Πολιτικές απεργίες – Πορείες διαμαρτυρίας η ενεργειακή μας αποτόνωση

Γράφει ο Ευάγγελος Σκανδάλης*

Ποια η έννοια της πορείας διαμαρτυρίας τελικά και τι στην πράξη επιτυγχάνει.

epirusnewsΆλλη μια ακόμα λιτανεία δέησης θαυματουργικού χαρακτήρα χωρίς την παρουσία ιερατείου με δεήσεις  προς τους εξουσιαστές μας έλαβε μέρος σε όλο το ποίμνιο της Ελληνικής επικράτειας την 12 Νοεμ υπό την διοργάνωση ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ.

Περισσότερα

Τι 30, τι 40 χρόνια… (Μήπως τότε είχα και «λίγο» δίκιο;)

Γ. ΠιπερόπουλοςΓράφει ο Καθηγητής ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ*

(Η άποψή μου αυτή φιλοξενήθηκε στα blogs τον Ιούλιο του 2011 αλλά μετά την απρόσμενη και ταπεινωτική επιστροφή της τρόικα, που είναι τώρα πια 4-μελής, στην Αθήνα (αυτήν την περιώνυμη τρόικα που τόσο αυτάρεσκα και με τόση περηφάνεια της είχαμε δώσει για 5 μήνες νέο όνομα μετονομάζοντας την σε «θεσμούς») και την εντυπωσιακή υπερψήφιση των πακέτων «προ-απαιτούμενων» για την 3η δανειακή σύμβαση που επειγόμαστε για συμφωνία έως την ερχόμενη Τρίτη, έγκριση από την Βουλή την ερχόμενη Πέμπτη και εκταμίευση της πρώτης δόσης την 20 Αυγούστου το κοινώς 3ο, «Κέντρο-Αριστερής προέλευσης» ΜΝΗΜΟΝΙΟ, σε αντιπαράθεση με το 1ο και το 2ο «Κέντρο Δεξιάς» προέλευσης ΜΝΗΜΟΝΙΑ, θα παρακαλέσω να το αναδημοσιεύσετε μαζί με τον σύνδεσμο του σχετικού άρθρου του Πρακτορείου Reuters)

http://www.reuters.com/article/2015/08/07/us-eurozone-greece-idUSKCN0QC19820150807

*********************************
Ώστε εξασφαλίσαμε στη χτεσινή, σχεδόν θρυλική, σύνοδο των Βρυξελλών το νέο, δεύτερο πακέτο «διάσωσης» της Ελληνικής οικονομίας και μπορούμε από σήμερα να… κοιμόμαστε ήσυχοι έστω και εάν χρειαστούν 30 χρόνια «δεσμεύσεων;

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ χτες βράδυ, Πέμπτη 21η Ιουλίου 2011, στριφογύριζα στο κρεβάτι μου και στο νου μου στριφογύριζε ο αριθμός του 30 και αναστατώθηκα κάνοντας συνειρμούς από το γνωστό «τι 30, τι 40, τι 50…» σε διάφορες παραλλαγές που θα ήθελα σήμερα μαζί με την ευχή για καλό Σαββατοκύριακο να μοιραστώ μαζί σας…

Περισσότερα

Μερόπη Τζούφη: Δήλωση για τη συμφωνία με τους δανειστές

Η απόφασή μου να ψηφίσω την νέα συμφωνία, την οποία η Κυβέρνηση μας αναγκάστηκε να αποδεχθεί εκβιαστικά, λήφθηκε ύστερα από μια εξάμηνη μάχη, που αναπτέρωσε το ηθικό του λαού μας, και κυρίως μετά από την τελευταία πράξη της διαπραγμάτευσης, όπου ξεδιπλώθηκαν τα σχέδια του πιο επιθετικού κομματιού του γερμανικού κεφαλαίου.

Από τη μια υπήρχε η επιλογή της σκληρής για το λαό συμφωνίας που απαιτούσαν οι δανειστές και από την άλλη η επιλογή της άτακτης χρεοκοπίας και της εξαέρωσης των καταθέσεων και των εισοδημάτων, η οποία θα έπληττε κυρίως ή και αποκλειστικά τα φτωχότερα στρώματα του λαού και όσους είχαν επιλέξει να στηρίξουν την κυβέρνηση και τη χώρα, σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες μας που είχαν επιλέξει να βγάλουν τα χρήματά τους από τις ελληνικές τράπεζες και να τα έχουν προστατευμένα στο εξωτερικό, στις θυρίδες ή στις κρυψώνες. Θα βιώναμε πρωτοφανείς για τις τελευταίες δεκαετίες και νεότερες γενιές δύσκολες καταστάσεις, που μια αριστερή κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αντέξει.

Η οπισθοχώρηση είναι δεδομένη, αλλά από εμάς θα εξαρτηθεί αν θα είναι προσωρινή ή ολοκληρωτική. Το πολιτικό κεφάλαιο της Κυβέρνησης είναι τεράστιο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (διεθνοποίηση του προβλήματος, αναγνώριση της ανάγκης αντιμετώπισης του χρέους, εξασφάλιση επενδυτικού πακέτου, φιλελληνικό κίνημα). Οφείλουμε συνεπώς να ενεργήσουμε με προσοχή, να μην ακυρώσουμε τις ελπίδες μας, αλλά και τις ελπίδες όλων όσων πίστεψαν στο όραμά μας.

Περισσότερα

Δελτίο τύπου του βουλευτή Γιάννη Στέφου σχετικά με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης

«Πώς τόσος πόνος τόση ζωή, πήγαν στην άβυσσο, για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη». Η Ευρώπη που ζήσαμε το τελευταίο εξάμηνο, όσοι ως μέλη της Εθνικής Αντιπροσωπείας παρακολουθήσαμε βήμα-βήμα την προσπάθεια του Έλληνα Πρωθυπουργού, αναμφίβολα μας γέννησε το αίσθημα της χίμαιρας και της εξαπάτησης.

Προσπαθήσαμε όσο καμία άλλη κυβέρνηση την τελευταία πενταετία να διεκδικήσουμε από τους δανειστές μια έντιμη και βιώσιμη συμφωνία για το μέλλον της πατρίδας μας. Αποφύγαμε ένα οργανωμένο σχέδιο εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων με στόχο την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την γεωπολιτική απομόνωση. Πετύχαμε μια δύσκολη συμφωνία η οποία θα άρει το χρηματοπιστωτικό αδιέξοδο και κυρίως άνοιξε ήδη την συζήτηση γύρω από την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Στείλαμε ένα μήνυμα δημοκρατίας, αξιοπρέπειας και σεβασμού σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τους λαούς να στέκονται αλληλέγγυοι δίπλα στην Ελλάδα.

Ανάμεσα στην άτακτη χρεοκοπία της χώρας, το εναλλακτικό σχέδιο που δεν υπάρχει, άλλωστε δεν το έχουν παρουσιάσει ούτε αυτοί  που το προτείνουν, την ασύντακτη προσφυγή σε εθνικό νόμισμα – μια επιλογή που θα καθιστούσε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους– και μια σκληρή συμφωνία, επέλεξα με αίσθημα ευθύνης, με βάση την λογική και όχι το θυμικό, με στάθμιση των συνεπειών της απόφασής μου στα λαϊκά στρώματα, εκείνο που θεώρησα ότι μπορεί να μας οδηγήσει με ομοψυχία, με κοινή προσπάθεια και με ασφάλεια σε ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας.

