτονικής της ΕΕ. Στην πραγματικότητα η κρίση αυτή είναι πολυσύνθετη και αφορά τόσο στην θεσμική συγκρότηση της ΕΕ και στην ύπαρξη και λειτουργία της ευρωζώνης, όσο και στο μοντέλο των επιμέρους εθνικών κρατών – μελών που συναπαρτίζουν το διακυβερνητικό καθεστώς στην περιοχή αυτή. Με την έννοια αυτή ποτέ άλλοτε οι εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο δεν ήταν τόσο εθνικές και ποτέ άλλοτε οι εθνικές εκλογές δεν ήταν τόσο ευρωπαϊκές.

Το debate την φετινή Πρωτομαγιά, εμφορούμενο από τους συμβολισμούς των αγώνων για ανθρώπινα, κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, θα έπρεπε να εστιάζει στο πολιτικό διακύβευμα της Ευρώπης, στον βαθμό που ταυτιζόμαστε με τον Ευρωπαίο Πολίτη. Στον βαθμό, δηλαδή, που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως Ευρωπαίο Πολίτη και την πατρίδα μας και την κοινωνία μας αναπόσπαστο, οργανικό τμήμα μιας υπό διαμόρφωση Ενωμένης Ευρώπης. Δίχως υπερβολή θα θεωρούσα ότι αυτό το debate, υπό τις σημερινές συνθήκες που αφορούν στην αρχιτεκτονική της ΕΕ, είναι περισσότερο εθνικό και λιγότερο ευρωπαϊκό, με την έννοια πως ποτέ δεν ήταν τόσο κρίσιμο όσο σήμερα, να ξεκαθαρίσουμε σε εθνικό πλαίσιο την μορφή ταύτισής μας με την μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Η συνθήκη αυτή, που πρέπει να απαντάται με ένα σαφή προγραμματικό λόγο, αφορά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ευρωπαϊκό λαό, εμάς τους έλληνες. Και αυτό επειδή η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ που βιώνει τα δεινά μίας δραματικής εσωτερικής υποτίμησης και απορρύθμισης, ως παράδοξη επιχείρηση εναρμονισμού της στην λειτουργία της ευρωζώνης.

Η αντιπαράθεση, λοιπόν, σήμερα στην Ελλάδα για την συγκρότηση κυρίως του νέου εθνικού κοινοβουλίου και δευτερευόντως του νέου κοινοβουλευτικού σώματος της ΕΕ, θα έπρεπε να αφορά στο ζήτημα που ανέδειξε η ευρωπαϊκή κρίση με εμφατικό παράδειγμα διαχείρισής της την Ελλάδα. Και ποιο είναι αυτό το ζήτημα; Θέλουμε μία αγοραία Ευρώπη, ή μια κοινωνική Ευρώπη; Ταυτιζόμαστε με ένα αγοραίο ευρωπαϊκό καθεστώς, ή οραματιζόμαστε τον εαυτό μας ως τμήμα ενός δημοκρατικού, κοινωνικού καθεστώτος ευημερίας, που θα μπορούσε να αναπτυχθεί στον πολιτικό χώρο που ορίζει σήμερα η ΕΕ και θα επεκτείνεται αύριο στις χώρες και περιοχές της μελλοντικής της διεύρυνσης; Ή μήπως δεν ταυτιζόμαστε καθόλου με την Ευρώπη και εννοούμε τον ευρωπαϊσμό ως μία νέα έκφραση του ιμπεριαλισμού ή του νεογερμανισμού και τίποτα περισσότερο; Μήπως τελικά η κρίση μας οδηγεί σε μία κορφή αποταύτισης αναφορικά με την Ενωμένη Ευρώπη και τον ευρωπαϊσμό;

Όπως αντιλαμβάνεσαι, αναγνώστη μου, τα ερωτήματα αυτά ξεφεύγουν από την αφηρημένη και επικίνδυνα απλουστευτική διχοτόμηση Ευρωπαϊστές – Ευρωσκεπτικιστές. Όποιος συνεχίζει να εγκλωβίζεται σε αυτήν την διάκριση προφανώς επιχειρεί να παραπλανήσει τον αντίπαλό του σε αυτό το debate, εμφανιζόμενος ο ίδιος να παρατηρεί και να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο του πίσω από ένα πυκνό πέπλο άγνοιας. Η άγνοια είναι αυτή που βολεύει τόσο τους εμφανιζόμενους ως Ευρωπαϊστές, όσο και τους εμφανιζόμενους ως Ευρωσκεπτικιστές. Και αυτή η μορφή πολιτικής ταυτότητας που οχυρώνεται πίσω από ένα «πέπλο άγνοιας», είναι η χυδαιότερη μορφή ύπαρξης και λειτουργίας μιας προσωπικότητας, ενός κοινωνικού, διοικητικού ή πολιτικού θεσμού στο σημερινό μετανεωτερικό και μεταβιομηχανικό καθεστώς που ορίζει την ΕΕ ως έναν διακριτό πόλο ηγεμονίας εντός των διεθνών πολιτικών.

Είναι χυδαιότητα η αντίληψη πως η Ευρώπη θα ολοκληρωθεί ως σύστημα ηγεμονίας υπό ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό καθεστώς και την ηγεσία της γερμανικής ελίτ, όπως πρεσβεύουν φιλελεύθεροι δεξιοί και οι λεγόμενοι κεντροδεξιοί. Όπως είναι χυδαιότητα οποιασδήποτε μορφής εθνικιστική αφήγηση βασισμένη στον παραδοσιακό λόγο της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, η οποία δεν κάνει τίποτε άλλο στην σημερινή συγκυρία παρά να επαναλαμβάνει ως φάρσα την διαλεκτική του φασισμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε κατά τον μεσοπόλεμο. Λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα, με τον ίδιο σιχαμερό τρόπο, που μέσα από μικρές διαφοροποιήσεις στις κατηγορίες που δομούν, εμφανίζονται να υπερασπίζονται με έναν υπερβατικό τρόπο την δημοκρατία στο όνομα μίας πατρίδας σωβινιστών ή γενικότερα ρατσιστών πολλών μορφών.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι σαφώς χειρότεροι και απείρως πιο επικίνδυνοι για την δημοκρατική εξέλιξη, την ειρήνη και την κοινωνική σύγκληση στην ΕΕ, που αυτοπροσδιορίζονται, μάλιστα, ως άκρως φιλελεύθεροι και εμφορούμενοι από σοσιαλιστικά ιδεώδη. Αυτοί, αγαπητοί φίλοι, κατοικοεδρεύουν στον χώρο της κεντροαριστεράς, ο οποίος στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνει ένα τμήμα της ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ και παραφυάδες του με την μορφή τυχοδιωκτικών «ποταμών», «ελιών», κλπ. Ο ευρύτερος αυτός πολιτικός χώρος, θα έλεγα δίχως δισταγμό ότι αποτελεί την πλέον χυδαία μορφή αντίληψης του πραγματικού, της πολιτικής οικονομίας, των διεθνών σχέσεων, της ειρήνης, του πολέμου, της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης και εν τέλει του ίδιου του Εαυτού. Πρόκειται για τις πλέον δυστυχισμένες οντότητες στον σημερινό πολιτικό κόσμο μας. Και ιδού ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αλίευσα εντελώς πρόσφατα:

Λέει ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, έμπιστος του πρώην αρχηγού του κόμματος, Γιώργου Παπανδρέου της γνωστής οικογενείας, σχολιάζοντας την απουσία του Αλέξη Τσίπρα από το πρώτο τηλεοπτικό debate των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που διεξήχθη την Δευτέρα στο Μάαστριχτ. Παραθέτω ολόκληρη την δήλωση για να αντιληφθείς την ολοκληρωμένη αφήγηση μιας πολιτικής χυδαιότητας που καλύπτεται από ένα απαράδεκτο για έναν πρώην υπουργό «πέπλο άγνοιας» των συνθηκών και των πρωτοβουλιών, της ελεεινής κουλτούρας του καιροσκοπισμού και της φοβικής ανεντιμότητας προς τον ελληνικό λαό, που οδήγησαν τον κ. Παπανδρέου μέχρι την θεατρική παράσταση του «Καστελόριζου». Λέει λοιπόν ο κύριος Ραγκούσης: «Ο πραγματικός λόγος της άρνησης του κ. Τσίπρα είναι ένας και πράγματι πολύ σοβαρός. Είναι η πλήρης αδυναμία του να σταθεί πολιτικά απέναντι στο ακόλουθο αμείλικτο ερώτημα που με βεβαιότητα θα του ετίθετο. “κ. Τσίπρα, η πατρίδα σας για να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία δανείστηκε με προνομιακούς όρους δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που προέρχονται και από την φορολογία φτωχών ευρωπαίων εργαζομένων.

Στην πατρίδα σας, εσείς μεταξύ άλλων, προτείνετε αυτά τα χρήματα να μην επιστραφούν και το χρέος της Ελλάδας να ‘κουρευτεί’ με μονομερή σας απόφαση, κάτι που σημαίνει ότι φτωχοί ευρωπαίοι εργαζόμενοι θα χάσουν τα χρήματά τους. Ενώπιον αυτών των φτωχών ευρωπαίων εργαζομένων που τώρα σας παρακολουθούν μπορείτε σας παρακαλώ να επαναλάβετε την άποψή σας αυτή; Ή μήπως αλλάξατε γνώμη, κάτι που πρέπει να μάθουν οι έλληνες φτωχοί εργαζόμενοι και άνεργοι που ταυτόχρονα σας παρακολουθούν;’… Εάν σε πανευρωπαϊκή τηλεμαχία ο κ. Τσίπρας απαντούσε σε μία τέτοια ερώτηση υποχρεωτικά είτε θα ‘τελείωνε’ ως έλληνας υποψήφιος πρωθυπουργός είτε θα ‘τελείωνε’ ως υποψήφιος πρόεδρος της συγκεκριμένης αριστεράς για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή», συμπεραίνει ο εκσυγχρονιστής κεντροαριστερός μας, δίχως να καταλαβαίνει ο δυστυχής ποιος και ποιοι τελειώνουν αρθρώνοντας αυτό το ερώτημα!

Με ποιον ακριβώς εμφανίζεται να ταυτίζεται αυτός ο κεντροαριστερός μας; Ασφαλώς με τον φτωχό ευρωπαίο εργαζόμενο! Μόνον που δεν νομίζω ότι υπάρχει φτωχός ευρωπαίος εργαζόμενος που να ταυτίζεται με την κυβέρνηση που πτώχευσε το ελληνικό κράτος και έθεσε τις διαδικασίες μίας πρωτοφανούς, για ειρηνική περίοδο, εσωτερικής υποτίμησης και διάλυσης θεσμών, που υπάρχουν ακριβώς για να υπηρετούν τα δικαιώματα των εργαζομένων που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα την εποχή της νεωτερικότητας στην Ευρώπη. Εάν ετίθετο ένα τέτοιο ερώτημα στον κ. Τσίπρα, αυτός θα έπρεπε να δείξει με στοιχεία πού πραγματικά και γιατί πήγαν τα λεφτά «των φτωχών ευρωπαίων εργαζόμενων», για να καταλάβει όλος ο κόσμος ποιοι σώθηκαν, ποιοι καταστράφηκαν και ποιοι καταστρέφονται στην Ελλάδα, στο πλαίσιο μίας στρατηγικής που υπηρέτησαν και υπηρετούν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά με την σύμπραξη της, κατά κοινή ομολογία, άκρως διεφθαρμένης και διαπλεκόμενης ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, υπό την απόλυτη καθοδήγηση και επιτροπεία των ευρωπαϊκών οικονομικών θεσμών, του ΔΝΤ, των εκπροσώπων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και ασφαλώς της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτό είναι ένα θαυμάσιο ερώτημα, που αν απαντηθεί στοιχειωδώς αντικειμενικά, αφαιρώντας το «πέπλο άγνοιας» που η κυβερνώσα ελληνική ελίτ σε συνεργασία με εκείνους που ορίζουν σήμερα την Ελλάδα ως μία Υποτελή Πολιτεία υπό συντεταγμένη χρεοκοπία, θα «τελειώσει» όλους εκείνους που επέλεξαν μία κοινωνικά καταστροφική διαδικασία για την Ελλάδα για να σώσουν την φούσκα του τραπεζικού τους συστήματος και την διακυβερνητική φούσκα της ΕΕ. Και ασφαλώς θα εξαφανίσει τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, μια και απλώς δεν θα έχουν καμία έννοια πια. Άραγε, ο κ. Παπανδρέου δεν εξήγησε ποτέ στον φίλο του κ. Ραγκούση, τι εννοούσε λέγοντας «δεν θέλουμε χρήματα, αλλά πολιτική υποστήριξη» και γιατί αντί για πολιτική υποστήριξη κατέληξε να παίρνει το χρήμα των «φτωχών ευρωπαίων εργαζόμενων» και να θριαμβολογεί κι από πάνω;

Σε χειμερία νάρκη βρισκόταν άραγε ο κεντροδεξιός μας αυτός, μαζί με όλους εκείνους που διατείνονταν πως «όλοι μαζί τα φάγαμε» και δεν πήρε χαμπάρι τις συγκεκριμένες προτάσεις της ευρωπαϊκής αριστεράς και τις 150 σελίδες ολοκληρωμένης πρότασης του «Die Linke» για το πώς δεν θα καταλήγαμε για την διάσωση των τραπεζιτών, της ελληνικής ολιγαρχίας και της συνασπισμένης στην Ευρώπη κυβερνώσας κεντροδεξιάς – κεντροαριστεράς, να πληρώσουν οι «φτωχοί ευρωπαίοι εργαζόμενοι» και να καταστραφούν τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας με δραματικές συνέπειες στο εθνικό εισόδημα και την παραγωγή στην Ελλάδα; Ναι, σου λέει, αλλά πλήρωσαν, γιατί θα πρέπει να κουρευτεί το ελληνικό χρέος και να χάσουν τα λεφτά τους; Εδώ πλέον θα έπρεπε να ντρέπεται ο Παπανδρέου και η διαπλοκή για το επίπεδο των οικονομικών γνώσεων του συγκεκριμένου πρώην υπουργού. Είναι σαν να μην έχει καμία γνώση των βασικών της εθνικής οικονομίας, όπως άσχετοι με αυτήν εμφανίζονται να είναι οι κεντροδεξιοί του αγοραίου ευρωπαϊσμού.

