Δημιουργία, ξανά!: Παγκόσμιες πατέντες με εντολή Σαμαρά

Δημιουργία ΞανάΓάλα 2 ημερών δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Αν υποστεί ήπια παστερίωση (72C για 15”) κρατάει 5 μέρες τουλάχιστον. Η κυβέρνηση πρωτοτυπώντας σε παγκόσμια κλίμακα το εφηύρε … νομοθετικά. Συνεπής, μάλιστα στην σουρεαλιστική πολιτική της, το ονόμασε γάλα ημέρας! Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι όλες οι αγορές, όχι μόνο του γάλακτος, δεν χρειάζονται τον κυβερνητικό μάγο, αλλά μερικά απλά πράγματα: την αναγραφή με μεγάλα γράμματα της ημέρας παραγωγής και του τόπου προέλευσης πάνω στη συσκευασία, την ημερομηνία λήξης, και το τι περιέχει το προϊόν, ώστε ο καταναλωτής να επιλέγει. Χρειάζεται όμως και κάτι άλλο: ελεγκτικοί μηχανισμοί που να πιστοποιούν ότι οι κανόνες ισχύουν, δεν παραπλανάται ο καταναλωτής με μαϊμού – συσκευασίες και το γάλα εισαγωγής υψηλής παστερίωσης δεν βαφτίζεται φρέσκο από τα λιβάδια της Πάνω Ραχούλας. Σήμερα ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν υπάρχουν. Και ο ΕΛΟΓΑΚ φαίνεται ότι προκαλεί άλλο θαύμα: η Ελλάδα το 2013 παρήγαγε 627 χιλιάδες τόνους αλλά κατανάλωσε (γάλα και γαλακτοκομικά) 1,2 εκατομμύρια.

Στα φάρμακα έχουμε μια ακόμα παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο νομοθέτης δεν παίρνει θέση ως προς το αν τα Depon και οι βιταμίνες μπορούν να πωλούνται εκτός φαρμακείου. Εισάγει άλλη μια πατέντα:

θα παρακολουθούμε την αγορά για τρεις μήνες και … βλέπουμε.

Η αλήθεια είναι απλή, αλλά η κυβέρνηση αρνείται να την πει δημόσια. Το έλλειμμα παραγωγής και ανταγωνιστικότητας στη χώρα σχετίζεται πρώτα από όλα με το κράτος, το οποίο αρνείται να γίνει αρωγός της παραγωγής και παραμένει ο δυνάστης της. Η ανάπτυξη γίνεται μόνο αν η αγορά απελευθερωθεί από τις νομοθετικές στρεβλώσεις και το κράτος κάνει τη δουλειά του: έλεγχο στο αν τηρούνται από όλους οι «όροι του παιχνιδιού». Δυστυχώς οι πολιτικές προς αυτή την κατεύθυνση όχι μόνο δεν έχουν θεσπιστεί αλλά ούτε καν συζητιούνται. Η «Δημιουργία, ξανά!» θα επιμένει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας κι ας δυσαρεστεί συντεχνίες και «πελάτες».

Περισσότερα

Δημιουργία, ξανά!: Επίσκεψη Θ. Τζήμερου στον Έβρο

Τον Έβρο επισκέπτεται ο Θάνος Τζήμερος

Δημιουργία ΞανάΤον νομό Έβρου επισκέπτεται ο ιδρυτής και Πρόεδρος της «Δημιουργίας, ξανά!» Θάνος Τζήμερος τη Δευτέρα 17/03/2014.

Το πρωί της Δευτέρας θα βρεθεί στην Ορεστιάδα, όπου θα έχει συναντήσεις με τον Δήμαρχο της πόλης, τοπικούς φορείς αλλά και μέλη και φίλους της «Δημιουργίας, ξανά!». Με ανάλογο πρόγραμμα θα συνεχίσει στο Διδυμότειχο και το Τυχερό το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, ενώ το απόγευμα θα βρίσκεται στην Αλεξανδρούπολη, όπου θα συναντήσει επιπλέον τον Πρόεδρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου, θα δώσει συνεντεύξεις στον τύπο και θα συμμετάσχει σε ανοιχτή συζήτηση με μέλη και φίλους της «Δημιουργίας, ξανά!».

Η επίσκεψη πραγματοποιείται στο πλαίσιο ευρύτερης περιοδείας στην Θράκη. Μετά τον νομό Έβρου θα ακολουθήσουν επισκέψεις στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης

Περισσότερα

Μία Ευρώπη ή καμία Ευρώπη;

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος της «Δημιουργίας, ξανά!»

Δημιουργία ΞανάΌταν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μελετούν την ιστορία της Ευρώπης, θα έχουν πολύ υλικό για την εποχή μας. Πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εμείς για την εποχή του Φιλίππου Β’ και του Δημοσθένη. Θα συγκρίνουν τα δύο πολιτικά μεταίχμια και θα απορούν για μας, όπως εμείς για το πείσμα του φλογερού αλλά αιθεροβάμονα ρήτορα, λέγοντας: “Μα δεν έβλεπαν ότι η ένωση της Ευρώπης ήταν μονόδρομος; Δεν έβλεπαν ότι είχε περάσει πια η εποχή των εθνικών κρατών; Δεν αντιλαμβάνονταν ότι ένα διοικητικό σύστημα με 27 κυβερνήσεις, 27 υπουργούς οικονομικών, 27 φορολογικές νομοθεσίες, 27 κεντρικές τράπεζες και 27 χρηματοπιστωτικές αγορές δεν είναι διοικητικό σύστημα; Και, δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ;”.

Για όσους είναι σταθερά προσανατολισμένοι στο μέλλον, δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη πρόβλεψη: η Ευρώπη ή θα ενοποιηθεί ή θα πεθάνει. Σε λίγα χρόνια, ακόμα και η Γερμανία θα είναι ένα κρατίδιο σε σύγκριση με τις οικονομίες, όχι μόνο της Κίνας και των ΗΠΑ, αλλά της Ινδίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού, της Ρωσίας, της Ινδονησίας. Σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον με τους πολυεθνικούς κολοσσούς να διαχειρίζονται κεφάλαια μεγαλύτερα από το ΑΕΠ πολλών κρατών και τη δυνατότητα να τα μετακινούν από τη μία άκρη της γης στην άλλη με ένα “κλικ”, χρειάζεται, περισσότερο από ποτέ, ένα ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ, αναλόγων διαστάσεων και εργαλείων!

Μπορεί να μην το έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί, αλλά το τσουνάμι που προκάλεσε η κατάρρευση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” έπληξε καίρια, απονευρώνοντας, και τον φέροντα οργανισμό του καπιταλισμού. Για αιώνες, ακόμα και στην πιο επιθετική ιμπεριαλιστική του περίοδο, ο καπιταλισμός στηρίζονταν στην παραγωγή. Σήμερα η παραγωγή έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ασύδοτος, αυτοτροφοδοτούμενος και τοξικά μοχλευμένος, έχει μετατοπίσει τόσο πολύ προς την πλευρά του το κέντρο βάρους του παγκόσμιου οικονομικού οικοδομήματος που, αν αφεθεί λίγο ακόμα ανεξέλεγκτος, θα το βυθίσει. Κανένα κράτος δεν μπορεί να τον τιθασεύσει. Χρειάζεται νέο, υπερεθνικό πλαίσιο, νέοι κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού και, φυσικά, παγκόσμια ελεγκτικά όργανα με εξουσίες εκχωρημένες εκ των προτέρων από τα εθνικά κράτη. Προσοχή: εξουσίες πρόληψης και όχι πυρόσβεσης, όπως συμβαίνει σήμερα με το ΔΝΤ. Αν, για παράδειγμα, ένα τέτοιο όργανο απέκλειε την Ελλάδα από τις διεθνείς αγορές μόλις το χρέος της είχε υπερβεί το 60% του ΑΕΠ, αμφισβητεί κανείς ότι το πρόβλημα θα ήταν πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο;

Όμως αυτό είναι το μεγάλο ταμπού των κρατών της Ευρώπης. Η εκχώρηση αρμοδιοτήτων σε ένα πανευρωπαϊκό σύστημα εξουσίας αντιμετωπίζεται περίπου ως εθνική μειοδοσία. Ανόητοι, κοντόφθαλμοι λαϊκιστές και πονηροί λαοπλάνοι υπεραμύνονται των “εθνικών προνομίων”, αποκρύπτοντας από το παραλοϊσμένο κοινό τους πως ο ανίσχυρος δεν έχει κανένα ουσιαστικό προνόμιο. Ο χρεοκοπημένος -κάτι που σε λίγα χρόνια θα είναι όλη η κατακερματισμένη Ευρώπη- δεν αποφασίζει για το μέλλον του! Δεν μπορεί να προασπίσει το έδαφός του, να θρέψει τους πολίτες του, να εμπνεύσει τις νέες γενιές! Δεν είναι σε θέση ούτε καν να δημιουργήσει νέες γενιές! Η Ευρώπη γίνεται από “γηραιά” ήπειρος, γηραλέα. Συγκριτικά: το 60% των Αράβων είναι κάτω των 30 ετών.

