Μάθημα δημοσιογραφίας από την Ιρλανδία για όλους τους επώνυμους Έλληνες δημοσιογράφους

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Ο Ιρλανδός δημοσιογράφος Vincent Browne, πολύ γνωστός στη χώρα του, φέρνει σε αδιέξοδο τον εκπρόσωπο της ΕΚΤ στην τρόικα, Klaus Masuch, μιλώντας την γλώσσα της αλήθειας. (http://www.videoman.gr/25839).

Ο Klaus Masuch ήταν μέλος της τρόικας και στην Ελλάδα μέχρι πρόσφατα. Φαντάζεστε να κάνει τέτοιες ερωτήσεις οι Χατζηνικολάου, Παπαδάκης κι όλοι οι άλλοι δήθεν αδέκαστοι επώνυμοι δημοσιογράφοι της χώρας μας; Με τι κότσια, με τι ανάστημα;

Περισσότερα

Δημιουργία, ξανά!: Άγνωστη Σχέση – Γνωστή Μέθοδος

Δημιουργία ΞανάΑφού όλες οι γελοίες ιστορίες που επινόησε το σύστημα για να πλήξει τη “Δημιουργία, ξανά!” χτυπώντας τον ιδρυτή της έπεσαν στο κενό, νέο κύμα λάσπης επιστρατεύεται, εν όψει εκλογών, από τους παραγωγούς σκουπιδιών των ΜΜΕ, που αυτοχαρακτηρίζονται δημοσιογράφοι.

“Η άγνωστη σχέση Τζήμερου – Γριβέα” τιτλοφορείται λιβελογράφημα που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, με μονταρισμένα δίπλα – δίπλα τα πρόσωπα των δύο “σχετιζομένων”.

Καθόλου άγνωστη δεν είναι αυτή η σχέση, σε όσους εργάζονται στον χώρο της επικοινωνίας. Ο Θάνος Τζήμερος, μέσω της εταιρείας του είχε την ευθύνη της επικοινωνίας πολλών δραστηριοτήτων των εταιρειών του Ομίλου C&C International (διεθνή συνέδρια, αλυσίδα ξενοδοχείων, ταξιδιωτικές υπηρεσίες, διοργάνωση εταιρικών δραστηριοτήτων, πολιτική επικοινωνία, επιστημονικές εκδόσεις).

Καθόλου άγνωστη δεν είναι και η διάρκειά της: 2002-2005, πολλά χρόνια πριν ο Γριβέας εμπλακεί στα θέματα για τα οποία κατηγορείται, “λεπτομέρεια” την οποία ο… αντικειμενικός δημοσιογράφος δεν θεώρησε σκόπιμο να αναφέρει.

Με την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε σε όλα τα παπαγαλάκια του συστήματος μερικές θέσεις μας:

– Η “Δημιουργία, ξανά!” θεωρεί ότι η κατευθυνόμενη “δημοσιογραφία” με σημαντικό αριθμό δημοσιογράφων στο κρυφό μισθολόγιο πολιτικών και επιχειρηματιών είναι εξίσου υπεύθυνη με την πολιτική για την κατάντια της χώρας. Αυτή τη γνωστή άγνωστη σχέση καλό θα ήταν να την διερευνήσει κάποιος από όσους δεν συμμετείχαν. Ή μήπως εμποδίζεται από την συντεχνιακή αλληλεγγύη;

– Δημοσιογραφία και κομματική ιδιότητα είναι ασύμβατες έννοιες. Δεν μπορείς να υπηρετείς ταυτόχρονα και την αντικειμενική ενημέρωση και την προπαγάνδα.

– Στους φόρους υπέρ τρίτων, που θα καταργηθούν όλοι, όταν η “Δημιουργία, ξανά!” αναλάβει το χτίσιμο μιας σύγχρονης, αξιοπρεπούς και παραγωγικής Ελλάδας, περιλαμβάνεται και το αγγελιόσημο. Τις ασφαλιστικές εισφορές των δημοσιογράφων δεν θα τις πληρώνει ο άνεργος που αγοράζει γάλα για τα παιδιά του, αλλά οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και οι εργοδότες τους, όπως ισχύει με όλους τους εργαζόμενους. “Ευγενή” ταμεία με τα λεφτά των άλλων, τέλος.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν πρόκειται να πτοηθούμε από τους κωμικούς λεονταρισμούς ενός συστήματος που καταρρέει. Μπορείτε να συνεχίσετε.

Περισσότερα

Αυτοί θα με ξανακάνουν δημοσιογράφο!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑν συνεχιστεί αυτή η φασιστικού χαρακτήρα επίθεση εναντίον των δημοσιογράφων στην Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος να ξαναγίνω δημοσιογράφος!

Αποφάσισα πριν από οχτώ χρόνια να εγκαταλείψω για πάντα την δημοσιογραφία, για να λυτρωθώ από το «μίασμα». Αυτό που βλάπτει την συνείδηση του ατόμου, καθιστώντας τον πολίτη στοιχείο μιας ετεροπροσδιορισμένης μάζας. Παγκοσμίως η δημοσιογραφία αποτελεί μια οργανωμένη μορφή ετεροπροσδιορισμού: μαθαίνει, διαπαιδαγωγεί τον πολίτη να ορίζει την ταυτότητά του με βάση τον Άλλον. Σύμφωνα με πρότυπα, με τα οποία οφείλει κανείς να ταυτιστεί για να «Είναι», και κυρίως με πρότυπα τα οποία οφείλει να «καταδικάσει» (να αποστρέφεται) για να υπάρξει ως κοινωνικά αποδεκτό «Είμαι».

