Πονόλαιμος από αμυγδαλίτιδα (αμυγδαλές) – Πώς αντιμετωπίζεται

του Κωνσταντίνου Λούβρου, M.D., medlabnews.gr

Ο πόνος στο λαιμό είναι σύμπτωμα πολλών παθήσεων. Συνήθως, ο πονόλαιμος οφείλεται σε ιογενείς φλεγμονές που προκαλούν τη γρίπη ή το κρυολόγημα. Η αμυγδαλίτιδα είναι από τις συνηθέστερες αιτίες πονόλαιμου.

Περισσότερα

Πως να βελτιώσουμε την ποιότητα της σχέσης μας μειώνοντας τις συγκρούσεις

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)

Συχνά τσακωνόμαστε με τον/την σύντροφό μας, όμως αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί γιατί γίνεται αυτό; Έχουμε αναρωτηθεί τι είναι αυτό, ποιες είναι οι αιτίες μιας τέτοιας κρίσης; Ίσως μάλλον οφείλεται στην έλλειψη επικοινωνίας. Ίσως όμως οι παράγοντες να είναι περισσότερες από μία… Παρακάτω ακολουθεί ένας οδηγός που θα μας βοηθήσει να μην πέφτουμε στην παγίδα των συγκρούσεων ή τουλάχιστον στο να ελαττώσουμε τους τσακωμούς και να επιτύχουμε μία αρμονική σχέση.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε:

Περισσότερα

Τα απαραίτητα φάρμακα για ταξίδι – Τι άλλο πρέπει να έχετε μαζί σας

του Αλέξανδρου Γιατζίδη, M.D., medlabnews.gr

Πριν από κάθε ταξίδι, πολυήμερη εκδρομή μακρυά από το σπίτι πρέπει να προσέξουμε να έχουμε μαζί μας ορισμένα απαραίτητα φάρμακα που λόγω των αργιών ή πολύ περισσότερο αν βρισκόμαστε μακρυά από φαρμακείο μπορεί να τα έχουμε ανάγκη και να μην τα βρίσκουμε. Τα πιο πολλά φάρμακα από αυτά είναι γνωστά σε όλους.

Για ευνόητους λόγους δεν τα κατονομάζω. Στην ανάγκη μπορεί να σας βοηθήσει ο οικογενειακός γιατρός σας ή ο φαρμακοποιός, αφού τα πιο πολλά δεν είναι συνταγογραφούμενα.

Περισσότερα

Γαστρεντερίτιδα, διάρροια, τυμπανισμός, φούσκωμα έχουν ανάγκη από προβιοτικά

του Κωνσταντίνου Λούβρου, M.D., medlabnews.gr

Το πεπτικό σύστημα του ανθρώπου διαθέτει περίπου 10-100 τρισεκατομμύρια μικροβιακά κύτταρα, τα οποία σχηματίζουν ένα ζωντανό οικοσύστημα γνωστό ως το «μικροβίωμα» του εντέρου. Αυτά τα μικρόβια βοηθούν σε πολλές λειτουργίες, από την πέψη της τροφής μέχρι τη διαμόρφωση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Το μικροβίωμα του εντέρου αποτελείται κυρίως από βακτήρια αλλά και από άλλους οργανισμούς όπως μύκητες, ζυμομύκητες, αρχαιοβακτήρια και ιοί. Μπορεί να θεωρηθεί και ως το “ξεχασμένο όργανο” επειδή υπό πολλές έννοιες το μικροβίωμα λειτουργεί ακριβώς σαν ένα όργανο.

Περισσότερα

Και τώρα οι δυο μας

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας, simvouleftikigamou.gr

Τι να πρωτοπεί κανείς για τα ζευγάρια…

Θυμάστε πως ξεκίνησε; Ήταν τότε που γνωριστήκατε και αγαπήσατε ο ένας τον άλλον. Τότε που θέλατε να ευχαριστήσετε, να χαρείτε, να απολαύσετε ο ένας τον άλλον… Εκείνο τον καιρό, «παλιά» δεν χαλούσατε χατίρι, ήσασταν δοτικοί, συγχωρητικοί, χαιρόσασταν με την χαρά, τα κατορθώματα, ακόμα και τις αδυναμίες… ο ένας του άλλου.

Θυμάστε την ερωτική έλξη; Τα αγγίγματα, τις ματιές, τα βιώματα, τα βράδια… Είμαι σίγουρος ότι θυμάστε! Δεν μπορεί να μην θυμάστε…

Κι όμως τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.

Περισσότερα

Όταν μια μαμά καταδικάζει τον εαυτό της στη μοναξιά

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)

«Δεν θέλω να ξαναερωτευτώ!»

Η φράση σου αυτή πολύ με έχει προβληματίσει. Αντηχεί μέσα στ΄αυτιά μου από την στιγμή που σε άκουσα να την λες. Κατηγορηματική, με μια βεβαιότητα που επιμένω πως είναι αυτοτιμωριτική – και τελικά αυτοκαταστροφική…

«Δεν μπορώ να ξαναεμπιστευτώ κανέναν. Δεν μπορώ να βάλω κανέναν μέσα στο σπίτι μου, ειδικά τώρα που έχω τα παιδιά δεν πρόκειται να ξαναερωτευτώ κανέναν και για κανένα λόγο!…» Δεν θα είχα αντίρρηση αν το διαζύγιο ήταν “χθες”, αν όλες αυτές οι καταστάσεις που οδήγησαν την σχέση σου στο τέλος ήταν πρόσφατες, χωρίς ακόμα να έχεις προλάβει να πενθήσεις αυτά που ονειρεύτηκες…

Περισσότερα

Το όραμα προς την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα εθνικά – κοινωνικά οράματα δεν γεννιούνται στο πολιτικό κενό. Δεν είναι δημιουργήματα της διανόησης, ούτε κομματικής προπαγάνδας. Δεν είναι προϊόντα του μάρκετινγκ. Είναι πολιτικές κατασκευές που προϋποθέτουν την πολιτισμική και κοινωνική αποκρυστάλλωση κινημάτων για την μετάβαση σε μια άλλη μορφή εθνικού κράτους και τον μετασχηματισμό της συγκεκριμένης κοινωνίας σε μια άλλη μορφή οργάνωσης.