Περισσότερα

Η ανοικοδόμηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης στην Ευρωζώνη οδηγεί στο γκρέμισμα του ελληνικού πολιτεύματος!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Αυτό που σημειώνεται αποφθεγματικά στον τίτλο είναι και το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει από την άρον-άρον συμμόρφωση του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας και από την υποταγή του στις διαδικασίες πλήρους απορρύθμισης του ελληνικού κράτους και της εσωτερικής αγοράς, με την παράλληλη αγνόηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε.

Ωστόσο, τι ακριβώς σημαίνει «ανοικοδόμηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης»; Τι σημαίνει πως οι εταίροι-πιστωτές της Ελλάδας δεν εμπιστεύονται την ελληνική κυβέρνηση και γι’ αυτό αυτή θα πρέπει να αποδείξει με την άμεση και κατεπείγουσα λήψη σαρωτικών μέτρων εσωτερικής υποτίμησης, φορολογικής αφαίμαξης και ιδιωτικοποιήσεων των πάντων πως είναι μία υπεύθυνη κυβέρνηση;

Δεν σημαίνει απλώς συνέχιση της διαδικασίας «μέτρα έναντι ευρώ», όπως ήταν το πρόγραμμα στο οποίο είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ελληνικής κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς με την τρόικα, αλλά κυριολεκτικώς αναστολή (suspension) της κανονικής λειτουργίας του πολιτεύματος της χώρας σήμερα, έναντι στοιχειωδών πόρων για την αναχρηματοδότηση του χρέους και υπόσχεσης για ένα πιθανόν τρίτο μνημόνιο με νέα δανειακή σύμβαση ασφαλώς, στο μέλλον.

Περισσότερα

Ανακοίνωση της Κ.Ο. του Κ.Κ.Ε.

Σε ανακοίνωσή της η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ αναφέρει:

«« Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ οφείλει να φέρει άμεσα για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή τη νέα συμφωνία που υπέγραψε με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ και ο κάθε βουλευτής να αναλάβει τις ευθύνες του με ονομαστική ψηφοφορία.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί ουσιαστικά και τυπικά επέκταση του μνημονίου και των δεσμεύσεων που προέβλεπε, συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: Αυστηρή επιτήρηση, αξιολόγηση από την τρόικα, που τώρα ονομάζονται “τρεις θεσμοί”, διατήρηση και επέκταση των αντεργατικών και αντιλαϊκών κατευθύνσεων και μέτρων.

Περισσότερα

Ανθολόγιο (4): Στις καλένδες η αναθεώρηση του Συντάγματος

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΤα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, με άλλα λόγια, η απόλυτη υποταγή μας στους τροϊκανούς, οι οποίοι επιδεικνύουν απέναντί μας συμπεριφορά τοκογλύφου δανειστού προς δανειολήπτη και όχι ισότιμου εταίρου στον ίδιο συνασπισμό, εξαθλίωσαν τον λαό μας και εκχωρήθηκαν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Παρ΄όλα ταύτα, από τον Μάιο του 2013 συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από την προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση και με βάσει την παράγραφο 6 του άρθρου 110 του Συντάγματος (δεν επιτρέπεται αναθεώρηση του Συντάγματος προ της παρόδου πενταετίας από της περατώσεως της προηγουμένης) θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει η διαδικασία νέας συνταγματικής αναθεώρησης. Διότι όπως, λέει και ο θυμόσοφος λαός μας: «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν».

Είναι λοιπόν, κατεπείγουσα η αναγκαιότητα γενναίας αναθεώρησης του Συντάγματος, από τη στιγμή που όλοι οι μετέχοντες του σημερινού πολιτικού συστήματος έχουν παραδεχτεί πως αυτό το πολιτικό σύστημα έχει πτωχεύσει και η πατρίδα μας βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο. Έτσι, απαιτούνται βαθιές τομές στο υπάρχον Σύνταγμα, κάτι που δεν τόλμησαν οι προηγούμενες αναθεωρήσεις, και μοιραία μας οδήγησαν ως χώρα στον γκρεμό! Απαιτούνται ουσιαστικές διαρθρωτικές και ριζοσπαστικές τομές που θα έχουν να κάνουν με την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και της Δημοκρατίας, η οποία σήμερα επί της ουσίας έχει καταργηθεί. Κατ΄αυτόν τον τρόπο θα καταπολεμηθεί η κομματοκρατία που κατασπαράσσει τα σωθικά της υγιούς κοινωνίας. Απαιτούνται ουσιαστικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας αυτής της αθεράπευτης, αντιπαραγωγικής και διεφθαρμένης δημόσιας διοίκησης, που θα έχει ως αποτέλεσμα μεταξύ των άλλων να πατάξει τις παθογένειες δεκαετιών του Ελληνικού κράτους, όπως, η φοροκλοπή, η φοροδιαφυγή, το παραεμπόριο, η λαθρομετανάστευση κλπ.

Περισσότερα

Πότε θα αποκτήσουμε ξανά κυβέρνηση…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠροφανώς, από την στιγμή που η Ελλάδα εντάχθηκε στον «ατομικό μηχανισμό σωτηρίας» έπαψε να έχει εθνική κυβέρνηση. Στη συνέχεια και μετά το τελευταίο μνημόνιο και την αναθεωρημένη δανειακή σύμβαση έπαψε να έχει εντελώς κυβέρνηση.

Και τι έχει; Ένα προσωρινό διακυβερνητικό υβρίδιο για την εξέλιξη του φαινόμενου της ευρωπροτεκτορατοποίησης, ως μηχανισμός προσαρμογής στο μοντέλο Νεο-ηγεμονίας στην ΕΕ. Η Ελλάδα έχει μια QUASI-GOVERNMENT, μια «οιονεί κυβέρνηση», που στηρίζεται από ένα άβουλο κοινοβουλευτικό σώμα, φοβισμένων και εξευτελισμένων πολιτικάντηδων, οι οποίοι σήμερα αισθάνονται ανακούφιση παραχωρώντας τον σκληρό πυρήνα των αρμοδιοτήτων τους στο υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή στον πρωθυπουργό. Σε ένα σώμα μαριονεττών, που ορίζει ένα μεταμοντέρνο και μετανεωτερικό καθεστώς υποτέλειας.

Με ρωτάς, μετά από αυτά: «Πότε θα αποκτήσει ξανά κυβέρνηση η Ελλάδα»; Το πότε δεν το γνωρίζω – άσε που ο θετικισμός (το πότε) στην υπόθεση δεν βοηθά στην αποκρυστάλλωση κοινωνικά δομημένου νοήματος. Γνωρίζω, ωστόσο, το πώς! Με την επανάκτηση της ικανότητας και αρμοδιότητας να ελέγχει την ροή του χρήματος στην περιοχή όπου ασκεί κυριαρχία.

Περισσότερα

Αναζητώντας τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε επαναστατική σημειολογία κάνω εισαγωγή, για να διασκεδάσω ωστόσο την θυματοποιητική αφήγηση: «Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς / σε άνιση Πάλη κι Αγώνα με τα ΜΜΕ της διαπλοκής». Όχι, δεν χρειάζεται πια σε μια χώρα σαν την Ελλάδα τανκς και τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας για να κάνεις πραξικόπημα, όπως σε κάμποσες άλλες χώρες, ακόμη και στην ευρύτερη γειτονιά μας!