Μία συνολική ρύθμιση του χρέους των ευρωπαϊκών κρατών με παράλληλη ασφαλώς μεγάλη απομείωση του ελληνικού χρέους, στο πλαίσιο μιας σοσιαλ-δημοκρατικής αντίληψης του ευρωπαϊκού χώρου, προφανώς δεν θα επιβάρυνε τους «φτωχούς ευρωπαίους εργαζόμενους». Αυτό θα καταλάβαινε οποιοσδήποτε είχε διάθεση να μελετήσει τις προγραμματικές προσεγγίσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αντίθετα, αυτό θα αναζωογονούσε την οικονομία σε ολόκληρη την Ευρώπη, μειώνοντας δραστικά την ανεργία, αλλά δυστυχώς για τους απολιτικούς της κεντροαριστεράς, όπως και για τους κεντροδεξιούς του αγοραίου ευρωπαϊσμού, αυτό θα είχε συνέπειες τόσο στην κερδοσκοπία των χρηματιστών και των τραπεζιτών, όσο και στην νεο-ηγεμονία της γερμανικής κυβέρνησης που στηρίζεται στην λιτότητα, στον αντιπληθωρισμό και στην πόλωση στα βορειοδυτικά, κεφαλαίου και τεχνολογίας.

Ουσιαστικά αυτή την στιγμή στην Ευρώπη αντιπαρατίθενται δύο σαφή μοντέλα με καθοριστικές συνέπειες για την εξέλιξη του καπιταλισμού και της ηγεμονίας στην ήπειρό μας και ίσως για ολόκληρο τον κόσμο. Το ένα δομείται με τις αρχές του αγοραίου ευρωπαϊσμού με κύριους εκπροσώπους κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς, ενώ το άλλο στην βάση του προγραμματικού λόγου της Νέας, Μετανεωτερικής, Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Το πρώτο ταυτίζεται με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και αποδέχεται την ταύτιση του ατόμου – πολίτη με τον πελάτη εντός μίας καταναλωτικής αγοράς αγαθών και υπηρεσιών, ενώ το δεύτερο ταυτίζεται με μία ομοσπονδιακή, δημοκρατική Ευρώπη, που όχημα της ανάπτυξης θα έχει την σύγκλιση των επιμέρους κοινωνιών και την αποκέντρωση της επένδυσης κεφαλαίων. Στην περίπτωση αυτή το άτομο – πολίτης ταυτίζεται με τον Ευρωπαίο Πολίτη, εννοώντας πως η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα είναι βασικές αρχές τόσο για την δική του πρόοδο, όσο και για την οικονομική ανάπτυξη στον πόλο – Ευρώπη. Η Ευρώπη των πρώτων είναι η Ευρώπη του πολέμου και της κυριαρχίας των αγοραίων σχέσεων, ενώ η Ευρώπη της σύγχρονης αριστεράς είναι η Ευρώπη της γνήσιας σοσιαλ-δημοκρατίας, του ανθρωπισμού και της ειρήνης. Θεωρώ πως αν εξαιρέσεις παρωχημένες πολιτικές αντιλήψεις και αφηρημένους ιδεολογισμούς ή οπισθοδρομικούς εθνικισμούς, αυτή η διχοτόμηση συνθέτει το δίλημμα τόσο για τις εθνικές, όσο και για τις λεγόμενες ευρωεκλογές.

Περισσότερα

Είναι ρυθμιστής το πρωτογενές αμάρτημα ή το πρωτογενές πλεόνασμα;

 Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠρώτον, να αποφεύγεις να θέτεις ερωτήματα στον τίτλο, καθώς έτσι διαμορφώνεις συνθήκες ερμηνευτικής βίας που δεν είναι καλό πράγμα για την δημοκρατία ως παιδαγωγική. Και δεύτερον μην επιχειρείς την πολιτική λαθροχειρία, να μεταβάλεις σε ρυθμιστή, δηλαδή αιτιατό μηχανισμό των εκλογών κάτι άλλο από αυτό που πράγματι τις προκαλεί: η διακυβερνητική παρέμβαση της Τρόικας και η από κοινού επιτροπεία της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, επί μιας πολιτείας που εμφανίζεται να έχει χαρακτηριστικά «failed state». Ενός κράτους, με άλλα λόγια, που έχει παραδώσει στην Τρόικα το κρίσιμο μέρος της ισχύος του, προσβάλλοντας παράλληλα την δημοκρατία στο εσωτερικό του.

Ουσιαστικά με τον ελληνικό ατομικό μηχανισμό σωτηρίας του καθεστώτος κυριαρχίας στην Ελλάδα, τί έκανες; Έθιξες σε κρίσιμο βαθμό την ισχύ του πολιτεύματος που βασίζεται στην λαϊκή κυριαρχία, έτσι όπως αυτή ορίζεται στο Σύνταγμά σου, βάλλοντας εναντίον της καρδιάς της δημοκρατίας. Ή, όπως θα έλεγε ο Noam Chomsky, μετέτρεψες την Ελλάδα σε μια οιονεί Failed State (: the abuse of Power and the assault on Democracy). Μετά από αυτό τι κάνεις; Διαχειρίζεσαι τα αποτελέσματα της προσβολής του Κράτους Δικαίου και της διάλυσης του κοινωνικού σου μοντέλου, μην μπορώντας αντικειμενικά να δομήσεις οποιοδήποτε άλλο από τα γνωστά welfare systems. Θέτεις την χώρα σε μια κυκλική κίνησης κρίσης δημοκρατίας, που εκφράζει και εκφράζεται από δραματική κρίση της Πολιτείας Ευημερίας.

Δεν το ήξερες από την αρχή; Το ήξερες, ακόμη και αν δεν έτυχε ποτέ να με διαβάσεις. Δεν έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου πως έχουμε την ανάγκη να κάνουμε μερικά βήμα πίσω στην δημοκρατία για να βελτιώσουμε έτσι την οικονομία μας και να ξεπεταχτούμε πάλι μπροστά ευημερούντες; Το έλεγε ο άνθρωπος, σε αντίθεση με αυτά που ισχυριζόμουν εγώ. Αλλά η πλειονότητα των ελλήνων που σκέπτεται οικονομιστικά και όχι οικονομικά, επειδή έτσι έμαθε και μαθαίνει, θεωρούσε (ορθο)λογικά αυτά που έλεγε ο κ. Παπανδρέου και σήμερα πράττει με ακόμη πιο αυταρχικό τρόπο ο κ. Σαμαράς και όχι τις δήθεν μη-ρεαλιστικές προτάσεις που άρθρωνα εγώ, πολλές από τις οποίες διατύπωναν και κάμποσοι άλλοι επίσης, από διαφορετικά μάλιστα ιδεολογικοπολιτικά πρίσματα. Κάποιοι μάλιστα χυδαίοι συμπολίτες μας είχαν το θράσος να αναγάγουν τις προτάσεις μας σε «προφητείες» και «σοφιστείες» ή «μπούρδες» βγαλμένες από κάποια σαχλοθεωρία. Ήταν «προφητεία» η γνώση επί της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της γνώσης που παράγει ιστορικές τάξεις πραγμάτων με οικονομικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς όρους ταυτόχρονα – και έτσι σου επιτρέπει να κάνεις βάσιμες υποθέσεις για τις εξελίξεις; Ή μήπως ήταν σαχλοθεωρία η ιστορικά επιβεβαιωμένη άποψη πως τις δομικές οικονομικές κρίσεις τις αντιμετωπίζεις με επιτυχία πολιτικά με την διεύρυνση και εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών και με παράλληλη μεγέθυνση της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις;

Μην το ψάχνεις, οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες από την δημοκρατική κοινωνία των πολιτών πολεμήθηκαν με πρωτοφανή χυδαιότητα, αλητεία και ηλιθιότητα από ένα καθεστώς Διαπλοκής και Πατρωνίας. Έφτασαν μάλιστα συμπολίτες μας μέσα στη φτώχια τους και την κακομοιριά τους να διαμαρτύρονται επειδή κάποιοι εστιάζουμε στην Διαπλοκή, λέγοντας το απίθανο: όλοι όσοι έχετε το προνόμιο να εμφανίζετε κάπου την άποψή σας, διαπλεκόμενοι θα είστε, αλλιώς πώς θα κυκλοφορούσε η άποψή σας συνοδευόμενη μάλιστα με την φάτσα σας! Δεν είναι πως αδυνατούν να εννοήσουν τον ορισμό και το πρόβλημα της Διαπλοκής, είναι πως εκφράζουν έναν σαφή φασιστικό λόγο… και σίγουρα θα ενοχληθούν αν τους αποκαλέσεις φασίστες ασχέτως πιο κόμμα υποστηρίζουν, αν υποστηρίζουν.

Φασίστας είναι εκείνος που την όποια ατομική ή ομαδική ισχύ αποδίδει στον ίδιο μηχανισμό παραγωγής: την Διαπλοκή, με την έννοια «όλοι ίδιοι είναι, μια και ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως υπάρχουν διαφορετικοί. Αν υπήρχαν διαφορετικοί τότε εγώ θα έπαυα αυτομάτως να είμαι ο μοναδικός διαφορετικός», συνεχίζουν, νομιμοποιώντας πολιτικά την Διαπλοκή. Και έτσι έχουμε δύο κατηγορίες φασιστών. Τους αριστερούς φασίστες που μιμούνται την διαλεκτική δικτατορικής εξουσίας του σταλινισμού, δίχως την επικάλυψη της μαρξιστικής ιδεολογίας και ηθικής και τους δεξιούς φασίστες που απλώς εμφανίζονται ως ορκισμένοι αντικομμουνιστές, ομνύοντας σε μια πανίσχυρη μονοκομματική δικτατορία πατριωτών.

Και οι δύο μορφές φασισμού μεγεθύνονται με γεωμετρική πρόοδο σε οιονεί «failed states», όπως είναι σήμερα η Ελλάδα, για να καλύψουν πολιτικά το κενό που προκαλείται από την κατάρρευση της δημοκρατικής επίφασης στην λειτουργία του κράτους. Η σχέση είναι: δομική κρίση του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης, κατάρρευση του κοινωνικού μοντέλου, φασισμός ή ριζοσπαστικά δημοκρατικός μετασχηματισμός ή επανάσταση κάποιας μορφής.

Μια κατηγορία πολιτών υποστηρίξαμε τον ριζοσπαστικά δημοκρατικό μετασχηματισμό στην Ελλάδα, μια άλλη την λαϊκή επανάσταση με αναρχοσυνδικαλιστικούς ή σταλινικούς όρους, μια άλλη την επανάσταση με αριστεροφασιστικούς όρους, μια άλλη την εθνική αποκατάσταση με στρατιωτικο-δεξιοφασιστικούς όρους, ενώ μια τελευταία υποστηρίζει πως η κοινωνικοοικονομική κρίση αντιμετωπίζεται με την απόλυτη νεοφιλελευθεροποίηση του κράτους και της αγοράς. Οι τελευταίοι είναι που αναπαράγουν με θαυμασμό και υπερηφάνεια την αφήγηση περί πρωτογενούς πλεονάσματος και σήμερα την αφήγηση περί (δι)εξόδου της χώρας στην χρηματαγορά.

Η αφήγησή τους αναπτύσσεται κάπως έτσι: Είμαστε στο πλευρό του πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου του και της Διαπλοκής, στη δύσκολη μάχη που δίνουν μαζί με την ομάδα των γιατρών της Τρόικας – όπως οι ίδιοι αυτοπαρουσιάστηκαν στον ελληνικό λαό – για να μην επιτρέψουμε στην ΧΑ και άλλες εγκληματικές οργανώσεις του πολιτικού χώρου (δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ) να αναλάβουν τον ρυθμιστικό ρόλο, που με ευθύνη και πατριωτισμό αναθέσαμε με επίσημο συμβόλαιο (αναθεωρημένη δανειακή σύμβαση) και επικαιροποιούμενα συμφωνητικά (μνημόνια) έναντι δόσεων στην Τρόικα. Η χώρα δεν αντέχει άλλους ρυθμιστές. Ο ρυθμιστής είναι ένας και ένας θα παραμείνει, για να παραμείνει και ο ασθενής (η χώρα) στον αναπνευστήρα. Όπως κακώς διέδιδε μέχρι σήμερα ο Γιαννακόπουλος μεταξύ άλλων ανεύθυνων «μπαρουφολόγων», οι οικονομικές κρίσεις δεν ρυθμίζονται με μεγαλύτερη δόση δημοκρατίας, αλλά με δόσεις έναντι δημοκρατίας και δοκιμαστικές εξόδους στην χρηματαγορά με τσουχτερό επιτόκιο. Αυτό δείχνει ασφαλώς κυβερνητική πρόοδο και δίνει ελπίδες στην αγορά πως ο ασθενής, αν και με δραματικά πεσμένο ΑΕΠ, παραγωγή και εσωτερική ζήτηση αποτελεί πάντα μια σταθερή ευκαιρία για υψηλό κέρδος. Και η ευκαιρία αυτή με τη σειρά της δομεί την βάσιμη ελπίδα πως ο ασθενής δεν θα αλλάξει ποτέ ρυθμιστή, μέσω του οποίου, ενώ οι έλληνες βγαίνουν από την αγορά η κυβέρνηση τους μπαίνει σε αυτήν. Αυτό είναι ζήτημα ρυθμιστή που ασφαλώς δεν θα μπορούσε να έχει σχέση με εγκληματικές προσωπικότητες και ενέργειες. Συνεπώς ρυθμιστής δεν θα μπορούσε και δεν πρέπει να είναι το πρωτογενές αμάρτημα ακροδεξιών στελεχών της κυβέρνησης, αλλά αποκλειστικά το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχε η κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας ωστόσο ως κοινωνικό άλλοθι για πολιτική νομιμοποίηση του αντικοινωνικού τρόπου που σχηματίστηκε λογιστικά αυτό το πλεόνασμα, αυτά ακριβώς τα ακροδεξιά στελέχη!!!

Εδώ μπερδεύονται οι ρυθμιστές της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και γίνεται… της γενικευμένης απορρύθμισης το κάγκελο. Και το ζήτημα δεν λύνεται δίχως άμεση καταφυγή σε εκλογές ή με πραξικόπημα. Εδώ μάλλον ορθώνει το ανάστημα του ο ρυθμιστής της πολιτικής ζωής του τόπου με «τυπικό συμβόλαιο» (Τρόικα), ανώτερο ασφαλώς από το ήδη σχισμένο άτυπο «συμβόλαιο με τον λαό» των Σαμαρά-Βενιζέλου, ο οποίος (Τρόικα) μπορεί να μην σοκάρεται με κοινοβουλευτικά πραξικοπηματάκια και την προσβολή της ευρωπαϊκής νομιμότητας, αλλά δεν θα δεχόταν ποτέ να μεταβληθούμε σε Ουκρανία, την ώρα που η Ουκρανία επιχειρείται να ενταχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής ελληνικού τύπου!