Την συγκυριακή ταυτότητα αναφοράς του κάθε πολίτη δομούν τα ΜΜΕ με γενικό μηχανισμό άρθρωσης του μηνύματος, που προσδιορίζει το «Είμαι» ως δυναμικό στοιχείο του σαφώς ετεροπροδιοριζόμενου «Υπάρχω», την δημοσιογραφία. Στην Ελλάδα το κακό υπήρξε μεγαλύτερο από αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά την απορρύθμιση του τέλους της δεκαετίας του 1980, υπήρξε η ίδια καθολικά ετεροπροσδιοριζόμενη στη βάση του προτύπου του CNN και των πλέον λαϊκιστικών εκδοχών άρθρωσης τηλεπολιτικών. Σημειώστε πως οι τηλεπολιτικές, ως δομή άρθρωσης της δημοσιογραφικής αφήγησης, κυριάρχησαν και κυριαρχούν και στον Τύπο, πέραν το ραδιοτηλεοπτικών Μέσων.

Έτσι μια επαρχιωτικά και λάγνα ετεροπροσδιοριζόμενη δημοσιογραφία στην Ελλάδα, δόμησε μια ετεροπροσδιοριζόμενη ελληνική κοινή γνώμη, και αυτή μια ετεροπροσδιοριζόμενη κοινωνία και πολιτική, ενώ ο τελευταίος συνδυασμός μια απολύτως ετεροπροσδιοριζόμενη χώρα, η οποία αναπαρήγαγε ένα σαφώς ετεροπροσδιορισμένο «Είμαι», δηλαδή ένα χυδαία ετεροπροσδιορισμένο Εθνικό Συμφέρον. Τα ίδια συνέβησαν και συμβαίνουν σε κομματικό επίπεδο, με φορέα πάλι την δημοσιογραφία. Το κάθε κόμμα για να υπάρξει στο πολιτικό στερέωμα φρόντισε και φροντίζει να «Είναι», δηλαδή να εμφανίζεται πως είναι, η διαλεκτική αντίθεση κάποιου άλλου. Και αυτό είναι φυσιολογικό για τα κόμματα που δεν πολιτεύονται στη βάση κάποιας ιδεολογίας, αλλά απολύτως παράταιρο και διαστροφικό για τα υπόλοιπα. Είναι φυσιολογικό για τα ακροδεξιά κόμματα και για τα λεγόμενα κεντροδεξιά, μα καθόλου φυσιολογικό, με την πολιτική έννοια της δόμησης ταυτότητας, για τα κεντροαριστερά και αριστερά. Ας μην καταναλώσω χώρο και χρόνο με σημερινά, ανατριχιαστικά παραδείγματα, μια και δεν είναι το θέμα μου αυτό. Στοχάσου για δύο λεπτά αναγνώστη επ’ αυτού και θα καταλάβεις πολύ καλά τι έχω στο μυαλό μου!

Η μεγάλη και πολύχρονη πλέον κρίση που διέρχεται η Ελλάδα αυτή την περίοδο είναι βασικά και ουσιαστικά κρίση της μορφής ετεροπροσδιορισμού της. Ή, με άλλα λόγια, κρίση του ετεροπροσδιορισμού του εθνικού και κοινωνικού συμφέροντος. Η γραφή μου αποτέλεσε μορφή αυτοπροσδιορισμού, ένα κάλεσμα για αυτοπροσδιορισμό. Ως δημοσιογράφος δεν θα μπορούσα να το πράξω σε καμία περίπτωση, εντός του σημερινού καθεστώτος λειτουργίας των ΜΜΕ και του πολιτικού συστήματος. Ευτυχείς είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν αναπτύξει αντικειμενικά μια άλλη επαγγελματική πιθανότητα. Αυτό αποτελεί συνθήκη ελευθερίας και χειραφέτησης για το άτομο-δημοσιογράφο. Είναι θαυμάσιο, για να μην πω ζωτικό, για τον δημοσιογράφο να μπορεί κάποια στιγμή να στέλνει στο διάβολο το «μίασμα»! Την κοινωνική ύβρι, με την μορφή της καλλιέργειας του ετεροπροσδιορισμού μέσω της δημοσιογραφικής του δραστηριότητας.

Πολύ «διασκεδάζω» μάλιστα με όσους μαρξιστές δημοσιογράφους εγκλωβίζονται στον ετεροπροσδιορισμό, ενώ νομίζουν πως υπερασπίζονται την κοινωνική χειραφέτηση ή την λαϊκή εξουσία! Χαμπάρι δεν πήραν από τον πυρήνα της διανόησης του Μαρξ! Ολόκληρη η ζωή και το έργο αυτού το ανθρώπου υπήρξε μια επιχείρηση δόμησης μιας Ολοκληρωμένης Αφήγησης Αυτοπροσδιορισμού. Εγώ, που θα δίσταζα να ορίσω τον εαυτό μου ως μαρξιστή, χρωστάω στον Μαρξ κάτι που κανείς άλλος φιλόσοφος ή διανοητής δεν μπόρεσε να μου προσφέρει: την αίσθηση του αυτοπροσδιορισμού, ως κοινωνική ανάγκη ευημερίας και προόδου της ανθρωπότητας, καθώς και ολοκλήρωσης του κοινωνικού ατόμου. Αυτή είναι η ουσία της διαλεκτικής του Μαρξ που «έπιασαν» λίγοι δυστυχώς μεταγενέστεροι μελετητές του, όπως για παράδειγμα ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ή ακόμη κάποιοι μυστήριοι «τρίτοι» όπως ο Μισέλ Φουκώ.