Με μία κουβέντα, αγαπητέ αναγνώστη, δίχως κραταιό κίνημα, σε όραμα που θα εμπνεύσει τον ελληνικό λαό προς μία Νέα Μεταπολίτευση που θα επανιδρύει το ελληνικό κράτος θεσμοθετώντας την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία στην θέση της καταρρέουσας Τρίτης, δεν μπορείς να αναφέρεσαι, να αναζητείς και να προσδοκάς. Αυτά, αν θέλουμε να παραμείνουμε στοιχειωδώς σοβαροί τόσο στην κριτική μας, όσο και στην σύνθεση ενός σύγχρονου πολιτικού λόγου, ασχέτως ιδεολογικού και κοσμοαντιληπτικού προσανατολισμού.

Στην Ελλάδα σήμερα όσοι αναζητούν όραμα με ιδεαλιστικά ή οικονομιστικά χαρακτηριστικά, είτε αυταπατώνται, είτε εξαπατούν τους αποδέκτες του μηνύματός τους. Βιώνουμε το φαινόμενο μίας τυφλής μετάβασης και ενός τυφλού μετασχηματισμού με μεγάλη δόση τρομοκρατίας εναντίον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας (παρατεταμένο «σοκ και δέος»), χωρίς την δημιουργία ενός κινήματος που θα μπορούσε με το όραμά του να χρωματίσει ιδεολογικοπολιτικά τη Νέα Μεταπολίτευση και να διαμορφώσει ένα νέο πολιτισμικό πλαίσιο, εντός του οποίου θα αποκρυσταλλωνόταν ένα νέο πολιτικό σύστημα σε αντικατάσταση αυτού που σήμερα αντικειμενικά βρίσκεται σε μείζονα κρίση.

Η έλλειψη κινήματος, λοιπόν, που θα προσέδιδε το ηθικό εκείνο στοιχείο στην πολιτική πρακτική, παράλληλα με την ηθική νομιμοποίηση του πολιτικού λόγου για την θεμελίωση της Τέταρτης Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι η ουσιαστική αιτία της παρατηρούμενης από ολοένα και περισσότερους έλλειψης οράματος.

Ηθική δίχως κίνημα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο μείζονος οικονομικής κρίσης που αναδεικνύει την πολιτισμική κρίση μιας εθνικής κοινωνίας, όπως η ελληνική, είναι ηθικισμός. Και πολιτική δίχως ρωμαλέο κίνημα για την αντιμετώπιση και το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης δεν είναι ακριβώς πολιτική, αλλά είδος γραφειοκρατισμού. Η προσωπική μου προσέγγιση στην κρίση με την μορφή της ριζοσπαστικοποίησης της δημοκρατίας στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πλουραλισμού, ουσιαστικά προδήλωνε την επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική στην Ελλάδα. Η σχέση αυτή (ηθική – πολιτική) είναι που βρίσκεται σε μεγίστη κρίση στον τόπο μας, χαρακτηρίζοντας στην ουσία τόσο την μορφή της οικονομικής κρίσης στην χώρα, όσο και εκείνη την πολιτισμική που διατρέχει την κοινωνική και πολιτική κουλτούρα, όπως αυτή εκφράζεται στην καθημερινότητα του δημόσιου και ιδιωτικού βίου.

Άρα είναι η επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική στην Ελλάδα που θα μπορούσε να δώσει το περίφημο όραμα που όλοι αναζητούν στην πατρίδα μας, εκφραζόμενο από ένα ρωμαλέο κίνημα εκδημοκρατισμού και παραγωγικής αναδιάρθρωσης.

Ποιος είναι, ωστόσο, ο συνδετικός κρίκος της ηθικής με την πολιτική, φίλε αναγνώστη μου; Η έννοια της ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ! Δίχως αυτήν οποιαδήποτε πολιτική βρίσκεται σε αντίφαση με τους ηθικούς στόχους που η ίδια καταδηλώνει ή υποδηλώνει πως εξυπηρετεί. Δίχως αυτήν η Δημοκρατία είναι σκέτος ιδεολογισμός, καιροσκοπισμός, ή όχημα για την εξυπηρέτηση μονοπωλιακού χαρακτήρα συμφερόντων. Δίχως αξιοκρατία οποιαδήποτε πολιτική πάσχει στην ουσία από σοβαρή ή λιγότερο σοβαρή πολιτική νομιμοποίηση και στην κοινωνία βασιλεύει η διαφθορά, ο ατομισμός και η χυδαιότητα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Όσοι μάλιστα επιχειρούν, διασκεδάζοντας την έννοια της αξιοκρατίας να διαμορφώσουν την έννοια της δημοκρατίας στο πλαίσιο της αντίθεσης καπιταλισμός – σοσιαλισμός είναι πολιτικοί απατεώνες, ασχέτως αν το συνειδητοποιούν ή όχι. Σοσιαλισμός σημαίνει αξιοκρατία.

Πόσοι, όμως, από τους σοσιαλιστές κάθε μορφής εννοούν αυτή την σχέση; Δεν νομίζω ότι έχουν απομείνει πολλοί. Οι περισσότεροι υπονοούν ότι αυτό είναι ένα ζήτημα που θα προκύψει αυτόματα μετά την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας υπό την διεύθυνση κάποιας γραφειοκρατίας. Και αυτό επειδή είναι ο καπιταλισμός εκείνος που διαμορφώνει ένα καθεστώς αναξιοκρατίας δια του κοινωνικού αποκλεισμού.

Παραμύθια που έχουν προ πολλού καταρρεύσει εντός του ιστορικού χρόνου! Η αξιοκρατία είναι ζήτημα που αφορά στο συγκεκριμένο μοντέλο ηγεμονίας και μόνον μία εναλλακτική ηγεμονία θα μπορούσε να την καλλιεργήσει. Μία μορφή ηγεμονίας που δεν θα στηριζόταν στις λεγόμενες «πολιτικές ισχύος», στον αποκλεισμό μέσω γραφειοκρατικών διαταγμάτων και στον αποκλεισμό στο πλαίσιο ενός πελατειακού ή κορπορατικού συστήματος διακυβέρνησης. Ουδείς ολοκληρωτισμός ενδιαφέρεται στην πραγματικότητα για την αξιοκρατία.