Αντί αυτή την κρίσιμη ιστορική συγκυρία οι ηγέτες των Ευρωπαϊκών κρατών, να δουλεύουν πυρετωδώς επιταχύνοντας τη σύγκλιση, αναλίσκονται σε εθνικιστικές ρητορείες, σε θεατρινίστικες κορώνες και οργανώνουν φιέστες “εθνικής υπερηφάνειας” δηλαδή, μίσους και αναμόχλευσης παθών. Αντί οι δικοί μας ηγέτες να αναδείξουν την πραγματική δύναμη που συνεπάγεται η συμμετοχή σε υπερεθνικούς σχηματισμούς και στη συνδιαμόρφωση του μέλλοντος της ηπείρου μας, φοβίζουν τους οπαδούς τους, ότι θα χάσουν το “πατρόν” της φουστανέλας. Αντί η Ελλάδα να σύρει πρώτη το χορό μιας ευρωπαϊκής αναγέννησης διαθέτοντας ό,τι καλύτερο έχει σε ανθρώπους και ιδέες, καθηλώνεται από τους μίζερους πολιτικάντηδες στο ρόλο του επαρχιώτη “ζήτουλα”, που επιβιώνει εξαπατώντας και εκβιάζοντας.

Βέβαια, όλοι οι Ευρωπαίοι, όχι μόνο εμείς, τις γιορτές τους τις έχουν. Κι όλοι οι Ευρωπαίοι, όχι μόνο εμείς, φορούν τα καλά τους και καμαρώνουν για τις αλληλοσφαγές των προγόνων τους, παιανίζοντας τον εθνικό τους ύμνο. Είναι πολύ “αιρετικό” να σκεφτούμε πως από δω και μπρος ο εθνικός ύμνος της Ευρώπης θα είναι κοινός, ο “Ύμνος της χαράς” του Μπετόβεν; Είναι πολύ “προχωρημένο” να καθιερώσουμε νέες γιορτές συναδέλφωσης, συνεργασίας, συναντίληψης; Για σκεφθείτε λίγο: πώς θα μας φαίνονταν σήμερα αν στη Σπάρτη γιόρταζαν την κατάληξη της Σικελικής εκστρατείας, στη Θεσσαλονίκη τη μάχη της Χαιρώνειας και στη Θήβα τη μάχη των Λεύκτρων; Το ότι εκείνες οι πόλεις-κράτη δεν έβλεπαν πέρα από τη μικροκλίμακά τους δεν τους προστάτεψε από την κυριαρχία του Φιλίππου. Το ότι οι επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου εθελοτυφλούσαν στη δική τους κλίμακα δεν τους προστάτεψε από την επέλαση των Ρωμαίων. Τι πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε ότι είμαστε στην ίδια ακριβώς θέση; Κι αν θεωρούμε πως είναι αδύνατον να υποδουλωθεί η Ευρώπη σε έναν ξένο κατακτητή είναι επειδή δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτοϋποδούλωση στην παρακμή. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για μια οικονομική πανωλεθρία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αν επιτρέψουμε να συμβεί, το κραχ του ’29 της Αμερικής θα μοιάζει με παιδικό πάρτι γενεθλίων.

Όμως, ο ρόλος της Ευρώπης δεν είναι μόνο του οικονομικά ισότιμου εταίρου των ισχυρών του μέλλοντος. Η Ευρώπη ως κοιτίδα της σκέψης, ως κατ’ εξοχήν πνευματικός χώρος, μπορεί να οδηγήσει ολόκληρο τον κόσμο σε μια καινούρια ιδεολογία ανάπτυξης. Χωρίς την καταναλωτική φρενίτιδα των τελευταίων δεκαετιών. Χωρίς τον κυνισμό των hedge funds. Χωρίς την εικονική πραγματικότητα του life style. Με οικολογική ευαισθησία, με ανάδειξη της συντροφικότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της αξίας του ελεύθερου χρόνου, του πλούτου της διαφορετικότητας, της καθιέρωσης της ανεκτικότητας, αλλά και της προστασίας αυτών των αξιών από κάθε δογματισμό, εγχώριο ή εισαγόμενο. Με αξιοποίηση της πληροφορικής για την εφαρμογή, μετά από 2500 χρόνια, της άμεσης δημοκρατίας. Μόνο μια Ευρώπη σίγουρη για το σφρίγος της -οικονομικό, πολιτιστικό, δημογραφικό- μπορεί να φιλοσοφήσει για τον κόσμο που έρχεται. Αλίμονο αν αυτόν τον ρόλο τον αφήσουμε στα κακέκτυπα των “Φιλιππικών” της εποχής μας. Αλίμονο αν οι ιστορικοί του μέλλοντος αναγκαστούν να συγκρίνουν τον Δημοσθένη με τον Κατσανέβα, τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Περισσότερα

Φορολογικά φοροπαράλογα

Δημιουργία ΞανάΜέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Ναι, ακόμα ένα φορολογικό! Πάλι θα δοκιμάσουν τις ικανότητές τους οι μαθητευόμενοι μάγοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι δεν μαθαίνουν τίποτε από τις παταγωδώς επαναλαμβανόμενες αποτυχίες τους.

Φυσικά, κανένας τους δεν απολύθηκε. Ούτε οι αποτυχημένοι Υπουργοί, ούτε οι συμβουλάτορες ούτε οι παρατρεχάμενοι που μας φλόμωσαν το 2013 σε νόμους και εγκυκλίους με διάρκεια ζωής μερικών ημερών. Το πολιτικό σύστημα, που θέλει να υιοθετήσει και την αξιοκρατία, τους δίνει ακόμα μία ευκαιρία να πειραματιστούν… «στου κασίδη το κεφάλι», δηλαδή το δικό μου και το δικό σου, ήρωα φορολογούμενε.

Μεταξύ άλλων παράλογων προτείνεται:

1) η θέσπιση προστίμων ύψους 30.000 ευρώ για μη έκδοση απόδειξης.

Πού πήγε η αρχή της αναλογικότητας; Είτε δεν κόψεις απόδειξη για μια τσίχλα, είτε για ένα βυτίο με πετρέλαιο το πρόστιμο είναι το ίδιο.

2) ο φόρος υπεραξίας για τα ακίνητα θα υπολογίζεται βάσει του πληθωρισμού!

Παλαιότητα δεν υπάρχει; Έξοδα συντήρησης / ανακαίνισης; Τόκοι στεγαστικών δανείων; Και για ποια υπεραξία μιλούν; Αυτή που προκύπτει από τον ξεχασμένο κατάλογο με τις αντικειμενικές αξίες ή την πραγματική, που είναι 9 στις 10 φορές, υποαξία;

33 φορολογικά νομοσχέδια μόνο το 2013. Και γύρω στις 1100 εγκύκλιοι που τα… ερμηνεύουν. Το 2014 ξεκίνησε όπως έκλεισε το 2013. Με σταθερότητα: στην τσαπατσουλιά και στην περιφρόνηση του πολίτη. Στις ΗΠΑ, την πρώτη οικονομία του κόσμου, έχουν θεσπίσει 5 φορολογικούς νόμους από την ίδρυση του κράτους τους!
Το αστείο είναι ότι ο θίασος Σαμαρά – Στουρνάρα έχει το θράσος (ή την ανοησία;) να περιμένει κι επενδύσεις.

Περισσότερα

«Δημιουργία, ξανά!»: Το πολιτικό κέντρο στο επίκεντρο της πολιτικής

Δημιουργία ΞανάΗ χώρα χρειάζεται μία σοβαρή μεταρρυθμιστική παράταξη που θα διεμβολίσει το πολιτικό σύστημα, πιέζοντας για ουσιαστικές αλλαγές στο Κράτος, στην Οικονομία, στο Σύνταγμα και στην Κοινωνία. Είναι η μόνη λύση και πολλοί πολίτες είναι έτοιμοι να την υποστηρίξουν, αν δημιουργηθεί. Όμως, οι κινήσεις στον χώρο κάθε άλλο παρά οδηγούν εκεί. Νέα κόμματα, που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώα, ξεφυτρώνουν κάθε μέρα και επαναλαμβάνουν την αποδεδειγμένα αποτυχημένη συνταγή: ελάτε – όλοι οι άλλοι – σε μας, να ενωθούμε!

Κάποιοι, αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο αυτής της «στρατηγικής» προτείνουν μοντέλο συλλογικής ηγεσίας, χωρίς να έχουν βρει ούτε ποιοι θα είναι οι «συλλογικοί ηγέτες», ούτε πώς θα εκλεγούν, ούτε ποιους θα εκπροσωπούν, ούτε πώς θα αποφασίζουν, ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν ασκήσεις επί χάρτου με τα ποσοστά «αριστερότητας» ή «δεξιότητας» ενός τέτοιου σχήματος.

Φυσικά, συναντήσεις γίνονται, εξαγγελίες εκφωνούνται, συνέδρια διοργανώνονται, εντυπώσεις δημιουργούνται. Ατελέσφορα, εδώ και δύο χρόνια.