Κοιτάξτε, ο δημοσιογράφος για να προσφέρει στον αυτοπροσδιορισμό της κοινωνίας, πράγμα που αποτελεί όρο δημοκρατικής εξέλιξης και ευημερίας, θα πρέπει πρώτα να βιώσει τον προσωπικό του αυτοπροσδιορισμό, πολεμώντας κάθε μορφή ετεροπροσδιορισμού (: Είμαι αυτό που δεν είμαι). Πρέπει με μια κουβέντα να γίνει στοιχείο ενός χώρου μυθικής και ταυτόχρονα πραγματικής διεκδίκησης του χώρου στον οποίον αναφέρεται (συγκεκριμένη κοινωνία). Την μορφή αυτή διαμόρφωσης συνείδησης ο Μισέλ Φουκώ ονόμασε «ετεροτοπολογία». Τί σημαίνει αυτό, όπως θαυμάσια το περιέγραψε ο ίδιος: « Υπάρχουν… τόποι που έχουν σχεδιαστεί εντός του θεσμού ακόμη και της ίδιας της κοινωνίας, και οι οποίοι αποτελούν κάποιο είδος αντι-θέσεων, είδος ουτοπιών που έχουν γίνει πράξη, εντός των οποίων οι πραγματικές θέσεις, όλες οι υπόλοιπες πραγματικές θέσεις που μπορεί κανείς να βρει στο εσωτερικό μιας κουλτούρας αντιπροσωπεύονται ταυτόχρονα, αμφισβητούνται και ανατρέπονται. Υπάρχουν είδη τόπων που βρίσκονται έξω από όλους τους τόπους, ακόμη και αν δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί η τοποθεσία τους. Επειδή οι τόποι αυτοί είναι τελείως διαφορετικοί από όλες τις άλλες θέσεις τις οποίες αντανακλούν και στις οποίες αναφέρονται, θα τους αποκαλώ, σε αντίθεση με τις ουτοπίες, ετεροτοπίες. Πιστεύω ότι μεταξύ των ουτοπιών και των υπολοίπων εντελώς διαφορετικών θέσεων, αυτών των ετεροτοπιών, υπάρχει προφανώς ένα είδος μεικτής, ενδιάμεσης εμπειρίας, ένα είδος καθρέφτη».

Ο δημοσιογράφος αντί να αναδεικνύει τις ετεροτοπίες, τί πράττει; Μέσω του ετεροπροσδιορισμού αναπαράγει τις ουτοπίες, ασχέτως αν αυτές αποτελούν τόπους «κοινής λογικής» που αναπαράγουν ένα καθεστώς ηγεμονίας, ή ουτοπίες που ετεροπροσδιορίζονται εμφανιζόμενες ως διαλεκτική του αντίθεση. Ο δημοσιογράφος για να υπηρετήσει τον αυτοπροσδιορισμό μιας κοινωνίας πρέπει να βιώσει την «ετεροτοπία του», να σταθεί μπροστά στο είδωλό του στον «καθρέφτη» και να αισθανθεί την κοινωνική του θέση, ως τον τόπο που απουσιάζει από την επαγγελματική του συνείδηση, ως μη εκπεφρασμένη ελευθερία, με την έννοια πως θα μπορούσε δίχως φόβο και πάθος να πει/δείξει αυτά που δεν αντέχουν να ακούσουν και δουν όσοι συνθέτουν τις επιμέρους ουτοπίες.

Ας αφήσω ωστόσο τον Μισέλ Φουκώ να συνεχίσει επ’ αυτού: « Άλλωστε ο καθρέφτης αποτελεί μία ουτοπία, αφού είναι ένας τόπος χωρίς τόπο. Στον καθρέφτη βλέπω τον εαυτό μου εκεί όπου δεν βρίσκομαι, σε έναν χώρο μη πραγματικό που ανοίγεται με εικονικό τρόπο κάτω από την επιφάνεια. Βρίσκομαι εκεί, σε μέρος όπου δεν βρίσκομαι, ένα είδος σκιάς που μου δίνει τη δυνατότητα να βλέπω τον εαυτό μου, που μου επιτρέπει να βλέπω τον εαυτό μου εκεί απ’ όπου απουσιάζω – αυτή είναι η ουτοπία του καθρέφτη. Αλλά είναι εξίσου μια ετεροτοπία, στο βαθμό όπου ο καθρέφτης υπάρχει στην πραγματικότητα και παρουσιάζει μια αντανάκλαση της θέσης στην οποία βρίσκομαι. Χάρη στον καθρέφτη ανακαλύπτω την απουσία μου από το μέρος όπου βρίσκομαι καθώς βλέπω εκεί τον εαυτό μου. Ξεκινώντας από αυτό το βλέμμα, το οποίο με κάποιον τρόπο στρέφεται προς εμένα, από το βάθος αυτού του εικονικού χώρου στην άλλη πλευρά του γυαλιού, επιστρέφω στον εαυτό μου και ξαναρχίζω να στρέφω το βλέμμα μου σε μένα και να τοποθετώ τον εαυτό μου στο σημείο όπου βρίσκομαι. Ο καθρέφτης λειτουργεί σαν μια ετεροτοπία υπό την έννοια ότι καθιστά το μέρος όπου βρίσκομαι τη στιγμή που κοιτάζομαι στο τζάμι ταυτόχρονα απολύτως πραγματικό, συνδεδεμένο με όλο το χώρο που το περιβάλλει, και απολύτως μη πραγματικό, καθώς προκειμένου να γίνει αντιληπτό (το μέρος) είναι υποχρεωμένο να περάσει μέσα από αυτό το εικονικό σημείο που βρίσκεται εκεί».