Ο νεοφιλελευθερισμός που καλλιεργείται στην Ελλάδα από κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς ως ιδεολόγημα και πολιτικο-οικονομική πρακτική για να επιλυθεί δήθεν η ελληνική κρίση, αποτελεί μία μορφή ολοκληρωτικού καπιταλισμού που δεν θα μπορούσε παρά να αγνοεί απολύτως το ζήτημα της αξιοκρατίας. Η αγορά μπορεί να αξιολογεί συγκυριακά τι είναι και τι δεν είναι κερδοφόρο, τι θα μπορούσε να αποδώσει (: εκτίμηση) στην συγκυρία μεγαλύτερη οικονομική αξία. Και αυτό πάντα σε μία ιδεατή μορφή ελεύθερης αγοράς. Αυτό, ωστόσο, αποτελεί μία οικονομίστικη προσέγγιση με απίθανα αυθαίρετους όρους, που δεν έχουν καμία σχέση με κοινωνικά θεσπισμένους κανόνες αξιοκρατίας.

Η μετάβαση από το πελατειακό ελληνικό καθεστώς σε ένα κορπορατικό μέσω νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων έρχεται να υποκαταστήσει την δραματική έλλειψη αξιοκρατίας στην Ελλάδα με την έννοια της αξιολόγησης, μετατρέποντας αυθαίρετα ποιοτικές μεταβλητές σε ποσοτικές, οι οποίες επιπλέον ούτε σταθερές είναι, ούτε καθοριζόμενες από ένα γενικό κοινωνικό consensus. Φτάσαμε ακόμα και το διαστροφικό «άξιο είναι ο, τι θέλει η αγορά» να αποκτά απολύτως ελαστικά κριτήρια, που εξυπηρετούν κάθε φορά μικροσυμφέροντα και ηγεμονισμούς, ή, με άλλα λόγια, μονοπώλια και ολιγοπώλια κάθε μορφής. Αυτά εχθρεύονται ασφαλώς την αξιοκρατία. Η αξιοκρατία περιέχει πάντοτε μία ποιοτική δυναμική που αμφισβητεί την σταθερότητα και ανάπτυξη μονοπωλίων και ολιγοπωλίων. Η αξιοκρατία υπονομεύει την συγκέντρωση εξουσίας και την πόλωση κεφαλαίων. Να γιατί την μισούν τα αυταρχικά καθεστώτα και την υποκαθιστούν με την έννοια της αξιολόγησης όσοι επιζητούν στην πολιτική τους μία επίφαση δημοκρατικότητας.

Αξιοκρατία σημαίνει σεβασμός σε κοινωνικές και όχι οικονομικές αξίες. Αυστηρή προσήλωση σε κανόνες που αποκρυσταλλώνονται σε δημοκρατικούς θεσμούς δικαίου. Σε κανόνες, δηλαδή, που δομούν ένα Κράτος Δικαίου. Δεν αποτελεί κοινωνική πρόοδο ο ετεροκαθορισμός αυτών των κανόνων από τις συγκυριακές ανάγκες ανάπτυξης της αγοράς. Δεν είναι, για παράδειγμα, αξιοκρατία αυτό που χαρακτηρίζει τον μετασχηματισμό της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, όπως και τον μετασχηματισμό στις εργασιακές σχέσεις στην χώρα μας. Είναι το αντίθετό του… διασκεδάζοντας την κατάρρευση κάθε κανόνα αξιοκρατίας με την εισαγωγή της έννοιας της αξιολόγησης από την αγορά, η οποία με ένα απολύτως φαιδρό τρόπο εμφανίζεται απρόσωπη και ουδέτερη. Άμα πετύχεις να προσδώσεις αντικειμενικό και ουδέτερο προσωπείο στα τραστ και στα μονοπώλια, έχεις πετύχει να εκθεμελιώσεις το δημοκρατικό φαινόμενο. Και αυτό διαδραματίζεται αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει απολύτως κανένα κίνημα να υπερασπιστεί την αξιοκρατία.

Διαβάζω σήμερα στην ιστοσελίδα του «Βήματος» ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Θα απαλλαγούμε από την αναξιοκρατία;» [του Κάζη Δημήτρη Αρ.] που ουσιαστικά αποτελεί την σύνοψη όσων η γραφή μου έχει επισημάνει την τελευταία δεκαετία. Μεταξύ άλλων στο άρθρο σημειώνεται: «Δεν χρειάζεται όμως να είναι κανείς ειδικός, για να καταλάβει μια απλή και πικρή αλήθεια που, κατά τη γνώμη μου, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την κύρια πηγή του κακού: Επί σχεδόν 4 δεκαετίες τα πόστα των αποφάσεων στην πολιτική, στη δημόσια διοίκηση και στο συνδικαλισμό καταλήφθηκαν σε μεγάλο βαθμό από ευκαιριακούς κομματικούς παράγοντες μη σχετικούς με το αντικείμενο ή με ιδεοληψίες και συχνά χαμηλού ήθους. Είχαμε δηλαδή έντονη αναξιοκρατία και νεποτισμό με οδηγό το ατομικό συμφέρον σε όλους σχεδόν τους τομείς. Τα ΜΜΕ αλώθηκαν από διαπλεκόμενους επιχειρηματίες. Όσοι πράγματι πόνεσαν και αγωνίστηκαν να προσφέρουν κάτι χρήσιμο στον τόπο συντρίφτηκαν γρήγορα από τις ομάδες της μετριότητας και των συμφερόντων, οι οποίες έτσι αδιαλείπτως κυριαρχούν. Αλλά και οι της Αντιπολίτευσης δεν προσφέρουν εαυτούς ως ένα υποσχόμενο παράδειγμα. Πού λοιπόν θα οδηγούσαν αναπόδραστα όλοι αυτοί τη χώρα; Τον λογαριασμό τον πληρώνουν τα παιδιά μας: το καλύτερο ανθρώπινο δυναμικό μας μεταναστεύει ή τυγχάνει απαράδεκτης εκμετάλλευσης από κόμματα και ιδιώτες. Πάμπολλοι νέοι είναι ανασφάλιστοι και λίγοι σκέπτονται να κάνουν παιδιά. Όραμα και σχέδιο για τη χώρα επί έξη χρόνια τώρα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να προτείνει. Η υποδομή της οικονομίας συνεχώς καταστρέφεται. Η δημόσια διοίκηση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλά μάλλον οδεύει προς το χειρότερο. Η μεσαία τάξη βούλιαξε. Ο λαός εξαπατάται σε συνεχή βάση. Το κράτος πρόνοιας περιορίστηκε δραματικά. Τα “φιλέτα” μας ξεπουλιούνται σε τιμή ευκαιρίας. Βρέθηκαν αξιοποιήσιμοι υδρογονάνθρακες και γίναμε στόχος εκμετάλλευσης. Τα διεθνή σύννεφα πυκνώνουν γύρω μας. Και το χειρότερο απ’ όλα: Η τρέχουσα στελέχωση των καίριων πόστων της ηγεσίας εγγυάται τη συνέχιση των πρακτικών του παρελθόντος. Τι μέλλον λοιπόν μπορεί να έχει αυτός ο τόπος;»