Η «Δημιουργία, ξανά!», με αποδεδειγμένη προσήλωση στα έργα, διατυπώνει την πρόταση που είχε εκφράσει αμέσως μετά τις εκλογές του Ιουνίου του ’12 και επανέλαβε πολλές φορές έκτοτε:

  • Δημιουργούνται κοινές ομάδες επεξεργασίας θέσεων οι οποίες αναλαμβάνουν (μέσα σε 10 ημέρες) να βρουν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, ο οποίος δεν είναι καθόλου ελάχιστος, δεδομένου ότι τα προγράμματα των μεταρρυθμιστικών κομμάτων μοιάζουν κατά 95%.
  • Τα κόμματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες κ.λ.π. που θα συνεισφέρουν με στελέχη τους στις κοινές ομάδες δεσμεύονται εκ προοιμίου ότι θα υιοθετήσουν, χωρίς ενστάσεις, τις θέσεις που θα προκύψουν και θα επικεντρωθούν στην προεκλογική περίοδο σε αυτές.
  • Από τις κοινές ομάδες, που λόγω της συνεργασίας τους θα έχουν ήδη δημιουργήσει γέφυρες εμπιστοσύνης, διοργανώνεται μέσα σε έναν μήνα, ένα κοινό, ανοιχτό, ενωτικό συνέδριο, στο οποίο συμμετέχουν όλοι ισότιμα και εκεί ψηφίζονται τα όργανα, ο/η πρόεδρος, οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές και ένα νέο όνομα για τον νέο σχηματισμό, με παράλληλη κατάργηση όλων των προϋπαρχόντων φορέων.

Είναι ο μόνος τρόπος να δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα που θα ενεργοποιήσει κεντρομόλες δυνάμεις. Οτιδήποτε άλλο είναι χάσιμο χρόνου. Είναι όμως και κάτι σοβαρότερο: η ένδειξη, αν όχι η απόδειξη, ότι οι μεταρρυθμιστές δεν έχουν ακόμη μεταρρυθμιστεί.

Περισσότερα

«Δημιουργία, ξανά!»: Το ψευτογενές πλεόνασμα

Δημιουργία ΞανάΤι είναι το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα; Είναι μια συγκεκριμένη λογιστική αποτύπωση. Το αποτέλεσμα έσοδα μείον έξοδα του κράτους, εαν δεν υπολογιστούν τα δάνεια και οι δαπάνες για τοκοχρεολύσια.

Εαν το πρόσημο είναι θετικό, θεωρητικά σημαίνει πως καλύπτει τις δαπάνες και μπορεί να αποπληρώνει σταδιακά το χρέος. Επιπλέον, εφόσον αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και η χώρα μπορεί να δανείζεται με καλούς όρους, μπορεί και να επιμηκύνει το χρέος (δανείζεται με καλύτερους όρους αποπληρώνοντας το παλιό και απομακρύνοντας το δάνειο στο μέλλον).

Φυσικά αυτό προϋποθέτει ότι αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη για το μέλλον. Σήμερα, η Ελλάδα δανείζεται από τους εταίρους με 2-3% ενώ η ίδια θα έλπιζε, στην καλύτερη περίπτωση, σε υπερδιπλάσιο κόστος δανεισμού από τις αγορές, αν βρισκόταν κάποιος να πιστέψει στο μύθο της.

Εχει νόημα η ύπαρξή του; Βεβαίως.

Εχει νόημα η πηγή και η δομή του; Πολύ μεγαλύτερο.

Μεγαλύτερη σημασία από όσο η ίδια η στιγμιαία κι απρόβλεπτη ύπαρξή του έχει η βιωσιμότητά του. Η διάρκειά του. Που εξαρτάται από τη φύση του.

– Κατά πόσο προέρχεται από έσοδα μη επαναλαμβανόμενα (για παράδειγμα έκτακτες μεταβιβαστικές πληρωμές ή πωλήσεις περιουσίας).

– Αν τα επαναλαμβανόμενα έσοδα (βασικά οι φόροι) είναι βιώσιμα. Εαν δηλαδή δεν μειώνουν την πηγή πλούτου από την οποία προέρχονται. Σημειώνω ότι οι φόροι και εισφορές υπέρ τρίτων, που είναι ένας άλλος προϋπολογισμός που θάπρεπε ναχει καταργηθεί, δεν έχουν καν αγγιχθεί (παρότι η κατάργησή τους προβλέπονταν στα επάρατα μνημόνια και είναι βασικό στοιχείο των συστάσεων του ΟΟΣΑ). Ενώ το φορολογικό σύστημα φορολογεί εικονικά εισοδήματα.

– Αν η μείωση δαπανών που το γεννά είναι παραγωγική. Με δυο λόγια, αν κόπηκαν δαπάνες από πληρωμές αργόσχολων ή άχρηστων και όχι παραγωγικών και αναγκαίων, αν κόπηκαν από άχρηστες προμήθειες και όχι από παραγωγικές δημόσιες επενδύσεις. Αν κόπηκαν τα πεταμένα λεφτά ή η επένδυση στο αύριο και στην υποστήριξη της παραγωγής και των υποδομών.

– Κατά πόσο η εμφάνισή του προέρχεται από μη πληρωμή οφειλομένων, ή από τη βίαιη είσπραξη μη-οφειλομένων, που καθίστανται οφειλόμενα με παράνομες και, κυρίως, αντιαναπτυξιακές πράξεις.

Αν λοιπόν τίποτε βιώσιμο δεν περιέχεται στη δομή του, τότε η εμφάνιση του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι κάτι σαν εκείνα τα παράδοξα σωματίδια αντιύλης που δημιουργούνται στο μεγάλο επιταχυντή του CERN, με την κατανάλωση τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας.

Και βαστούν λιγάκι, τόσο λίγο ίσαμε να τα παρατηρήσουν οι επιστήμονες όσο προλάβουν κι αυτοί, για να ερευνήσουν τις αλλόκοτες συμπεριφορές τους. Ωσπου μετά από κλάσματα του δευτερολέπτου, μετά τις όποιες εκλογές, τούτες ή τις άλλες, να συναντήσουν την μοίρα τους που τα αφανίζει καθώς έρχονται σε επαφή με τη γιγαντιαία ύλη του ελλείμματος.

Από αυτή την άποψη, ένα πλεόνασμα μόνο φαίνεται να είναι μόνιμο στον τόπο αυτό και αποδεικνύεται σταθερά βιώσιμο: το ψευτογενές πλεόνασμα.

Περισσότερα

Δημόσια να γίνει η διαπραγμάτευση κυβέρνησης – τρόικας

Δημιουργία ΞανάΠαρά τη θριαμβολογία της κυβέρνησης για το πρωτογενές πλεόνασμα «ακορντεόν», οι δόσεις πάλι καθυστερούν. Ο καθένας ερμηνεύει όπως τον συμφέρει την καθυστέρηση. Οι φιλοκυβερνητικοί επιτίθενται στην τρόικα γιατί δεν αναγνωρίζει τα «μεγάλα επιτεύγματα». Αυτοί που ελπίζουν στον ξένο «από μηχανής θεό» βλέπουν την τρόικα να σκληραίνει επιτέλους τη στάση της, ζητώντας πλέον πραγματικές μεταρρυθμίσεις πριν εγκρίνει χρηματοδότηση, αντιλαμβανόμενη ότι το πολυδιαφημισμένο λογιστικό πλεόνασμα δεν είναι ούτε χρήσιμο, ούτε διατηρήσιμο, αν δεν συνυπάρχει με προϋποθέσεις παραγωγής και οικονομικής δραστηριότητας.

Το κωμικοτραγικό είναι ότι στον δημόσιο λόγο τους, ντόπιοι και ξένοι, όλοι επί της αρχής συμφωνούν με τις μεταρρυθμίσεις. Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Μόλις η συζήτηση πάει στο πρακτέο, τραβούν χειρόφρενα. Έτσι τα Depon θα συνεχίζουν να πωλούνται μόνο από φαρμακεία, το φρέσκο παστεριωμένο γάλα θα συνεχίσει να διαρκεί μόνο 5 ημέρες ανεξαρτήτως μεθόδου παστερίωσης, η εφορία θα συνεχίσει να πνίγει κάθε οικονομική δραστηριότητα και η κυβέρνηση θα συνεχίσει να θυμίζει σε κάθε επίδοξο επενδυτή ότι η υπηρεσία μιας στάσης για την επιχειρηματικότητα συστεγάζεται με το Πρωθυπουργικό γραφείο στο Μαξίμου.

Η «Δημιουργία, ξανά!» καλεί κυβέρνηση και τρόικα να ανοίξουν επιτέλους τα χαρτιά τους και να μιλήσουν πλέον δημόσια. Η επικοινωνιακή διαχείριση της κρίσης έχει προ πολλού εξαντλήσει την Ελληνική κοινωνία και οικονομία. Επί πολλά χρόνια υπό το πρόσχημα του αντίκτυπου στις αγορές ανεχθήκαμε τη διαπραγμάτευση πίσω από κλειστές πόρτες. «Καταναλώσαμε» αμέτρητα ψέματα ως προς το τι ζητάει η μια πλευρά και τι η άλλη. Οι αγορές έχουν παγιώσει την πεποίθησή τους περί αναξιοπιστίας της χώρας προ πολλού. Συζητήσεις για την οικονομία πίσω από κλειστές πόρτες δεν μπορούν να γίνονται πλέον ανεκτές, ούτε δευτερόλεπτο. Και οι δυο πλευρές καλούνται να δημοσιοποιήσουν το σχέδιό τους για τη χώρα. Τι ζητάει ο ένας και τι άλλος; Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές και με ποιο σκεπτικό; Πώς θα υπάρξει ξανά παραγωγή, πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, πώς θα χρηματοδοτηθούν οι επενδύσεις και πώς η Ελλάδα θα ξαναγίνει βιώσιμη;

Η «Δημιουργία, ξανά!» έχει καταθέσει ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο ανάκαμψης:

1. Σταθερή και χαμηλή φορολογία 15% (flat tax) για τουλάχιστον 10 χρόνια και μόνο σε εισοδήματα, όχι σε περιουσιακά στοιχεία.