Να, τί θα μπορούσε να πράξει ο δημοσιογράφος καί στην Ελλάδα, ή καλύτερα πρωτίστως σε αυτήν για να βγει έξω από το μαύρο πέπλο με το οποίο τον σκέπασε ένα καθεστώς που καταρρέει μέσα στον πανικό του, που προκαλείται από το πολιτικοοικονομικό αδιέξοδο που το ίδιο επέφερε με πράξεις και παραλήψεις, διαχειριζόμενο στη συνέχεια της πελατειακής του ουτοπίας, την ουτοπία που προκάλεσε ο μηχανισμός διάσωσης της τρόικας!

Βιώνοντας την ετεροτοπία (του) ο δημοσιογράφος θα μπορούσε να συνειδητοποιήσει το ουσιαστικό πολιτικό δράμα του και να αναστηθεί πολεμώντας τον ετεροπροσδιορισμό, κάθε μορφή ετεροπροσδιορισμού για τον ίδιο και την ελληνική κοινωνία. Αυτό, φίλε αναγνώστη, θα αποτελούσε μια επανάσταση στην πολιτική διάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Την απαρχή μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στη χώρα. Το ξεμπλοκάρισμα από τις χρεοκοπημένες ουτοπίες, και ιδιαίτερα από αυτές που προφασίζονται απόλυτο ρεαλισμό, δίχως οι εκφραστές τους να ομολογούν ή να αντιλαμβάνονται πως αυτό (αυτές) αποτελούν τον απόλυτο συντηρητισμό και σαφή κοινωνικοπολιτική οπισθοδρόμηση.

Μην είστε τόσο ηλίθιοι πρώην συνάδελφοι! Αν είχατε ψυχραιμία και βλέπατε με προσοχή στον «καθρέφτη», θα παρατηρούσατε μια κοινωνία που επιθυμεί να δραπετέψει από την καθεστωτική ουτοπία, δίχως να είναι ωστόσο διατεθειμένη (ή έτοιμη) να ακολουθήσει κάποιαν άλλη, που συνδέεται με τις «μεγάλες θεωρίες» της ανθρωπότητας. Αν κοιτάξεις στο «καθρέφτη», αγνοώντας το ετεροπροσδιορισμένο «τομάρι» σου, θα δεις πολλούς Έλληνες να διαμορφώνουν σήμερα μιας ταυτότητα μεταξύ ετεροπροσδιορισμού και αυτοπροσδιορισμού. Ένα «Είμαι» που σίγουρα προβληματοποιεί σήμερα διαφορετικά σε σχέση με το χθες το «Υπάρχω». Ίσως δεις πολλούς να διαμορφώνουν ένα διαφορετικό μοντέλο (υποκειμενικό και αναπροσδιοριζόμενο) στην αντίληψη του κόσμου και της ζωής τους. Θα παρατηρήσεις μυστήρια πράγματα: να γίνονται ασήμαντα τα μέχρι χθες σημαντικά, να είναι έτοιμοι να πράξουν αυτά που δεν τολμούσαν μέχρι χθες, να ξεπερνούν παλιές μορφές φοβίας και άγχους, να μην ενδιαφέρονται να ικανοποιήσουν την γνώμη του Άλλου για τον Εαυτό τους, να επιχειρούν να επικοινωνήσουν ξανά με την καρδία και τις αισθήσεις τους, αποκρινόμενοι από τις καταναλωτικές ψευδαισθήσεις τους!

Κραυγάζει δίχως να ακούγεται η προοδευτική ελληνική κοινωνία: επιτέλους, ας απαλλαγούμε από τον ετεροπροσδιορισμό! Δημοσιογράφε, δεν ακούς; Μόνον την αντήχηση από την δική σου φωνή ακούς; Βγες από το μαύρο πέπλο που σε σκεπάζει, αλλά μην σπάσεις τον «καθρέφτη», όπως επιχειρείς μετά το πραξικοπηματικό θάψιμο της ΕΡΤ. Όχι, ο «καθρέφτης», όπως τον απέδωσα πιο πάνω, είναι απαραίτητος, είναι πολύτιμος, είναι σχεδόν τα πάντα. Το πιο χρήσιμο εργαλείο για τον δημοσιογράφο σήμερα στην Ελλάδα. Εμπρός λοιπόν, για μια άλλη, εναλλακτική δημοσιογραφία στην Χώρα, που θα βασίζεται στον αυτοπροσδιορισμό! Αν γίνει έτσι, τότε να δεις πώς ξεπερνιέται δημιουργικά και με κοινωνικοπολιτική ωριμότητα και προοδευτισμό (η λέξη δεν είναι κακή, κακοί και άθλιοι είναι όσοι την κατέστησαν με την πολιτική και την πολιτεία τους συνώνυμο του μιάσματος) η πολυδιάστατη κρίση που μαστίζει την χώρα μας!

Περισσότερα

Περί αιφνίδιας θανάτωσης της ΕΡΤ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑυτό το κακόγουστο αστείο, είναι η τελευταία φάρσα μιας κυβέρνησης, της οποίας έφτασε η ώρα!

Η δημοκρατία έχει τα όριά της, αλλά «ευτυχώς» ο αυταρχισμός δεν έχει αυτό το μειονέκτημα!