Είναι μάλλον ρητορικό το ερώτημα! Η έλλειψη ενός κινήματος για την θεμελίωση της αξιοκρατίας στην Ελλάδα στερεί από την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία το δημοκρατικό όραμα και κανένα απολύτως λαμπρό μέλλον δεν μπορεί να προσδοκά κανείς δίχως ένα κοινωνικό όραμα που ως πυρήνα του θα έχει την αξιοκρατία. Ελάτε να συζητήσουμε για την αξιοκρατία και τους κανόνες της, όσοι τουλάχιστον αρθρώνετε την λέξη δημοκρατία! Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν είναι αφηρημένη έννοια. Αποτελεί πολιτική πρακτική η οποία διαμορφώνει αποκλεισμούς με κριτήριο την αξιοκρατία και μόνον.

Υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας κινήματος στην Ελλάδα που θα εννοούσε τον αποκλεισμό της αναξιοκρατίας και των αναξιοκρατών, ενώ θα επιζητούσε επιτακτικά μία νέα μορφή πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στην Ελλάδα, βασισμένη στην αξιοκρατία; Όχι; Γιατί όχι; Διότι φτάσαμε η αναξιοκρατία να νομιμοποιείται πολιτικά από τα βάθη της δεξιάς μέχρι τα βάθη της αριστεράς! Αυτό είναι έκφραση μίας σοβαρά διαταραγμένης κοινωνίας, που ολοένα και περισσότερο την περίοδο της κρίσης υποκαθιστά την ηθική με τον ηθικισμό, τον ιδεολογισμό και τον αγοραίο ωφελιμισμό. Κι όμως! Η αξιοκρατία είναι το κρισιμότερο στοιχείο για την ποιότητα οποιασδήποτε δημοκρατίας! Η επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική θα προσέδιδε ποιοτικά χαρακτηριστικά στην σημερινή μετάβαση και στον σημερινό μετασχηματισμό προς την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία. Δίχως αξιοκρατία η τυφλή πορεία προς το μέλλον θα συνεχιστεί!

Περισσότερα

Γάλλο – Βρετανικές διπλωματικές «φιλοφρονήσεις»

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΤο ανθρώπινο δράμα της πτώσης της πτήσης ΜΗ17 των Μαλαισιανών αερογραμμών στο Ουκρανικό έδαφος που είχε σχεδόν 300 θύματα φέρνει στην επιφάνεια όχι μόνο το συνεχιζόμενο δράμα του Ουκρανικού Λαού και την αντιπαράθεση Ρωσίας – Ε.Ε. και ΗΠΑ, αλλά και κάποιες «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες που αφορούν (μην ξαφνιαστείτε) σε…ΛΕΦΤΑ!…

Είναι πολύ ενδιαφέρον το σχετικό (και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό σε ότι αφορά την αποκαλούμενη «ηθική» των Διεθνών Σχέσεων) χθεσινό άρθρο του CNBC που έχει την υπογραφή της δημοσιογράφου κ Catherine Boyle το οποίο πολύ κομψά αναδεικνύει την ανταλλαγή «φίλιων πυρών» ανάμεσα στη Γαλλία και την Βρετανία.

Οι Υπουργοί Εξωτερικών των χωρών μελών της Ε.Ε. στη συνεδρίαση της Τρίτης 22ας Ιουλίου, όπως ήδη γνωρίζουμε, δεν κατέληξαν σε χειροπιαστή συμφωνία για συγκεκριμένα και αυξημένα «μέτρα» και πιο αυστηρές κυρώσεις κατά της Ρωσίας την οποία συνεχίζουν να κατηγορούν ότι στηρίζει τους Ρωσόφιλους Αυτονομιστές της Ουκρανίας.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών αναφερόμενος στη Βρετανική πλευρά τη χαρακτήρισε «χαριτωμένη» (cute) καθώς οι Άγγλοι, μετά τη χθεσινή συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε., επέκριναν τη Γαλλία που δεν προχώρησε ακόμη στην «ακύρωση» της Ρωσικής παραγγελίας ύψους 1.1 δις ευρώ για τα Γαλλικά Πολεμικά πλοία του γνωστού τύπου Mistral.

Η τριβή ανάμεσα στις δύο συμμάχους χώρες, όπως αφήνει να εννοηθεί η Γαλλική πλευρά, ξεκινά από το γεγονός ότι ενώ μόνο 34 από τις 285 Αγγλικές κατασκευάστριες εταιρείες πολεμικού υλικού έχουν «παγώσει» τα συμβόλαιά τους με τη Ρωσία οι υπόλοιπες συνεχίζουν το έργο τους και την παράδοση πολεμικού υλικού…
Και ενώ ο Βρετανός Πρωθυπουργός κ Cameron κριτικάρει τη Γαλλία οι Γάλλοι του υπενθυμίζουν ότι αρκετοί Ρώσοι «ολιγάρχες» αγοράζουν σπίτια στο Λονδίνο και Ρωσικά κεφάλαια διακινούνται ανενόχλητα στο Λονδρέζικο Χρηματιστήριο.