Κάπως έτσι ούτε το πρωτογενές αμάρτημα με την διπλή του μορφή: του «ατομικού μηχανισμού σωτηρίας» και του προπατορικού αμαρτήματος της κβαντικής σύμπλεξης νεοφιλελευθέρων και φασιστών στην ίδια και την αυτή κυβέρνηση, ούτε το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν ως ρυθμιστές των πολιτικών εξελίξεων, τις οποίες συνεχίζει να ελέγχει αυθεντικά η Τρόικα. Η Τρόικα είναι αυτή που έχει σήμερα το πρόβλημα, αλλά και το μαχαίρι! Ναι, αλλά «όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι» λέει ο θυμόσοφος έλληνας. Έτσι είναι, αυτή την στιγμή τις εξελίξεις δεν ελέγχει η κυβέρνηση Σαμαρά με το κλεμμένο απ’ τα λαϊκά και μεσαία στρώματα πεπόνι που με καμάρι έχει στην μασχάλη, ούτε η ΧΑ που επιδεικνύει το μαχαίρι με την μορφή αποκαλυπτικών υποκλοπών και βιντεοσκοπήσεων που φέρεται να αποδεικνύουν την κυβερνητική συνομωσία για την υφαρπαγή της ακροδεξιάς ψήφου, αλλά η Τρόικα. Και θα συνεχίσει να τις ελέγχει, αν – μέσω άμεσης προσφυγής σε γενικές εκλογές ασφαλώς – ο ελληνικός λαός δεν επιλέξει την δημοκρατική προοπτική με την ενίσχυση των ριζοσπαστικά δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Περισσότερα

Ανακοίνωση τηs Κ.Ε του ΚΚΕ για την Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού

ΚΚΕ«Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά τη μαζική σφαγή στην πόλη Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής των φοιτητών που διαμαρτύρονταν για τις φυλετικές διακρίσεις από το ρατσιστικό καθεστώς της χώρας, γεγονός που αποτέλεσε την αφορμή για την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού, ο ρατσισμός όπως και ο εθνικισμός, με διάφορες μορφές, εξακολουθούν να χύνουν το δηλητήριό τους στους λαούς, παντού όπου κυριαρχεί το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Ιδιαίτερα σήμερα, στις συνθήκες της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της, το σύστημα και τα επιτελεία τους, αξιοποιούν έντονα τέτοιες αντιδραστικές ιδεολογίες και πρακτικές. Για να αποπροσανατολίζουν, να διαιρούν, να φοβίζουν τους εργαζομένους και τους λαούς, να χτυπήσουν το ταξικό εργατικό κίνημα που αμφισβητεί την κυριαρχία τους. Γι’ αυτό αναγορεύουν σε εχθρούς και παίρνουν μέτρα καταστολής, φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους μετανάστες χωρίς “χαρτιά”. Ευθύνονται για τα ναυάγια και τους θανάτους απελπισμένων ανθρώπων που προσπαθούν να γλιτώσουν από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τη φτώχεια και αντιδραστικά καθεστώτα που και οι ίδιοι στηρίζουν. Γι’ αυτό σιγοντάρουν την ύπαρξη και δράση ρατσιστικών, εθνικιστικών και αντικομμουνιστικών συμμοριών, ομάδων και κομμάτων, όπως η Χρυσή Αυγή. Γι’ αυτό δε διστάζουν να στηρίξουν ανοιχτά τους νεοναζί εγκληματίες, όπως στην Ουκρανία, προκειμένου να επιβάλουν τα συμφέροντά τους.

Ειδικά στη χώρα μας, η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, έχει σοβαρές ευθύνες γιατί σχεδιάζει από κοινού με την ΕΕ και πρωταγωνιστεί στην καταστολή των μεταναστών και προσφύγων. Η συνεχής στοχοποίησή τους, τα αστυνομικά πογκρόμ του “Ξένιου Δία”, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα “Φαρμακονήσια”, η Μυτιλήνη, ο προσανατολισμός της ΕΛ.ΑΣ. στο ακόμα μεγαλύτερο κυνήγι τους, η στέρηση στοιχειωδών δικαιωμάτων τους, η άρνηση χορήγησης ταξιδιωτικών εγγράφων σε όσους έχουν προορισμό άλλες χώρες της ΕΕ, φουντώνουν το ρατσισμό και τον εθνικισμό, στρώνουν το έδαφος για τη Χρυσή Αυγή και τις κάθε είδους εγκληματικές ρατσιστικές οργανώσεις.

Ωστόσο ο ρατσισμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά αν δεν αναδειχθεί ο ταξικός χαρακτήρας της ρατσιστικής βίας. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τις υποκριτικές κορώνες της ΕΕ, τις οποίες έχουν κάνει σημαία τους κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η διέξοδος βρίσκεται στη Λαϊκή Συμμαχία, στον κοινό αγώνα Ελλήνων και μεταναστών εργατών, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, γλώσσα και θρησκεία, ενάντια στον κοινό αντίπαλο, την ΕΕ, το κεφάλαιο και τους πολιτικούς εκφραστές τους. Στην πάλη για ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την εξουσία, για ένα σύστημα χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που θα εξαλείψει και το έδαφος για την ανάπτυξη κάθε είδους ρατσιστικών και εθνικιστικών αντιλήψεων και πρακτικών».

Περισσότερα

Από την πυρηνική απειλή του Ευρώ στα συμβατικά και δανεικά…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο Ευρώ λειτουργεί σαν την ατομική βόμβα στις ευρωπαϊκές πολιτικές. Το θέλεις για να απειλείς με καταστροφή τις υπόλοιπες «πυρηνικές δυνάμεις» της ευρωζώνης, σε περίπτωση που δεχόσουν επίθεση από αυτές.

Την ίδια στιγμή το χρησιμοποιείς για να προωθείς νεοφιλελεύθερες, αντιλαϊκές, αντικοινωνικές και σαφώς αντεργατικές πολιτικές στο εσωτερικό σου. Είναι ένα όπλο για εσωτερική και εξωτερική «κατανάλωση», που υποβαθμίζει παραμορφωτικά τα συμβατικά όπλα της οικονομίας σου. Όλα αυτά υποτάσσονται στις αναγκαιότητες που προκαλεί το «πάση θυσία στο Ευρώ». Και ασφαλώς δεν φταίει το Ευρώ ως κοινό νόμισμα, αλλά η πολιτικοοικονομική τεχνολογία που συνδέεται σήμερα με αυτό.

Αν είναι έτσι και την «πυρηνική απειλή» σήμερα την λένε Ευρώ, τότε λογικό θα φαινόταν οι έλληνες κυβερνήτες να αγωνίζονταν για την παραμονή σε αυτό, όχι ασφαλώς «πάση θυσία»! Λογικό αν δεν είχες πτωχεύσει, ασφαλώς! Λογικό, αν δεν βίωνες το πυρηνικό ατύχημα, με την έκρηξη του Ευρώ μέσα στην χώρα σου, μέσα στα χέρια της οικονομίας σου, μέσα στις τράπεζές σου, μέσα στα κουρεμένα Ταμεία σου! Λογικό, αν η αποτρεπτική δύναμη του Ευρώ για υποτίμηση του νομίσματος συναλλαγών, δεν κατέληγε σε εσωτερική υποτίμηση, ακριβώς ανάλογη μιας εξωτερικής υποτίμησης, με δυσανάλογα αρνητικά αποτελέσματα μεσο-μακροπρόθεσμα στην εθνική οικονομία, στο κοινωνικό μοντέλο, στην παραγωγή και στην απασχόληση!

Λογικό θα ήταν οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις να υπηρετήσουν μια μορφή σεκιουριτισμού (securitization) με όπλο την πυρηνική απειλή-Ευρώ, τόσο για τον πειθαναγκασμό των δύο τρίτων της φτωχοποιούμενης κοινωνίας στο εσωτερικό, όσο και για την διαπραγμάτευση των συμφερόντων της ελληνικής διαπλεκόμενης ελίτ στο εξωτερικό, αρκεί να μην είχες παραδώσει μετά το «πυρηνικό ατύχημα» – που εσύ ο ίδιος εγκληματικώς προκάλεσες – το όπλο σου στην τρόικα (ελεεινές αναδιαρθρώσεις του δημόσιου χρέους, μετατροπή του από ιδιωτικό σε δημόσιο και σε επίσημο μέσω της δανεικής σύμβασης, η οποία με την αναθεώρησή της επισφράγισε την απώλεια του πυρηνικού σου όπλου)! Τώρα είναι σαν να ανήκεις εικονικά στο κλαμπ των πυρηνικών δυνάμεων, δίχως να μπορείς να απειλείς την σταθερότητα του διεθνούς (οικονομικού) συστήματος, για να κερδίσεις συμφέροντες όρους προσαρμογής, μέσω της διαπραγμάτευσής σου με την ευρωπαϊκή υπερδύναμη που ελέγχει το όπλο-Ευρώ, έτσι ώστε να έχεις εκλογικά οφέλη!

Ξέρεις κυβερνήτη γιατί θα κάτσεις στο εδώλιο της ιστορίας και θα βγεις μαύρος από την κάλπη; Επειδή έπαιξες άσχημα με το πυρηνικό όπλο-Ευρώ και με αλλόκοτες συμπεριφορές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ οδηγηθήκαμε πρώτα στο ατύχημα με την εσωτερική έκρηξη – που επέφερε, φυσιολογικά, λουκέτα στην αγορά και έκρηξη της ανεργίας – και στη συνέχεια σε απώλεια του χειρισμού του όπλου, το οποίο παραδόθηκε για ασφάλεια στην τρόικα! Μετά από αυτά κατέστησες το Ευρώ από δικό σου όπλο αποτρεπτικής ισχύος, σε πυροβόλο όπλο που βρίσκεται σε επαφή με τον κρόταφο της κοινωνίας! Από πυρηνικό όπλο σε συμβατικό όπλο που σκότωσε ήδη μπόλικους έλληνες και δημοκρατικούς θεσμούς, απειλώντας να σκοτώσει στη συνέχεια και πολλούς άλλους μέσω των προαπαιτούμενων για την επόμενη δόση.

Τι θα συμβεί να δεν πάρεις την «δόση»; Αφήστε την κακόγουστη πλάκα, την δόση που αναχρηματοδοτεί το χρέος θα την πάρεις και αυτό παρότι δεν διαθέτεις πια πυρηνικό όπλο. Αν «σκάει» ξανά το Ευρώ θα φταίνε άλλοι που διαχειρίζονται συνολικά το ελληνικό οπλοστάσιο … και αυτοί προσέχουν! Ως προς εσένα, ωστόσο, το πυρηνικό σου όπλο είναι πλέον ένα πιστολάκι, που φοβίζει ελάχιστους στο εξωτερικό, αλλά ακόμη αρκετούς στο εσωτερικό. Θα το χρησιμοποιήσεις λοιπόν για να φοβίσεις, αυτούς που θα μπορούσαν να φοβηθούν περισσότερο: τους δικού σου πελάτες κυβερνήτη. Έτσι, θα πας σε εκλογές, με το πιστόλι πλέον Ευρώ στον κρόταφο των δημοσίων υπαλλήλων και όσων ακόμη αμείβονται αξιοπρεπώς στον ιδιωτικό τομέα. Θα απειλήσεις τον έλληνα καταθέτη, προβάλλοντας τον κίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ. Έναν κίνδυνο που εσύ κατασκεύασες για να διασκεδάσεις την ανικανότητά σου να εκμεταλλευτείς το πυρηνικό σου όπλο-Ευρώ, το οποίο μέσα σε μια πενταετία εξευτέλισες, εκμηδένισες και τελικά παρέδωσες στην τρόικα γα να απαλλαγείς από την ευθύνη του… «υπεύθυνε» άρχοντα!

Είσαι εσύ κετροδεξιά-κεντροαριστερά ηγεσία που αχρήστευσες την αφήγηση ασφαλείας του ελληνικού Ευρώ: την ελληνική, πυρηνική απειλή Ευρώ! Τώρα είσαι όμηρος των επιλογών σου. Αν τραβήξεις την σκανδάλη στο πιστολάκι-Ευρώ, θα είσαι εσύ που θα αυτοκτονήσεις. Αυτοκτονήσεις, δεν αυτοκτονήσεις, θα είναι οι νεώτερες και οι αμέσως επόμενες γενιές που θα υποστούν τις συνέπειες από την ραδιενέργεια μετά την συντεταγμένη έκρηξη του πυρηνικού-Ευρώ στο εσωτερικό. Και αυτό δεν το λένε, νομίζω, ατύχημα, αλλά εγκληματική τραγωδία. Η επόμενη κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί τις κοινωνικές συνέπειες της ραδιενέργειας… και της ραδιουργίας σας ασφαλώς!

Σημείωση: [Αγαπητέ αναγνώστη, όπως ίσως παρατήρησες, από σήμερα αλλάζει ριζικά η διαδικτυακή μας επικοινωνία, η οποία παύει να στηρίζεται στο τρίπτυχο έρευνα (αφηγηματική και μη-αφηγηματική)-ερμηνεία-πολιτική πρόταση (θέση). Αφήνω πίσω μου μια ολόκληρη σχολή διανόησης για παραγωγή πραγματιστικής και παράλληλα κονστρουκτιβιστικής γνώσης. Σταματώ να χρησιμοποιώ στην επικοινωνία μας το μοντέλο που σε γενικές γραμμές χαρακτήρισε την αφήγηση μου την τελευταία εξαετία. Κάνω αυτή την αλλαγή, για να ενδυναμώσω τον συμβολικό χαρακτήρα της προσέγγισής μου, εις βάρος της αναλυτικής δομής. Κερδίζω εντύπωση εις βάρος της ερμηνευτικής ουσίας, κινούμενος πλέον ενσυνειδήτως μεταξύ διανόησης και λαϊκισμού. Φαντάζομαι να καταφέρω να αποφύγω τον λαϊκισμό, πράγμα που διασφάλιζε μέχρι σήμερα η εμπλοκή της ερμηνευτικής στην πολιτική μου ανάλυση, η οποία είχε ασφαλώς ένα σαφώς κοινωνικοπολιτισμικό και όχι αφηρημένα οικονομικό πλαίσιο ως αναφερόμενη δομή.

Ήρθε η ώρα να «εξομολογηθώ» πως το μοντέλο που χρησιμοποίησα μέχρι σήμερα απέκτησε οντολογικά χαρακτηριστικά στη συνείδησή μου μέσω της εξάσκησής μου στον γερμανικό Αλληλεπιδραστικό ή Αλληλοδραστικό Κονστρουκτιβισμό, στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980. Είναι ένα γνωστικό-ερμηνευτικό / παιδαγωγικό μοντέλο που αναπτύχτηκε μεταξύ Ρώμης-Βιέννης-Παρισιού και Βόνης την δεκαετία του ’70, επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από το «κίνημα του ’68» – για να το πω απλοϊκά – και το οποίο ρίζωσε τελικά στο γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό οδηγεί αντικειμενικά στο πάντρεμα της κοινωνικής αλληλεγγύης με την ατομική ελευθερία. Η αλληλεγγύη προϋποθέτει κοινούς στόχους μεταξύ των επιμέρους παραγόντων της δράσης, οι οποίοι – για να είναι «κοινοί» – παραπέμπουν μακροχρονίως στην ισότητα των μερών. Και αυτό είναι μια θεμελιώδης σοσιαλιστική αρχή.

