Κραυγή Αγωνίας ενός Πολίτη

Γράφει ο Νίκος Ε. Σκουλάς, τ. Υπουργός,
Ενεργός Πολίτης

Ν. ΣκουλάςΑν δεν μπορέσουμε να συνεννοηθούμε και να συναινέσουμε τουλάχιστον στα εθνικά μας θέματα και να χαράξουμε κοινή πορεία, είμαστε χαμένοι από χέρι.

Όπως κάθε Έλληνας πολίτης με κοινό νου και στοιχειώδη αίσθηση πατριωτισμού, παρακολουθώ με αγωνία τις τρέχουσες απροσχημάτιστες τουρκικές προκλήσεις με προδιαγεγραμμένο στόχο

· την αμφισβήτηση, κατ’ αρχάς, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και, σε δεύτερη φάση,

· τη δυναμική διεκδίκηση της ισότιμης συμμετοχής στη νομή των υδρογονανθράκων στην Κυπριακή αλλά και στην Ελλαδική ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).

Αντίθετα με εμάς, οι Τούρκοι έχουν μακροχρόνιο σχεδιασμό και ενιαία φωνή, τουλάχιστον προς τα έξω, που εκφράζεται από έναν ικανότατο όσο και άκρως ριψοκίνδυνο Πρόεδρο – Σουλτάνο, τον Ταγίπ Ερντογάν που δεν εμποδίζεται από ανύπαρκτες δημοκρατικές διαδικασίες και ενεργεί επιθετικά μεν απέναντί μας, διαφορετικά όμως απέναντι όλων των άλλων σε ό,τι αφορά στα τουρκικά συμφέροντα.

Παράδειγμα: Μουσουλμάνος ο ίδιος, κρατά αποστάσεις από το πρόβλημα της ίδρυσης και εδραίωσης του Ισλαμικού Κράτους και παράλληλα ενθαρρύνει ή, έστω, αφήνει τους Κούρδους να επωμιστούν το βάρος της αντίστασης στην Τζιχαντική θύελλα στην υπεράσπιση του Κομπάνι στη Συρία, με αποτέλεσμα να υφίστανται τεράστιες απώλειες μαχητών και αμάχων, ακόμα και παιδιών.

Έτσι, ξεφορτώνεται τους ενοχλητικούς Κούρδους που εξολοθρεύονται και ο ίδιος δεν προκαλεί τους φανατικούς ομόθρησκούς του. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Διαβολικά έξυπνη τακτική. Έμπειρος στο αλισβερίσι, διαπραγματεύεται με πανάκριβο αντάλλαγμα τις ελάχιστες παραχωρήσεις που κάνει στους Αμερικανούς για τις ανάγκες των βομβαρδιστικών επιδρομών τους. Αυτό δα και αν είναι διπλωματία. Ενώ εμείς!!!

Εμείς, πώς αντιδρούμε στους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν άμεσα την ύπαρξή και την επιβίωσή μας;; Άθελά μου, έρχεται στη μνήμη το τραγούδι του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί……… κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά….».

Με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, το ήμισυ του πολιτικού μας προσωπικού αγωνίζεται να διατηρήσει τα έδρανα και τα προνόμιά του, ενώ το άλλο ήμισυ αγωνίζεται να τους τα πάρει, με όποιον τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στο έθνος, στην κοινωνία και στους πολίτες.

Οι πολιτικές μας ηγεσίες θεωρούν ότι εκπληρούν το χρέος τους κάνοντας κάποια δηλωσούλα, έτσι, για την τιμή των όπλων, μεμονωμένα και ασυντόνιστα, κάποιοι μάλιστα με μικροκομματικούς αστερίσκους .