Για να μην γίνω κουραστικός προτείνω στους αναγνώστες του blog που γνωρίζουν αγγλικά να ρίξουν μια ματιά εδώ:

http://www.cnbc.com/id/101858909

Περισσότερα

Η Ελληνική οικονομία πέθανε, ας ενημερωθούν οι στενοί συγγενείς…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤον θάνατο της ελληνικής οικονομίας γνωστοποίει η νέα έκθεση του ΔΝΤ (:«Η προσαρμογή στις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης: Πρόοδος, Προκλήσεις και Πολιτικές»). Ο οικονομικός κύκλος κατά την διαδικασία «σοκ και δέος» για την δημοσιονομική και εμπορική προσαρμογή της Ελλάδας, οδήγησε στον οικονομικό θάνατο της χώρας, ενώ παράλληλα η στρατηγική του νεοηγεμονισμού στην ΕΕ που βασίζεται στον αντιπληθωρισμό και τα προγράμματα λιτότητας, αυξάνει τις ανισότητες μεταξύ ελλειμματικών χωρών του νότου και πλεονασματικών χωρών του βορρά, εγκλωβίζοντας πρωτίστως την ευρωζώνη σε μια κρίση στην παραγωγή της και στην κεφαλαιαγορά της.

Εάν η ΕΕ δεν υποστεί αμέσως ριζική, θεσμική αναθεώρηση με στόχο την οικονομική ολοκλήρωση, οι Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία θα κινδυνεύσουν να πεθάνουν όπως η Ελλάδα και οι Ιταλία, Γαλλία να βιώσουν φαινόμενα αποσταθεροποίησης εξ αιτίας της ύφεσης που τις απειλεί. Αυτό εκτιμούν σήμερα στελέχη του ΔΝΤ, προτρέποντας για ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και την εκπόνηση ενός ευρωπαϊκού σχεδίου για την ανάπτυξη των κεφαλαιαγορών. Δίχως δημοσιονομική ενοποίηση οι επιμέρους προσαρμογές χωρών στην ζώνη του ευρώ θίγουν ευθέως την παραγωγή στις χώρες του νότου, προκαλώντας ταυτόχρονα κινδύνους υπερπαραγωγής στις χώρες του βορρά. Αυτή είναι η γενική εικόνα που έχει σήμερα όχι απλώς το ΔΝΤ, αλλά η διεθνής οικονομική κοινότητα για την προοπτική της ΕΕ και ιδιαίτερα για τις απειλές που η ίδια η λειτουργία της ευρωζώνης δημιουργεί εις βάρος του εαυτού της (της δομής της) και των υπολοίπων χωρών της ΕΕ.

Και ποια είναι η είδηση; Μία και μοναδική: πως όσα ισχυριζόμαστε και εκτιμούσαμε κάμποσοι πραγματιστές αντικαθεστωτικοί στην Ελλάδα και σε όλες σχεδόν τις χώρες της ευρωζώνης, ήταν απολύτως ακριβή και δεν περιείχαν ίχνος υπερβολής. Αντίθετα αποδεικνύεται εσφαλμένη ολόκληρη η φιλολογία περί προσαρμογής των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στις χώρες αυτές και από την πλευρά των παραγόντων της τρόικας στην Ελλάδα.

Σε ο, τι αφορά μάλιστα στην Ελλάδα, η υπόθεση ξεφεύγει από τους κανόνες της λογικής και την επιστήμη της εθνικής οικονομίας, για να μετατραπεί σε θέατρο του παραλόγου που «ανέβασε» και ακόμα «παίζει» μία απολύτως τυχοδιωκτική πολιτικοεπιχειρηματική ελίτ διαπλεκομένων με τα «success stories» τους και άλλα απιθάνως διαστροφικά και παραπλανητικά! Έρχεται σήμερα το ΔΝΤ να σου πει αυτό που προ πενταετίας με επιμονή και με αδρή ανάλυση των οικονομικών δεδομένων εξηγούσα. Πως η συγκεκριμένη διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε – και ακολουθείται – στην Ελλάδα θα οδηγούσε στα αντίθετα ακριβώς αποτελέσματα από αυτά που προδίκαζε το σύνολο της δεξιάς, κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς. Πως ούτε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας θα βελτίωναν, ούτε την παραγωγικότητά της θα αύξαναν. Αυτήν την δραματική για την ελληνική κοινωνία «αστοχία» του προγράμματος προσαρμογής δια του «ατομικού μηχανισμού σωτηρίας» της Ελλάδας, έρχεται σήμερα να επισημάνει ως παράδοξο μάλλον, το ΔΝΤ. Καθόλου παράδοξο! Το αντίθετο θα ήταν παράδοξο για όσους μελετούν σοβαρά την επιστήμη της εθνικής οικονομίας και έχουν επαφή με την εξέλιξη της ιστορίας της πολιτικής οικονομίας.

Είναι αλήθεια ότι πολλά παράδοξα συνέβησαν μέχρι να οδηγηθούμε στον θάνατο της ελληνικής οικονομίας, αλλά ο ίδιος ο θάνατος της εθνικής μας οικονομίας, που διαπιστούται σήμερα, δεν ήταν καθόλου παράδοξο. Τι συμβαίνει εδώ; Είμαστε οι αντικαθεστωτικοί στην Ελλάδα ικανότεροι των υπολοίπων στα ζητήματα της εθνικής οικονομίας και βαθύτεροι γνώστες των πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων που συνδέονται με αυτήν, ή κάτι άλλο;

Δεν πιστεύω ότι είμαστε σοφότεροι, αλλά μάλλον σοβαρότεροι, πραγματιστές αντί για ρεαλιστές και νεορεαλιστές του οικονομισμού και κυρίως ικανοί να πολιτικοποιούμε κρίσεις σαν και αυτήν της ευρωζώνης και της ελληνικής οικονομίας, αντί να σεκιουριτοποιούμε οικονομικές περιοχές και εθνικές οικονομίες υπό το χυδαιότερο μεταπολεμικό σύνθημα στην Ευρώπη: «πάση θυσία στο ευρώ»! Πρόσεξε την διαφορά: όσοι πολιτικοποιήσαμε την ελληνική κρίση, αναλύαμε με απόλυτο σεβασμό στα εργαλεία και στις μεθόδους της πολιτικής οικονομίας την εθνική μας οικονομία (ως σύνολο), ενώ όσοι επιχείρησαν να σεκιουριτοποιήσουν την ελληνική κρίση απομονώνοντάς την – απομονώνοντας ουσιαστικά την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης – ανέλυαν και εκτιμούσαν με πολιτικά κριτήρια οικονομικές σχέσεις, καταλήγοντας να εμφανίζουν ως οικονομικές εκτιμήσεις «ευσεβείς πόθους»! Δες και το παράδοξο: ενώ αυτοί στην πραγματικότητα «προφήτευαν» ενισχύοντας κερδοσκοπικά παιχνίδια και διευρύνοντας έναν φαύλο οικονομικό κύκλο με χαρακτηριστικά χαοτικής απορρύθμισης, εμάς ειρωνεύονταν και υποτιμούσαν με τους χαρακτηρισμούς «προφήτες», «κινδυνολόγοι» κ. α.!