2. Απλή και σαφής νομοθεσία.

3. Κατάργηση του Κώδικα Φορολογικών Απεικονίσεων (πρώην ΚΒΣ).

4. Ίδρυση επιχειρήσεων μέσω διαδικτύου.

5. Αντικατάσταση των αδειοδοτήσεων με υπεύθυνη δήλωση του επαγγελματία σε συνδυασμό με δρακόντειες ποινές σε περίπτωση ψευδούς δήλωσης.

6. Πληροφορική σε κάθε επαφή πολίτη και επιχειρήσεων με το κράτος.

7. Όχι επιχορηγήσεις σε χρήμα σε επιχειρήσεις αλλά αναπτυξιακές φοροαπαλλαγές και παροχές σε είδος με αντικειμενικά κριτήρια και διαφάνεια.

8. Άμεση πώληση ή μακροχρόνια μίσθωση κρατικών επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων με αμιγώς αναπτυξιακά κριτήρια υπό διαφανείς και νόμιμες διαδικασίες.

9. Άμεση κατάργηση κρατικών φορέων με μηδενικό ή δευτερεύουσας σημασίας αντικείμενο ή με επικάλυψη αρμοδιοτήτων

10. Κατάργηση φόρων υπέρ τρίτων, ειδικών τελών και ειδικών φόρων.

11. Άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων

12. Λογοδοσία – απόδοση λογαριασμού για κάθε ευρώ που εισπράττει και ξοδεύει το Δημόσιο

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά!: Κράτα με, να σε κρατώ …

Δημιουργία ΞανάΣε κάθε σοβαρό κράτος, αν ένας πολίτης αποκάλυπτε ότι ήξερε για μια κλοπή εκατομμυρίων, αλλά δεν είπε τίποτε, θα τον είχε καλέσει την ίδια στιγμή ο εισαγγελέας, για να δώσει κατάθεση, τουλάχιστον. Αν δεν ήταν απλός πολίτης αλλά αντιπρόεδρος της Βουλής θα μιλούσαμε για σκάνδαλο πρώτου μεγέθους. Κι αν άφηνε να εννοηθεί ότι στη συγκάλυψη συμμετείχαν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, θα κατέρρεε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Όμως εδώ φαίνεται ότι όλα τα έχουμε δει και τίποτε δεν μας κάνει πια αίσθηση. Σε μια κρίση εξομολόγησης (;) ο βουλευτής της ΝΔ και αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Ι. Τραγάκης παραδέχεται ότι ήδη πριν από 10 χρόνια είχαν τεκμηριώσει πλήρως την ανάμειξη του Άκη και του Γιάννου στο πάρτι των προμηθειών στις Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά δυστυχώς (sic) σταμάτησαν εκεί.

Όμως και σήμερα ο κος Τραγάκης σταμάτησε εκεί. Δεν μας είπε τι συμφωνία υπήρξε μεταξύ των κομμάτων του… συνταγματικού(!) τόξου, ώστε να ισχύσει η ομερτά.

Πόσο τιμάται η «πολιτική γαργάρα»; Ποια ήταν τα ανταλλάγματα για τη ΝΔ; Πόσους δικούς της δεν θα «έδινε» το ΠΑΣΟΚ; Και ποια για τη δήθεν αριστερά, που κι αυτή συμμετείχε στο κουκούλωμα;

Ποιο ήταν τελικά το «μνημόνιο συνεργασίας» του πολιτικού κατεστημένου με το οποίο έβγαζαν «λάδι» όλους τους κλέφτες, προκειμένου να ρέει το «λάδι» σε κόμματα, πολιτικούς και φιλικά προσκείμενους επιχειρηματίες; Μήπως αυτό το «μνημόνιο» παραμένει και σήμερα σε ισχύ και οι όποιες αποκαλύψεις είναι τα πιόνια που θυσιάζονται σε μια χυδαία παρτίδα σκάκι για να σωθούν τα πιο σημαντικά «κομμάτια»; Μήπως το «πάρτι» σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου συνεχίζεται με όσα «ποτά» και σακ βουαγιάζ απέμειναν;

Ίσως ο κος Τραγάκης και οι περισσότεροι συνάδελφοί του να έχουν συνηθίσει τόσο πολύ στο κουκούλωμα που να μην νιώθουν την υποχρέωση να πουν και την υπόλοιπη ιστορία με ονόματα και αριθμούς. Η Δικαιοσύνη όμως έχει την υποχρέωση να τους καλέσει και να ξετυλίξει το κουβάρι της διαχρονικής συγκάλυψης. Να σπάσει επιτέλους το πολιτικό απόστημα που έχει κακοφορμίσει ολόκληρη τη χώρα. Όταν έχουμε δημόσια παραδοχή ότι δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε αν και στοιχεία υπήρχαν, τι άλλο χρειάζεται για να ξεκινήσει η έρευνα;

Περισσότερα

Πλειστηριασμοί ακινήτων: διαπραγμάτευση γύρω από πολιτικές δίχως αύριο

Γράφει ο Σεραφείμ Κοτρώτσος
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Δρ. ΕΜΠ, Σύμβουλος επιχειρήσεων
Εκπρόσωπος Τύπου & Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου «Δημιουργία, ξανά!»

Δημιουργία ΞανάΈχει ανοίξει για τα καλά η συζήτηση για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Η τρόικα φέρεται να κλιμακώνει την πίεση προς την κυβέρνηση μεταξύ άλλων και προς αυτή την κατεύθυνση. Αν και σε ό,τι αφορά την Τρόικα μαθαίνουμε συνήθως αυτά και μόνο που συμφέρουν την επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης, επιχειρώ εδώ να αποκρυπτογραφήσω τη σχετική συζήτηση.

Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια

Τα επί μεγάλο χρονικό διάστημα μη εξυπηρετούμενα δάνεια συνεχίζουν να αυξάνουν με έντονους ρυθμούς. Η τάση δεν αναστρέφεται όσο δεν βελτιώνονται οι συνθήκες στην αγορά, όσο δηλαδή η ανεργία παραμένει σε επίπεδα ρεκόρ, η παραγωγική οικονομία δεν λειτουργεί και το κράτος συνεχίζει την ανελέητη φοροεπιδρομή του.

Το σχέδιο της Τρόικας

Η πρόθεση της τρόικας γύρω από τις τράπεζες είναι συγκεκριμένη: ζητά την λεγόμενη απομόχλευση, δηλαδή τη μείωση των δανεισμένων κεφαλαίων, βίαια, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με κύριο στόχο την εκκαθάριση των τραπεζικών ισολογισμών από οποιοδήποτε στοιχείο τους δεν έχει πλέον αξία. Τα κρατικά ομόλογα έχουν ήδη κουρευτεί οπότε το στοιχείο που κυρίως παραμένει «φουσκωμένο» στα οικονομικά των τραπεζών είναι τα δάνεια που έχουν δώσει και δεν θα εισπράξουν. Όσα από αυτά λοιπόν παρουσιάζουν μεγαλύτερο του λογικού για την κατηγορία τους κίνδυνο μη εξυπηρέτησης πρέπει με κάποιο τρόπο είτε να αλλάξουν (π.χ. επιμήκυνση) ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν, είτε να φύγουν από το χαρτοφυλάκιο των τραπεζών.

Ασκείται λοιπόν μεγάλη πίεση. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτή η πίεση έχει αποτέλεσμα και πραγματοποιούνται έστω τμηματικές πληρωμές / ρυθμίσεις / επιμηκύνσεις κλπ. Σε σημαντικό ποσοστό όμως των υποθέσεων, όσο η οικονομία παραμένει κρανίου τόπος, δεν υπάρχει βιώσιμη λύση. Τα δάνεια αυτά αργά ή γρήγορα (η Τρόικα είναι σαφώς υπέρ του γρήγορα) θα αφαιρεθούν από το ενεργητικό των τραπεζών.  Όσα από αυτά είναι εφικτό θα πωληθούν σε μη τραπεζικούς φορείς μαζί με τις υποθήκες και τα λοιπά δικαιώματά τους. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα πιθανώς θα μεταφερθούν σε φορείς εκκαθάρισης και θα απασχολούν τα δικαστήρια για τις επόμενες δεκαετίες.

Ενδεχόμενη απελευθέρωση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας όλοι γνωρίζουν ότι δεν θα πετύχει πολλά προς την κατεύθυνση των εισπράξεων. Ίσως ελάχιστοι από τους δανειολήπτες υπό τον φόβο ενός πλειστηριασμού να βρουν κάποια κεφάλαια – είτε δικά τους είτε τρίτων που θα τους δανείσουν – και να αποπληρώσουν μέρος των χρεών. Οι περισσότεροι όμως δανειολήπτες απλώς δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν, ενώ ούτε οι τράπεζες θα καταφέρουν να πάρουν τα χρήματά τους.