Μόνον που αυτήν την αρχή ο κονστρουκτιβισμός δεν την προσεγγίζει στο πλαίσιο ενός σκοπού που αγιάζει τα μέσα επίτευξής του, αλλά αντιδογματικά και υποκειμενικά με κριτήριο την μείωση της εντροπίας. Έτσι η ελευθερία δεν περιορίζεται από την ισότητα, αλλά θα μπορούσε να διευρύνεται διαρκώς παράλληλα με την ισότητα στο πλαίσιο της αλληλεγγύης, ως θεμελιώδους θεσμού της δημοκρατίας. Προσοχή, η αλληλεγγύη στην οποία αναφέρομαι δεν είναι (θεολογικού τύπου) φιλανθρωπία και τα ρέστα, ούτε έκφραση κάποιου ανθρωπισμού με ιδεαλιστικά χαρακτηριστικά, αλλά μάλλον η επιτομή της βιο-οικονομίας: μέσω αυτής η ροή του κεφαλαίου δεν αποσκοπεί στην δημιουργία αξίας δια της πρόκλησης τεχνητής ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών (εντροπία), αλλά στην δημιουργία αξίας δια της αναπαραγωγής της βιόσφαιρας και της προστασίας του βιοτικού επιπέδου και του αστικού και φυσικού περιβάλλοντος του ανθρώπου.

Εδώ θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Εάν την αλληλεγγύη την δεις μέσα από τα κλασικά οικονομικά της πολιτικής οικονομίας δεν πας παραπέρα από την σημερινή σοσιαλδημοκρατία. Είναι ένα σύστημα που διορθώνει την υπερσυσσώρευση (πόλωση) πολιτικής ισχύος και οικονομικής ισχύος, για να αποφευχθεί η κοινωνική σύγκρουση. Εγώ δεν εννοώ αυτό. Υποστηρίζω έναν ευρωπαϊσμό με πυρήνα την σοσιαλιστική αλληλεγγύη, η οποία παραπέμπει στην ριζοσπαστική αντίληψη των δημοκρατικών θεσμών, ή αν θέλετε στις σοσιαλ-δημοκρατικές αρχές που όρισαν τον φιλελεύθερο σοσιαλισμό από το 1870 περίπου έως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και που δόμησαν τα Λαϊκά Μέτωπα, κυρίως στην Γαλλία και Ισπανία του μεσοπολέμου. Αν μελετήσετε του θεσμούς που αυτά εισήγαγαν, μέσα σε ελάχιστη μάλιστα περίοδο διακυβέρνησης, θα καταλάβετε πως δίχως αυτά θα αγνοούσαμε σήμερα ακόμη και την έννοια «κοινωνικό και ανθρώπινο δικαίωμα»! Αυτό, με σύγχρονους όρους, αποκαλώ εισαγωγή της βιο-πολιτικής στην οικονομία και αποτελεί μια οντολογική και ίσως επιστημολογική επανάσταση για την σύνταξη μιας δημοκρατικής κοινωνικής θεωρίας και πρακτικής, με πεδίο αναφοράς την μεταβιομηχανική και μετανεωτερική Ευρώπη, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας θεωρώ την Ελλάδα.

Το δυστύχημα είναι πως ο Αλληλοδραστικός Κονστρουκτιβισμός (μου) ως παιδαγωγικό μοντέλο και παραγωγός πολιτικής συνείδησης (βιο-οικονομικός πραγματισμός ή κονστρουκτιβιστικός πραγματισμός), που διαπερνά το σύγχρονο γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα, ελάχιστη μόνον σχέση εμφανίζεται να έχει με την σημερινή γερμανική πολιτική στην ΕΕ. Η Γερμανική κυβέρνηση κεντροδεξιών και κεντροαριστερών βιώνει μια φοβερή αντίθεση, υποτασσόμενη σε μια νεορεαλιστική, φοβική και καιροσκοπική αντίληψη, η οποία σεκιουριτοποιεί τις ευρωπαϊκές πολιτικές με όπλο το Ευρώ και στο πλαίσιο της ΟΝΕ, δίχως μάλιστα ολοκληρωμένους οικονομικούς θεσμούς για αυτόματη εξισορρόπηση της πόλωσης κεφαλαίου και των κοινωνικοοικονομικών συνεπειών που αυτή προκαλεί στις χώρες της λιγότερο ανταγωνιστικής περιφέρειας.

Αυτό είναι μάλλον αντίθετο στον Αλληλοδραστικό Κονστρουκτιβισμό που διδάσκονται οι ίδιοι οι γερμανοί και απολύτως αντίθετο σε οποιαδήποτε λογική σύγκλησης και ουσιαστικής αλληλεγγύης στο πλαίσιο της ΕΕ. Είναι μια ισχυρά εντροπική διαδικασία που υπονομεύει την επιχείρηση δημοκρατικής-πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, ενώ την ίδια ώρα και διαλεκτικά θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μια επιχείρηση που θα μπορούσε να καταστήσει την «Ομοσπονδιακή Ευρώπη» μονόδρομο! Μην απορείτε για το παράδοξο, αυτό θα μπορούσε να συμβεί στο βαθμό που επικρατήσουν αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις σε αυτήν, εκφράζοντας δυναμικά και συντονισμένα μια στρατηγική εναλλακτικής ηγεμονίας, που θα αντιπαλεύει τον νεο-ηγεμονισμό (αντιπληθωρισμός, λιτότητα, πόλωση του κεφαλαίου, μονοπωλιακή συγκέντρωση), δια ενός ριζοσπαστικά σοσιαλδημοκρατικού πανευρωπαϊκού προγράμματος αριστερής μεταρρύθμισης. Αυτό και μόνον αυτό θα ήταν το προαπαιτούμενο για να περάσουμε από το διακυβερνητικό μοντέλο, που βασίζεται στην ρύθμιση της αγοράς και των δημοσιονομικών σύμφωνα με την συναίνεση που επιτυγχάνουν οι τραπεζίτες με την γερμανική κυβέρνηση, σε ένα αποκεντρωμένο ομοσπονδιακό μοντέλο που συμφέρει αναμφίβολα τον ελληνικό λαό].

Περισσότερα

Δήλωση Ό. Τσουμάνη για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ

Λαϊκή ΣυσπείρωσηΗ ιδιωτικοποίηση των δικτύων μεταφοράς και ο τεμαχισμός του ομίλου της ΔΕΗ ΑΕ αποτελούν δύο νέους κρίκους στη μακριά αλυσίδα των αντιλαϊκών μέτρων προώθησης της “απελευθέρωσης” του τομέα ηλεκτρικής Ενέργειας, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, που αποδέχονται όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Αυτός ο δρόμος οδηγεί σε επιδείνωση της κατάστασης για τη λαϊκή κατανάλωση, για τους εργαζόμενους του κλάδου, καθώς και για την αξιοποίηση των εγχώριων πηγών Ενέργειας. Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ τι κάνει; Τεμαχίζει και ξεπουλάει ! Αρχίζει φυσικά από το μικρότερο ποσοστό, τη ” μικρή ΔΕΗ” ,όπως την ονομάζουν, για ευνόητους λόγους. Φυσικά στο συγκεκριμένο παζάρι περιλαμβάνονται και τα φράγματα της περιοχής μας. Συγκεκριμένα πρόκειται για τα φράγματα που βρίσκονται στην Άρτα δηλαδή το φράγμα Πουρναρίου 1 και 2.

Η περίφημη απελευθέρωση όμως δεν έφερε την πολυδιαφημιζόμενη μείωση των τιμών της Ενέργειας ούτε πρόκειται βεβαίως να τη φέρει. Αυτό, άλλωστε, το δείχνει και η διεθνής εμπειρία. Η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ τα προηγούμενα χρόνια είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Πολύ περισσότερο που τα τελευταία χρόνια σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης το γεγονός αυτό οδήγησε λαϊκά νοικοκυριά να μην ηλεκτροδοτούν τα σπίτια τους βυθίζοντάς τα στο σκοτάδι της ενεργειακής φτώχειας.

Για το συγκεκριμένο δρόμο, το δρόμο της ΕΕ, που ασπάζεται και ο ΣΥΡΙΖΑ, δε γίνεται κουβέντα, ούτε στην ανακοίνωση των υπευθύνων ενέργειας του κόμματος, ούτε και της υποψηφίας για την περιφέρεια Ηπείρου κ. Γεροβασίλη.

Ο αγώνας ενάντια στην “απελευθέρωση”, για αποδέσμευση απ’ την ΕΕ, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων στην Ενέργεια και στο σύνολο της οικονομίας, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να αναχαιτίσει την αντιλαϊκή επίθεση και να κατοχυρώσει την Ενέργεια ως κοινωνικό αγαθό. Απαραίτητη προϋπόθεση γι’αυτο είναι να βγει ο λαός στο προσκήνιο με δυνατό ΚΚΕ παντού: στην ευρωβουλή, την Περιφέρεια, τους Δήμους, τα σωματεία, τους συλλόγους, τις γειτονιές.

Περισσότερα

Το ελαιόλαδο υπό διωγμό με τις προτάσεις του ΟΟΣΑ

Γράφει ο Νίκος Κατσαρός Π.Πρόεδρος ΕΦΕΤ

Ν. ΚατσαρόςΗ έκθεση του ΟΟΣΑ που παρήγγειλε το Υπουργείο Ανάπτυξης αποτελείται από 325 σελίδες και κόστισε 990.000 Ευρώ.Η έκθεση έγινε με σκοπό να μειωθούν οι τιμές σε βασικά καταναλωτικά αγαθά όπως είναι το ψωμί, το γάλα,το ελαιόλαδο καθώς και τα φάρμακα.Στην ουσία η κυβέρνηση επιζητούσε την κάλυψη ενός διεθνούς οργανισμού για μέτρα που η ίδια ποτέ δεν θα τολμούσε να ανακοινώσει.

Τα προτεινόμενα μέτρα από τον ΟΟΣΑ υιοθετήθηκαν αμέσως από την τρόικα η οποία ζήτησε και την άμεση εφαρμογή τους.Μεταξύ των μέτρων που προτείνονται είναι: τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα να πωλούνται και από τα πολυκαταστήματα καθώς στα φαρμακεία να είναι και μη φαρμακοποιοί και να μπορούν να ανοίγουν οπουδήποτε.Οι φαρμακοποιοί επιμένουν ότι οι τιμές των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων δεν θα μειωθούν και μετά άλλα μέτρα μόνο σύγχυση και αβεβαιότητα θα προκύψει μεταξύ των καταναλωτών.Για το γάλα προτείνεται να καταργηθεί το γάλα πέντε ημερών και γιαούρτια να παρασκευάζονται και από γάλα σκόνη.Είναι γεγονός ότι στην χώρες-μέλη της ΕΕ δεν υπάρχει ο όρος <φρέσκο γάλα> αυτό είναι ένα ελληνικό εύρημα για να προστατευθεί η ελληνική κτηνοτροφία.

Επί δεκαετίες η ελληνική πολιτεία παραπλανούσε τους Έλληνες καταναλωτές με την σιωπή και την ανοχή των επιστημόνων του κλάδου ότι φρέσκο είναι μόνο το γάλα των πέντε ημερών.Σήμερα καλείται να αντιμετώπιση την πραγματικότητα αλλά και να προστατεύσει την ελληνική κτηνοτροφία. Όλοι γνωρίζουμε ότι το 80% του βόειου κρέατος είναι εισαγόμενο.

Τα προτεινόμενα από το υπουργείο ανάπτυξης για γάλα,δύο,τριών κλπ ημερών κρίνονται ανεδαφικά διότι οι τιμές δεν θα μειωθούν και πάλι. Ίσως μια πρόταση για γάλα τεσσάρων,πέντε και έξη ημερών να αποτελούσε λύση. Όσο για το γάλα σκόνη στην παρασκευή γιαουρτιού είναι επιεικώς απαράδεκτη πρόταση την στιγμή που το ελληνικό γιαούρτι από φρέσκο γάλα θριαμβεύει σε Ευρώπη και Αμερική.

Όσο αφορά το ψωμί να πωλείται και από κρεοπωλεία, ψαράδικα, περίπτερα και από μαγαζιά που δεν πωλούν τρόφιμα είναι ένας καθαρός δείκτης της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής των καταναλωτών πέραν από τους κινδύνους για την δημόσια υγεία.Σύμφωνα με την πρόταση του ΟΟΣΑ επίσης το ψωμί από κατεψυγμένη και πολλές φορές εισαγόμενη ζύμη και το φρέσκο ψωμί του παραδοσιακού φούρνου είναι το ίδιο και προτείνει ο όρος φούρνος να επεκταθεί και στα πρατήρια ψωμιού και στα bake off.

Όμως την τσιμπίδα του ΟΟΣΑ δεν γλύτωσε ούτε ο χρυσός της ελληνικής γης το ελαιόλαδο.Προτείνει το ελαιόλαδο να πωλείται και αναμεμιγμένο σε οιανδήποτε αναλογία με κάθε είδους σπορέλαιο. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ένα τέτοιο μετρό δεν θα ρίξει τις τιμές αφού οι τιμές ελαιολάδου και σπορέλαιου είναι σταθερές συνεπώς και τα μίγματα θα είναι σταθερά. Έπειτα αν ο καταναλωτής επιθυμεί αγοράζει ελαιόλαδο και σπορέλαιο/α της αρεσκείας του και φτιάχνει το δικό του μείγμα. Αντίθετα ο έλεγχος της αναλογίας σπορέλαιου προς ελαιόλαδο είναι και δύσκολος και χρονοβόρος και ακριβός. Mε την πρόταση αυτή θεσμοθετείται κατά κάποιο τρόπο η νόθευση του ελαιολάδου σε συνδυασμό ιδιαίτερα με την δεύτερη πρόταση το ελαιόλαδο συνεπώς και τα μίγματα να μην πωλούνται προς τα εστιατόρια σε συσκευασίες των 5 λίτρων αλλά και των 10,15 και 20 λίτρων.Αυτό θα διευκολύνει το πλανόδιο παραεμπόριο και θα υποβαθμίσει την ποιότητα του ελαιολάδου.