Σήμερα που το ίδιο το ΔΝΤ παρουσιάζει τον θάνατο της ελληνικής οικονομίας, καλό είναι να ενημερωθούν οι συγγενείς που δομούν την μεγάλη κυβερνητική οικογένεια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και παραφυάδων τους, όπως και οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες που αποτελούν, με πολιτικούς όρους τους εξ αγχιστείας συγγενείς, πως έφτασε και ο δικός τους (πολιτικός) θάνατος. Η διαδικασία συντεταγμένης πτώχευσης που επέλεξαν, διότι αυτοί την επέλεξαν και δεν τους επεβλήθη από τον θεό ή μετά από κάποια πολεμική ήττα και κατάληψη, θα οδηγούσε ασφαλώς και στον δικό τους πολιτικό θάνατο. Αυτόν επιχείρησαν να τρενάρουν «πάση θυσία» εις βάρος του ελληνικού λαού. Και πράγματι, όντες κλινικά νεκροί την τελευταία διετία-τριετία, κατάφεραν να παραμείνουν ζωντανοί. Μόνον που αυτή η μορφή διατήρησης στην ζωή του πολιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα επιτάχυνε την διαδικασία ολοκληρωτικού θανάτου της ελληνικής οικονομίας, πέραν της σοβαρής δηλητηρίασης της συνταγματικής τάξης, του κοινοβουλευτισμού και της πολιτικής κουλτούρας στον τόπο μας.

Ο κύκλος της ελληνικής οικονομίας δεν μπορεί πλέον παρά να αντιστραφεί για να συνεχίσει να υφίσταται ελληνική κοινωνία και αγορά. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει εάν η Ελλάδα δεν προχωρήσει σε ριζική πολιτική μεταβολή, η οποία είτε θα υποστηριχθεί από μία ριζική αναθεώρηση στον δημοσιονομικό και χρηματοπιστωτικό προσανατολισμό της ευρωζώνης, είτε από την έξοδο της χώρας από αυτήν. Κάτι που αν συμβεί (προσθέτοντας εξωτερική υποτίμηση στην εσωτερική) μετά από τόσα χρόνια ύφεσης και εσωτερικής υποτίμησης γύρω στο 30%, θα οδηγήσει σε μια τραγική για τον ελληνικό λαό οικονομική υποβάθμιση. Σε μια βαθιά βουτιά στην υπανάπτυξη, για να ξεκινήσει ξανά ο αναπτυξιακός κύκλος της οικονομίας. Αν έχει έννοια η λέξη «αδιέξοδο», είναι βέβαιον πως αυτή η ανελαστική πλέον σχέση που δομεί τις βασικές πτυχές που χαρακτηρίζουν τον θάνατο της ελληνικής οικονομίας, την αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο. Το κυρίαρχο πολιτικό καθεστώς της Ελλάδας φρόντισε να εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό σε ένα πλήρες αδιέξοδο για να «ελπίζει» πλέον είτε στην βοήθεια του θεού, είτε σε ένα αντι-νεοηγεμονικό πανευρωπαϊκό κίνημα, το οποίο δυστυχώς δεν φαίνεται να δομείται με πολιτικούς όρους αυτήν την περίοδο στην ήπειρό μας!

Είναι βέβαιο πως αν είχε εγκαίρως διαμορφωθεί ένα τέτοιο κίνημα στην Ελλάδα, οι πολιτικές εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές και ο θάνατος της κυρίαρχης πολιτικοεπιχειρηματικής ελίτ θα είχε προηγηθεί, ώστε να υπήρχε ελπίδα πολιτικής διαπραγμάτευσης στα κέντρα των αποφάσεων της ΕΕ και ελπίδα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, η οποία έτσι αντί για εσωτερική υποτίμηση θα έπρεπε να ενταχθεί σε ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα δημοσιονομικού εξορθολογισμού και παραγωγικής ανασυγκρότησης με έμφαση στον δευτερογενή και πρωτογενή τομέα, το οποίο με την σειρά του θα έπρεπε να σχεδιαστεί έτσι ώστε να αντλήσει άμεσες ξένες επενδύσεις δίχως διομολογήσεις και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, χωρίς ίχνος στρατηγικής βιομηχανικής ανάπτυξης.

Τώρα είναι ο θάνατος της ελληνικής οικονομίας που θα επιφέρει τον θάνατο του πολιτικού συστήματος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας! Η καθυστέρηση του θανάτου αυτών που αποτέλεσαν την αιτία της ελληνικής οικονομικής κατάρρευσης, υπήρξε το μεγαλύτερο πλήγμα για την κοινωνική πρόοδο και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας. Μόνον που ευθύνη για την έλλειψη ενός κινήματος ανατροπής και αναδιοργάνωσης της χώρας σε μία δημοκρατική και παραγωγική βάση, έχουν όλοι οι έλληνες ανεξαιρέτως και ιδιαίτερα οι πλέον ευαισθητοποιημένοι πολιτικά εξ αυτών. Ο άνθρωπος όταν δέχεται να μεταβληθεί σε πρόβατο, δεν είναι θύμα, αλλά άνθρωπος χαμηλής ηθικής συγκρότησης, που έχει υποκαταστήσει την τελευταία με τον ηθικισμό, το μικροσυμφέρον του, το ψυχολογικό του σύμπλεγμα και την πίστη του σε μεταφυσικές και μεταπολιτικές δυνάμεις!

Περισσότερα

Πόσος καιρός αλήθεια μας έμεινε

Γράφει η  Μαρία Κουκιάρη

Μαρία ΚουκιάρηΚανείς δε ξέρει..ένα μόνο είναι σίγουρο…και σημαντικό. Να μπορέσουμε έστω και τώρα, να ζήσουμε όσα μας έλειψαν, να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε, από αυτά που ονειρευόμασταν πάντα… Αυτά που πάντα αναβάλαμε για κάτι άλλο…ίσως για χάρη της δουλειάς μας ή για χάρη της οικογένειας…ή ακόμη (συχνό φαινόμενο αυτό) για χάρη των γονιών μας!