Οι κυβερνώντες, εκφράζουν μεγάλη ικανοποίηση αν, αξιωματούχοι της Ε.Ε., του ΟΗΕ, οι άλλοι «φίλοι», προβούν σε κάποια χλιαρή αλλά χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα δήλωση – νουθεσία προς την Τουρκία και καμιά φορά και στις δύο πλευρές, σαν τάχα θύτης και θύμα να είναι το ίδιο. Οι αντιπολιτευόμενοι κάνουν ό,τι μπορούν να απαξιώσουν την ολίγον, έστω, θετική εντύπωση, σαν να επρόκειτο για μιαν άλλη, εχθρική χώρα.

Το έργο με τους «φίλους, συμμάχους και εταίρους» το έχουμε ξαναδεί στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Κύπρο και αλλαχού. Το δίδαγμα: «Αλλοίμονο σ’ όποιον δεν έχει νύχια να ξυστεί». Στη διεθνή διπλωματία και πολιτική, μετρά μόνον το συμφέρον. Δεν ισχύουν φιλίες και κουμπαριές. Τα πάντα με μοναδικό γνώμονα το εθνικό τους συμφέρον. Αυτό είναι ένα μάθημα που δεν φαίνεται να μάθαμε ποτέ.

Η κατάσταση περιπλέκεται από το πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) που έχουν εντοπιστεί και είναι έτοιμα για εκμετάλλευση εντός των Ελλαδικών και Κυπριακών ΑΟΖ. Μια, κατ΄ αρχήν σημαντική εξέλιξη που θα μπορούσε να είναι ευλογία αλλά και να αποβεί κατάρα, αν λάβουμε υπόψη την εμπειρία γειτονικών χωρών (Λιβύη, Ιράκ, Συρία, κ.λπ.), ενώ η Κύπρος ήδη συνθλίβεται ανάμεσα στις συμπληγάδες των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Η θετική για μας, αν και χλιαρή, στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν πιστοποιεί, κατ’ ανάγκην θέση αλληλεγγύης, αλλά υπαγορεύεται από την ανάγκη της να εξασφαλίσει, μερική έστω ενεργειακή επάρκεια.

Σήμερα γιορτάζουμε τη μεγάλη εθνική επέτειο, το Αλβανικό Έπος, όταν σύσσωμος ο ελληνικός λαός, σε ένα αυθόρμητο ξέσπασμα πατριωτισμού και ομοψυχίας, έκαμε τη μεγάλη υπέρβαση για τη σωτηρία της πατρίδας.

Τώρα, που εξ ίσου και περισσότερο σοβαρός είναι ο κίνδυνος που μας απειλεί, αλλά πιο επικίνδυνος πιο ύπουλος, και πιο περίπλοκος, και απειλεί όχι μόνον η εθνική κυριαρχία και η εδαφική μας ακεραιότητα, αλλά και την εθνική και πολιτιστική μας ταυτότητα, την εθνική μας συνείδηση, τη συνέχιση της ύπαρξής μας είναι ώρα να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας.

Μαζί με την αμυντική μας θωράκιση, είναι ανάγκη να θωρακίσουμε και την Οικονομία μας που, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες, αποτελεί και αυτή εθνικό θέμα. Να ξεχάσουμε αυτά που μας χωρίζουν και να δούμε αυτά που μας ενώνουν.Να προτάξουμε το «εμείς» αντί του «εγώ».

Τώρα προέχει το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον. Να δημιουργήσουμε πλεονάσματα, όχι επιβάλλοντας απάνθρωπα σκληρή λιτότητα, περικόπτοντας μισθούς και φορολογώντας ανάλγητα τους αδύναμους αλλά δουλεύοντας, παράγοντας και εξάγοντας με πνεύμα ομαδικότητας και αλληλεγγύης. Έτσι θα ανατάξουμε την εθνική μας οικονομία, θα βγούμε από την κρίση και θα ανακτήσουμε την εθνική και προσωπική μας αξιοπρέπεια.