Τότε γιατί η πίεση για απελευθέρωση των πλειστηριασμών;

Τα ενυπόθηκα δάνεια εξ ορισμού έχουν τον κίνδυνο κατάσχεσης του ακινήτου σε περίπτωση μη εξόφλησης. Δυστυχώς όμως ο κίνδυνος δεν περιορίζεται εκεί. Αν το προσημειωμένο ακίνητο για το οποίο χορηγήθηκε ένα δάνειο σε ενδεχόμενο πλειστηριασμό δεν πιάσει την αξία του οφειλόμενου ποσού (όχι απίθανο όταν η αγορά έχει υποχωρήσει σημαντικά) ο δανειστής ενδέχεται να μπορεί να διεκδικήσει επιπλέον ποσά από τον δανειολήπτη! Όμως αυτές οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες και συναντούν μεγάλη αντίσταση και αυτή τη φορά η Τρόικα πιέζει για ταχεία εκκαθάριση του τραπεζικού συστήματος από στοιχεία ενεργητικού που δεν έχουν ικανοποιητική αξία.

Η πιθανότερη κατάληξη αυτών των δανείων μαζί με τα υποθηκευμένα ακίνητα είναι τα λεγόμενα distress funds, ας τα ονομάσουμε εδώ κεφάλαια έκτακτης ανάγκης, τα οποία παγκοσμίως αγοράζουν επισφάλειες από αγορές που βρίσκονται στο ναδίρ. Τα κεφάλαια αυτά προφανώς αναλαμβάνουν αυτό το ρίσκο προσδοκώντας σε πολλαπλάσιο όφελος. Αγοράζουν τις επισφάλειες πληρώνοντας πολύ κάτω από την ονομαστική τους αξία (μερικές φορές στο 1/10), ελπίζοντας να κερδίσουν μετά από μερικά χρόνια, όταν η οικονομία «ανέβει» έστω και λίγο, πουλώντας τα δάνεια ή τα υποθηκευμένα στοιχεία σε αξίες αρκετές φορές πάνω από αυτές που κατέβαλαν για να τα αγοράσουν. Προφανώς οι φορείς αυτοί δεν αγοράζουν δάνεια αν απαγορεύεται η κατάσχεση. Το μοντέλο τους έχει νόημα αν μπορούν να ρευστοποιήσουν τα πάγια μετά από μερικά χρόνια.

Η Τρόικα θέλει να προχωρήσει η εφαρμογή της συνταγής. Η δανειακή απομόχλευση απαιτεί να πληρώσει κάποιος το κενό. Προφανώς το κύριο μέρος μεταφέρεται στους πολίτες, δια της χρηματοδότησης των τραπεζικών κεφαλαιοποιήσεων, ελπίζοντας να ανακτήσουν τις επενδύσεις τους από την πώληση των μετοχών των τραπεζών. Ένα μικρότερο μέρος επιχειρείται να πληρωθεί από τα distress funds. Αυτοί οι φορείς δεν είναι φιλανθρωπικά σωματεία. Προφανώς ζητούν ελεύθερους πλειστηριασμούς για να αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια.

Χωρίς αυτούς τους φορείς στην εξίσωση, η εκκαθάριση των ισολογισμών των τραπεζών δεν έχει πολλές λύσεις. Πρακτικά μόνη εναλλακτική είναι η δημιουργία μιας κρατικής εταιρείας εκκαθάρισης που να αναλάβει τη διαχείριση όλου του προβληματικού χαρτοφυλακίου. Σε αυτή την περίπτωση οι τράπεζες θα χάσουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έναντι μηδενικού αντιτίμου, άρα δεν θα εισπράξουν ούτε το 1/10 της ονομαστικής τιμής.

Γιατί οι τράπεζες δεν «κουρεύουν» τα δάνεια αντί να τα πουλήσουν «κουρεμένα»

Το παραπάνω ερώτημα τίθεται σε αρκετές πολιτικές συζητήσεις. Δυστυχώς δεν έχει βάση. Τα δάνεια που πωλούνται σε distress funds δεν είναι αυτά στα οποία υπάρχει μια μερική δυσκολία αποπληρωμής. Σε αυτά, στις περισσότερες περιπτώσεις, η τράπεζα είναι σε θέση να προχωρήσει σε κάποια ρύθμιση απευθείας με το δανειολήπτη ή ο δανειολήπτης βρίσκει λύση δια της νομικής οδού. Είναι άπειρα τα δάνεια που έτσι έχουν παγώσει ή πληρώνονται έναντι αυτών πολύ μικρές δόσεις για προσωρινό διάστημα. Εξυπηρετεί και τις τράπεζες αυτό καθώς αυτά τα δάνεια παραμένουν παραγωγικά για αυτές και θεωρούνται στοιχεία ενεργητικού.

Στα distress funds πωλούνται κουρεμένα τα πραγματικό «κατακόκκινα» δάνεια. Είναι αυτά στα οποία ο δανειολήπτης δεν έχει πληρώσει επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να έρθει σε διακανονισμό, η τράπεζα δεν μπορεί να τα κρατάει άλλο στον ισολογισμό της και το κόστος σε χρήμα και χρόνο διεκδίκησης όποιου μέρους τους είναι μεγαλύτερο από το άμεσα προσδοκώμενο όφελος. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μάλλον βέβαιο ότι το 1/10 που προσφέρουν για να τα εξαγοράσουν τα distress funds είναι περίπου το μέγιστο που θα έβρισκε κανείς στην αγορά.

Τι θα προκαλέσει ενδεχόμενη απελευθέρωση των πλειστηριασμών

Η αγορά των ακινήτων έχει περίσσεια από προσφορά και ελάχιστη ζήτηση. Ενδεχόμενη απελευθέρωση πλειστηριασμών δεν θα αυξήσει προφανώς τη ζήτηση. Ίσως αυξήσει την προσφορά, στο βαθμό που οι τράπεζες ή τα distress funds επιλέξουν να την αξιοποιήσουν. Ως εκ τούτου το μόνο που μπορεί να αναμένει κανείς είναι οι τιμές να πιεστούν ακόμα πιο κάτω. Πιο πιθανό πάντως είναι να μην διενεργηθούν πλειστηριασμοί σε ευρεία κλίμακα υπό τις παρούσες συνθήκες της αγοράς.

Η διαπραγμάτευση με την τρόικα

Οι Ελληνικές κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις δυστυχώς στερούνται σχεδίου για τη αντιμετώπιση της κρίσης. Κόμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν παρουσιάζουν ένα πλάνο με αρχή, μέση και τέλος για το πού πιστεύουν ότι πρέπει να πάει η Ελλάδα και πώς αυτό θα πραγματοποιηθεί. Όσο αυτό συμβαίνει όλοι τους παραμένουν έρμαια της Τρόικας, η οποία εν αντιθέσει με το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο.

Το σχέδιο της Τρόικας

Η Τρόικα ήρθε στη χώρα μας από την αρχή με την πρόταση της εσωτερικής υποτίμησης και ταυτόχρονης απομόχλευσης του τραπεζικού κλάδου. Η κυνική λογική της Τρόικας είναι απλή: «αν δεν θέλετε να φτιάξετε σοβαρό κράτος εμείς δεν μπορούμε να σας το επιβάλουμε. Όμως μπορούμε να σας υποχρεώσουμε να συρρικνωθείτε. Έτσι θα είστε ο ελάχιστος δυνατός κίνδυνος για τους υπόλοιπους και στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας θα πάρετε έναν ρόλο που να ταιριάζει στα τριτοκοσμικά κράτη στα οποία γίνεται ανεκτό το χάος που έχετε δημιουργήσει και πασχίζετε να διατηρήσετε».

Η συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης είναι η λεγόμενη «δημιουργική καταστροφή». Στη θεωρία, το σχέδιο επιχειρεί να μειώσει όλες τις εσωτερικές τιμές (περίπου όπως θα λειτουργούσε μα μεγάλη νομισματική υποτίμηση), ώστε η ντόπια παραγωγή να γίνει με αυτόν τον τρόπο ξανά ανταγωνιστική ως φθηνότερη, καθώς σε παραγωγικότητα υστερεί κατά πολύ, παρά το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες εργάζονται σημαντικά περισσότερες ώρες την εβδομάδα από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Η συνταγή αυτή όπου εφαρμόστηκε δυστυχώς αποδείχθηκε επίπονη. Όταν μάλιστα ο ρυθμός της επιδιωκόμενης εσωτερικής υποτίμησης είναι ταχύς, τα πράγματα γίνονται τραγικά. Στην περίπτωσή της Ελλάδος όμως, εκτός από επίπονη, η λύση αυτή είναι επιπλέον αναποτελεσματική!