Πραξικόπημα και μάλιστα διαρκές, μπορεί να κάνει αυτός που ελέγχει τα ΜΜΕ σε μια χώρα. Στην σημερινή Ελλάδα συμβαίνει το παράδοξο η κυβέρνηση και ευρύτερα η διοίκηση να βρίσκονται υπό επιτροπεία (κηδεμονία) – ακριβώς όπως οι λεγόμενες Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ – και να πολιτεύονται με διατάγματα στη βάση των αναθεωρούμενων Μνημονίων με την τρόικα και μιας Δανειακής Σύμβασης που σαφώς καταλύει την ανεξαρτησία του κράτους και την νομιμότητα στην ΕΕ, αλλά ο λαός να μην νοιώθει την ανάγκη της εξέγερσης για απελευθέρωση.

Φυσιολογικά πράγματα, αν αναλογιστεί κανείς την αλλοτρίωση των πολιτών από τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων, οι οποίοι ασφαλώς έχουν ζωτικό συμφέρον να εξελιχθεί η συντεταγμένη χρεωκοπία, με μηχανισμό την εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μην θιγούν οι ίδιοι από την όποια δραματική εξέλιξη για την φτωχοποιούμενη ελληνική κοινωνία. Είτε μείνουμε δηλαδή για λίγο ακόμη στην ευρωζώνη ως εξαίρεση, είτε διολισθήσουμε απολύτως εκτός αυτής, είτε περάσουμε σε διπλό νομισματικό – πράγμα που είναι και το πιθανότερο και ήδη δρομολογημένο – τα ΜΜΕ των Νταβάδων και της διαπλοκής πολιτικών-μεγαλοεπιχειρηματιών θα διασφαλίσουν τον έλεγχο της κατάστασης από τους ίδιους, φροντίζοντας να μην θιγούν ζωτικά κατά την νέα μεταπολίτευση.

Η μετα-μαρξιστές σημειολόγοι διαπίστωσαν ερευνητικά πως στο βαθμό που η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που ελέγχει τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα ΜΜΕ, τα οποία ασφαλώς είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα αλλοτρίωσης, αλλάζει νόημα. Έχουμε ένα τεράστιο κοινωνικοπολιτισμικό «εργοστάσιο» σε εθνικό επίπεδο, που δομεί μια αλλοτριωμένη συνείδηση στον πολίτη: τηλεθεατή, ακροατή, αναγνώστη, ακόμη και στον χρήστη των Νέων Μέσων.

Μια συνείδηση φοβική, μνησίκακη και διεστραμμένη, που τον καθιστά παράλυτο και ανίκανο να ξεφύγει από την δομή των τηλεπολιτικών που ορίζουν τι είναι πραγματικό με όρους εφικτού και ορθολογικής επιλογής. Κάθε φορά τα ΜΜΕ σε οδηγούν σε μια πολιτική επιλογή της μορφής «το μη χείρον βέλτιστον», αφού πρώτα ορίσουν «το χείρον» ως καταστροφή που θα προέλθει από τις ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Οι «ανεύθυνοι» είναι όσοι δεν υποστηρίζουν Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Πάντα αυτοί ήταν και στις αποικίες και στα κράτη μαριονέτες και στα κράτη υπό στρατιωτική κατοχή.

Έ, η Ελλάδα βρίσκεται υπό πλήρη πολιτικοοικονομική κατοχή και θα παρακαλούσα να μην υποτιμάτε τον εαυτό σας όσοι εξισώνετε αυτή την κατάσταση με την συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη. Το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο. Ασχέτως αν στην περίπτωσή μας το δεύτερο έγινε αιτιατός μηχανισμός πρόκλησης του πρώτου. Και ασχέτως αν πλέον η διαχείριση της κρίσης δεν μπορεί παρά να συσχετίζεται ευθέως με την συμμετοχή της χώρας στην ΟΝΕ και την παραμονή στο ευρώ. Η αιτία της πτώχευσης της χώρας δεν είναι αποκλειστικά η ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα, αν και τα δύο συνέβαλαν σημαντικά στο φαινόμενο. Η μορφή, ωστόσο, της πτώχευσης σε συνάρτηση με την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είναι αποτέλεσμα της σχέσης της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής κάστας στην Ελλάδα, που διαμορφώνει το μήνυμα των ΜΜΕ με την κεντροευρωπαϊκή ελίτ και το χρηματοπιστωτικό λόμπι. Και όλα αυτά θεωρώ ότι τα έχει προσεγγίσει αναλυτικά η γραφή μου.

Με άλλα λόγια, η δομή της μακρόχρονης πλέον ελληνικής κρίσης που εξελίσσεται βήμα-βήμα, μνημόνιο-μνημόνιο με κατεύθυνση την μείωση του εθνικού εισοδήματος και όλων των αξιών που συνδέονται με την εργασία και την ατομική περιουσία, αλλά και συγκυριακά με την μειωμένη απόδοση του κεφαλαίου, αφορά στην δομή των σχέσεων της ελληνικής ελίτ με τους παράγοντες που κυριαρχούν σήμερα γεωπολιτικά στην περιοχή μας, με την στενή έννοια. Και αυτοί είναι η γερμανική ηγεσία, το χρηματοπιστωτικό λόμπι μεταξύ Ν. Υόρκης – Φρανκφούρτης – Λονδίνου, καθώς και η διοίκηση των ΗΠΑ. Είναι επιλογή αυτών των παραγόντων η μορφή της συντεταγμένης χρεοκοπίας που καθορίζει την τύχη της Ελλάδας και των ελλήνων και η μορφή της Κυβέρνησης Κουίσλινγκ, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και απορρύθμισης, έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί μεταφυσικά ο στόχος της προσαρμογής της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Το τελευταίο ούτε θεωρητικά, ούτε ασφαλώς πρακτικά θα μπορούσε να επισυμβεί υπό τα σημερινά δεδομένα. Και αυτό το γνωρίζουν άπαντες, φαντάζομαι και όλοι οι έλληνες, ασχέτως σε ποιον Δίαυλο αρμενίζει η… ελπίδα τους. Κάπως έτσι οι απειλές που δομούνται ως κοινό μήνυμα από τα ΜΜΕ προς την ελληνική κοινωνία, καταλήγουν σε μία παρηγορητική υποσημείωση: «αν όλα τα κάνουμε όπως προστάζει η τρόικα, τότε και οι ιδιαίτεροι παράγοντές της θα δείξουν φιλευσπλαχνία, διαμορφώνοντας συνθήκες χρέους και χρηματαγοράς που θα επιτρέψουν την παραμονή μας στην ευρωζώνη και την προσαρμογή μας στην ΟΝΕ»! Μόνον που αυτό ακριβώς ήταν ανέκαθεν το μήνυμα αποικιοκρατών και κάθε είδους κατακτητών και επικυρίαρχων προς τα υποκείμενα κυβερνήσεων Κουίσλινγκ!