Στις 8 και 9 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το Πανελλήνιο Συνέδριο Ελαιολάδου ΕΛΑΙΟΤΕΧΝΙΑ 2014 στα πλαίσια της 6ης Μεσογειακής Έκθεσης Ελιάς και Ελαιολάδου.Οι Σύνεδροι που παρακολούθησαν το συνέδριο αυτό ενέκριναν ομόφωνα το παρακάτω ψήφισμα:

Η πρόταση του ΟΟΣΑ για άρση της απαγόρευσης ανάμιξης ελαιολάδου με άλλα φυτικά έλαια θα δημιουργήσει σύγχυση στην αγορά και κινδύνους παραπλάνησης των καταναλωτών. Είναι δύσκολος και δαπανηρός ο προσδιορισμός του ποσοστού σπορέλαιου στο ελαιόλαδο και ισοδυναμεί με νόθευση του ελαιολάδου.Η δεύτερη πρόταση του ΟΟΣΑ για κατάργηση της εμπορίας ελαιολάδου σε συσκευασίες 5 λίτρων διευκολύνει το παραεμπόριο και και υποβαθμίζει την ποιότητα του ελαιολάδου.

Ζητούμε από την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει τις απαράδεκτες αυτές προτάσεις .

Περισσότερα

Ελλάδα, μια σχιζοφρενική πολιτική οντότητα σε slow motion…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑντί η μεγαλύτερη ελληνική κρίση μετά το πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε να βοηθήσει ώστε να γίνει αντιληπτή η σχιζοφρένιά μας ως κράτος, εθνική ταυτότητα και πολιτική κοινωνία, αυτή δοξάζεται μεγεθυνόμενη και βασιλεύει, προσδίδοντας αλλόκοτα και διαστροφικά χαρακτηριστικά στην πολιτική αντιπαράθεση και στην ίδια την προσωποποίηση και αναπαράσταση του γνωστικού και συναισθηματικού κόσμου μας, ως ενιαίο σύστημα που ορίζει το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή η σχιζοφρενική οντότητα στηρίζει σήμερα στην ύπαρξή της σε μια… αργή κίνηση, εντός της «εντατικής» της τρόικας. «Πώς τα πάτε», ρώταγα χθες το βράδυ ανώτατο στέλεχος της διοίκησης. «Έχουμε ρίξει τους ρυθμούς, θεώρησε πως βλέπεις ένα έργο που η τρόικα γύρισε πολύ γρήγορα και εμείς το παίζουμε σε κανονικό χρόνο για την Ελλάδα, είμαστε σε slow motion κατάσταση»!

Τρομάζει ο κονστρουκτιβιστής-πραγματιστής όχι με τον εθνικισμό του Έλληνα – ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα, αλλά αντίθετα απαραίτητο στοιχείο για την άρθρωση εποικοδομητικών κοινωνικών πολιτικών κατά την μετάβαση από την νεωτερική στην μετανεωτερική Ευρώπη – αλλά με την συγκεκριμένη μορφή του. Παρατηρείς να τέμνονται ο δεξιός με τον αριστερό εθνικισμό, στην άρνηση της Δυτικής Προσωπικότητας της Ελλάδας, ενώ ο κεντροδεξιός και κεντροαριστερός εθνικισμός ορίζει την Ελλάδα είτε με όρους ιμπεριαλισμού, είτε με όρους γερμανισμού, είτε ως συνισταμένη των δυο προηγούμενων: ως οικονομισμό, που επιχειρεί να τοποθετήσει λειτουργιστικά, άκριτα, καιροσκοπικά και δογματικά την χώρα σε μια οικονομική διακυβέρνηση, που προδήλως αντιφάσκει με την διάθρωση του παραγωγικού της μοντέλου. Σε μια ανολοκλήρωτη, ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, εντός της οποίας η χώρα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ανταγωνιστική, στη βάση της σημερινής της μορφής ανάπτυξης – στη βάση του αναπτυξιακού μοντέλου που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από την ένταξη και λειτουργία της χώρας στους θεσμούς της ΕΕ και στην ευρωζώνη. Έτσι εξηγείται και το σημερινό «slow motion» καθοδόν προς εκλογές: Δεν μπορεί να συνεργαστούν σε γρήγορη κίνηση πολιτικό σύστημα – παραγωγικό μοντέλο – νεοφιλελευθεροποίηση της αγοράς – απορρύθμιση των δημοσιονομικών, από τη μια μεριά και διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης από την άλλη. Απλώς δεν γίνεται, εκτός και αν ολόκληρη η χώρα βυθιστεί τεχνητά σε «ύπνωση»! Μόνον που υπνωτισμένοι πολίτες υπάρχουν, για υπνωτισμένες χώρες δεν έχει ξανακουστεί!!!

Η Ελλάδα, σύμφωνα με την σχιζοφρενική αντίληψη κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, για να γινόταν πράγματι ανταγωνιστική (ως οικονομία της ενιαίας αγοράς ασφαλώς και με νόμισμα το σκληρό Ευρώ) θα έπρεπε (πρέπει) να υποστεί μια γενικευμένη εσωτερική υποτίμηση στο φάσμα μιας μεγάλης πολεμικής καταστροφής, με δραματική υποβάθμιση του λεγόμενου βιοτικού επίπεδο στην χώρα (υποβάθμιση της ποιότητας και ποσότητας διαθέσιμων αγαθών και υπηρεσιών), διάλυση και όχι απλώς μετασχηματισμό του μοντέλου ευημερίας της, μεγέθυνση της ανισότητας σε σημείο επικίνδυνο για την κοινωνικοπολιτική σταθερότητα με δημοκρατικούς όρους και απαξίωση της εργασίας, παράλληλα με τις περισσότερες μορφές επενδυμένου κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει ήδη, αυτό διαγραμμίζεται, αγαπητέ αναγνώστη, σήμερα, δια της διαδικασίας «σοκ και δέος» του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής που επιβλήθηκε από την τρόικα και υιοθετήθηκε ως «μονόδρομος-σωτηρίας» (τους) από την κυβερνώσα πολιτική και μεγαλο-επιχειρηματική ελίτ. Αυτό ήταν που πολέμησε η γραφή μου από δύο συγκοινωνούντα και αλληλοεξαρτώμενα «οχυρά»: τον εθνικισμό της ριζοσπαστικής δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό εθνικισμό μιας αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας.

Τί υποστήριξα με μια κουβέντα; Πως όταν μια νέα πολιτική οντότητα διαμορφώνει οικονομική διακυβέρνηση με έναν σαφή, δημοκρατικό τρόπο είναι φαινόμενο υγιές κοινωνικοπολιτικά, ενώ όταν συμβαίνει η οικονομική διακυβέρνηση να διαμορφώνει την πολιτική οντότητα, πρόκειται όχι απλώς για αντιλαϊκή και απάνθρωπη προσέγγιση, αλλά για μηχανισμό που προκαλεί σχιζοφρένια καί στο κράτος καί στη κοινωνία καί στην πολιτική διαδικασία καί στην αγορά, ακόμη και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Πόσο μάλλον αν αυτή η οικονομική διακυβέρνηση αδιαφορεί για την διάρθρωση των παραγωγικών σου πόρων και δυνάμεων, για την υφιστάμενη δραματική (εις βάρος σου) ανισότητα στις χρηματοπιστωτικές ροές και για την υφιστάμενη κουλτούρα που δομήθηκε από παραγωγικές σχέσεις που αναπτύχτηκαν παρα-οικονομικώς ως ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ένταξης και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ! Υπό τις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς, εάν αφήσεις την αγορά να διαμορφώσει τις παραγωγικές σχέσεις σε μια αποβιομηχανοποιημένη, ευρωπαϊκή χώρα χαμηλής σχετικά παραγωγικής ανάπτυξης, τεχνολογικής εξειδίκευσης (δευτερογενής και πρωτογενής τομέας) και υψηλής σχετικά καταναλωτικής ανάπτυξης (τριτογενής τομέας) υπό σκληρό μάλιστα μέσο συναλλαγών, απλώς δολοφονείς ανθρώπους, δυναμιτίζεις την κοινωνία και εξασθενείς δραματικά την χώρα ως παράγοντα στις διεθνείς πολιτικές.

Αυτό κάνουν σήμερα όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί. Γίνονται παράγοντες οπισθοδρόμησης και αποσταθεροποίησης, προβάλλοντας έναν σχιζοφρενικό, οικονομιστικό ευρωπαϊσμό, που αντιφάσκει πρώτα από όλα με την εμπειρία και θεωρία της πολιτικής οικονομίας, άρα και με την εθνική πολιτική οντότητα της Ελλάδας.

Από την άλλη, ο δεξιός και αριστερός εθνικισμός (: λαϊκισμός) στηρίζεται σε μια αντιευρωπαϊκή κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ημών των ελλήνων είναι προϊόν του δυτικού ιμπεριαλισμού (αριστερά), ή προϊόν της προδοσίας των δυτικών μεγάλων δυνάμεων, πατρώνων της Ελλάδας (δεξιά). Η πρώτη (αριστερή) προσέγγιση είναι ορθή, αλλά απολύτως αντιπαραγωγική και αδιέξοδη, αν δεν στηρίζεται σε μια εναλλακτικά ηγεμονική και κοινωνική προσέγγιση της Ευρώπης, με την μορφή του ευρωπαϊσμού (: αριστερός ευρωπαϊσμός) που θα άρει την μετα-αποικιακή διάσταση των σχέσεων εντός της ΕΕ, καταρχήν, ενώ η δεύτερη (δεξιά) είναι μια παιδαριώδης και απολύτως συμπλεγματική αντίληψη της πολιτικής. Και οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τη Δύση ως εχθρό, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ενώ καί οι δύο, επίσης, αντιλαμβάνονται την πολιτική ως πόλεμο εξόντωσης.

Καί οι δύο αρνούνται ή/και αποστρέφονται την ευρωπαϊκή κουλτούρα της σοσιαλ-δημοκρατίας που αναπτύχτηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα και την έννοια της προόδου που στηρίζεται στα κινήματα των εργαζομένων, των αντιφασιστών, των αντιρατσιστών, των φεμινιστών, των ειρηνιστών και των οικολόγων, θεωρώντας τα ως απάτη – στο βαθμό που δεν προπαγανδίζουν την επανάσταση εδώ και τώρα. Για τον αριστερό εθνικισμό αυτά είναι καπιταλιστική απάτη, ενώ για τον δεξιό εθνικισμό αυτά είναι «δηλητήρια» που παράγουν εκείνοι οι οποίοι εκδιώκουν την εξουσία και την εκμετάλλευση δια της διάβρωσης των ευρωπαϊκών φυλών. Για τους πρώτους η ιστορία είναι η ιστορία του καπιταλισμού, η οποία πρέπει να τερματιστεί δια της επαναστάσεως των προλεταρίων, ενώ για τους δεύτερους η ιστορία είναι μια υπόθεση ρατσισμού – η ιστορία των αγώνων, πολέμων και άλλων ακραίων αντιπαραθέσεων των «Racial Elements of European History», στην οποία έρχονται να προστεθούν δύο ακόμη όψεις: ορθοδοξία εναντίον καθολικισμού και προτεσταντισμού, και χριστιανοσύνη εναντίον ισλαμισμού, σε μια μάχη όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο ηττημένος τα χάνει όλα! Δυστυχώς και οι δύο βλέπουν την πολιτική με την μορφή: «the power as beauty»! Και από αυτό προκύπτει η διαστροφή και η σχιζοφρένια στην πολιτική, είτε με την μορφή «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς», ή με εκείνη μιας επανάστασης που καμία σχέση δεν έχει ως πρακτική με εκείνη που οραματίστηκαν οι σοβαροί (ανθρωπιστές) θεωρητικοί του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε ψύχωση για εξουσία και κυριαρχία με κάθε μέσο και πάση θυσία. Η πολιτική παίρνει την μορφή της τρέλας, η οποία μετατρέπει παραμορφωτικά τον κατακερματισμό του κοινωνικού ατόμου, εξαιτίας της πατριαρχικής δομής της ηγεμονίας και της καπιταλιστικής έκφρασης των πατριαρχικών σχέσεων, σε κατακερματισμό της λογικής, σε «σχίζειν» την «φρένα»! Από εκεί και έπειτα αρχίζουν οι διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας, οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις, οι παρανοϊκές ιδέες ο …αριστερισμός και ο φασισμός, νεοναζισμός κλπ., ως η επιτομή της βίας.

Το «όλα είναι οικονομία» των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών μεταφράζεται σε «όλα είναι βία και με βία αντιμετωπίζονται», από τους αριστεριστές και τους δεξιούς εξτρεμιστές με το εθνικιστικό, υπερπατριωτικό, ασφαλώς, προφίλ. Θα μου πεις, ίσως, τί φταίνε οι αριστεριστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές, από την στιγμή που με το «όλα είναι οικονομία» κηρύσσεται πόλεμος μέχρι θανάτου εναντίον των ηττημένων μια απολύτως άδικης οικονομικής ανάπτυξης, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλα μαζί καταπίνουν τον εργαζόμενο, μετατρέποντας την εργασία από πηγή εισοδήματος σε πηγή χρέους;(!) «Όλα είναι οικονομία» σημαίνει πως το μικρό μέρος της υπεραξίας που επιστρέφεται στον εργαζόμενο δια του μισθού του, μετατρέπεται σε χρέος (του) για να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο η αξία της επένδυσης. Σε αυτό το πρώτο στάδιο το βάρος του χρέους διασκεδάζεται με την αυξημένη καταναλωτική δύναμη. Αν όμως σκάσει η «φούσκα» και αρχίσει η υποτίμηση του επενδυμένου κεφαλαίου, τότε το βάρος του χρέους ισοδυναμεί με την άσκηση της απόλυτης βίας, είτε στο άτομο, είτε σε μια εθνική-κοινωνία, είτε και στους δύο, όπως στην ελληνική κρίση. Το «όλα είναι οικονομία» των νεοφιλελευθέρων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δεν προκαλεί αντανακλαστικά την διάθεση για κόντρα-βία (αυτή ενυπάρχει στην κουλτούρα τους – στην κουλτούρα της καταστροφικής δύναμης για την επίτευξη ενός ιερού σκοπού για τον εργαζόμενο ή την φυλή μας αντίστοιχα) αριστεριστών και ακροδεξιών, αλλά την νομιμοποιεί πολιτικά. Της προσδίδει κύρος και προπαγανδιστική ισχύ.

Εδώ, νομίζω, πως βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της σχιζοφρενούς πολιτικής οντότητας, η οποία ενισχύει τα σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας που βιώνει ένα πραγματικό και όχι φαντασιακό ή φανταστικό αδιέξοδο. Αυτό συνθέτει την σημερινή ελληνική κρίση ταυτότητας και επιβίωσης κράτους, κοινωνίας και ανθρώπων. Όπου και όταν συμβαίνει αυτό, είναι η ίδια η δημοκρατία που βρίσκεται σε δραματική κρίση, δίχως πλέον να εμφανίζεται ικανή να προσφέρει λύσεις με κεϋνσιανιστικό τρόπο. Πλέον η βία κάθε μορφής και οι ολοκληρωτικές καταστροφικές προσεγγίσεις, βγαλμένες από θεοσοφικές και μιλιταριστικές ερμηνείες της ιστορικής εξέλιξης, βρίσκουν το βασίλειό τους, φυσιολογικά.