Έφτασε η ώρα της Συγκυβέρνησης, επειδή ακριβώς θέλει να βαδίσει μπροστά η δεξιά στην Ελλάδα, απαλλαγμένη από τα όρια της δημοκρατίας και τα κεντροαριστερά βαρίδιά της. Ασφυκτιά πλέον η δεξιά και επιθυμεί να κινηθεί εκτός δημοκρατικών ορίων για να πάψει να πολιτεύεται με μειονεκτήματα και να νοιώθει καταπιεσμένη και περιορισμένη. Πρώτα όμως θα πρέπει να ακολουθηθούν δημοκρατικοφανείς διαδικασίες για να νομιμοποιήσουν πολιτικά ακόμη πιο έντονες αντιδημοκρατικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Τα πράγματα στο αυταρχικό στερέωμα έχουν τάξη και ασφάλεια με πλήρη ανασφάλεια. Το καθεστώς αυτό απαιτεί άρχοντες δίχως πολιτικά βαρίδια, οι οποίοι το μόνο που αναγνωρίζουν είναι η προσφορά των βαριδιών του κεφαλαίου στην παραγωγή ευνούχων εργαζομένων. Έτσι επιλύονται οι κρίσεις, με τον ευνουχισμό των εργαζομένων και ιδίως αυτών που στηρίζονταν σε κεντροαριστερά βαρίδια. Το πελατειακό κράτος ενταφιάζεται, ζήτω το πτωχευμένο κορπορατικό!

Ελευθερία είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν, σχολίαζε ο George Orwell . Εγώ πολύ εκτίμησα αυτή του την αποστροφή, την υιοθέτησα ως τρόπο ζωής και είπα να την εφαρμόσω στη ραδιοτηλεοπτική δημοσιογραφία, η διοίκηση ωστόσο της ΕΡΤ είχε άλλη άποψη, και προηγουμένως και παλιά και παλιότερα. Στη ΕΡΤ βασίλευσε η ανελευθερία του δημοσιογράφου, ο οποίος αν δεν ήταν συνειδητό και φιλότιμο παπαγαλάκι, ήταν σίγουρα δεσμευμένος/η να λέει αυτά που θα άκουγαν ευχάριστα στην κυβέρνηση και στο περιβάλλον του εκάστοτε πρωθυπουργού. Και να δείχνει ασφαλώς την ευχάριστη όψη των αντικοινωνικών πολιτικών, ή την αμφιλεγόμενη όψη πολιτικών ή συμπεριφορών που θα υπαινίσσονταν την αντικοινωνικότητα των πρώτων. Άσε για τις καταστροφές: πάντα θα υπήρχε κάποια στο εξωτερικό μεγαλύτερη από αυτήν που βίωναν κάποιοι στο εσωτερικό!

Η παραμυθία υπήρξε ο κανόνας λειτουργίας της ΕΡΤ και οι παρηγορητές ή παρηγορήτριες του λαού δεν θα έπρεπε να αποκαλούνται ελεύθεροι δημοσιογράφοι, αλλά στρατευμένοι στο πελατειακό καθεστώς, φορείς του κυβερνητικού μηνύματος. Ας είναι, αυτοί σίγουρα είναι ευγενέστερες περιπτώσεις από εκείνους που ενέταξαν συνειδητά τον εαυτό τους στο πολιτικό ή εμπορικό μάρκετινγκ, ενώ και οι δύο προηγούμενοι απείρως αγαθότεροι από το ανθρωπάκι που είναι έτοιμο και πάντα πρόθυμο να γλείψει τα βαρίδια που προηγουμένως έφτυνε και το αντίστροφο. Αυτά είναι τα αποτελέσματα ενός αυταρχικού καθεστώτος πελατειακής συγκρότησης. Τώρα όμως περνάμε σε άλλη φάση…κορπορατική, ομολογουμένως με αρκετή καθυστέρηση στην ΕΡΤ, θανατώνοντας το «τέρας» και καίγοντας μαζί με τα ξερά και τα όμορφα και ικανά χλωρά. Και υπήρχαν/υπάρχουν γόνιμα «χλωρά», άξιοι και άξιες που θα μπορούσαν να εξακολουθήσουν την δημιουργική φιλοσοφία ζωής και δημοσιογραφίας του George Orwell. Να γιατί λυπάμαι που θανατώνεται έτσι το πελατειακό θηρίο. Τα υπόλοιπα είναι πολιτική και μια μορφή νέου, ξετσίπωτου κυβερνητικού αυταρχισμού.

Κυβερνητικός αυταρχισμός αυτής της μορφής είναι να λες στους πολίτες και να κάνεις αυτό που θεωρείς πως θέλουν να ακούσουν τα ευήκοα στον λαϊκισμό ώτα τους, αλλά δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν πως θα μπορούσε ποτέ να συμβεί. Ο συντηρητικός κόσμος αγαπάει τις θυσίες, το αίμα και τον θάνατο των Άλλων και λατρεύει τους ηγέτες που προκαλούν όλα αυτά με τσαμπουκά, αιφνιδίως και αποφασιστικά. Άρα, σωστά πορεύεται ο κ. Σαμαράς, προσφέροντας ένα διαρκές θέαμα αυταρχισμού. Όσοι διατηρούμε το δικαίωμα (μέγα προνόμιο) της ελευθερίας οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Ο κ. Σαμαράς και η κλίκα του μιλούν στην καρδιά του δεξιού συμπολίτη μας. Ο κ. Σαμαράς δεν προφασίζεται πως ομιλεί επαρκώς την «δεξιά», όπως κάποιοι άλλοι νεοδημοκράτες που προηγήθησαν αυτού στο αξίωμα του πρωθυπουργού, αλλά αποδεικνύει εκκωφαντικώς πως την χειρίζεται άριστα.