Αυτές τις δύσκολες μέρες, έρχεται στη μνήμη μου η ρήση του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά: «Το πώς βγαίνει το εθνικό εισόδημα δεν είναι θέμα ιδεολογίας… το πώς κατανέμεται είναι. Και πάνω σ’ αυτό ας συγκρουστούμε, αν χρειαστεί».

Δεν είχαμε ποτέ και δεν έχουμε τώρα άλλη επιλογή. Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση, βουλή, ευρωβουλευτές, κόμματα, πολίτες, να αναλάβουμε τις προσωπικές και συλλογικές μας ευθύνες και επιδεικνύοντας γενναιότητα και ομοψυχία, με μια βούληση, με ενιαία φωνή (μόνον έτσι θα μας ακούσουν οι ξένοι συνομιλητές μας), να κάνουμε τη ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ για τη σωτηρία της πατρίδας, της κοινωνίας, των οικογενειών μας και του μέλλοντος των παιδιών μας.

Περισσότερα

Προεδρική υποψηφιότητα

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου –Κοινωνιολόγος

Δώρα & αντίδωρα και στον ανώτατο πολιτειακό θεσμό;

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την από καιρό υποβόσκουσα και διαφαινόμενη σήμερα πρόταση διάσωσης της παρούσης κυβερνητικής ισορροπίας δια της υποψηφιότητας του Κου Κουβέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Χωρίς βεβαίως κοινωνικά αποδεκτή αιτιολόγηση, η οποία κατ ουσία θα αποτελέσει μαξιλάρι στην κυβερνητική συνύπαρξη δεξιών, σοσιαλιστών, ακροδεξιών αλλά και των οραματιστών της κεντροαριστεράς.

Προβάλλεται δε ότι ως πιθανός πρόεδρος θα είναι και αυτός πρόεδρος όλων των Ελλήνων χωρίς βέβαια την συγκατάθεσή των, αφού κατάφερε με τα «ήξεις αφήξεις» του να αποτελέσει τον δούρειο ίππο στην Ελλάδα των μνημονίων, αλλά και να συντελέσει στην αδιανόητη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα..

Με υποβολιμαίο τρόπο, παλαιοκομματική μεθοδολογία, και δήθεν πολιτειακό σχεδιασμό γίνεται πρόταση για την Προεδρία της Δημοκρατίας αλλά κατ ουσία προσπάθεια για την συνέχιση αυτής της καταστροφικής πολιτικής στην Ελλάδα, και προτείνεται εκ των άνω αρχηγός κόμματος με ελάχιστη κοινωνική επιρροή από παρέα εμπλεκομένων δημοσιογράφων, καναλιών, πρώην υπουργών, και γερασμένων πολιτικών, υπό την αιγίδα βέβαια και τις ευλογίες του προέδρου και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, οι οποίοι ελέγχονται για την πολιτική των πρακτική, ο οποίος διαθέτει ασήμαντη κοινωνική συμπάθεια, αλλά οπωσδήποτε ελεγχόμενη πολιτική συμπεριφορά όσον αφορά στα των συνεργασιών με τους ανωτέρω.

Μια κίνηση εκ των άνω, γνωστών από τα παλιά, πιθανότατα με παλιές συμφωνίες και γνωριμίες, δήθεν με εθνικό προσανατολισμό, ξεχνούν όμως και είναι κρίμα να παραγνωρίζουν ότι ο προσανατολισμός δεν ανακαλύπτεται ως δια μαγείας και ξαφνικά από τους πάνω αλλά χαράσσεται από τους κάτω από κοινωνικά κινήματα και κοινωνικές ομάδες και φορείς..

Με έντονη την απορία στον σκεπτόμενο πολίτη γιατί ένας πολιτικός που δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει ούτε στους οπαδούς του αν το νερό μπήκε στην βάρκα, ή η βάρκα έπεσε στο νερό όσον αφορά την θέση του στην σύμπραξη με το κυβερνητικό σχήμα θα μπορέσει να αποτελέσει καλή υποψηφιότητα για πρόεδρος όλων των Ελλήνων.