Αυτό ήταν το μήνυμα που συνδυάζει σε μία κοινή αφήγηση, απειλή και παραμυθία προς τους λαούς και τις κοινωνίες που ρυθμίζονται από τις κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Και αυτό είναι το μήνυμα που δομεί το καθεστώς αλλοτρίωσης σήμερα στην Ελλάδα. Είναι αυτό το καθεστώς, που μέσω της συγκεκριμένης διαδικασίας αλλοτρίωσης που κυριάρχησε, οδηγεί τα δύο τρίτα του πληθυσμού σε μία διαδικασία ταχύτατης προλεταριοποίησης. Μόνον που δεν πρόκειται για τον προλετάριο του 20ου αιώνα, αλλά για τον μεταμοντέρνο προλετάριο του 21ου αιώνα – ο οποίος μάλλον ως φάρσα θα άκουγε την παρότρυνση: προλετάριοι όλων των χώρων ενωθείτε! Εκείνον που αλέθεται στην μηχανή των σύγχρονων ΜΜΕ, τα οποία στην Ελλάδα αποτελούν έκφραση μιας συγκεκριμένης μορφής ηγεμονίας την οποία, δυστυχώς, όσοι δεν αδιαφορούν ή την παραγνωρίζουν, την τοποθετούν σε ένα υπερβατικό πλαίσιο που ορίζει γενικώς την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Έτσι φτάσαμε η συγκεκριμένη μορφή αλλοτρίωσης, που αποτελεί κομβικό στοιχείο της επικράτησης των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα και παράλληλα αιτία της εξέλιξης της κρίσης, να μην απασχολεί σοβαρά κανένα απολύτως κόμμα, παρά τους υπαινιγμούς, τα παράπονα και κάποτε – κάποτε τις παραστάσεις και τις απειλές από τα κόμματα της αριστεράς και το κόμμα των νεοναζί. Μάλιστα το τελευταίο και απολύτως φυσιολογικά στο πλαίσιο της ναζιστικής αφήγησής του, είναι εκείνο που καταφέρεται εντονότερα εναντίον του γενικού αλλοτριωτικού μηνύματος των ελληνικών ΜΜΕ. Επειδή όμως οι νεοναζιστές δεν έχουν κοινωνική θεωρία και αντίστοιχη γλώσσα, αλλά αρκούνται στο να κλέβουν ιδέες από δω κι από κει και να προσπαθούν να τις συνταιριάξουν στο πλαίσιο της ρατσιστικής, μισαλλόδοξης και μισανθρωπικής τους διαλέκτου, δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να χρησιμοποιήσουν την έννοια της «αλλοτρίωσης», η οποία αναπαριστά με ακρίβεια το σημερινό δράμα της παθητικοποιημένης ελληνικής κοινωνίας.

Κοιτάξτε, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, όπως η κοινωνική πρόοδος και ευημερία, δεν έχουν έννοια εντός οποιουδήποτε καθεστώτος αλλοτρίωσης. Στον βαθμό, μάλιστα, που αποδεχτούμε πως «το Μέσον είναι μήνυμα», τότε ασφαλώς το μήνυμα ανελευθερίας και αναξιοπρέπειας είναι εκείνο που χαράσσει όχι μόνον πολιτική, αλλά ευρύτερα και την διάσταση του εθνικού συμφέροντος στην Ελλάδα σήμερα. Έχοντας υπόψιν αυτή την συνάρτηση, έγραψα το σημερινό σημείωμα, αναζητώντας απλώς υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα… Και αυτό επειδή θεωρώ ότι σε περιόδους μακρόχρονης κρίσης, ακόμη και η σημειολογικού χαρακτήρα έννοια «το Μέσον είναι μήνυμα», διαστέλλεται και χωρά σημειολογία ανατροπής.

Από εκεί θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, να ξεκινά οποιαδήποτε απόπειρα δόμησης μίας πατριωτικής αφήγησης με δημοκρατικό και φιλελεύθερο περιεχόμενο. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ηγεμονίας και διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μέσω μιας αριστερής μεταρρύθμισης στην θέση της νεοφιλελεύθερης φάρσας με τα πλέον εμφατικά κρατιστικά χαρακτηριστικά των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ, δεν κατανοήσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα που δείχνουν οι γραμμές αυτού του σημειώματος και δεν πολεμήσουν αυτή την περίοδο για την απελευθέρωση των συχνοτήτων από τους νταβάδες που τις κατέλαβαν ως προϊόν διαπλοκής με το πολιτικό σύστημα, ουσιαστικά θα δείξουν πως δεν ενδιαφέρονται για να απαλλαγεί η κοινωνία από τον βασικότερο μηχανισμό δόμησης της σύγχρονης αλλοτρίωσής της.

Εάν δεν κατανοήσουν οι κοινωνικά προοδευτικές δυνάμεις πως η συμμετοχή τους κυρίως στους τηλεοπτικούς διαύλους, συμβάλλει στην ενίσχυση της αλλοτρίωσης του ελληνικού λαού και δεν αναζητηθούν εντελώς διαφορετικές στρατηγικές, που έξω από τα κυρίαρχα ΜΜΕ θα στηριχθούν από τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας που υπάρχουν διάσπαρτα στον ελληνικό πληθυσμό, η επόμενη περίοδος δεν πρόκειται να αποτελέσει ευκαιρία αφύπνισης των ελλήνων για απαλλαγή από κυβερνήσεις Κουϊσλινγκ. Κι αν δεν υπάρξει απαλλαγή από δαύτες, όλες οι συζητήσεις και αποφάσεις θα λαμβάνονται με το πιστόλι στον κρόταφο: της βουλής, του λαού, του δημοσίου υπαλλήλου, του ιδιωτικού υπαλλήλου, του ανέργου, αλλά κι εκείνου που καλείται να ρευστοποιήσει την ατομική του περιουσία για να ενισχύσει την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην χώρα μας. Το μακρύ χέρι των ελληνικών ΜΜΕ είναι αυτό που στην πραγματικότητα κουνάει απειλητικά το «πιστόλι», όταν δεν σημαδεύει κιόλας συγκεκριμένα κεφάλια.

Περισσότερα

Η κρίση των Μνημονίων, βλάπτει σοβαρά τη λογική…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠαραφρόνησαν αυτοί που πάντα είχαν το κεφάλι στη θέση της κοιλιάς και την κοιλιά στη θέση του κεφαλιού, ενώ την καρδιά πάντα να φτερουγίζει μακριά απ’ την πραγματικότητα.

Η κρίση των Μνημονίων οδηγεί τους Έλληνες σε σοβαρούς προβληματισμούς, απολύτως κρίσιμους για το μέλλον τους!!! Υπήρξε πράγματι αδελφή ο Κολοκοτρώνης και τι σχέση είχε με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος θεωρείται άκρως ύποπτος σεξουαλικώς; Μήπως η κρυφή αυτή σχέση αποτελεί το βυζί της ιστορίας του ελληνισμού; Και αν είναι έτσι, πώς δικαιολογείται η Μικρασιατική Καταστροφή; Φταίει ο συνωστισμός στην προκυμαία για το όργιο που επακολούθησε της μικρασιατικής εκστρατείας εις βάρος του ελληνισμού, ή μήπως ο χορός του Ζαλόγγου που δημιούργησε το πρότυπο της ομαδικής βρεφοκτονίας και αυτοκτονίας γυναικών, οι οποίες νόμιζαν πως επειδή βύζαξαν ορεσίβιες γύφτισσες είχαν βγάλει φτερά; Οι τριακόσιοι του Λεωνίδα παρέμειναν στο πεδίο της ένοπλης αναμέτρησης επειδή δεν άντεχαν να υπογράψουν το Μνημόνιο, ή μήπως επειδή έπασχαν από σοβαρή διπολική διαταραχή, όπως στην περίπτωση των γυναικών της Νάουσας, πάρα πολλά χρόνια αργότερα, όταν κάμποσες Ναουσαίες (ωραίες γυναίκες, αλλά όχι σαν τις Σερραίες) μιμούμενες τις Σουλιώτισσες, τις οποίες είχαν βάλει στην καρδιά τους ενώ στο μυαλό τους πάντα κατοικοέδρευαν οι «300», πήδηξαν μια-μια στα αφρισμένα νερά του ποταμού Αράπιτσα από τον γκρεμό… και πήγαν να συναντήσουν τις Σουλιώτισσες, οι οποίες ήδη είχαν συναντηθεί με τους 300 του Λεωνίδα, βρίσκοντας ηρωικό θάνατο; Οι γυναίκες αυτές απλώς γκρεμοτσακίστηκαν για να μην υπογράψουν Μνημόνιο, ή επέλεξαν ηρωικό θάνατο για να γλιτώσουν από την σκλαβιά και την ατίμωση;