Πώς λειτουργεί η εσωτερική υποτίμηση

Ακόμα κι αν ξεχνούσαμε όλους τους άλλους παράγοντες ανταγωνιστικότητας, για να είχε επιτυχία η συνταγή θα απαιτούσε πτώση μισθών και λοιπών αξιών παραγωγικών πόρων της Ελλάδας σε επίπεδα γειτόνων ανταγωνιστών (π.χ. Βουλγαρίας, Τουρκίας ή ακόμα και Αιγύπτου). Τα κόστη ζωής δυστυχώς υποχωρούν πάντοτε με χρονική υστέρηση σε σχέση με τους μειούμενους μισθούς. Σήμερα η Ελλάδα έχει μισθούς εποχών δραχμής στην καλύτερη περίπτωση, ανεργία εποχών μεταπολεμικής περιόδου και κόστος ζωής σύγχρονης Γερμανίας! Αυτό το χάσμα δεν είναι τυχαίο. Είναι αναμενόμενο αποτέλεσμα της εσωτερικής υποτίμησης. Όταν κανείς δουλεύει μόνο πάνω στην οριζόντια μείωση των αμοιβών ελπίζοντας μέσω αυτών να συμπαρασύρει όλα τα υπόλοιπα προς τα κάτω, το χάσμα είναι αναμενόμενο. Προφανώς η οικονομία για να αντιδράσει και να αναδιαταχθεί σε πιο ανταγωνιστικές δομές χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα. Επιπλέον, το ίδιο χάσμα δημιουργείται και μεταξύ κρατικών δαπανών και φορολογικών εσόδων. Όσο η οικονομία κατεβαίνει μειώνονται τα κρατικά έσοδα και προφανώς το δυσκίνητο κομματικό κράτος με τις οριακές του παρεμβάσεις καθυστερεί δραματικά να μειώσει τις δαπάνες του.

Άρα το πραγματικό έλλειμμα τόσο σε επίπεδο οικογενειακού προϋπολογισμού όσο και στο επίπεδο του κρατικού προϋπολογισμού γίνεται διαρκές. Μικραίνει ποσοτικά όσο μικραίνουν τα μεγέθη, αλλά θέλει έναν μακρύ δρόμο για να αντιστραφεί.

Γιατί η συνταγή δεν πρόκειται να λειτουργήσει στην Ελλάδα
jpg impasse-e38631Το χειρότερο όμως είναι ότι το σχέδιο είναι για εμάς αδιέξοδο! Μια οικονομία που βασίζεται κυρίως στην εσωτερική κατανάλωση όπως η δική μας, καθώς προσπαθεί να ξαναβρεί ισορροπία σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο με τόσο βίαιο τρόπο, είναι προφανές ότι δημιουργεί ένα πελώριο κενό κεφαλαίων στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Τα παλιά δάνεια που εξυπηρετούνταν σε μεγάλο βαθμό όταν το επίπεδο ΑΕΠ (και τιμών) ήταν 30-40% ανώτερο του σημερινού, είναι αδύνατο να εξυπηρετούνται με το επίπεδο εισοδήματος εμφανώς μειωμένο και την συνεχιζόμενη ύφεση. Όσο όμως δημιουργούνται νέα κενά στο τραπεζικό σύστημα, τόσο λιγότερα τραπεζικά κεφάλαια είναι διαθέσιμα για επενδύσεις και τόσο περισσότερα απορροφά το σύστημα ώστε να πετυχαίνει τις λεγόμενες διασώσεις του, που έχουν αυστηρά προσωρινό χαρακτήρα.

Σε κάθε κύκλο εμφανίζονται νέα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Ο ρυθμός αύξησης είναι διαρκώς μη διαχειρίσιμος. Κάπου εκεί κάνουν την εμφάνισή τους οι έννοιες των «κουρεμάτων», των ανακεφαλαιοποιήσεων και των distress funds, ως λύσεις της καταστροφής, μπαλώματα στη λαβωμένη γάστρα ενός πλοίου που βουλιάζει.

Με αυτή την πολιτική ο τραπεζικός κλάδος έχει εισέλθει σε φαύλο κύκλο εκκαθάρισης. Σε κάθε τέτοιο κύκλο υποτίθεται ότι εξυγιαίνεται, αλλά λίγους μήνες μετά έχει νέο όγκο από «κόκκινα» δάνεια να αντιμετωπίσει, καθώς η οικονομία έχει υποχωρήσει σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική δεν είναι μια έκτακτη ανάγκη αλλά επανέρχεται ως διαρκής, μέχρι να καταγραφεί ουσιώδης και πραγματική ανάπτυξη, ή να εκμηδενιστεί ο δανεισμός!

Έτσι εμφανίζεται το σπιράλ της ύφεσης και η πραγματική και βιώσιμη ανάπτυξη διαρκώς προαναγγέλλεται, αλλά ποτέ δεν έρχεται. Και η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει με δημιουργική λογιστική, παρουσιάζοντας ότι η χώρα βγαίνει από την κρίση επειδή επιτυγχάνει ένα ισχνό πρωτογενές πλεόνασμα, όταν όλοι γνωρίζουν ότι η χώρα έχει ουσιαστικά κηρύξει στάση πληρωμής του κράτους προς τους πιστωτές της του εσωτερικού της χώρας και κανένας δείκτης βιομηχανικής ή άλλης παραγωγής δεν καταδεικνύει την ανασύνταξη κάποιου παραγωγικού ιστού. Συνεπώς η κατανάλωση μειώνεται έντονα, η κρατική δαπάνη λιγότερο έντονα αλλά δεν επέρχεται υποκατάσταση αυτών με επενδύσεις οι σημαντικές εισροές χρήματος από το εξωτερικό. Χάνεται η κατανάλωση και στη θέση της δεν έρχεται τίποτε!

Προφανώς η συνταγή της αναδιάρθρωσης των τιμών (εσωτερική υποτίμηση) δεν είναι λύση που να αντιμετωπίζει τα δομικά προβλήματα της χώρας μας. Θα ήταν ενδεχομένως λύση για ένα οργανωμένο δυτικό κράτος. Εδώ όμως χρειαζόμαστε πολύ πιο θεμελιώδεις αλλαγές. Η βασικότερες εστίες μη ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας δεν είναι το επίπεδο τιμών της μισθωτής εργασίας. Όταν η γραφειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήματος, η καθυστέρηση απόδοσης δικαιοσύνης, η υπερρύθμιση, η ληστρική φορολογία, το τραγικό ασφαλιστικό, η συχνή αλλαγή των κανόνων οικονομικής δραστηριότητας, η χαμηλή παραγωγικότητα του κρατικού τομέα και βέβαια οι δαιδαλώδης νομοθεσία παραμένουν σε ισχύ, η επίτευξη ανταγωνιστικότητας μέσω της μείωσης των τιμών είναι ουτοπική. Πιθανώς ακόμα και με μηδενικούς μισθούς θα παραμέναμε μη ανταγωνιστικοί. Όταν ο Έλληνας πρέπει να κλείσει το εμπορικό κατάστημα γιατί η κατανάλωση υποχωρεί έντονα, πρέπει να μπορεί να ανοίξει επιχείρηση που θα παράξει εξαγώγιμο προϊόν. Κανονικά θα έπρεπε να είχε κίνητρα για αυτό πολύ πριν η κατανάλωση εκμηδενιστεί. Όμως όχι μόνο δεν υπάρχουν κίνητρα αλλά επιπλέον η μετάβαση εμποδίζεται έντονα από τις προαναφερθείσες Ελληνικές παθογένειες. Αυτά οι Ελληνικές κυβερνήσεις ελάχιστα τα αγγίζουν αν και τα γνωρίζουν.

Γιατί οι Ελληνικές κυβερνήσεις δεν παίρνουν άλλο δρόμο;

CEA0CE9BCE95CE99CEA3CEA4CE97CEA1CE99CE91CEA3CE9CCE9FCE99-CE9CCE95CEA4CE91CE9ACE9FCE9CCE99CEA3CE971Τα παραδοσιακά Ελληνικά κόμματα περιγράφουν μέτρα για αυτά τα προβλήματα στα προεκλογικά τους προγράμματα εδώ και δεκαετίες. Αρκετά από αυτά έχουν επιπλέον επισημανθεί σε δεκάδες μελέτες που έχει ακριβοπληρώσει το κράτος. Πολλά έχουν υπογραφεί στα λεγόμενα μνημόνια και έχουν ακόμα ψηφιστεί στη βουλή, όμως δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο της εφαρμογής. Το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο δεν θέλει με κανένα τρόπο να στεναχωρήσει τα πολύ δικά του παιδιά. Είτε είναι κρατικοί υπάλληλοι σε αντιπαραγωγικές δομές, είτε προμηθευτές του κράτους, είτε άλλες συντεχνίες που ζουν από τον παραλογισμό του κράτους, όλοι σιτίζονται άμεσα ή έμμεσα από το προβληματικό αυτό σύστημα. Το πολιτικό κατεστημένο χρειάζεται αυτό το χάος για να μπορεί να κρατάει υπό έλεγχο αυτούς που παρασιτούν εις βάρος των λίγων υπολοίπων. Και η σχέση τους με τα παραδοσιακά Ελληνικά κόμματα βασίζεται σε αυτόν τον παρασιτισμό.