Φαντάζει κάπως περίεργη η προσπάθεια και το όψιμο ενδιαφέρον εντεταλμένων καναλιών και δημοσιογράφων στο λιβάνισμα πολιτικών παλαιάς κοπής και χαρακτηριστικών, οι οποίοι φάνηκε στις τελευταίες εκλογές ότι έχουν επιδερμική σχέση με την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα αυτήν του πεζοδρομίου της ανεργίας του πόνου και της φτώχειας, αν και έχουν καίρια ευθύνη για την εξέλιξη που βιώνει η χώρα σήμερα, ευθύνη την οποία αναγάγουν σήμερα ως εθνική κληρονομιά, παρότι ο κόσμος την θεωρεί ως εθνική κατάρα.

Ο ανώτατος πολιτειακός θεσμός της δημοκρατίας θα ήταν δυνατόν, να έχει κοινό σημείο αναφοράς την πεποίθηση των κομμάτων ότι υπάρχουν και άμεμπτοι ικανοί και αξιόλογοι και εκτός των κομματικών σχηματισμών.

Με βάση την παραπάνω παραδοχή έρχεται σε αντίθεση η πρόταση η οποία αν τελικά γίνει πραγματικότητα αφού συσπειρώσει τουλάχιστον τον αναγκαίο αριθμό «εκπροσώπων του ελληνικού λαού» θα λειτουργήσει καθαρά ως σωσίβιο διάσωσης της κυβερνητικής αστάθειας ως ανάχωμα για την εξέλιξη της δημοκρατίας και την όποια κοινωνική εξέλιξη στην χώρα μας.

Ναι, η Προεδρία της Δημοκρατίας θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με άλλου είδους σοβαρότητα, να προτείνονται προσωπικότητες ικανές να εμπνεύσουν στο εσωτερικό και το εξωτερικό, να εκπέμπουν σεβασμό και εκτίμηση και σε καμία περίπτωση να μην υπονοείται η οποιαδήποτε «εμπορική» συναλλαγή ιδίως με υποψήφιο εν ενεργεία πολιτικό ο οποίος μάλιστα στην κοινωνική αντίληψη υπολείπεται ουσιωδώς για τις πράξεις του τις πολιτικές βέβαια, ο οποίος μάλιστα επιβεβαίωσε την παροιμιώδη ρήση με λένε «Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω».

Όχι κύριοι αυτής της παρέας, η όποια δυναμική δεχτείτε επιτέλους ότι αναζητείται στην κοινωνία, πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για τον κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας .

Δίνεται η εντύπωση με αυτή την δημοσιογραφική καμπάνια πλασαρίσματος του ονόματος Κουβέλη ότι αφού η ιστορία με την κεντροαριστερά δεν περπάτησε με αξιοπρέπεια καθότι δεν ακούμπησε σε κοινωνικές μάζες, αλλά σε τυχάρπαστες προσωπικότητες κεντροαριστερές κατ όνομα αγόμενες και φερόμενες, θα επιχειρηθεί εκ νέου η αξιοποίηση του ως εγγυητή συσπείρωσης των πολιτικών υπολειμμάτων στον κυβερνητικό συνεταιρισμό, και όχι βέβαια ως εγγυητή της παραπέρα ανάπτυξης της ελληνικής δημοκρατίας. .

Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς και κατά συνέπεια η πρόταση για πρόεδρο δημοκρατίας προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και βρίσκεται μακριά από εκείνη που οδήγησε σε αυτήν την μνημονιακή υποχρέωση, από φορείς αλλά κυρίως από πρόσωπα της πολιτικής και όχι μόνο εξουσίας, τα οποίοι αλαζονικά αγνόησαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής επιστήμης ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης.