Αν απαντήσουμε σε αυτά τα κρίσιμα για την μοίρα του τόπου ερωτήματα και ανοίξουμε τα μάτια μας για να καταλάβουμε πως ο κίνδυνος για το έθνος και τον λαό είναι ο Μουσουλμάνος – Άπιστος, ή η άποψη της κ. Μαρίας Ρεπούση, η οποία μέχρι σήμερα μάλλον κοινοτοπίες εκφράζει από την πλευρά της ιστορικής επιστήμης, τότε ίσως αντιληφθούμε βαθύτερα το ζήτημα της Ελληνικής Κρίσης της εποχής! Είναι εθνικός μύθος όλα αυτά, ιστορία, ή τρικυμία εν κρανίω σύγχρονων ελλήνων οι οποίοι προσπαθώντας να την «κοπανίσουν» από την ιστορία, συγκρούονται στο επίπεδο του μύθου;

Αν κάποιος παρακολουθούσε σήμερα ποια είναι τα ζητήματα στα οποία φαίνεται να επικεντρώνει το ενδιαφέρον της η ελληνική κοινή γνώμη, θα καταλάβαινε απολύτως την δραματική σύγχυση ενός σοκαρισμένου από τα μέτρα φτωχοποίησης λαού, ο οποίος όπως δεν κατάλαβε την μορφή ευημερίας που δόμησε τις προηγούμενες δεκαετίες, έτσι και σήμερα δεν αντιλαμβάνεται την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα που τον ορίζει. Προφανώς δεν είναι όλοι οι έλληνες ανώριμοι. Ίσως οι περισσότεροι να χαρακτηρίζονται μάλιστα από υψηλή ωριμότητα, η οποία απλώς κάνει χάζι όλες αυτές τις ανοησίες που αποτελούν στοιχεία του ελληνικού μύθου, ο οποίος (προσοχή) δεν είναι καθόλου μα καθόλου ανοησία αυτός καθ’ εαυτός. Ανοησία είναι να προσπαθείς να ορίσεις κοινωνικοπολιτικά το παρόν, αντλώντας από συγκεκριμένα στοιχεία της ιστορικής παράδοσης και παρανοϊκό να μπλέκεις αυτά τα στοιχεία μεταξύ τους για να θεμελιώσεις σήμερα μία πολιτική ταυτότητα την οποία ορίζεις ως εθνική ταυτότητα, σε αντιδιαστολή με την ταυτότητα που διαμορφώνεται από τις διεθνείς και ευρωπαϊκές σχέσεις της χώρας μας στην συγκυρία.

Ακόμη και ως καλαμπούρι να δει κανείς την διένεξη μεταξύ διαφόρων πολιτικών παραγόντων και των οπαδών τους επί ιστορικών συμβάντων ή συνηθέστερα, επί του μύθου που αυτά τα γεγονότα δόμησαν για να συντεθεί ο γενικός εθνικός μύθος πάνω στον οποίο με συμβολικό τρόπο κατασκευάστηκε η φαντασιακή κοινότητα του ελληνισμού ως σαφής πολιτική κοινότητα, θα πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά. Αν όλα αυτά που εμφανίζονται σήμερα να δημιουργούν ρήγμα μεταξύ εθνικοφρόνων και μετανεωτεριστών δεν εξεταστούν ως πολιτικό φαινόμενο που έρχεται να διασκεδάσει και όχι να προσεγγίσει την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα στην Ελλάδα, τότε ακόμα και οι ώριμοι έλληνες που διασκεδάζουν από τις απίθανες σαχλαμάρες που ανταλλάσσουν μεταξύ τους ως επιχειρήματα κρυφοναζιστές και δήθεν απελευθερωμένοι από τον εθνικό μύθο προβοκάτορες, θα εγκλωβιστούν σε μια μορφή παράνοιας, χαρακτηριστική του κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού αδιεξόδου της χώρας αυτήν την περίοδο.

Το χειρότερο είναι πως αυτήν την παρανοϊκή διένεξη μεταξύ ρατσιστών – εθνικιστών και δήθεν απελευθερωμένων από τον εθνικό μύθο μετανεωτεριστών αναπαράγουν μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά σίγουρα με ιδιαίτερη ζέση, τα παλαιά και νέα ΜΜΕ. Να με συμπαθάτε, αλλά αυτό εκφράζει τον σύγχρονο «αυριανισμό». Αποτελεί αισχρό λαϊκισμό το συνολικό φαινόμενο της σύγκρουσης ρατσιστών – εθνικιστών με νεοναζιστικό ταμπεραμέντο από την μια πλευρά και προβοκατόρων από την πλευρά της μετανεωτερικής ιντελιγκέντσιας. Όλα αυτά αποσκοπούν στο να λάβουν τα Μνημόνια και η σχέση μας με τους εταίρους της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και η σχέση μας με όλους τους άλλους παράγοντες που αποτελούν φορείς ισχύος διεθνώς, μία μυθική διάσταση, απομακρυσμένη από την εφαρμοσμένη πολιτική.

Η διένεξη εθνικοφρόνων και των υβριστών του εθνικού μύθου της Ελλάδας αποτελεί μία κατ’ εξοχήν πολιτική διαδικασία, η οποία, όμως, στο επίπεδο της κοινής γνώμης έρχεται να διασκεδάσει την ένταση και τα κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν στην διαχείριση της κρίσης που πλήττει σήμερα την Ελλάδα. Πρόκειται για πολιτικές συμπεριφορές που επιχειρούν να αποπολιτικοποιήσουν το διακύβευμα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται, με άλλα λόγια, για φτηνιάρικα πολιτικά καμώματα στα οποία είναι εθισμένη η ακροδεξιά, τουλάχιστον στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ενώ μοιάζει να ηδονίζονται συμμετέχοντες σε αυτά κάποιοι διανοουμενίζοντες μετανεωτεριστές, οι οποίοι θεωρούν ότι έτσι επιβεβαιώνεται η προοδευτική κοινωνική τους ταυτότητα. Στο τέλος τα μόνα που δοξάζονται από αυτήν την αλληλόδραση είναι το σύμπλεγμα, η φοβία, η εμμονή, το δόγμα, αν όχι η παράνοια και η ανάγκη να δραπετεύσει κανείς από μια πραγματικότητα που δεν πιστεύει ότι είναι ικανός να αντιμετωπίσει με πολιτικά μέσα, επειδή δεν πιστεύει στην πολιτική και τα πολιτικά μέσα, μια κι αυτά θα απαιτούσαν σοβαρή κοινωνικοοικονομική ανάλυση και προσέγγιση με όρους ηγεμονίας. Σε αυτά τα ζητήματα οι ακροδεξιοί είναι πολύ αδύνατοι, καθώς αν έμπαιναν στον κόπο να τα αναπτύξουν θα εξέθεταν το νεοναζισμό τους, ενώ οι προβοκάτορες μετανεωτεριστές τον μηδενισμό τους.