Η ΕΕ αν δεν κατανοήσει τί συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – καί με δική της τεράστια ευθύνη, καθώς η ελληνική κρίση είναι δική της κρίση, που διαχειρίζεται φοβικά, υποκριτικά και αισχρά – δεν θα προλάβει να δώσει την ευκαιρία στους λαούς και στις αριστερές μεταρρυθμιστικές-προοδευτικές δυνάμεις να την μετατρέψουν σε μια εναλλακτική ηγεμονία. Αλλά ποιά είναι, τί είναι άραγε η ΕΕ στη συγκυρία; Το κρεβάτι του Προκρούστη, φίλε μου, και όχι το κρεβάτι του Ψυχιάτρου! Κακό το δεύτερο – για την πολιτική σχιζοφρένια στην ΕΕ δεν χρειάζεται ψυχίατρος, αλλά δημοκρατικοί θεσμοί με ουσία και αναδιανομή με Εθνικά Σχέδια αναδιάρθρωσης της παραγωγής – αλλά είναι απολύτως εγκληματικό το πρώτο. Η ΕΕ εμφανίζεται να είναι σήμερα μια ιδέα βασισμένη στη βία, ο ευρωπαϊσμός όμως δεν μπορεί να είναι συνώνυμο αυτής της βίας που τρελαίνει τους γνωστικούς και αποτρελαίνει τους τρελούς στο φρενοκομείο-Ελλάς. Αν η αριστερά στην Ευρώπη έχει κάτι πράγματι καινούργιο να προσφέρει στη συγκυρία της κρίσης, αυτό είναι μια επανεισαγωγή, με κοινωνικό αναπροσδιορισμό, του ευρωπαϊσμού. Μια νέα κοινωνικοπολιτική αφήγηση ισότητας και ελευθερίας, δίχως βία της μορφής «σοκ και δέος». Δεν μιλώ για εξανθρωπισμό της βίας – αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να αυταπατώμεθα – αλλά για μια πολιτική διαδικασία που θα περιορίσει την σχιζοφρένια, πριν αυτή μετατραπεί σε φυσιολογική κατάσταση. Αν συμβεί το τελευταίο τη ιστορία δεν θα τερματιστεί από κάποια επανάσταση, ή από την ολοκληρωτική αγορά της παγκοσμιοποίησης, αλλά από τον ίδιο τον… Θεό. Αυτό, αν μας έχει απομείνει λίγο μυαλό στο κεφάλι, δεν θα πρέπει να αφήσουμε να συμβεί!

Περισσότερα

Η κυβέρνηση υπονομεύει την ασφάλεια της χώρας

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Παναγιώτης ΑποστόλουΗ κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία θυμίζει έντονα τα χρόνια έναρξης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ της Σοβιετικής Ενώσεως και των ΗΠΑ. Από τη μια μεριά οι ΗΠΑ και η ΕΕ απειλούν με οικονομικές κυρώσεις την Ρωσία εάν εισβάλλει στην Ουκρανία και από την άλλη, ο μόνος ηγέτης αυτού του κόσμου, ο Ρώσος Βλαδιμίρ Πούτιν, εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως στον πλανήτη δεν υπάρχει άλλη ισχυρή ηγεσία απέναντί του, έχει επί της ουσίας καταλάβει την χερσόνησο της Κριμαίας η οποία αποτελεί τμήμα της Ουκρανίας. Και πως θα γινόταν διαφορετικά από τη στιγμή που ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού διαθέτει μια σημαντική βάση στην Κριμαία. Έτσι, στην Κριμαία μαζικά αποβιβάζονται Ρώσοι στρατιώτες. Είναι δε, σίγουρο πως εάν τολμήσουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ να υλοποιήσουν τους λεονταρισμούς τους, τότε η Ρωσία θα καταλάβει όλη την Ουκρανία. Άλλωστε , αυτό φάνηκε και από την τελευταία δήλωση του Πρωθυπουργού της Ρωσίας, Ντιμίτρι Μενβέντεφ, όταν χαρακτήρισε τον Βίκτορα Γιανουκόβιτς, ως το νόμιμο αρχηγό της Ουκρανίας, σύμφωνα με το Σύνταγμά της και πως η Ουκρανία είναι ένοχος και η κατάληψη της εξουσίας είναι παράνομη.

Παρατηρούμε λοιπόν, πως ενδεχομένως να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε ένα νέο Παγκόσμιο πόλεμο. Έναν πόλεμο που θα κατακερματίσει ασθενείς πολεμικά χώρες και θα έχει ως αποτέλεσμα την αναδιανομή της πίτας των ισχυρών. Σε αυτή την αποφευκτή από όλους μας οδυνηρή εξέλιξη, η Μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου τι ακριβώς κάνει για να προετοιμάσει την Ελλάδα και να την καταστήσει ισχυρή;

H θωράκιση της Άμυνας της πατρίδος μας είναι υποχρέωση της εκάστοτε κυβερνήσεως προς τη χώρα και το λαό της! Δε θα έλεγα όμως, ότι αυτή η δικομματική Μνημονιακή κυβέρνηση συναισθάνεται τις τεράστιες ευθύνες της απέναντι στον Ελληνικό λαό, μη αντιλαμβανόμενη τις ραγδαίες εξελίξεις στη «γειτονιά» μας, εγκλωβισμένη στη δύνη των Μνημονίων και της υποταγής της στην ΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα, έχει παρέλθει ένας μήνας από τη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, μεταξύ του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Ευάγγελου Βενιζέλου και περί του 20ήμερου της συναντήσεως του Σαμαρά με τον υπουργό ΥΕΘΑ, Δημήτρη Αβραμόπουλο, με θέμα τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και τα εκεί παρατημένα υποβρύχια. Από αυτές τις συναντήσεις δεν προέκυψε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Έχουν αφήσει δε, τον Ελληνικό λαό σε βαθύ σκοτάδι και πρέπει αυτή η απραξία να μας καθιστά ιδιαίτερα ανήσυχους από τη στιγμή πού οι Ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, όχι μόνο δεν κατάφεραν να διαχειρισθούν ένα τόσο περίπλοκο και σύνθετο πρόγραμμα, απόλυτα απαραίτητο για την αμυντική θωράκιση της Πατρίδας μας, αλλά ενέπλεξαν την χώρα σε δικαστικές και οικονομικές περιπέτειες, ίσως από επιπολαιότητα, ίσως από άγνοια των πραγματικών αναγκών της εξαιρετικά μεγάλης θαλάσσιας επικράτειας της Ελλάδος, ίσως από άλλους λόγους που μας είναι άγνωστοι.

Πάντως, το καλοκαίρι του 2010, η Ελληνική κυβέρνηση ψήφισε το νόμο 3885/2010 με τον οποίον – μεταξύ άλλων – εξουσιοδοτούσε τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο να υπογράψει επέκταση της αρχικής Σύμβασης προμήθειας των τεσσάρων (4) υποβρυχίων Τύπου 214 (Παπανικολής, Πιπίνος, Ματρώζος και Κατσώνης). Η νέα Σύμβαση αφορούσε την προμήθεια άλλων δύο (2) υποβρυχίων Τύπου 214, όμοιων με τα προαναφερθέντα και προέβλεπε τμηματικές πληρωμές στους νέους ιδιοκτήτες των Ελληνικών Ναυπηγείων Σκαραμαγκά που εκπροσωπούσε ο Λιβανέζος επιχειρηματίας Ίσκαντερ Σάφα, μέχρι και το 2018. Λίγους μήνες όμως, μετά την λήψη της αρχικής πληρωμής της καταβολής, δλδ του ποσού των 320 εκατομμυρίων ευρώ, η διοίκηση των Ναυπηγείων σταμάτησε την οποιαδήποτε δραστηριότητα στις εγκαταστάσεις του Σκαραμαγκά, έκλεισε τα γραφεία των Ναυπηγείων και απήλθε εκτός Ελλάδος , χωρίς να μας είναι γνωστοί οι λόγοι της αποχώρησής της και ο τόπος της μετεγκατάστασής της!

Έτσι, το Πολεμικό μας Ναυτικό στερείται σήμερα τρία (3) υπερσύγχρονα υποβρύχια Τύπου 214 (Πιπίνος, Ματρώζος και Κατσώνης) και ένα (1) αναβαθμισμένο, τεχνικά και επιχειρησιακά, παλαιοτέρας σειράς, Τύπου 209 (Ωκεανός), που ευρίσκονται πολλούς μήνες τώρα εγκαταλελειμμένα πάνω στα κρηπιδώματα των Ελληνικών Ναυπηγείων στον Σκαραμαγκά. Το υποβρύχιο «Ωκεανός» είναι έτοιμο για καθέλκυση, δηλαδή μπορεί να πλεύσει άμεσα στην θάλασσα για την διεξαγωγή των απαραιτήτων δοκιμών στο υγρό θαλάσσιο περιβάλλον. Τα άλλα τρία (3) υποβρύχια ευρίσκονται σε πολύ προχωρημένο στάδιο κατασκευής: Το υποβρύχιο «Πιπίνος» χρειάζεται 1-2 μήνες για να μπορέσει να καθελκυσθεί, ενώ για τα υποβρύχια «Ματρώζος» και «Κατσώνης» οι αντίστοιχοι χρόνοι είναι 4-6 μήνες. Ας σημειώσουμε εδώ ότι ο μέσος χρόνος κατασκευής ενός συγχρόνου υποβρυχίου είναι σήμερα 48 έως 52 μήνες, δλδ πάνω από τέσσερα (4) χρόνια! Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι δεν έχουν παραγγελθεί ακόμη οι τορπίλες που θα εξοπλίσουν αυτά τα υποβρύχια! Εάν δε, συνυπολογίσουμε πως και τα άρματα μάχης Leopard 2, τα οποία έχουν παραληφθεί εδώ και αρκετά χρόνια αλλά στερούνται πυρομαχικών βλημάτων 120 χιλιοστών – παραγγέλθηκαν πρόσφατα στη Γερμανία – τότε πρέπει τον Ελληνικό λαό να τον κυριεύει κρύος ιδρώτας!

Μπροστά λοιπόν, σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση, να σημειώσουμε επιπλέον, πως οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία παραμένουν απλήρωτοι, οι εργασίες αποπεράτωσης των υπό κατασκευή τριών (3) υποβρυχίων σταμάτησαν και οι εργασίες κατασκευής των δύο (2) νέων υποβρυχίων, για τα οποία είχε συναφθεί η δεύτερη Σύμβαση, ουδέποτε ξεκίνησαν!

Η Ελληνική κυβέρνηση, φαίνεται να αναζητεί ακόμη τον εκπρόσωπο των ιδιοκτητών, χωρίς όμως κανένα ορατό αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Πέραν αυτού οι αρμόδιοι των Ελληνικών υπουργείων Αμύνης και Οικονομικών έχουν ήδη επιστρέψει στους Γερμανούς κατασκευαστές της HDW/Ferostaal, τις εγγυητικές επιστολές καλής εκτέλεσης της αρχικής Σύμβασης, χωρίς να έχουν παραληφθεί τα τρία (3) από τα τέσσερα (4) υποβρύχια, προφανώς πιεζόμενοι ή εκβιαζόμενοι από την Γερμανική κυβέρνηση!! Επιπρόσθετα, η αποχωρήσασα από την Ελλάδα διοίκηση των Ναυπηγείων έχει εγείρει αγωγές κατά της Ελληνικής κυβέρνησης με τις οποίες απαιτεί την εκταμίευση συμπληρωματικών ποσών (900 εκατομμυρίων ευρώ – λένε όσοι γνωρίζουν), σύμφωνα πάντοτε με τις προβλέψεις της προαναφερθείσας συμπληρωματικής Σύμβασης των δύο (2) νέων υποβρυχίων που υπέγραψε ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος! Δηλαδή, «εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι».

Οσονούπω, θεωρώ πως είναι πραγματικά άθλια η εικόνα των τεσσάρων πανάκριβων πολεμικών πλοίων, σημερινής αξίας 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία έχουν εγκαταλειφθεί στην κακή τους τύχη, στα γυμνά κρηπιδώματα του Σκαραμαγκά. Αυτό και μόνο το γεγονός υπονομεύει την Ασφάλεια της Ελλάδος και αποτελεί το σκάνδαλο των σκανδάλων. Σ΄ αυτήν την πράξη της Εσχάτης Προδοσίας δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια και κάποια στιγμή θα πρέπει να λογοδοτήσουν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά! Υπονόμευσαν και εξακολουθούν να υπονομεύουν την Εθνική Άμυνα της χώρας και την Ασφάλεια του Ελληνικού λαού.

Ωστόσο, θα περιμένει ο λαός μας από τον σημερινό υπουργό Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Αβραμόπουλο, να υλοποιήσει όσα υποσχέθηκε από του βήματος της Βουλής, στη συζήτηση επί της προτάσεως του ΣΥΡΙΖΑ για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά για τα υποβρύχια και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Περιμένουμε ο ΥΕΘΑ να στραφεί κατά του Ίσκαντερ Σάφα διεκδικώντας αποζημιώσεις για την φθορά των υποβρυχίων από την εγκατάλειψή τους και να περιφρουρήσει τον εγκαταλελειμμένο χώρο προστατεύοντας την ακεραιότητα των υποβρυχίων.

Όμως, ας θυμηθούμε πως έκλεισε εκείνη η ομιλία Αβραμόπουλου, όταν συντασσόταν με την απόφαση της υπόλοιπης δικομματικής κυβέρνησης για τη μη διερεύνηση ευθυνών της πολύκροτης αυτής υπόθεσης Εθνικής μειοδοσίας: «Γι’ αυτόν τον λόγο, αγαπητοί συνάδελφοι, πιστεύω ότι η κατάθεση της πρότασης για τη συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής, τούτη την ώρα, δεν γίνεται πραγματικά για να βοηθήσει και γι’ αυτό η παράταξη μας και η κυβέρνηση δεν πρόκειται να την στηρίξει».

Περισσότερα

Σχόλιο Όλυς Τσουμάνη για την συζήτηση σχετικά με το φρέσκο γάλα

Σχόλιο για τη συζήτηση σχετικά με το φρέσκο γάλα
Από την Υποψήφια Περιφερειάρχη με τη Λαϊκή Συσπείρωση Όλυ Τσουμάνη

Λαϊκή ΣυσπείρωσηΗ συζήτηση που γίνεται αυτό το διάστημα σε σχέση με τη διάρκεια στο φρέσκο γάλα, μας νοιάζει όλους: και την εργατική τάξη μαζί με τα λαϊκά νοικοκυριά της πόλης ως καταναλωτές και τους μικρομεσαίους κτηνοτρόφους ως παραγωγούς.