Η ετσιθελική λοιπόν «πρωινή» επιθυμία κάποιων οι οποίοι θεώρησαν ότι το πολίτευμα, η πολιτική, τα κόμματα, και η δημόσια ζωή, δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτούς, αλλά βέβαια χωρίς τους πολίτες, αδιαφόρησαν και για το ότι, το κοινωνικό σώμα θα εκλάβει αυτές τις υποβολιμαίες συντάξεις υπογραφών ως κινήσεις προσωπικής προβολής και σωτηρίας.

Κατά συνέπεια θεωρούμε ότι καιρός είναι να επιχειρηθεί πολιτική επανατοποθέτηση όσον αφορά το θέμα, τι είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ως τότε ο πολίτης θα αμφιβάλλει συνεχώς , ο νέος θα βρίσκεται εκτός του πολιτικού γίγνεσθαι, και η κοινωνία θα μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες όπως η πρόσφατη «φρέσκια άποψη» του κυρίου Μπίστη από του οποίου τα συμφραζόμενα στα κανάλια σαφώς προκύπτει ότι την ακραία και ανιστόρητη θεωρία περί των δυο άκρων την ενστερνίζεται και με χυδαίο και προκλητικό τρόπο την πλασάρει.

Κοντολογίς αγαπητέ αναγνώστη θεωρούμε ότι πολιτικές παρέες χωρίς κοινωνική αναφορά μπορούν να δημιουργούν ομίλους και συμβούλια δύσκολα όμως κόμματα και πολιτικές κινήσεις εκ του μηδενός με την έννοια της απουσίας των πολιτών, είναι δε πολιτική πρόκληση όταν η πολιτική σκοπιμότητα ακουμπά τον μέγιστο πολιτειακό θεσμό.

Κοντολογίς αγαπητέ αναγνώστη είναι προβοκατόρικη αν όχι άσχετη και άστοχη αλλά και ατεκμηρίωτη η άποψη που οι επαγγελματίες της πολιτικής «κολοτούμπας» θέλοντας να αποκρύψουν την πραγματικότητα επικαλούνται την Δημοκρατία, και την κεντροαριστερά, μόνο που με την συμπεριφορά των έχουν πείσει το κοινωνικό σύνολο ότι έχουν επιδερμικές σχέσεις μαζί της, δεν την εκφράζουν όχι τώρα μόνο αλλά από την μεταπολίτευση και μετά γιατί πλείστοι εξ αυτών που ενδιαφέρονταν έως χθες δήθεν για την κεντροαριστερά έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους να δημιουργήσουν προϋποθέσεις προσωπικής παρουσίας στα πράγματα τα πολιτικά, …νισάφι όμως όχι και στα πολιτειακά… καθότι αρκετές μετριότητες υπηρέτησαν τον ύψιστο θεσμό ως εντεταλμένοι δημόσιοι υπάλληλοι…

Υγ. Στη θύμησή μου έρχεται ο αείμνηστος καθηγητής μου Σάκης Καράγιωργας και το παρακάτω κομμάτι από την ιστορική του απολογία, μόνο που τα ανταλλάγματα που εννοεί ο Kαράγιωργας δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά που οι συνδαιτυμόνες των μνημονίων εξαργυρώνουν πιθανότατα ακόμη και σε αυτή την προεδρική εκλογή.

…δι’ όλας αυτάς τας θυσίας τι ζητεί ως αντάλλαγμα από εμέ ο ελληνικός λαός και η πατρίς; Τι ζητεί από όλους τους πνευματικούς ανθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Να προσφέρουν τας επιστημονικάς των υπηρεσίας και να είναι θεματοφύλακες των ηθικών και πνευματικών αξιών…

Πολιτικό άρθρο πρώτο- γραμμένο κατά κείμενο και τίτλο. Αυτό τονίζεται για την αξιοπιστία των μέσων που πιθανότατα θα ήθελαν να φιλοξενήσουν και όχι να συμφωνήσουν με την παραπάνω αναφορά, κείμενο ελεύθερο δημοσίευσης.