Έτσι είναι εύκολο για να διασκεδάσουμε την δεινή θέση κράτους και κοινωνίας εν μέσω Μνημονίων και δανειακών συμβάσεων, αποβιομηχάνισης και ταυτόχρονης κρίσης του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου, να μιλούμε για τον ισλαμικό κίνδυνο, για διεθνείς συνομωσίες εναντίον του ελληνικού εθνικού μύθου, για υπανθρώπους εισβολείς που σχεδιάζουν να καταλάβουν την Ελλάδα, ή να ανασκαλεύουμε παιδαριωδώς και με περιπαικτικό ύφος διάφορα ιστορικά περιστατικά που ανήχθησαν σε οργανικά στοιχεία του ελληνικού μύθου, για να πούμε τί; Το αυτονόητο: Η ιστορία δεν συμπίπτει με την ιστορική παράδοση, αλλά είναι η δεύτερη πάνω στην οποία δομείται ο εθνικός μύθος επί του οποίου εδράζεται συμβολικά ο κάθε εθνικισμός, πηγή του εθνικού κράτους και πως αυτός ο εθνικός μύθος ελάχιστη ή καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την εθνική ταυτότητα, η οποία είναι αποτέλεσμα της συγκυριακής πολιτικής αλληλεπίδρασης του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής εικόνας με άλλα εθνικά και υπερεθνικά συμφέροντα και άλλες εθνικές εικόνες. Αυτό αν καταλαβαίνατε, θα παύατε να ασχολείστε με την σεξουαλικότητα του Κολοκοτρώνη και τον ηρωισμό ή αυτοκτονικό αλτρουισμό των Σουλιωτισσών, όπως αντίστοιχα και με συνομωσίες που έχουν αποκτήσει μόνιμη θέση στο μυαλό ακροδεξιών, οι οποίοι ακόμη δεν μπορούν να χωνέψουν πώς χάσαμε (ποιοι;) την Πόλη.

Ας πάψουμε λοιπόν μέσα στην σύγχρονη ελληνική τραγωδία, αυτήν την άνοστη κωμωδία. Το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας της Ελλάδας και των ελλήνων αφορά στη διαχείριση της συγκυρίας και στον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα απαντά καθημερινά στην κοινωνικοοικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα. Το ζήτημα της εθνικής μας ταυτότητας είναι πρόβλημα της συγκυρίας, που θα καθορίσει το μέλλον αρκετών μάλιστα γενεών ελλήνων και όχι ζήτημα αφηγηματικής κυριαρχίας επί ιστορικών συμβάντων που ανήχθησαν σε γεγονότα μέσω του εθνικού μύθου.

Περισσότερα

Το σοκ απέτυχε, ενώ το δέος επέτυχε τους στόχους του…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑναρωτιούνται οι καλά εκπαιδευμένοι Έλληνες: γιατί απέτυχε η μεθοδολογία «σοκ και δέος» της Τρόικας να επιφέρει προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ; Διότι περί αυτού επρόκειτο και αυτό σήμαινε και σημαίνει «πάση θυσία στο ευρώ». Αυτό σήμαινε «Σωτηρία της Χώρας», όπως την εννοούσαν όλοι οι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς κλπ., στον βαθμό που καταλάβαιναν ασφαλώς τι λένε με όρους εθνικής οικονομίας.

«Σωτηρία» με τον μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης σήμαινε: άσκηση πολιτικής βίας (σοκ) με το πιστόλι στον κρόταφο του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του στην βουλή, ώστε δια της δημοσιονομικής συρρικνώσεως να περάσει η ελληνική οικονομία από ένα σχετικά υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, ένα επίπεδο χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής και χαμηλότερου ποσοστού ανεργίας σε σχέση με τους ρυθμούς πληθωρισμού και τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε μια άλλη οικονομική δομή. Αυτή που θα οριζόταν στο πλαίσιο χαμηλότερου επιπέδου παραγωγής, υψηλότερου ποσοστού ανεργίας και υψηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής, ώστε να υπάρξει σύγκλιση σε ό, τι αφορά στον ρυθμό του πληθωρισμού και στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως αυτός ορίζεται (επιδιώκεται) από την γερμανική ηγεμονία.

Πάνω σε αυτή την «φιλοσοφία», δηλαδή ιδεολογικοποιημένη οικονομία, αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται ο πολιτικός λόγος κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, τα εκβιαστικά διλήμματα του καθεστώτος της διαπλοκής και το «success story» του καθεστώτος. Δηλαδή, το «success story» εξαρτάται από την ευόδωση του σοκ, που σημαίνει πως αυτό εξαρτάται από την ταχύτητα μετασχηματισμού, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να αλλάξει σημείο ισορροπίας, χαρακτηριζόμενη πλέον από υψηλότερη ανταγωνιστικότητα τιμών, χαμηλότερο επίπεδο παραγωγής και υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Αυτά ήταν τα κοινωνικά και παραγωγικώς καταστροφικά στοιχεία του «success story», που θα οδηγούσαν θεωρητικά και μακροπρόθεσμα στην αύξηση της εξωτερικής ζήτησης, και μαζί με αυτήν της συνολικής ζήτησης σε μια οικονομία που θα έμπαινε τότε και μόνον τότε σε αναπτυξιακή τροχιά.

Μέχρι τότε όμως θα έπρεπε, για να ευδοκιμήσει το «success story» να: (1) πέσει η παραγωγή ταυτόχρονα με την κατανάλωση και γενικότερα την εσωτερική ζήτηση, (2) μειωθεί σημαντικά η ρευστότητα, με συνεπαγόμενη μείωση της απασχόλησης και αύξηση της ανεργίας, (3) εξασθενήσει η διαπραγματευτική ισχύς των εργαζομένων συνολικά που οδηγεί σε χαμηλότερους ονομαστικούς μισθούς και αργότερα σε τραγικά χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, ενώ οι προβληματικές πλέον ελληνικές επιχειρήσεις φαίνεται να αντιδρούν ελάχιστα και αφάνταστα διστακτικά – εξαιτίας του προβλήματος ρευστότητας και πτώχευσης των τραπεζών, όπως και των εγγενών παθολογιών στις συναλλαγές και της τρέχουσας κουλτούρας ενός σημαντικού μέρους επιχειρηματιών – στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, μετακυλίοντας μόνον ελάχιστο μέρος της μείωσης της τιμής της εργασίας στις τιμές καταναλωτή, προτιμώντας συντηρητικά να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους. Αυτό σε τελευταία ανάλυση δεν είναι αντίθετο στο «success story» – όπως λένε στην κοινωνία οι Κυβερνήτες μας και οι διαπλεκόμενοι δίαυλοι του νεοφιλελευθερισμού ηθικολογώντας υπερβατικά περί απληστίας, οι οποίοι στην ουσία υποστηρίζουν δίχως να το καταλαβαίνουν ένα Νεοκεϋνσιανιστικό θεώρημα – καθώς αυτό καθ’ εαυτό το «success story» αποσκοπεί εκτός από την μείωση του επιπέδου παραγωγής με την αύξηση της ανεργίας και στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, ώστε να επέλθει αύξηση στην ανταγωνιστικότητα τιμής.