Μελέτη του ΟΟΣΑ αναφέρει: Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το «φρέσκο» παστεριωμένο γάλα κυκλοφορεί με διάρκεια ζωής 5 ημερών αποτελεί «μια αυστηρή απόκλιση από τις συνήθεις πρακτικές της ΕΕ που προκύπτουν από τη σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η απόκλιση αυτή ενδεχομένως να βλάπτει τον ανταγωνισμό στη σχετική αγορά σε σημαντικό βαθμό».

Άρα, σύμφωνα με τη μελέτη, το γεγονός ότι η Ελλάδα προσδιορίζει με νόμο στις 5 μέρες τη διάρκεια ζωής του «φρέσκου» παστεριωμένου γάλακτος αποτελεί μια ελληνική ιδιαιτερότητα η οποία πρέπει να αρθεί, γιατί ουσιαστικά παραβιάζει το ευρωπαϊκό νομοθετικό πλαίσιο.

Η πίεση για άρση αυτού του περιορισμού και για συμμόρφωση με την κοινοτική νομοθεσία δεν είναι κάτι το καινούριο. Αυτή η πίεση σήμερα λόγω κρίσης πολλαπλασιάζεται. Γιατί πολύ απλά σήμερα, εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης, οι αστικές κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί λαμβάνουν μια σειρά από μέτρα με στόχο την αντιστάθμιση της τάσης πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους, η οποία με την κρίση βγαίνει με έντονο τρόπο στην επιφάνεια. Μέτρα που βασικό στόχο έχουν να ρίξουν την τιμή της εργατικής δύναμης, η οποία είναι η βασική παραγωγική δύναμη. Αυτό εξυπηρετεί η εφαρμοζόμενη πολιτική διεθνώs.

Ο καπιταλιστής, βέβαια, εκτός από φτηνή εργατική δύναμη χρειάζεται και φτηνές πρώτες ύλες. Στην περίπτωσή μας λοιπόν ο γαλακτοβιομήχανος χρειάζεται φτηνό γάλα και η ανάγκη του αυτή, σύμφωνα με τη μελέτη του ΟΟΣΑ, θα εξυπηρετηθεί με την άρση του «εμποδίου» των 5 ημερών στη διάρκεια ζωής του «φρέσκου» παστεριωμένου γάλακτος καθώς «η κατάργηση του ορίου των πέντε ημερών θα δώσει επαρκή χρόνο στη βιομηχανία για την εισαγωγή γάλακτος από άλλες, φθηνότερες χώρες της ΕΕ, μειώνοντας έτσι το κόστος των πρώτων υλών».
Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;

«Η εντατικοποίηση του ανταγωνισμού θα καταστήσει πολύ δύσκολο για τα τοπικά μικρά αγροκτήματα να λειτουργήσουν σύμφωνα με το ισχύον επιχειρηματικό τους μοντέλο και θα περίμενε κανείς ότι ορισμένα από αυτά θα αγοραστούν από τις μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις…». Δηλαδή, ένταση της συγκεντροποίησης και ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων παραγωγών.

τι σημαίνει πρακτικά αυτό; ότι το γάλα υψηλής παστερίωσης 5-10 ημερών θα είναι σαν να αγοράζει ο καταναλωτής γάλα ημέρας!!! Ποιον ωφελεί αυτό το μέτρο:πάντως σίγουρα όχι τη λαϊκή οικογένεια με τα αμφιβόλου προελεύσεως και ποιότητας γάλατα και σίγουρα όχι το μικρό κτηνοτρόφο, που θα τσακιστεί λόγω του ακόμη μεγαλύτερου ανταγωνισμού η τιμή πώλησης στο γάλα

Όσο για τους γαλακτοβιομήχανους, αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.

Μπορεί το γάλα να παραμένει ασφαλές, γιατί η πρόοδος στην τεχνολογία της παστερίωσης επιτρέπει την παράταση της διάρκειας του χρόνου ζωής του, αυτή όμως η παράταση αναμφισβήτητα υποβαθμίζει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του. Πρόκειται για άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση πώς η εξέλιξη της τεχνολογίας αξιοποιείται από τα μονοπώλια για αύξηση της κερδοφορίας τους, την οποία πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα, που αποδεικνύει ότι όσο ο λαός δεν κάνει κομάντο στην παραγωγή άσπρη μέρα δε θα δει.

Περισσότερα

Ουκρανική κρίση: μια υπόθεση που δεν λύνεται με το σπαθί, ούτε με το γάντι..

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια την σημερινή ουκρανική κρίση δεν σκόπευα να γράψω τίποτε στο διαδίκτυο, τηρώντας την υπόσχεσή μου προς τον αναγνώστη: εδώ, δεν αναλύω και σχολιάζω θέματα που σχετίζονται αμέσως με τα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα. Αυτή είναι «συνθήκη εντιμότητας» κατά την άποψή μου. Και η Ουκρανία εμπίπτει άμεσα και όχι απλώς έμμεσα στα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα. Άρα, δεν θα μπορούσα να εκφράσω τη γνώμη μου, σε αυτή την φάση τουλάχιστον, στο επίπεδο της πολιτικής ανάλυσης και επί του ιδιαίτερου χειρισμού της κρίσης. Πάλι όμως, το να μην γράψω κάτι για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που ασφαλώς επηρεάζει την Ελλάδα, ή ακόμη θα μπορούσε να της αλλάξει εντελώς τις προοπτικές στο πλαίσιο της δικής της κρίσης, μάλλον δεν θα ήταν σωστό!

Στις παρακάτω αράδες θα σημειώσω, λοιπόν, αυτά που θα μπορούσα με ειλικρίνεια και ευθύνη να αρθρώσω, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες χειρισμών των συγκεκριμένων παραγόντων που εμπλέκονται στη κρίση. Και αυτό το πράττω για να συμβάλω σε μια προσπάθεια να μην παρασυρθεί ο Έλληνας αναγνώστης και ενταχθεί στα «στρατόπεδα» που ήδη σχηματίζονται όπως βλέπω, παρακολουθώντας τα παλαιά και Νέα-ΜΜΕ – και για να «συμμαζευτεί» η ελληνική κυβέρνηση με τον επικίνδυνα υπερφίαλο υπουργό των εξωτερικών της. Για παράδειγμα, η επίσκεψη Βενιζέλου στην Ουκρανία ήταν απολύτως βλακώδης κίνηση – για εσωτερική κατανάλωση στην Ελλάδα – την στιγμή και υπό τις προϋποθέσεις που αυτή πραγματοποιήθηκε. Το πρόβλημα δεν ήταν με αυτά καθ’ εαυτά που είπε εκεί, αλλά με την ίδια την παρουσία του και από αυτά που θα έπρεπε, αλλά, υπό τις συνθήκες που πήγε, δεν θα μπορούσε να πει για τις αντιδημοκρατικές και προβοκατόρικες πρακτικές και συμπεριφορές της νέας ουκρανικής κυβέρνησης, που θίγουν και το ελληνικό συμφέρον. Η φιλοευρωπαϊκή αυτή κυβέρνηση είναι αλήθεια πως ενσωματώνει εξτρεμιστικά στοιχεία της ακροδεξιάς, που διακρίνονται από εχθρότητα κυρίως εναντίον της Ρωσίας. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα για την ανάπτυξη ενός «οδικού χάρτη» που θα οδηγήσει την χώρα στην ίδια τροχιά με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ.

Η σημερινή κρίση στην Ουκρανία δεν λύνεται, αγαπητέ αναγνώστη, με το σπαθί, διότι τότε θα προκληθεί πιθανότατα και βήμα-βήμα μια εκτός έλεγχου κρίση παγκόσμιας διάστασης, που θα ζημιώσει αφάνταστα την πρόοδο στην Ευρώπη, επιφέροντας δραματικές διεθνείς αναταράξεις σε γεωπολιτικό επίπεδο και προκαλώντας για έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το «σπαθί» στον πολιτικώς γόρδιο δεσμό της Ουκρανίας θα ανοίξει τις πύλες του φρενοκομείου παγκοσμίως! Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να αποκλειστεί από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές η κλιμάκωση δια των όπλων, απειλητικών στρατιωτικών ασκήσεων και κινήσεων στρατευμάτων και κάθε μορφή επιστράτευσης.

Δυστυχώς, το ζήτημα δεν θα μπορούσε να επιλυθεί επίσης με το «γάντι» (διπλωματία, οικονομία). Οι άμεσα εμπλεκόμενες πλευρές δεν ακολουθούν τη σχολή της Βιέννης, αλλά τη σχολή της Μόσχας, ασχέτως αν πρόκειται για τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, τους Πολωνούς, ή άλλους γείτονες, ή για τις αντίπαλες εσωτερικές κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις της Ουκρανίας. Εδώ, κυριαρχεί ο εξτρεμισμός στη στάση και συμπροφορά και η αντίληψη της πολιτικής με την μορφή της ισχύος και μόνον της ισχύος και της επίδειξής της, σε ένα εξοντωτικό παιχνίδι επικράτησης της μορφής: «ή εγώ, ή ο άλλος». Δεν υπάρχει βιενέζικος, διπλωματικός και οικονομικός κοσμοπολιτισμός στην περιοχή αυτή της ανατολικής Ευρώπης ως πολιτική και γενικότερα κοινωνική και διοικητική κουλτούρα. Αυτό θα πρέπει να γνωρίζει ο έλληνας για να μπορεί να κρίνει δίχως παρωπίδες – αν δεν θέλει να ενταχθεί και αυτός στον μοσχοβίτικο/σλαβικό εξτρεμισμό (νεοναζισμό ή αριστερισμό).

Αυτό είναι το μέγα ζήτημα που αγνόησαν οι επιπόλαιοι στη γερμανική κυβέρνηση «ξεσηκώνοντας» μια στην ουσία γερμανόφιλη ουκρανική αστική τάξη εναντίον μιας άλλης ρωσόφιλης με τους ολιγάρχες της Ουκρανίας να παίζουν στην κυριολεξία το ρόλο του «διπλού πράκτορα». Σημειώστε πως οι 17 πλουσιότεροι στη χώρα υπολογίζεται πως κατέχουν περιουσία ίση με το 27,24% του ΑΕΠ της, ενώ οι 200 πλουσιότεροι κατέχουν περιουσία ίση με το 43,93% του ΑΕΠ! Αυτοί οι άνθρωποι, ή εν πάση περιπτώσει οι σημαντικότεροι από αυτούς, ήταν εκείνοι που αρχικά υποστήριξαν την αμφιλεγόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η οποία αποτέλεσε την σπίθα που άναψε την φωτιά, με την σύγκρουση των κυβερνητικών με την φιλοευρωπαϊκή/φιλοδυτική αντιπολίτευση, εξαιτίας της εμφανούς επιχείρησης σημαντικού πολιτικού αποκλεισμού της. Δυο μήνες μετά την έναρξη της κρίσης ήταν οι ίδιοι οι ολιγάρχες που άλλαζαν στρατόπεδο, εγκαταλείποντας τον συνεργάτη τους Γιανουκόβιτς και αγκαλίζοντας την αντιπολίτευση!

Δεν θα δίσταζα να σημειώσω πως βασική αιτία της αποσταθεροποίησης της Ουκρανίας είναι η Διαπλοκή στη χώρα αυτή. Η απόλυτη σύνδεση των πολιτικών με τα συμφέροντα εκείνων, που, με την βοήθεια πρώην καθεστωτικών/ «κομμουνιστών» και της νομενκλατούρας, άρπαξαν στην κυριολεξία τις σημαντικές παραγωγικές μονάδες της χώρας και κυρίως αυτές με ευρωπαϊκό, ρωσικό και σε κάποιο βαθμό παγκόσμιο ενδιαφέρον: εξόρυξης μετάλλων, παραγωγής χημικών προϊόντων και διανομής της ενέργειας. Αυτοί οι ολιγάρχες είναι τα προϊόντα των απολύτως «βρώμικων» και αδιαφανών ιδιωτικοποιήσεων των βιομηχανιών και των εργοστασίων της Σοβιετικής Ουκρανίας λίγο μετά την ανεξαρτησία της το 1991. Και αυτοί είναι που συντόνιζαν τις ενέργειες της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς στο πλαίσιο μιας ισορροπίας ουσιαστικά δύο πλευρών: από τη μια ήταν η γερμανική και από την άλλη η ρωσική, η βορειοαμερικανική και η βρετανική. Σε αυτούς στρέφεται καί η σημερινή κυβέρνηση, με το άκρως αμφιλεγόμενο προφίλ, εξαιτίας της συμμετοχής σε αυτήν ακροδεξιών με έντονα εξτρεμιστικό ταπεραμέντο, για να διαμεσολαβήσουν στην ρωσική ηγεσία μετά την κατάληψη ουσιαστικά της Κριμαίας από τις ρωσικές δυνάμεις. Έτσι φτάσαμε να δούμε την Κυριακή να εκδίδεται ανακοίνωση από το γραφείο του προσωρινού Προέδρου Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ που αφορά στον διορισμό δύο γνωστών ολιγαρχών, των Σεργκέι Ταρούτα και Ιχορ Κολομόισκι, ως επιτρόπων για την ανασυγκρότηση των ανατολικών περιοχών!

Οι ολιγάρχες αυτοί προκάλεσαν μια τεράστια οικονομική φούσκα στη χώρα τους και μια ανεξέλεγκτη πλέον οικονομική κρίση που δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς μεγάλη και συντονισμένη εξωτερική βοήθεια. Η γερμανική κυβέρνηση, ή κάποια οικονομικά συμφέροντα που επηρεάζουν την γερμανική κυβέρνηση για την ακρίβεια, θεώρησαν πως θα μπορούσαν να βασιστούν σε αυτούς για να περάσουμε με μικρές σχετικά τριβές και δίχως ακραία αντίδραση της ρωσικής πλευράς σε μια πολιτική αλλαγή που θα ενέτασσε πλήρως την Ουκρανία στην τροχιά της ΕΕ, μέσω της ιδέας και πρακτικής της λεγόμενης «Ανατολικής Συνεργασίας». Εκεί, η γερμανική κυβέρνηση αδειάζει ουσιαστικά τον Γιανουκόβιτς, δηλώνοντας δια της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών πως δεν πρόκειται να δεχτεί καμία παρέμβαση από τη Ρωσία σε καμία διμερή συμφωνία με την Ουκρανία. Και έτσι ο γεφυροποιός Γιανουκόβιτς γεμίζεται μαζί με την γέφυρα στην οποία προσπαθούσε να ισορροπήσει μεταξύ ΕΕ-Ρωσίας! Έτσι, ενώ η Μολδαβία και η Γεωργία υπέγραψαν την έναρξη της διαδικασίας για μία συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ τους προσεχείς μήνες η προηγούμενη ουκρανική κυβέρνηση εξοβελίστηκε και η αντίστροφη μέτρηση για τον Γιανουκόβιτς ξεκίνησε.