Κανείς δε θέλει να απογοητεύει τους γονείς του.Νιώθει ότι είναι το χειρότερο αμάρτημα ίσως…
Είναι όμως έτσι;

Τι θα πει απογοητεύω τους γονείς μου; Ότι είμαι υποχρεωμένος να κάνω, ότι περιμένουν από εμένα; Να ζήσω τη δική τους ίσως χαμένη ζωή, που εκείνοι δεν έζησαν; Να περιμένω να ”φύγουν” ώστε να μπορέσω να εκπληρώσω τα όνειρα μου; Τι σημαίνει αυτό;

Περισσότερα

«Καληνύχτα Ελλάδα»

Επίκαιρο όσο ποτέ το «Καληνύχτα Ελλάδα» του Γιώργου Πιπερόπουλου.

Ένα βιβλίο που μετά το ναυάγιο, την παταγώδη αποτυχία, του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών και Προέδρου Της Δημοκρατίας προβληματίζει και θέτει Πολιτικούς και Λαό ενώπιον των ευθυνών μας.

Ο Γιώργος Πιπερόπουλος, τα τελευταία τριάντα χρόνια, σκύβει με αγάπη και ευαισθησία, αφουγκράζεται τις εσώτερες ανησυχίες του Νεο-Έλληνα και τις αποδίδει στη συνέχεια ως επιστήμονας της συμπεριφοράς με άρθρα σε πολλές εθνικές και περιφερειακές εφημερίδες και περιοδικά και με παρεμβάσεις σε ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα και δελτία ειδήσεων.  Κατορθώνει και στον γραπτό και στον προφορικό του λόγο να είναι σύντομος, περιεκτικός, ερμηνευτικός και συνάμα διδακτικός. Το βιβλίο που περιέχει 65 άρθρα, κυκλοφορεί από τον Αθηναϊκό εκδοτικό οίκο ΔΟΜΗ!

Περισσότερα

Ανάμεσα στην Τιάρα και το Φέσι

του δημοσιογράφου Βαγγέλη Παπαδόπουλου
http://vpapadopoulos.blogspot.com

Τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα και η αγωνία των κομμάτων, ιδιαιτέρως των κομμάτων της εξουσίας, να διατυπώσουν τις ιδεολογικές τους θέσεις, για να χαράξουν τη στρατηγική και τακτική πολιτική τους επιβεβαιώνουν, ότι απουσιάζει ακόμα από τον πολιτικό μας προβληματισμό η κυρίαρχη υπερκομματική ιδεολογία και το όραμα που πρέπει να εμπνέει τους Έλληνες και την Ελλάδα.

Όσοι συμμετέχουν στις κομματικές διεργασίες, αρχηγοί και στελέχη, εκφέρουν έναν ξύλινο κομματικό- πολιτικό λόγο με τις γνωστές στερεότυπες εκφράσεις, που ίσως παλαιότερα να είχαν νόημα, αλλά σήμερα δεν εκφράζουν τα αιτήματα και την αγωνία του λαού. Την ίδια στιγμή κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία δυο σπουδαία βιβλία τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι η βάση του προβληματισμού, κατ’ εξοχήν,   των ηγετών των κομμάτων της εξουσίας φαίνεται πως τα αγνοούν παντελώς, με αποτέλεσμα να φαίνονται ανιστόρητοι και να συντάσσουν τις ιδεολογικές τους θέσεις ανυποψίαστοι για τη σημερινή θέση της Ελλάδας και τους κινδύνους που διατρέχει.

Τα δυο αυτά βιβλία είναι: του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας κ. Δαβούτογλου για την κυριαρχία της Τουρκίας, ως συνέχεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της κ. Αλβελέρ για το Βυζάντιο, την ιστορία του και την ουσία της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Έχω την εντύπωση και τη βεβαιότητα ότι ο πολιτικός λόγος των Ελλήνων πολιτικών είναι ανυπόστατος, αν δεν λαμβάνει υπόψη του τα όσα εκφράζουν οι δυο κορυφαίοι αυτοί συγγραφείς.

Η σημασία των όσων αναφέρονται στα βιβλία αυτά γίνεται ακόμα πιο ουσιαστική στη σημερινή οικονομική συγκυρία της χώρας μας που το σημείο πτώχευσης και καταστροφής μπορεί να γίνει αφετηρία εθνικής αναγέννησης.

Η χώρα μας περισφίγγεται σήμερα από τον κλοιό των σύγχρονων Φράγκων σταυροφόρων και από τα εξελιγμένα και δυναμικά στίφη των Νεότουρκων. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την τιάρα του Πάπα, του Τρισέ  και του Δ.Ν.Τ. ή το φέσι των μουσουλμάνων; Αυτό είναι το τραγικό δίλλημα το οποίο αντιμετωπίζει η Ελλάδα και όχι στο αν μας ταιριάζει ο φιλελευθερισμός, ή ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός ή ο σοσιαλισμός με βαρβαρότητα!!!

Και είναι λυπηρό το γεγονός που ενώ η Τουρκία εξελίσσεται σε μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή μας με αρπαχτικές διαθέσεις και προοπτικές, με μεγάλη ανάπτυξη και πρόοδο στο εσωτερικό της έτοιμη για επικυριαρχία στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, οι Ευρωπαίοι ενστερνίζονται τις αρχές του Καρλομάγνου, του τρίτου Ράιχ, της κ. Μέρκελ και γυρίζουν στις σπηλιές της οικονομικής ολιγαρχίας αδιαφορώντας παντελώς για τον ουμανισμό της Αναγέννησης και τον ανθρωπισμό των μεγάλων ανθρωπιστών ηγετών της Ευρώπης, Σουμάν, Μονέ κ.ά., που θεμελίωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα μπορέσουν ποτέ οι πολιτικοί μας ηγέτες να κατανοήσουν που βρισκόμαστε και πού πάμε; Εμείς δεν ακούμε και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε.