Σίγουρα, οι Συγκυβερνώντες δεν θανάτωσαν και έθαψαν με αστραπιαίες διαδικασίες την ΕΡΤ για να αναστήσουν τάχαμου αργότερα την δημόσια τηλεόραση, αλλά για να αναστήσουν την δεξιά ως φρόνημα, κουλτούρα και πρακτική. Πρόκειται για μια πολύτιμη επένδυση στο μετεκλογικό μέλλον του κ. Σαμαρά. Καλή κίνηση που επιπλέον διασκεδάζει τα επείγοντα κατ’ αυτούς και δρομολογημένα δεσμευτικά από την τρόικα θέματα, διαμορφώνοντας διαφορετική ατζέντα επειγόντων θεαμάτων, με το βλέμμα στη κάλπη.

Είδατε πώς η απελπισία οδηγεί στον απόλυτο αυταρχισμό εκείνους τους πολιτικούς που δεν έχουν συμφιλιωθεί με τον επαγγελματικό τους θάνατο; Και να το είδατε, τι έγινε; Σημασία έχει πως ο κ. Σαμαράς την αδυναμία του να κυβερνήσει δημοκρατικά και να γράψει ένα success story, που τόσο επιθυμεί, υποκαθιστά με αυταρχισμό κατά την πλήρη μετάβαση από το πελατειακό σύστημα στο ολοκληρωτικό κορπορατικό καθεστώς υπό ευρωπροτεκτορατοποίηση. Είναι «αποφασιστικός ηγέτης», δίχως ωστόσο καμία αποφασιστική επιτυχία στους διακηρυγμένους προεκλογικά στόχους του. Άρα, είναι ένας ιδανικός πολιτικός της παραδοσιακής δεξιάς, που θα επιτύγχανε φαντασιακά τα πάντα, αν φυσικά κυβερνούσε αυτοδυνάμως, δίχως τα κεντροαριστερά βαρίδιά του… τα δυο.

Εκεί είναι το πρόβλημα: στα βαρίδια Σαμαρά. Ας τα κόψει, να απαλλαγεί από δαύτα! Και τι θα απογίνουν τα βαρίδια της Συγκυβέρνησης; Μην ανησυχείτε, κανείς πολιτικός δεν χάνεται σε χώρες δίχως βαρίδια με απελπισμένους, αναξιοπρεπείς, ευνούχους εργαζόμενους. Είναι φυσικός νόμος: τα βαρίδια κάτω από το δένδρο της πατρωνίας θα πέσουν, για να φυτρώσει από αυτά ένα άλλο μικρό δενδράκι πατρωνίας, που θα μεγαλώσει και θα μεγαλώσει, φιλοδοξώντας να ξεπεράσει το γέρικο-παλιό.

Η θανάτωση της ΕΡΤ, με την πολιτικάντικη μάλιστα μορφή που αυτή έλαβε, δεν προϊδεάζει για την ανάσταση της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και την απελευθέρωση του δημοσιογράφου, αλλά μάλλον το αντίθετο. Στην Αγία Παρασκευή ενταφιάζεται συμβολικά το πελατειακό κράτος προς τιμή και δόξα του κορπορατισμού εντός του οποίου ο κυβερνητικός αυταρχισμός θα διεκδικήσει να εμφανίζεται ως απελευθέρωση του πολίτη από τα κόμματα, τον συνδικαλισμό, την διανόηση και κάθε μορφή αυθεντικής ατομικής ή ομαδικής δημιουργίας.

Κι όλα τούτα συνθέτουν την φυγή προς τα εμπρός συνολικά της ελληνικής δεξιάς, στην οποία ο κ. Σαμαράς προσφέρει σήμερα ένα ισχυρό μήνυμα που ενώνει τον ακροδεξιό χώρο με τους νεοφιλελευθέρους όσο κανείς από τους προηγούμενους δεξιούς ηγέτες μετά την μεταπολίτευση. Το τέχνασμα με την θανάτωση της ΕΡΤ είναι αυτό που αναδεικνύει τον κ. Σαμαρά σε αυθεντικό ηγέτη της Νέας Δεξιάς στην Ελλάδα.

Περισσότερα

Μύθοι και μνήμες της ελληνικής δημοσιογραφίας σε κατάσταση κρίσης

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔεν υπάρχει πιο φαντασιακή πολιτική κοινότητα από εκείνη των δημοσιογράφων. Στους περισσότερους μάλιστα η άσκηση της (επαγγελματικής) δημοσιογραφίας ταυτίζεται ιδεαλιστικά ως αναφερόμενη ταυτότητα με κάποια μορφή άσκησης εθνικισμού ή κάποιου άλλου «-ισμού» που ισχυρίζεται ότι αναζητεί, αναδεικνύει και παρουσιάζει την αλήθεια. Αυτό, σε κάθε περίπτωση αποτελεί άσκηση πολιτικής πρακτικής, η οποία αποκρύπτει εντέχνως ή άγαρμπα τα ιδιαίτερα συμφέροντα που υπηρετεί ή απλώς εξυπηρετεί η παραγωγή της συγκεκριμένης αλήθειας, με τη μορφή της είδησης ή της κριτικής σε μια συγκεκριμένη πολιτική συμπεριφορά.