Στην πραγματικότητα ήταν οι ολιγάρχες που πίεζαν για μια συμφωνία με την ΕΕ στο πλαίσιο μεταρρυθμίσεων α λα Πολωνία, δίχως να θιγούν ωστόσο οι ίδιοι από αυτές, αλλά μόλις κατάλαβαν πως στο παζάρι με την γερμανική πλευρά ήταν το ανίσχυρο μέρος, έκαναν πίσω επιλέγοντας την κρίση και υποστηρίζοντας πλέον την αντιπολίτευση, ώστε υπό ισχυρότερη εσωτερική θέση να διαπραγματευτούν αύριο σε μια καλύτερη βάση. Μοιάζει ίσως παράδοξο αυτό, αλλά δεν είναι, αν λάβεις υπόψιν την εξτρεμιστική κουλτούρα που ανέφερα προηγουμένως. Θέλανε οι ίδιοι να διαπραγματευτούν με την ΕΕ και αυτό θα μπορούσε να γίνει καλύτερα, όπως έκριναν, μόνον σε ένα περιβάλλον κατάρρευσης και απειλής από τους Ρώσους. Και ο Πούτιν έπαιξε το παιχνίδι τους! Βλέπετε, τα οφέλη από μια ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν αρκετά για να καλύψουν τις ζημίες από την αλλαγή του καθεστώτος των οικονομικών ανταλλαγών αυτής της κάστας κυρίως σε σχέση με την Ρωσία. Ήθελαν και άλλα, επιθυμούσαν το δημοσιονομικό κόστος προσαρμογής να το καλύψει εξολοκλήρου η ΕΕ, για να έχει έννοια η απομάκρυνση από την ρωσική σφαίρα επιρροής.

Από την άλλη η ΕΕ, παραγνωρίζοντας την γεωοικονομική και γεωπολιτική ιδιαιτερότητα της Ουκρανίας, επιχείρησε να την συμπεριλάβει στην «Ανατολική Συνεργασία» ως κοινωνία έξι χωρών-εταίρων, που θα εντάσσονταν σε ένα γενικό πρόγραμμα προσαρμογής (μεταρρυθμίσεων), που ήταν αδύνατον να επιτύχει δίχως την συμφωνία και βοήθεια της Μόσχας σε ό, τι αφορά στην Ουκρανία και το οποίο δεν διασφάλιζε την κεφαλαιουχική ενίσχυση των ολιγαρχών και κυρίως την διατήρηση της Διαπλοκής. Εδώ υπήρξε «προδοσία» από την μεριά του Γιανουκόβιτς που άρχισε μυστικές συνομιλίες – ερήμην των φίλων του ολιγαρχών – με παράγοντες της ΕΕ για να τα βρει μαζί τους και να αντιμετωπιστεί η Ουκρανία από την ΕΕ ως ιδιαίτερα ευαίσθητη περίπτωση με το άνοιγμα της κάνουλας έμμεσων και άμεσων επιδοτήσεων και έκτακτης σημαντικής οικονομικής βοήθειας από θεσμούς της ΕΕ, παράλληλα με την διατήρηση «αδελφικών» σχέσεων με την Μόσχα. Αν συνέβαινε αυτό οι ουκρανοί ολιγάρχες θα βρίσκονταν στο περιθώριο, αδύναμοι πολιτικά. Αυτό σήμανε και το τέλος του Γιανουκόβιτς, με ένα τουλάχιστον μέρος εκ των ολιγαρχών (πχ. Αχμέτοφ, Ποροσένκο ακόμη και ο Πίντσουκ) να τάσσεται υπέρ της αντιπολίτευσης, με ένα παρτιζάνικο μάλιστα τρόπο.

Από την άλλη η ΕΕ δεν συμφωνούσε τα χρήματα να διανέμονται απευθείας από την κυβέρνηση της Ουκρανίας, αλλά από άλλους ανεξάρτητους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, ώστε να αντλήσουν από εκεί κεφάλαια οι ολιγάρχες με ευρωπαϊκό έλεγχο – και όχι απευθείας από το κρατικό ταμείο – για τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό των πεπαλαιωμένων εγκαταστάσεων τους που είχαν/έχουν παραμείνει στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων στην σοβιετική εποχή. Αυτό μπορεί να μην άρεσε στην αρχή στους ολιγάρχες, αλλά όταν κλήθηκαν να ζυγίσουν τις επιπτώσεις από μια οικονομική κατάρρευση εξαιτίας της επενδυτικής αποχής της ΕΕ και των ΗΠΑ – πόσο μάλλον εάν υπήρχαν κυρώσεις που θα τους απομάκρυναν από την ευρωπαϊκή αγορά και θα απαξίωναν τα κεφάλαια τους – στράφηκαν υπέρ των γερμανόφιλων της αντιπολίτευσης, συμμαχώντας μάλιστα με εξτρεμιστικά στοιχεία της δεξιάς.

Ο Πούτιν τότε, εφήρμοσε το σχέδιο κατάληψης της Κριμαίας, που ήταν σε γνώση της αμερικανικής τουλάχιστον πλευράς και έπαιξε ένα εκφοβιστικό «θέατρο», που μάλλον σε αυτή τη φάση δεν ανησύχησε ιδιαίτερα κανέναν διεθνή παράγοντα. Όλα ήταν υπό έλεγχο, αλλά όταν διαδραματίζονται συγκρουσιακές καταστάσεις σε αυτή την περιοχή του κόσμου, όλα θα μπορούσαν να τιναχτούν στον αέρα από μια άστοχη κίνηση, μια προβοκάτσια ακόμη και από έναν απλό στρατιώτη! Κανείς στρατηγός ή πολιτικός δεν μπορεί να ισχυριστεί πως όσα μοιάζει να βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, θα παραμείνουν έτσι και την επόμενη στιγμή, εκεί. Αρκεί εδώ να υπάρξει απόλυτη συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και της ρωσικής κυβέρνησης, ώστε να μην υπάρξει κλιμάκωση και να πειστούν οι ακροδεξιοί του ουκρανικού συστήματος, που παρά την σχετική τους μεγέθυνση την τελευταία περίοδο είναι μειοψηφία παντού, πως δεν έχουν συμμάχους.

Νομίζω πως αυτό είναι το πνεύμα αυτή τη στιγμή στην γερμανική καγκελαρία, η οποία αντιλαμβάνεται την δύσκολη θέση της: εμφανίζεται να πυροδότησε μια φιλοευρωπαϊκή εξέγερση στην Ουκρανία, τον έλεγχο, της οποίας δεν θα μπορούσε να αποκτήσει. Ξαφνικά η Γερμανία βρίσκεται στο περιθώριο και η υπόθεση αντιμετωπίζεται στο πλαίσιο των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας. Πράγμα φυσιολογικό και καθόλου παράδοξο για τους μελετητές των ευρασιατικών υποθέσεων. Από αυτή την υπόθεση νικητές αναδεικνύονται Ρώσοι και ΗΠΑ και ηττημένη συγκυριακά η ΕΕ – η οποία καλώς αντιλαμβάνεται πως δεν θα υπάρξει ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χωρίς την ενσωμάτωση της Ουκρανίας, αλλά δυστυχώς δεν έχει κατάλληλους μηχανισμούς και τον τρόπο για να το πράξει! Η Ουκρανία είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, από όλες τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης (δεν είναι Βαλτική, για παράδειγμα) και δεν θα μπορούσε ποτέ να ενσωματωθεί στην ΕΕ, χωρίς μια συμφωνία της ΕΕ με την Ρωσία. Αυτό ζητά ο Πούτιν με τον γνωστό εξτρεμιστικό τρόπο των πολιτικών της Μόσχας και κανείς δεν θα μπορούσε να τον αγνοήσει.

Η κρίση στην Ουκρανία δεν λύνεται δυστυχώς ούτε με το «γάντι» (: οικονομία, διπλωματία), αλλά με την στενότερη πολιτική συνεργασία της ΕΕ με την Ρωσία. Όσο αυτό δεν συμβαίνει ο διευθυντικός ρόλος των ΗΠΑ θα εμφανίζεται να είναι αναγκαίος και καθοριστικός για την ειρήνη στην Ευρώπη. Για άλλη μια φορά γίνεται εμφανής η προβληματική διακυβερνητική δομή του μοντέλου της ΕΕ. Η σημερινή συντακτική συγκρότηση και λειτουργία της ΕΕ, μόνον κρίσεις μπορεί να προκαλεί, τις οποίες δεν μπορεί να επιλύσει. Πρόβλημα είναι η ΕΕ τελικά, που αν δεν το επιλύσουν οι λαοί της θα το «επιλύσουν» ΗΠΑ και Ρωσία – και αυτό δεν θα ήταν καλό για τους ευρωπαίους και τον ευρωπαϊσμό. Η ΕΕ πρέπει να αυτοκαταργηθεί με δημοκρατικές διαδικασίες για να μεταβληθεί σε αποκεντρωμένη Ομοσπονδία στη βάση ενός φιλελεύθερα σοσιαλιστικού σχεδίου. Μόνον μια αυθεντικά Σοσιαλδημοκρατική Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την σύγχρονη μορφή προκλήσεων στην περιφέρειά της και την ενσωμάτωση ευρωπαϊκών χωρών, στις οποίες η πλειονότητα των κατοίκων τους θεωρεί πως είναι κομμάτι της ευρωπαϊκής ιστορίας και ταυτότητας.

Αυτή είναι η αλήθεια που δείχνει τις ευκαιρίες και τις απειλές στο άμεσο μέλλον για όλους μας, τους ευρωπαίους. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς που να αντέχει το οικονομικό κόστος και κανείς για να εφαρμόσει βιενέζικη διπλωματία σε μια περιοχή «μοσχοβίτικου/σλάβικου» εξτρεμισμού (Ουκρανία), κάποτε τοπικιστικού, μετά ρωσικού-αυτοκρατορικού, μετά σταλινικού, μετά ναζιστικού, μετά πάλι σταλινικού και σήμερα ενός παράδοξου έως σχιζοφρενούς φιλοευρωπαϊσμού με ακροδεξιό αντι-ρωσικό χαρακτήρα!

Μην επιχειρείς, φίλε αναγνώστη, να ενταχθείς σε κάποιο «στρατόπεδο» σε αυτή την κρίση. Δεν θα βγάλεις άκρη αν προηγουμένως δεν τυφλωθείς! Η ιστορία της περιοχής – και κυρίως ο μύθος της – δικαιώνει όλους και κανέναν, από τους εσωτερικούς πολιτικούς παράγοντες που εμπλέκονται στην κρίση. Εξαρτάται από πού (πότε) ξεκινάς και σε τί εστιάζεις. Ακόμη και το σχετικά μεγάλο μέρος της αντι-ρωσικής δεξιάς και κυρίως η νεοναζιστική μορφή της έχουν εξήγηση, αν απομονώσεις την ιστορία στη συμπεριφορά του Στάλιν στην περιοχή – σε αντίθεση με εκείνη του Λένιν, που είχε οδηγήσει σημαντικό μέρος του αγροτικού πληθυσμού να στηρίξει την επανάστασή του εναντίον των γαιοκτημόνων της περιοχής.

Έτσι όμως δεν μπορείς να κάνεις πολιτική ανάλυση. Η ιστορία είναι «μαγική»! Μέσω αυτής θα μπορούσες να δικαιολογήσεις τα πάντα και τους πάντες και να κατηγορήσεις όποιον «επιθυμεί» η ιδιοτέλειά σου, το δόγμα σου, ή ο «υποδεικνύει» ο ρατσιστικός σου ή ιστορικός σου μύθος! Άρα, με την επίκληση της ιστορίας είναι επικίνδυνο να κάνεις πολιτική και ανάλυση για αρθρώσεις απροκατάληπτη κρίση. Και αν αυτό το τολμήσεις στην σημερινή ουκρανική κρίση θα διαπιστώσεις το αδιέξοδο. Η κρίση αυτή δεν λύνεται ούτε με το σπαθί, ούτε με το γάντι, αλλά με την σύγκλυση ΕΕ-Ρωσίας και την εποικοδομητική βοήθεια από την διοίκηση Ομπάμα, ώστε να περιθωριοποιηθούν οι ουκρανοί ολιγάρχες και οι εξτρεμιστές της ακροδεξιάς. Αν καταλάβουν πως οι ΗΠΑ δεν τους στηρίζουν και οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν τους αποδέχονται, θα δείξουν μετριοπάθεια.

Περισσότερα

Η σιωνιστική αποστολή του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΤι δουλειά έχει ο Σαμαράς στις ΗΠΑ; Απλή εθιμοτυπική επίσκεψη αρχηγού κράτους στην υπερδύναμη; Ή κάτι πολύ περισσότερο και πολύ χειρότερο; Ήδη ο φερόμενος ως Έλλην πρωθυπουργός κλείνει σχεδόν εβδομάδα παραμονής στις ΗΠΑ με συναντήσεις και επαφές που δίνουν την ταυτότητα και τον λόγο της επίσκεψής του. Ο Σαμαράς γνωρίζει ότι τα ψωμιά του στην Ελλάδα είναι λίγα. Το κόμμα του, όχι η ΝΔ, αλλά αυτό που έχει δημιουργηθεί από τους δυο εταίρους της συγκυβέρνησης μαζί με την ομάδα Βενιζέλου, πνέει τα λοίσθια.

Δεν είναι μόνο η κοινωνική οργή που σαν τσουνάμι απειλεί να σαρώσει το καθεστώς και τους εντολοδόχους των δανειστών. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι πλέον η ανάγκη επιστροφής σε εθνικό νόμισμα και μονομερούς διαγραφής του χρέους έχει κατακτήσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, χωρίς η συμμορία του ευρώ να είναι σε θέση να κάνει το οτιδήποτε. Γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι αδύνατο να συνεχιστεί αυτή η πορεία καταστροφής της χώρας και ξεπουλήματος σε συνθήκες τυπικών ελευθεριών. Γνωρίζει πολύ καλά ότι όσο υπάρχει έστω και η τυπική ελευθερία του λόγου, η τυπική ελευθερία της οργάνωσης, της συνάθροισης και της κινητοποίησης, δεν μπορεί να αναχαιτιστεί η μετατροπή της ογκούμενης κοινωνικής οργής σε παλλαϊκό ρεύμα ανατροπής του καθεστώτος.

Ποινικοποίηση της πολιτικής ζύμωσης

Κι έτσι η κυβέρνησή του έστησε την παράσταση σύλληψης της ΧΑ, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί για άλλοθι ποινικοποίησης της ελεύθερης πολιτικής ζύμωσης, ταυτίζοντας την εγκληματική δράση των νεοναζί με την «ακραία αντιπολίτευση» που ζητά την έξοδο από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Μας το είπε ο ίδιος ο κ. Σαμαράς.

Περισσότερα