Ετούτο πέραν του ότι συνεπάγεται την μείωση του εισοδηματικού μεριδίου της εργασίας στο ήδη δραματικά μειούμενο ΑΕΠ, καταλήγει στρατηγικά στην μείωση του εξωτερικού ελλείμματος με παράλληλη αύξηση των περιθωρίων κέρδους στις ολιγοπωλιακές κυρίως επιχειρήσεις.

Μετά από αυτό αναρωτιέστε, οι θιασώτες της κοινωνικής διάλυσης, ή τα «παπαγαλάκια» του καθεστώτος διαπλοκής, όπως και δήθεν αμερόληπτοι ξένοι σχολιαστές και αναλυτές, πώς απέτυχε το «success story» προσαρμογής στην ευρωζώνη, αφού… όλα δείχνουν πως πέτυχε. Πέτυχε στην κοινωνική και παραγωγική απορρύθμιση, αλλά απέτυχε στους διακηρυγμένους στόχους του και τώρα επανέρχονται τα «κακά» σενάρια εκ νέου. Γιατί απέτυχε στους οικονομικούς στόχους του, λοιπόν, και διαψεύδονται έτσι καθημερινά από την ίδια την πραγματικότητα όλοι οι κυβερνητικοί και οι φορείς της προπαγάνδας τους; Ή, αν προτιμάτε, γιατί το «success story», ενώ επιτυγχάνει στις καταστροφικές του παρενέργειες, αποτυγχάνει στους διακηρυγμένους στόχους ανάκαμψης που το ίδιο θέτει τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια;

Διότι, αγαπητοί φίλοι, το σοκ παρατράβηξε, έχοντας την πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη να εκμεταλλεύεται υπέρμετρα το δέος που προκάλεσε στην Ελληνική κοινωνία η στρατηγική που υιοθέτησε σε συνεργασία με την Τρόικα. Εμπιστεύτηκαν και επένδυσαν πολιτικά/επικοινωνιακά πάρα πολύ στο δέος, πιστεύοντας πως θα μπορούσε αυτό να ενισχύσει τη μακρά πορεία του σοκ για την ελληνική κοινωνία, εθνική οικονομία και αγορά. Έτσι την έπαθαν! Το σοκ ήταν για να λειτουργήσει σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές της Τρόικας για μια διετία, άντε για μια τριετία το πολύ, και όχι για μα εξαετία ή επταετία! Τώρα πλέον χάθηκε ο έλεγχος και το καθεστώς αναζητεί τρόπο διαφυγής από την παγίδα στην οποία είναι εγκλωβισμένο ή μέσω εκλογών, ή… αυτό δεν θέλω ούτε να το σκέπτομαι!

Τί «ξέφυγε» από τους παράγοντες της Τρόικας και το οικονομικό επιτελείο της Συγκυβέρνησης; Αυτά που υποστήριζα και τα οποία είναι καλά θεμελιωμένα σήμερα στην σύγχρονη θεωρία της επιστήμης της Εθνικής Οικονομίας: την προσαρμογή της παραγωγής στη ζήτηση υπό το συγκεκριμένο καθεστώς πτώχευσης στην Ελλάδα, καθώς και τον υπονομευτικά για το «success story» συνδυασμό τριών μειώσεων: Μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, μείωση της ικανότητας αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού, κατακόρυφη μείωση στην απόδοση του παγίου κεφαλαίου.

Αυτές οι μειώσεις σε συνδυασμό ρίχνουν την οικονομία σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο εκτός από την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος από την εργασία, παρατηρούμε και μείωση, αντί για αύξηση, του εισοδήματος από την εκμετάλλευση κεφαλαίου, με παράλληλη και φυσιολογική αύξηση της αξίας του ιδιωτικού χρέους, πέραν της αύξησης του δημόσιου χρέους που οφείλεται στη γενικότερη στρατηγική εσωτερικής υποτίμησης της Τρόικας.

Αυτό βεβαίως εισαγάγει την Ελληνική Οικονομία στο φάσμα της μείωσης της παραγωγής, ως συνάρτηση της μείωσης της εσωτερικής ιδιωτικής κατανάλωσης, ενώ παράλληλα διαμορφώνει δυναμική σταδιακής αύξησης των καθαρών εξαγωγών εξαιτίας της περιορισμένης έστω μείωσης των εγχώριων τιμών και της αναλογικά πολύ μεγαλύτερης του εγχώριου εισοδήματος και όχι εξαιτίας της ανάπτυξης μέσω της σύγχρονης τεχνολογικά βιομηχανίας.

Και αυτό θεωρείται λόγος για να θριαμβολογεί η προπαγάνδα της συγκυβέρνησης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, αντί να αποτελεί ερέθισμα για έκφραση μεγάλης ντροπής! Θα έπρεπε να ντρέπονται αντί να θριαμβολογούν οι υποστηριχτές των Μνημονίων και συνυπογράψαντες την ελεεινή αναθεωρημένη Δανειακή Σύμβαση, καθώς δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν ότι η μεθοδολογία της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε και ακολουθείται στο πλαίσιο του ατομικού μηχανισμού για την Ελλάδα (εξαίρεση), δεν επρόκειτο ποτέ να οδηγήσει σε προσαρμογή στην ευρωζώνη.

Ήταν από την αρχή βέβαιο, όπως με αρκετές παρεμβάσεις μου κατέστησα σαφές επίσης από την αρχή, πως η εσωτερική υποτίμηση θα μπορούσε να ικανοποιήσει τους στόχους Τρόικας – ελληνικής κυβέρνησης, μόνον στον βαθμό που η μικρή σχετικά ελληνική οικονομία χαρακτηριζόταν από υψηλό τεχνολογικό και οργανωτικό επίπεδο, εξαγωγική βιομηχανία με συγκεκριμένη εμπορική στόχευση και επενδύσεις που θα ενίσχυαν έναν στρατηγικά προσδιορισμένο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου τομέα και η παράλληλη μείωση δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος σε μια υπανάπτυκτη σχετικά (με όρους ευρωζώνης) τεχνολογικά χώρα, αποτελούσε μια μορφή καταστροφής για την καταστροφή. Αυτό ορίζει σήμερα το αδιέξοδο της χώρας και καθιστά το «success story» μονόδρομο για την απόκλιση και όχι την σύγκλιση της οικονομίας της χώρας στο πλαίσιο της ΟΝΕ. Αυτή η «επιτυχία» είναι που στρώνει τον δρόμο για να εξελιχθεί η συντεταγμένη πτώχευση της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης σε περιορισμένη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με την έννοια του «διπλού νομισματικού», όπως επανειλημμένως έχω εξηγήσει. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών του λεγόμενου «κλαμπ της δραχμής», αλλά συνέπεια της στρατηγικής του «κλαμπ του ευρώ». Το τελευταίο είναι αυτό που προκαλεί σύγχυση στην άρθρωση πολιτικής σήμερα στην Ελλάδα, ενώ θα γίνει στοιχείο, όπως προβλέπω, μεγαλύτερης σύγχυσης την αμέσως επόμενη περίοδο μέχρι τις εκλογές.