Περισσότερα

Είναι αργά για δάκρυα

του δημοσιογράφου Βαγγέλη Παπαδόπουλου
http://vpapadopoulos.blogspot.com

Σαφώς το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος της Ελλάδας ξεκινάει από άλλους και παίζεται για άλλους λόγους. Πρωτίστως είναι οι γεωπολιτικές προοπτικές, η μάχη συμφερόντων μεγάλων πολιτικοοικονομικών παραγόντων και οι εξελίξεις της παγκόσμιας οικονομίας. Σε ανάλογη θέση με την Ελλάδα βρίσκονται και άλλες ευρωπαϊκές χώρες χωρίς να ταλαιπωρούνται και να εξευτελίζονται όπως η χώρα μας.

Υπάρχει όμως και ένα πρόβλημα που είναι μεν συνδεδεμένο με αυτή τη γενική εικόνα, αλλά εξ αντικειμένου είναι εγχώριο πρόβλημα, αυτοτελές και αφορά αποκλειστικώς την κοινωνία μας, το λαό μας και την πολιτική μας ηγεσία.

Όταν επί Κ. Μητσοτάκη και Μ. Έβερτ επιβλήθηκαν τα πανωτόκια από τις τράπεζες, που έφταναν ως το 40 – 45% και γονάτισαν την ελληνική βιομηχανία – βιοτεχνία και μετέτρεψαν τις βιομηχανικές περιοχές σε νεκροταφεία, ουδείς διαμαρτυρήθηκε και κανείς δεν κατέβηκε στο δρόμο για να αντισταθεί.

Όταν τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας διόριζαν στις ΔΕΚΟ χιλιάδες κομματικούς φίλους με αποτέλεσμα να τις μεταβάλλουν σε τεμπελχανεία δεν είδαμε ποτέ να διαμαρτυρηθεί κανείς, ούτε έγινε κάποια απεργία για να μπει φραγμός στους ξέφρενους διορισμούς. Η πολιτική αναλγησία, ο κομματισμός και η ρουσφετολογία με επικεφαλής το συνδικαλιστικό κίνημα διόγκωσε το Κράτος και απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού. Ματαίως ο τέως υπουργός του «ΠΑΣΟΚ» Απόστολος Λάζαρης, σε εμπιστευτική του έκθεση προς τον Ανδρέα Παπανδρέου προειδοποιούσε, ότι αυτή η διόγκωση του Κράτους θα ήταν καταστροφική, αλλά κανείς τότε δεν τον άκουγε. Αντιστρόφως, τον κατηγορούσαν ως εχθρό του λαού.

Όταν ο ιδρυτής του «ΠΑΣΟΚ» αναγνώρισε δημοσίως, ότι η μίζα των 500.000 δρχ. τότε που πήρε υψηλόβαθμο στέλεχος της ΔΕΗ ήταν απλώς ένα «δωράκι» δεν είδαμε κανέναν να αντιστέκεται ή να διαμαρτύρεται ή να ζητά την παραδειγματική του τιμωρία, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο. Αντιστρόφως το αποδέχτηκαν σιωπηλώς όλοι ελπίζοντας πως στο μέλλον κάποιο «δωράκι» θα εξασφάλιζαν και οι ίδιοι με τη βεβαιότητα, ότι και αυτοί δεν θα τιμωρηθούν.

Βεβαίως όλα αυτά τα χρόνια μάθαμε να ζούμε πλουσιοπάροχα και με τα «δωράκια» και με τις παροχές που έδινε αφειδώς το Κράτος χωρίς όμως να δουλεύει κανείς και χωρίς να παράγει κανείς τίποτε!!! Οι τράπεζες έδιναν ανεξέλεγκτα καταναλωτικά δάνεια, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια και οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων έδιναν αυτοκίνητα χωρίς προκαταβολή και έναρξη αποπληρωμής μετά από δύο χρόνια. Και μέσα στην ευδαιμονία που προσέφεραν οι «φούσκες» του χρηματιστηρίου ουδείς ενδιαφερόταν αν όλα ήταν νόμιμα και σωστά ή αν όλα ήταν ηθικά και έντιμα.

Τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανάπτυξη και τις διαρθρωτικές αλλαγές όχι μόνον φαγώθηκαν σε έργα που κόστιζαν δυο και τρεις φορές περισσότερο αλλά έγιναν με την φορολόγηση των Ελλήνων πολιτών και με την επιβολή ειδικών τελών και διοδίων χωρίς εντούτοις να γίνει έστω και μια μεταρρύθμιση!

Ήταν η εποχή της ουτοπίας. Της ευδαιμονίας. Της αρπαχτής. Και όχι ανεξέλεγκτα. Όλα γίνονταν νομοτύπως για πολλά χρόνια και μάλιστα με τους ελέγχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πού ήταν τόσα χρόνια οι σημερινοί αυστηροί Επίτροποι της Ε.Ε; Δεν έβλεπαν τη σπατάλη; Δεν έβλεπαν τα σκάνδαλα; Δεν έβλεπαν τις λαμογιές; Γιατί συνέχιζαν τις χρηματοδοτήσεις και τα πακέτα; Ή γνώριζαν με το αζημίωτο και είναι συνένοχοι, ή ακολούθησαν αυτή την πολιτική σκοπίμως για να μας οδηγήσουν στην χρεοκοπία για να είμαστε εις το διηνεκές όμηροι και θύματα της τοκογλυφίας. Αλλά αν υποθέσουμε, ότι έφταιγαν οι Ευρωπαίοι ελεγκτές τι έκανε η δική μας πολιτική ηγεσία; Μήπως ήταν συνένοχη;

Αυτές τις μέρες η κοινωνία δοκιμάζεται. Ο πολιτικός κόσμος χλευάζεται. Ο λαός δείχνει τη Βουλή και φωνάζει «κλέφτες». Όμως ο πρώτος που επίσημα, απηύθυνε μέσα στη Βουλή αυτή την κατηγορία ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Αλλά και τότε ουδείς διαμαρτυρήθηκε. Όλοι σιώπησαν. Σήμερα ο λαός είναι στους δρόμους κάθε μέρα και διαμαρτύρεται. Δυστυχώς ξύπνησε καθυστερημένα και τώρα είναι αργά για δάκρυα.

Τους πολιτικούς που έκλεψαν και κορόιδεψαν και ατίμασαν δεν τους ψήφισα εγώ. Εσείς τους ψηφίσατε…

Περισσότερα