Έτσι οι Ελληνικές κυβερνήσεις αντί δομικών αλλαγών συνεχίζουν την υπερφορολόγηση και τις οριζόντιες περικοπές, γνωρίζοντας καλά ότι αυτές οι πολιτικές είναι δίχως αύριο, όμως διασώζουν σήμερα τον σκληρό πυρήνα τους. Άλλωστε το μόνο ενδιαφέρον τους είναι η προσωρινή διατήρηση της εξουσίας. Ελπίζουν έτσι να αποφύγουν το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας. Επιχειρούν να κρατήσουν κλειστούς τους καυτούς φακέλους υποθέσεων που θα σήμαιναν το τέλος της πολιτικής καριέρας των περισσότερων κορυφαίων στελεχών των κοινοβουλευτικών κομμάτων, αν όχι και την φυλάκισή τους. Ο στόχος τους είναι με κάθε θυσία – των άλλων – να μένουν μέσα στο παιχνίδι εξουσίας, ώστε να προστατεύουν τον εαυτό τους και τον πολύ στενό κύκλο τους.

Ρωτήθηκε ο πολίτης;

Είναι προφανές ότι ο Έλληνας πολίτης σε μεγάλο ποσοστό δεν συμμερίζεται το σχέδιο της εσωτερικής υποτίμησης ούτε τις υπόλοιπες παραμέτρους της πολιτικής που εφαρμόζεται. Οι πολιτικοί ποτέ δεν μοιράστηκαν μαζί του κάποιο πλάνο.  Οι πολίτες ποτέ δεν ενέκριναν την πολιτική που εφαρμόζεται δια της ψήφου τους. Γι΄ αυτό άλλωστε το όλο θέμα είναι πάνω από όλα έλλειμμα Δημοκρατίας.

Η τρόικα τι κάνει;

Η Τρόικα είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να πιέσει για ουσιώδεις δομικές μεταρρυθμίσεις. Ίσως δεν μπορεί γιατί φοβάται μην … αλλάξει συνομιλητή με έναν ακόμα λιγότερο αξιόπιστο, όπως η σημερινή αντιπολίτευση. Ίσως δεν θέλει, γιατί δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές της η δική μας εξυγίανση. Μένει λοιπόν σε μια λογιστική, μακροσκοπική προσέγγιση, αγοράζει κι αυτή χρόνο για δικούς της λόγους.

Δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Τρόικα να έχει από καιρό συμφωνήσει στο πάγωμα των πλειστηριασμών, καθώς ούτε οι Τράπεζες φαίνεται να καίγονται για να προχωρήσουν σε τέτοιες ενέργειες. Δεν είναι απίθανο η Τρόικα να διαπραγματεύεται αυτή τη στιγμή άλλα πράγματα, αλλά για επικοινωνιακούς λόγους αυτό να μην δημοσιοποιείται, ώστε η κυβέρνηση τις επόμενες ημέρες να ανακοινώσει το μεγάλο της επίτευγμα: την παράταση του παγώματος πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας μετά από δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση. Ένα επίτευγμα κενό περιεχομένου καθώς όπως εξηγήθηκε παραπάνω κανείς δεν πιστεύει σε κάποιο αποτέλεσμα από τους πλειστηριασμούς.

Τι μπορεί να γίνει;

Η μόνη αισιόδοξη προοπτική της Ελληνικής κοινωνίας είναι να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις παθογένειές της και να επενδύσει στην καινοτομία και τη δυναμική εξωστρεφή μικρομεσαία επιχείρηση, αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Αν άρουμε όλα τα εμπόδια που σήμερα υπάρχουν ώστε να επιτραπεί η δυναμική ανάπτυξη εξωστρεφών επιχειρήσεων θα αναστραφεί αυτόματα η τάση. Το δημιουργικό απόθεμα του Έλληνα που επί δεκαετίες καταπιέζεται θα εκτιναχθεί σαν αναπτυξιακό ελατήριο. Η πολυετής «υποχρεωτική εκπαίδευση» του Έλληνα στις επιχειρηματικές κακουχίες της ντόπιας οικονομίας τον έχουν προετοιμάσει για τα χειρότερα. Αν ξαφνικά το περιβάλλον γίνει κατά τι πιο φιλικό προς την οικονομική και παραγωγική δραστηριότητα η δυναμική που θα αναπτυχθεί είναι ικανή να ανατρέψει όλα τα υπόλοιπα αδιέξοδα.

Ωστόσο οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί και το στελεχιακό τους δυναμικό ούτε θέλουν ούτε μπορούν να εφαρμόσουν τέτοιες αλλαγές.

Η τύχη μας λοιπόν είναι στα χέρια ημών των πολιτών. Βλέπετε η ελευθερία που προσφέρει ακόμα και η λειψή Δημοκρατία που έχουμε στη χώρα μας έρχεται μαζί με πολύ μεγάλες ευθύνες. Μόλις το συνειδητοποιήσουμε η κατάσταση θα αρχίσει να αλλάζει ραγδαία προς το καλύτερο.

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Δρ. ΕΜΠ, Σύμβουλος επιχειρήσεων
Εκπρόσωπος Τύπου & Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου «Δημιουργία, ξανά!»

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Πλειστηριασμός υποκρισίας”

Δημιουργία ΞανάΑν η υποκρισία έβγαινε σε πλειστηριασμό, κυβέρνηση, αντιπολίτευση και τρόικα θα την οδηγούσαν σε ρεκόρ τιμής. Τα κυβερνώντα κόμματα υποκρίνονται ότι δίνουν ανένδοτο αγώνα για την πρώτη κατοικία. Η Τρόικα υποκρίνεται ότι αυτό είναι το κύριο ζήτημα στο οποίο υστερεί η Ελληνική πλευρά και ανέχεται αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι. Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα υποκρίνονται ότι τα χρέη, κρατικά και ιδιωτικά, μπορούν να διαγραφούν μαγικά και δεν θα επιβαρύνουν κανέναν. Θα περάσουν σε μια άλλη διάσταση του σύμπαντος.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για το πρωτογενές πλεόνασμα προσπερνώντας την κατάρρευση των εξαγωγών, τον θεμελιώδη στόχο για το οποίο ακολουθείται τα τελευταία χρόνια η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης και των οριζόντιων περικοπών. Λες και τα Ελληνικά προϊόντα θα βρουν το δρόμο τους στις διεθνείς αγορές επειδή ο διεθνής καταναλωτής θα μελετήσει τα μακροοικονομικά μας! Δεν διανοήθηκε η κυβέρνηση να δημιουργήσει διαδικασίες ώστε οι εξαγωγές να μην αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικά εμπόδια σε εφορία και τελωνεία, να υποστηρίζονται με πιστώσεις σε επίπεδο χρηματοροών και βέβαια οι επιστροφές ΦΠΑ να διεκπεραιώνονται ταχύτατα.

Παράλληλα παραμένει καθηλωμένη η εγχώρια παραγωγή, συνεχίζεται η αποχώρηση μεγάλων βιομηχανιών από τη χώρα, καλπάζει η ανεργία και εκτινάσσεται το κοινωνικό κόστος. Μέσα σε αυτή τη θύελλα η κυβέρνηση συνεχίζει να νομοθετεί φόρους και εμπόδια, αλλάζοντας κάθε βδομάδα τους κανόνες της παραγωγικής δραστηριότητας. Φυσικά, οι πολυπόθητες μεγάλες επενδύσεις δεν έρχονται. Όχι μόνο υπό τον φόβο της ασυναρτησίας του ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται να διώξει τους επενδυτές όταν … έρθει στα πράγματα. Κυρίως υπό τον τρόμο αυτών που ΉΔΗ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ, με το Υπουργείο Οικονομικών να νομοθετεί ακατάσχετα και η υπερρύθμιση να ξεπερνάει τα σοβιετικά επίπεδα.

Πόσο δύσκολο είναι να γίνουν στη χώρα μας τα αυτονόητα;

– Κατάργηση κάθε φόρου και εισφοράς που δεν αντιστοιχεί σε εισόδημα.

– Απλό και σταθερό φορολογικό πλαίσιο με διακομματική δέσμευση για 10 έτη τουλάχιστον, με χαμηλή φορολογία ανταγωνιστική των γειτονικών χωρών.

– Αφαίρεση από το φορολογητέο εισόδημα όλων των δαπανών, ώστε να μην έχει κανένας κίνητρο για μαύρες συναλλαγές.

– Αδειοδοτήσεις σε μια ημέρα με απλές και διάφανες διαδικασίες.

– Πλήρης ηλεκτρονικοποίηση των κρατικών διαδικασιών.

– Κατάργηση της ανάγκης να προσφεύγει ο πολίτης και η επιχείρηση σε δημόσιες υπηρεσίες (όπως η Εφορία), με αξιοποίηση των ΚΕΠ και της τεχνολογίας.

– Κατάργηση όλων των κρατήσεων υπέρ τρίτων και των ειδικών φόρων σε πρώτες ύλες παραγωγής όπως τα καύσιμα. Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να γίνει ανταγωνιστική.

– Άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων και λοιπών στρεβλώσεων που εμποδίζουν την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα.

– Κατάργηση των κρατικών φορέων – φαντασμάτων.

– Μίσθωση ή πώληση κρατικών επιχειρήσεων ή ακινήτων με αναπτυξιακά κριτήρια και μόνο.

– Ενεργή υποστήριξη της εξαγωγικής και ερευνητικής δραστηριότητας.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα έχουν στηρίξει την ύπαρξή τους ακριβώς στη διατήρηση των παραπάνω στρεβλώσεων. Ως εκ τούτου η ευθύνη είναι στους πολίτες και μόνο: είτε αλλάζουμε πολιτικό προσωπικό, σχηματισμούς, νοοτροπία, αντιλήψεις και εν τέλει σελίδα, είτε συνεχίζουμε την ελεύθερη πτώση μας για … ακόμα χειρότερες μέρες, που δεν αξίζουν στον αγωνιζόμενο Έλληνα.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά!: Λεφτά υπάρχουν, βούληση όχι!