Η επαγγελματική δημοσιογραφία είναι πολιτική πρακτική που προφασίζεται πως βρίσκεται έξω από το σύστημα που παράγει αυτή την συγκεκριμένη πρακτική. Πως είναι κάτι διαφορετικό από την προπαγάνδα. Είναι! Είναι ετούτο που αγωνίζεται να δώσει στην προπαγάνδα τη μορφή της κοινής λογικής. Η κοινή γνώμη δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά η κοινωνικοπολιτική έκφραση της πολιτικά ορθής (κοινής) λογικής σε ένα ορισμένο χωροχρονικό πλαίσιο και αυτό είναι η πιο σοβαρή πολιτική διαδικασία για την διαμόρφωση πολιτικής συμπεριφοράς σε μια κοινωνία.

Περισσότερα

Το κοινωνικό ερώτημα στην Ελλάδα και η απάντηση

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο ό, τι δεν υπάρχουν κακές ερωτήσεις, αλλά μόνον καλές ή κακές απαντήσεις, δεν αποκλείει την περίπτωση των ηλίθιων ερωτήσεων. Σε μια ηλίθια ερώτηση, συνηθέστατη στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ και ιδιαίτερα στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, μόνον ηλίθια θα μπορούσες να απαντήσεις ευθέως. Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης, είναι η κρίση στις δημοσιογραφικές ερωτήσεις, που μετουσιώνονται δια των ΜΜΕ σε αναπαραστάσεις ερωτήσεων των πολιτών. Σε κόμβους άρθρωσης της κοινής γνώμης δηλαδή και σε δομή σκέψης και δράσης.

Στο περιβάλλον μιας τέτοιας κρίσης μόνον η ποιοτική, ερευνητική δημοσιογραφία έχει αξία (η ερώτηση εδώ προκύπτει μετά από έρευνα των πηγών και όχι αντίστροφα), όπως και η ανεξάρτητη από κομματικές ή επιχειρηματικές, συντεχνιακές και άλλες δουλείες διανόηση που ακολουθεί για να προσεγγίσει απομυθοποιητικά και συστηματικά το ερώτημα. Ωστόσο η ερευνητική δημοσιογραφία σε πολλές περιπτώσεις, δίχως να πάσχει σε κάτι, αποφεύγει να θέτει η ίδια το ερώτημα που αναδεικνύει στη γενική του (κοινωνική του) μορφή. Δεν πειράζει, ίσως έτσι να είναι καλύτερα.

Περισσότερα

Το θαύμα που δεν θαυμάζει πια κανείς

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔύο πράγματα φοβάμαι στη ζωή: τα θαύματα με τους θαυματοποιούς τους και την επιφοίτηση κάποιου πνεύματος έξω από τον κοινωνικοοικονομικό χωρόχρονο που δομείται και εκφράζεται πάντα πολιτικά. Τρέμω την πολιτισμική προσέγγιση της πολιτικής και όχι ασφαλώς την πολιτισμική πτυχή στην διερεύνηση του κοινωνικού και της πολιτικής. Εκεί όπου κάποια κουλτούρα ισχυρίζεται πως διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία, την τεχνογνωσία ή την μεταφυσική αλήθεια για να επιβάλει ένα κανονιστικό πλαίσιο, εξαφανίζεται η ιστορία ως κοινωνικοοικονομική εξέλιξη, διαπάλη για τον ορισμό της τάξης των πραγμάτων και των υποκειμένων και μηχανισμός παραγωγής της αντίληψης της πραγματικότητας.

Διανόηση που προσεγγίζει ερμηνευτικά ή πολιτισμικά το πολιτικό φαινόμενο δεν υπάρχει. Ακαδημαϊσμός, ναι, αλλά όχι γνήσια διανόηση. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, που μπορεί να συμπίπτουν, μπορεί και όχι. Επίσης, σχολιογραφία, αρθρογραφία δίχως προσέγγιση της πολιτικής με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια, ασφαλώς και έχει νόημα, όχι όμως δημοσιογραφία.

Περισσότερα

Η μαύρη προπαγάνδα με όπλο την φοροδιαφυγή

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Λύσσαξαν κυριολεκτικά με τους φοροδιαφεύγοντες ελευθεροεπαγγελματίες, που αποτελούν όπως μας είπαν την πηγή όλων των δεινών μας ως χώρα, η κ. Τρέμη, ο κ. Πρετεντέρης, ο κ. Τζίμας και όλος ο υπόλοιπος συρφετός της διατεταγμένης κατοχικής δημοσιογραφίας. Να πώς εμφάνισαν το θέμα στο χθεσινό τους δελτίο (MEGA, 18/9): «Λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη ότι οι έξι στους δέκα φορολογούμενους αυτής της κατηγορίας (των ελευθέρων επαγγελμάτων) δεν πλήρωσαν ούτε ένα ευρώ φόρο, γιατί δήλωσαν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο, έρχεται έρευνα ειδικών να αποκαλύψει το συγκλονιστικό μέγεθος της φοροδιαφυγής.» Μάλιστα οι εκπρόσωποι του πιο παρασιτικού και διεφθαρμένου επαγγέλματος σήμερα μας είπαν ότι δεν θα είχαμε μνημόνια, αν οι ελευθεροεπαγγελματίες πλήρωναν τους φόρους τους.