Η εσωτερική υποτίμηση δεν ήταν το «σωστό κόλπο» για την Ελλάδα, ούτε καν στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Όσο για το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», όπως επέμενα από την αρχή, ήταν απολύτως παραπλανητικό, όχι επειδή δεν έχει έννοια η άρθρωση επιχειρημάτων για τον τρόπο που η Ελλάδα θα μπορούσε, αναπτύσσοντας μία διαλεκτική αυτόνομης ανάπτυξης με δικό της νόμισμα, να θεμελιώσει μία στρατηγική σοβαρής εναντίωσης στο αντιπληθωριστικό δόγμα και τις επιλογές της κεντροευρωπαϊκής ελίτ, αλλά επειδή αρθρώθηκε για να δημιουργήσει έναν απατηλό κοινωνικό διχασμό. Αυτός ο διχασμός, στον βαθμό που πέτυχε τους επικοινωνιακούς του στόχους, ενίσχυσε το δέος που προκύπτει από την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης, διασκεδάζοντας τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας του σοκ. Μόνον προσεγγίζοντας και αναλύοντας αυτά τα αίτια, όπως σκιαγραφήθηκαν στο σημερινό άρθρο, θα μπορούσε κανείς να θεμελιώσει με αντικειμενικό τρόπο πολιτικές προτάσεις για μία εναλλακτική διακυβέρνηση.

Περισσότερα

Η απάτη που διχάζει ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠολύ πριν από την κρίση υποστήριζα πως εάν η Ελλάδα παγιδευτεί σε μια (ψευδο)συγκρουσιακή λογική μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της οικονομίας θα έχει διαμορφώσει τις συνθήκες εγκλωβισμού της στην κοινωνικοοικονομική άβυσσο. Αργότερα, το 2008, με σειρά άρθρων προσπάθησα να εξηγήσω πως εκεί όπου η μεταρρύθμιση του δημοσίου τομέα, για να προσαρμοστεί θεσμικά και τεχνολογικά στην δημιουργία υψηλής υπεραξίας από τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της παραγωγής, καθυστερεί, ολόκληρη η εθνική οικονομία φρενάρει. Και πως μεταρρυθμίσεις κάνεις στη φάση της ανάπτυξης και όχι της ύφεσης.

Οι μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα στη φάση της ύφεσης προκαλούν σοβαρό πλήγμα στην οικονομία της αγοράς και θίγουν άμεσα, έμμεσα και αμέσως τον ιδιωτικό τομέα. Εάν η ύφεση δεν αντιμετωπισθεί μάλιστα σύντομα με αναπτυξιακές πρωτοβουλίες από τον δημόσιο τομέα, τότε ο ιδιωτικός όχι μόνον απειλείται με συρρίκνωση αλλά κυριολεκτικώς με διάλυση.

Περισσότερα

Κατασκευάζοντας την έξοδο από το Ευρώ

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε δυο κουβέντες θα επισημάνω απλώς μια πολιτική απάτη την οποία έχω προσεγγίσει αναλυτικά από την αρχή-αρχή της κρίσης. Θα το πράξω μήπως και θορυβηθούν οι απατημένοι και συνειδητοποιήσουν πως η επανεισαγωγή του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή», σε αυτή μάλιστα την φάση της Ελληνικής Κρίσης, αποτελεί είτε πονηρό τέχνασμα των παραγόντων της διαχείρισης της κρίσης, είτε αφέλεια έντιμων κατά τα άλλα προσωπικοτήτων.

Από την πρώτη μέρα που σημείωσα την λέξη «Ελληνική Κρίση» αποσαφήνισα: συντεταγμένη χρεοκοπία εντός του ευρώ σημαίνει συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ για την Ελλάδα με μεταβατικό στάδιο μια μορφή διπλού νομισματικού συστήματος. Έχουν περάσει 3, 5 χρόνια από τότε που ενημέρωσα τους φίλους αναγνώστες των σημειωμάτων μου πως υπάρχει έτοιμο και επεξεργασμένο στη βάση εναλλακτικών σεναρίων, σχέδιο «διπλού νομισματικού» για την Ελλάδα, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα από ευρωπαϊκές πηγές. Μέχρι σήμερα, ασφαλώς, κανείς από όσους με εξύβρισαν, απείλησαν ή λοιδόρησαν με αφορμή αυτή την αποκάλυψη, δεν ζήτησε ένα συγνώμη. Ίσως θα πρέπει να περιμένω να συμβεί μετά την εφαρμογή στη πράξη του σχεδίου.

Περισσότερα

Αν ο Κρούγκμαν ήταν δικτάτορας κι εγώ πολιτικός…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. Γιαννακόπουλος«Εάν εγώ ήμουν δικτάτορας, θα παρέτεινα την επίσημη αργία τόσο ώστε να προετοιμάσω το έδαφος για νέο νόμισμα [στη Κύπρο]», δηλώνει ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του στους New York Times. Με απλά λόγια ο οικονομολόγος διαχωρίζει με ένα πυκνό πέπλο άγνοιας τα οικονομικά από τα πολιτικά και τα γεωπολιτικά και διατυπώνει μια αντικειμενικότητα, όπως προκύπτει για την Κύπρο μετά την απόφαση… (ποιου ακριβώς;) για διάλυση του ενός από τους δύο πυλώνες της οικονομίας της: του τραπεζικού της συστήματος.

Δυστυχώς η κυπριακή εθνική οικονομία είναι μια πολύ προβληματική υπόθεση. Από την μια είναι εξειδικευμένη περιοριστικά σε δύο βασικούς τομείς, ενώ από την άλλη μέχρι χθες εμφανιζόταν και ήταν μια πολύ ανοικτή οικονομία, με βασικούς πυλώνες εξαγωγών τις τραπεζικές υπηρεσίες και τον τουρισμό.

Περισσότερα

Ένας γόνιμος δημόσιος διάλογος για την αντιμετώπιση της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια κάτι θα έπρεπε να είμαι ευτυχής. Είμαι και δεν το κρύβω. Ολοένα και περισσότεροι ώριμοι Έλληνες οι οποίοι διαφωνούν με τις απόψεις μου είτε από αριστερά, είτε από δεξιά, τις συζητούν δημοσίως, εντίμως και σοβαρά με επιχειρήματα και δεν τις προσπερνούν αβασάνιστα ή με λοιδορίες, που αποκαλύπτουν ένα τραγικά χαμηλό επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης στην χώρα. Διαπιστώνω, σε προσωπικό επίπεδο, πως κάτι έχει αλλάξει και εύχομαι η διαπίστωση αυτή να μπορούσε να γενικευτεί.

Ολοένα και περισσότεροι σχολιάζουν και προχωρούν παραπέρα, αρθρώνοντας την δική τους προσέγγιση ειλικρινώς και καθαρά και ολοένα και περισσότεροι που συμφωνούν με την ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης σε αυθεντική σοσιαλδημοκρατική βάση (πριν από την διαστροφή της μετά το 1970), στη θέση του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης με την τρόικα, καταλήγουν με μια ορθολογική ερώτηση: γιατί επιμένεις στην διαπραγμάτευση με τους θεσμούς της ΕΕ και την ελίτ της ευρωζώνης, προτού περάσουμε πιθανότατα σε εθνική πολιτική με εθνικό νόμισμα;

Περισσότερα