Δημιουργία ΞανάΛεφτά υπάρχουν και μάλιστα για πέταμα! Δεν είναι και λίγα: 930.000 χιλιάδες ευρώ! Τόσα πλήρωσε ο κος Κωστής Χατζηδάκης στον ΟΟΣΑ για να του επισημάνει αυτά που στρεβλώνουν την ελληνική αγορά και τον ανταγωνισμό και κρατούν τις τιμές στα ύψη, πράγματα που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού και η «Δημιουργία, ξανά!» υπογραμμίζει με άρθρα, συνεντεύξεις των στελεχών της και Δελτία Τύπου εδώ και δύο χρόνια.

Ανάμεσα στα άλλα που ο Υπουργός Ανάπτυξης δεν ήξερε, και έπρεπε να πληρώσει 930.000 ευρώ για να μάθει, είναι ότι:
– Σε καταστήματα stock και outlets, η δυνατότητα εκπτώσεων απαγορεύεται. Ο ΟΟΣΑ ζητάει να αρθεί η απαγόρευση.
– Στα καινούργια βιβλία, εκπτώσεις δεν επιτρέπεται να γίνονται σε ποσοστό άνω του 10%. Ο ΟΟΣΑ ζητάει να αρθεί η απαγόρευση.
– Το ψωμί που πωλούν οι φούρνοι δεν ζυγίζεται και πιθανότατα ο καταναλωτής πληρώνει για αέρα κοπανιστό. Ο ΟΟΣΑ ζητάει να αγοράζεις το ψωμί με το κιλό και να πληρώνεις ανάλογα.
– Ο ΟΟΣΑ ζητά να καταργηθεί το υποχρεωτικό όριο στη μέγιστη διάρκεια ζωής των 5 ημερών για το φρέσκο γάλα που σήμερα ισχύει μόνο στη χώρα μας. Με τον τρόπο αυτό, θα επιτραπεί στις γαλακτοβιομηχανίες να κυκλοφορήσουν προϊόντα με ημερομηνία λήξης από μία μέχρι και δέκα μέρες ανάλογα με τη μέθοδο παστερίωσης.
– Ο ΟΟΣΑ ζητά να αρθούν οι περιορισμοί στην κρουαζιέρα, όπως λ.χ. η υποχρέωση τα πλοία που ξεκινούν από κάποιο λιμάνι να επιστρέφουν πίσω σε αυτό.

Η «Δημιουργία ξανά!» τονίζει και πάλι το αυτονόητο: το πολιτικό σύστημα ΔΕΝ επιθυμεί να αλλάξει ΤΙΠΟΤΑ στην χώρα. Το έχει αποδείξει τα τελευταία 6 χρόνια της κρίσης και τα 4 χρόνια των Μνημονίων. Οι δήθεν πολιτικές συγκρούσεις είναι η πάλη δύο φατριών κρατικιστών που η κάθε μία νοιάζεται για τη δική της πελατεία. Οι δήθεν έρευνες είναι για να λένε «δεν κάνουμε τίποτε γιατί περιμένουμε τα αποτελέσματα». Η μόνη διέξοδος που έχουν οι πολίτες της χώρας είναι να δραστηριοποιηθούν οι ίδιοι, να ενταχθούν σε κινήματα υπεύθυνων πολιτών όπως η «Δημιουργία, ξανά!» και να τα ενδυναμώσουν. Αλλιώς η καταστροφή της χώρας είναι θέμα χρόνου. Και θα κοστίσει πολύ περισσότερο από 930.000 ευρώ.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Καταδικάστε, σκουπίστε, τελειώσατε;”

Δημιουργία ΞανάΗ «Δημιουργία Ξανά» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Καταδικάστε, σκουπίστε, τελειώσατε;

Στο δράμα της οικογένειας του Παύλου Φύσσα προστέθηκαν αυτά των οικογενειών των Μανώλη Καπελώνη, Γεώργιου Φουντούλη και ελπίζουμε όχι του Αλέξανδρου Γέροντα.

Δεν υπάρχει ελαφρυντικό για μια εν ψυχρώ δολοφονία. Δεν έχει χρώμα, ιδεολογία ή πολιτικό περιεχόμενο. Είναι μια ακραία παράνομη και απάνθρωπη πράξη που κάθε νοήμων άνθρωπος καταδικάζει χωρίς “ναι μεν, αλλά”.

Ο πολίτης όμως περιμένει από τον πολιτικό κόσμο κάτι περισσότερο από την αυτονόητη καταδίκη. Περιμένει να μάθει πώς φτάσαμε στο σημείο οι πολιτικές διαφορές να “λύνονται” με σκοτωμούς και ποια η ευθύνη της πολιτικής γι’ αυτό.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Τα ΑΜΕΑ δεν είναι πολίτες β’ διαλογής!”

Δημιουργία ΞανάΗ «Δημιουργία Ξανά» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Τα ΑΜΕΑ δεν είναι πολίτες β’ διαλογής!

Αρκετά πια με τον νέο Καιάδα… Τα προβλήματα των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους είναι πλέον χρόνια, όχι λόγω πολυπλοκότητας (γιατί είναι συγκεκριμένα τα βήματα αντιμετώπισης) αλλά λόγω αδιαφορίας της Πολιτείας η οποία τους αντιμετωπίζει απροκάλυπτα σαν βάρος.

Η αναμονή στα περίφημα ΚΕΠΑ είναι παροιμιώδης… Αλλά δεν είναι μόνο ο χρόνος. Είναι η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (εκτός των φαρμάκων που αντιστοιχούν αυστηρά στην αναπηρία τους). Είναι η διακοπή σύνταξης και επιδομάτων στους περισσότερους. Είναι η φορολόγηση των επιδομάτων σε όσους εξακολουθούν να ενισχύονται! Είναι η άρνηση αποζημιώσεων ή η ελάχιστη κρατική συμμετοχή στο κόστος αναπηρικών αμαξιδίων, τεχνητών μελών, καθετηριασμών κλπ., με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η υγεία και η λειτουργικότητά τους.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Ενωμένοι στα ΟΧΙ, αντίπαλοι στα ΝΑΙ. Ως πότε;”

Δημιουργία ΞανάΗ «Δημιουργία Ξανά» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Ενωμένοι στα ΌΧΙ, αντίπαλοι στα ΝΑΙ. Ως πότε;

Ο εορτασμός της Επετείου του ΌΧΙ, φέρνει στο προσκήνιο την ιδιοσυγκρασία του λαού μας. Σχεδόν σε όλη την ιστορία μας έχουμε επιδείξει αξιοζήλευτη ομοψυχία στα ΌΧΙ. Ο λαός μας ενώνεται μπροστά σε αυτά που ΔΕΝ θέλει. Συσπειρώνεται στην άρνηση.

Στην κατάφαση, όμως, τι κάνουμε; Για φανταστείτε να καταφέρναμε να συγκεντρώναμε τις δυνάμεις μας με την ίδια καθολική συναίνεση και για να πούμε ΝΑΙ! Να μπορούσαμε να διεκδικήσουμε δυναμικά την εφαρμογή μιας κοινής πρότασης για το αύριο! Η Ελλάδα θα είχε πολύ διαφορετική θέση στον κόσμο.

Το ΟΧΙ στην εθνική κατάρρευση, δεν έχει κανένα νόημα αν δεν συνδυαστεί με ένα πανεθνικό ΝΑΙ σε ένα σχέδιο εθνικής σωτηρίας. Αν αφήσουμε κατά μέρος τις ιδεοληψίες, αν εστιάσουμε στα απλά και θεμελιώδη που, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, θα επιτρέψουν την ειρηνική θεσμική επανάσταση που έχουμε ανάγκη, θα πετύχουμε,
πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι νομίζουμε έναν αποτελεσματικό μετασχηματισμό του κράτους και της κοινωνίας μας.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Το κούρεμα των καταθέσεων γίνεται εδώ και 3 χρόνια”

Δημιουργία ΞανάΗ «Δημιουργία Ξανά» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Το κούρεμα των καταθέσεων γίνεται εδώ και 3 χρόνια

Όταν οι λίγες αποταμιεύσεις που έμειναν στους Έλληνες πληρώνουν χαράτσια και έκτακτους φόρους είναι ξεκάθαρο ότι η βίαια φορολόγηση των καταθέσεων έχει εδώ και καιρό επιβληθεί, από την πίσω πόρτα, σε μικρούς και μεγάλους καταθέτες αδιάκριτα.

Τα φορολογημένα χρήματα που, με κόπους μιας ζωής, αποταμίευσαν οι Έλληνες λεηλατούνται για να καλύψουν τις «ανάγκες» ενός αντιπαραγωγικού, σπάταλου και ανοργάνωτου κράτους. Η όποια παραγωγική οικονομία απέμεινε στη χώρα όχι απλώς δεν βρίσκει τραπεζικά κεφάλαια για να προχωρήσει αλλά υπόκειται σε πρωτοφανή
αφαίμαξη για να παραταθεί η ζωή στον «μεγάλο ασθενή».

Περισσότερα