Η Σωστή Συμπεριφορά ενός Γονιού στο Πρώτο Χρόνο Ζωής του Παιδιού

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν στα χέρια τους, στην αγκαλιά τους, ένα μωράκι. Ένα μικρό παιδί μερικών μηνών… Ή σε όσους περιμένουν ένα παιδί και ήδη ενδιαφέρονται για το καλό του ποικιλοτρόπως…

Συγχαρητήρια! Αυτή είναι η πρώτη, η καλύτερη και η πιο σημαντική κουβέντα για το παιδάκι σας. Να το χαίρεστε, να είναι υγιές, χαρούμενο, ευτυχισμένο. Όλα τα άλλα έρχονται – με λίγη προσπάθεια βέβαια, όμως έρχονται…

Περισσότερα

Τα παιδιά είναι λουλούδια

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, ψυχολόγος

Λουλούδια ολάνθιστα, πολύχρωμα, μυροφόρα. Τα παιδιά είναι μπαξέδες με κάθε λογής λουλούδια να ξεπετάγονται εδώ και εκεί, κάθε εποχή, κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Η ζωή είναι ωραία με τα παιδιά και είναι άδεια χωρίς αυτά. Γι’ αυτό προσοχή! Προσοχή τα παιδιά, προσοχή στα παιδιά. Τα παιδιά θέλουν φροντίδα, θέλουν αγάπη, αποδοχή και ενσυναίσθηση. Χρειάζεται να είμαστε δίπλα τους κάθε στιγμή που μας έχουν ανάγκη, σε κάθε φάση της ζωής τους, της ανάπτυξής τους. (έτσι και αλλιώς θα έρθει η ώρα που από μόνα τους δεν θα μας χρειάζονται πια και τότε θα έχουμε άπλετο χρόνο για τον εαυτό μας…)

Περισσότερα

Η Εξίσωση της Αγάπης

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Τι σημαίνει αποδέχομαι τον εαυτό μου;

Τι σημαίνει αποδέχομαι τους άλλους;

Τι σημαίνει αγαπώ τον εαυτό μου, τον φροντίζω, νοιάζομαι για τις ανάγκες μου, τις σέβομαι, αφουγκράζομαι τα συναισθήματά μου;

Περισσότερα

Αγαπάμε τον άνθρωπο ή τον έρωτα;

Νεφέλη Π.Ζ.Γράφει η Νεφέλη ΠΖ, συγγραφέας

Η Μάρω Βαμβουνάκη γράφει στο βιβλίο της “Το χρονικό μιας Μοιχείας”:  “Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;”.

Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα σταμάτησα και σκέφτηκα: “Να ένας πολύ καλός προβληματισμός. Τί αγαπάμε τελικά;”

Τις περισσότερες φορές αγαπάμε για αυτό που νομίζουμε πως είναι ο άλλος, για αυτό που μας δίνει, για αυτό που βλέπουμε με τα δικά μας ερωτευμένα μάτια. Σπάνια αγαπάμε αυτό που πραγματικά είναι ο άλλος. Ίσως για αυτό να έχουμε συνεχώς την ανάγκη να ερωτευόμαστε συνεχεια, για αυτό να προσπαθούμε να βρούμε “το κάτι άλλο”. Κάποια στιγμή που “ξεμεθάμε” απο την επήρεια του έρωτα θυμώνουμε. Αρχίζουν να μας φταίνε όλα στον άλλον και λέμε πως τελικά δεν ήταν αυτό που νομίζαμε, ανακαλύπτουμε ένα σωρό διαφορές μόνο και μόνο επειδή δεν προσαρμόστηκε στα δικά μας θέλω, στα δικά μας όνειρα.

Περισσότερα