Αφορμή γι’ αυτήν την χυδαιότητα ήταν μια «μελέτη» μιας ομάδας οικονομολόγων εξ Αμερικής που παρουσίασαν στο Οικονομικό Επιμελητήριο στις 18 του μηνός. Επικεφαλής της μελέτης είναι η Μαργαρίτα Τσούτουρα, επίκουρος καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ο Νικόλαος Αρταβάνης. μεταπτυχιακός φοιτητής του Πανεπιστημίου Virginia Tech. Πρόκειται δηλαδή για τις απόψεις μιας μικρής ομάδας οικονομολόγων της πανεπιστημιακής κοινότητας από τις ΗΠΑ. Το πόσο σοβαρές και αξιόπιστες είναι οι απόψεις αυτές, θα το δούμε παρακάτω.

Περισσότερα

Τέρμα τα δίφραγκα και οι κριτικές, εμπρός για εκλογές!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Κριτική κάνεις όσο υπάρχουν «δίφραγκα», όσο υπάρχει προορισμός, όσο υπάρχουν στόχοι και πρόγραμμα, όσο βλέπεις να αναπτύσσεται μια συγκεκριμένη στρατηγική. Όσο πιθανολογείς και ελπίζεις ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν όλα αυτά στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής αλλαγής ενός τελματωμένου πελατειακού κράτους. Αν τίποτε από αυτά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, με γνώμονα την πρόοδο και ευημερία μιας κοινωνίας, τότε η κριτική είναι πόρνη που εκδίδεται στο πεζοδρόμιο της συμφοράς. Δεν με συμφέρει η καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας και από τη στιγμή που δεν μπορώ να συμβάλω στην αναδημιουργία της, δίχως προηγουμένως να την δω να γίνεται στάχτη, δεν έχω λόγο να αναλύω κριτικά τα φαινόμενα της απόλυτης παρακμής. Τουλάχιστον στο διαδίκτυο.

Στο επίπεδο των επιστημών και της συστηματοποίησης της γνώσης που θα μπορούσε να προκύψει από τη μεθοδολογική διερεύνηση και μελέτη αυτών, επ’ ωφελεία των επόμενων γενεών όλου του κόσμου, είναι προφανώς άλλο ζήτημα. Αυτή είναι η απάντηση προς τους ελάχιστους φίλους που κατέκριναν την πρόθεση μου να σιωπήσω αυτή την περίοδο της… κοινωνικής τρέλας και της πολιτικής προστυχιάς! Με εντυπωσίασε θετικά η «κατανόηση» της στάσης μου από τους περισσότερους, στο βαθμό που δεν αποτελούσε ασφαλώς έκφραση αδιαφορίας ή ανακούφισης.

Περισσότερα

Ένα – δύο, ένα – δύο… Ακούγομαι;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Και το ακροατήριο να απαντά, με παλαμάκια και βαβούρα… Ναι, Ναι!… Όχι, Όχι!…

Τη σκηνή τη θυμάστε οι παλαιοί, ας την μάθουν και οι νέοι… Σε γιορτές, πανηγύρια και κέντρα νυχτερινά και, μια και είναι της τρέχουσας επικαιρότητας και σε προαύλια σχολείων ενόψει των παρελάσεων για το μεγάλο ΟΧΙ, (που ΔΕΝ… έγιναν, τελικά) γνωστή η στιχομυθία ομιλητή και ακροατηρίου, κάθε φορά που γινόταν χρήση κλειστού κυκλώματος μικροφώνου και μεγαφώνου για, υποτίθεται, καλύτερη επικοινωνία.

Ελάτε, για λίγο, στον εντυπωσιακό κόσμο των σύγχρονων ΜΜΕ ιδίως της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Και ώ του θαύματος! Η γνωστή ψυχολογία της δύναμης που διακατέχει αυτόν που στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο του σχολικού προαύλιου ή του κέντρου της μεγάλης πανηγύρεως και ακούει τη φωνή του στεντόρεια καθώς οι ενισχυτές της δίνουν τη μεγαλοπρέπεια πολλών ντεσιμπέλ γίνεται αναμφίβολα ΤΙΤΑΝΙΑ γι’ αυτούς που καθώς μιλούν μπροστά σε κάμερα και μικρόφωνο συνειδητοποιούν ότι εκατομμύρια αυτιά τους ακούν και άλλα τόσα εκατομμύρια μάτια τους βλέπουνε.

Περισσότερα

Συνθήκες ανωμαλίας για τη Δημοκρατία μας

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Τη Δημοκρατία όταν την “λιβανίζουν” χθεσινοί κλεπταποδόχοι και σημερινοί απατεωνίσκοι, τότε αυτό προβληματίζει περισσότερο, από την εργολαβική υποστήριξη πληρωμένων αναφορών & αναληθειών όσον αφορά τη στήριξη και υποστήριξη μιας παραφυάδας ερμαφρόδιτων ελλήνων, υπηρετούντων από την κορυφή μέχρι την βάση της διοικητικής πυραμίδας την χώρα μας.

Αυτό το κείμενο αγαπητέ μου Αναγνώστη γράφτηκε με την πεποίθηση ότι μπορεί να ενεργοποιήσει κάπως – σε κάποιους – κάποια μορφή υποψίας ότι αυτή η ανελέητη υποκρισία για τα τεκμενόμενα δεν είναι μόνο ακούσια αλλά καθημερινά στοιχειοθετείται η πεποίθηση ότι είναι μάλλον εκούσια.

Για εθιμοτυπικούς και μόνο λόγους αναφερόμαστε στη Δημοκρατία μας, καθότι στο πίσω μέρος του μυαλού μας έχουμε την δημοκρατία που εξασφάλισε η εξασφαλίζει ακόμη ένα status προσωπικής ανεντιμότητας, ανειλικρίνειας, βολέματος και υποκρισίας.

Περισσότερα