Ο πυρήνας του άρθρου έχει να κάνει με την διαδικασία και όχι με το κάθε πρόσωπο.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς .

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Η πολιτική δεν υποκαθίσταται με ποτάμια και ελιές

Γράφει ο Ευάγγελος Σκανδάλης Αντιπλοίαρχος Π.Ν ε.α.

ΙωάννιναΌσο τα πραγματικά γκάλοπ δείχνουν ότι ο τσοπάνης δεν μπορεί να μαντρώσει τον προβατικό λαό ο οποίος επιτέλους κατάλαβε ότι σε οποιοδήποτε μαντρί και να ενταχθεί τελικά ο τσοπάνης στο σφαγείο θα το οδηγήσει. Άρχισαν να χρωματίζουν τις στάνες με διαφορετικές αποχρώσεις και χρωματικούς συνδυασμούς και όταν διαπίστωσαν ότι τα πρόβατα δεν υπακούουν και προτιμούν να είναι άχρωμα και ανένταχτα τότε επινόησαν να προσαρμόζουν ελιές ποταμάκια και άλλα φυσικά υποκατάστατα που θα ελκύσουν τον λαό. Αλλά με τόσα διαχρονικά παραμύθια και ο πλέον ηλίθιος κατάλαβε το σχέδιο και ψάχνει έκαστος και όλοι μαζί να συνδιαμορφώσουμε τις εξελίξεις σύμφωνα με το συμφέρον της κοινωνίας. Αφελείς υιοθετούν την αναγκαιότητα το ποίμνιο να διαθέτει γκεσέμια που θα κατευθύνει το κοπάδι σαν φυσικό νόμο του ζωικού κεφαλαίου και ποιμνίου. Δηλαδή τους δημαγωγούς μας. Όμως κανένα γκεσέμι σε αυτή την περίπτωση δεν ωφελείται ιδιαιτέρα ούτε σε σχέση με την διατροφική του ανάγκη αλλά ούτε και με τις συνθήκες διαβίωσης και απλά εξισώνεται με τα λοιπά μέλη του κοπαδιού χωρίς περεταίρω ειδική διεκδίκηση. Ενώ στην ανθρώπινη κοινωνία οι κανόνες διαφοροποιούνται για προσωπικό όφελος. Επομένως οι δημαγωγοί σαν φυσική πλέον εξέλιξη στην διαμόρφωση της κοινωνίας μας δεν αναγνωρίζονται από τους πολίτες αλλά μόνο από την κατηγορία των ψηφοφόρων και οπαδών.

Στόχος της ιδεατής κοινωνίας

Η αναβάθμιση του λαού μας σε πολίτη υπεύθυνο για την εξελεγκτική του πορεία.

Πολίτης : σημαίνει ενεργό μέλος της κοινωνίας που λαμβάνει αποφάσεις και όχι πρόβατο.

Ψηφοφόρος : είναι ο ιδιώτης που η μοναδική του συμμετοχή στην πολιτική διαμόρφωση της ζωής του είναι η διαδικασία ψήφισης των δύο λεπτών της ώρας και τίποτε περισσότερο ανά τετραετία. Δηλαδή ο ανόητος που δίνει λευκή επιταγή στους κυβερνόντες του να τον υπερχρεώσουν και να καθυποτάξουν δικαιώματα και υποχρεώσεις του αναντίρρητα χωρίς η κοινωνία αυτών των μελών να προστατεύεται με θεσμική δυνατότητα ελέγχου.

Την δημοκρατία κάποιοι την κατανοούν σαν εκείνους που υιοθετούν και αναγνωρίζουν σαν σχέση μια σεξουαλική επαφή σε οίκο ανοχής με την εκδιδόμενη μια φορά στα τέσσερα χρόνια.

Οπαδός : Ο ιδιώτης που αγαπάει και ελπίζει σε πολιτικό σχηματισμό μέχρι που απελπίζεται.

Ιδιώτης [idiot http://knossopolis.com/2010-09-08-21-43-18/298-qyou-are-an-idiotq.html

Περισσότερα

Τηλεπολιτική και τηλεόραση δίχως τσίνορα

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Συνειδητά δεν μιλώ για την τηλεόραση, ενώ ανήκω σε αυτούς που μάλλον θα περίμενε κανείς να αναφέρονται τακτικά σ’ αυτήν. Είμαι από εκείνους που το ξέρουν το μέσο και πρακτικά (λειτουργικά) και θεωρητικά και από μέσα και από πίσω και από την έρευνα και από την πολιτική, αλλά και από την θεσμική και κοινωνικοποιητική του δομή. Να γιατί δεν μιλώ γι’ αυτό! Δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Και αν τολμήσω να ξεκινήσω, όλα τα παραπάνω μπλέκονται μεταξύ τους και ακυρώνουν κάθε μεθοδολογική απόπειρα στο πλαίσιο ενός σχολίου. Περιστατικά μπλέκονται με πρόσωπα, ενώ η θεωρία με την τεχνολογία, τους πόρους και τις ποικίλες πηγές του μέσου, με αποτέλεσμα η απομυθοποίηση της μεγαλύτερης μυθοποιητικής μηχανής της εποχής μας να μην μπορεί να προσφέρει ένα νέο «μύθο»: ένα μήνυμα γενικό για την ελληνική τηλεόραση που δεν θα ήταν απλοϊκό ή επικίνδυνα αφαιρετικό.

Παρόλα αυτά θα τολμήσω να αρθρώσω δύο κουβέντες σχολιάζοντας την αναφορά του Διονύση Χαριτόπουλου στα κανάλια. «Δεν ενημερώνουν αλλά εκφοβίζουν» επισήμανε ο συγγραφέας, μιλώντας στην «Ελληνοφρένεια». «Η τηλεόραση καίει τα εγκεφαλικά κύτταρα [των τηλεθεατών]», πρόσθεσε. Αυτή είναι η αντίληψη μίας μερίδας σοβαρών διανοητών και γενικότερα καλλιεργημένων ανθρώπων, όχι αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Μόνον που δυστυχώς η πραγματικότητα είναι μάλλον κάπως διαφορετική. Η τηλεόραση δεν είναι απλώς μέσο εκφοβισμού, αποτελεί τον εκφοβισμό αυτοπροσώπως. Δεν είναι ο εκπρόσωπος του σύγχρονου φεουδάρχη, αλλά ο ίδιος ο φεουδάρχης του σύγχρονου κόσμου μας. Ασφαλώς, όπως όλοι οι φεουδάρχες στην εποχή τους δεν ήτανε ίδιοι, έτσι και τα κανάλια διακρίνονται από διαφορετικό βαθμό «φεουδαρχικότητας». Επίσης δεν μας καίει απλώς τα εγκεφαλικά κύτταρα, αλλά παράγει άλλα στην θέση τους. Δεν σκεφτόμαστε απλώς με τον κώδικα της τηλεόρασης, αλλά είμαστε στοιχεία αυτού του κώδικα.

Περισσότερα

Κληρωτοί πολίτες εναντίον διαφθοράς

Γράφει ο Θραξ Αναρμόδιος

Η διαφθορά των ανθρώπων της εξουσίας, η πολιτική διαφθορά, είναι πολύ παλιό φαινόμενο. Αρχαιότατο. Στη δική μας γραμματεία έχουμε αναφορές από τον Όμηρο ακόμη. Πολλές. Αλλά και άλλοι συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Ησίοδος ή κι ο Θέογνις ακόμη, λίγο αργότερα, μας δίνουν να καταλάβουμε την παλαιότητα του φαινομένου. Στα χρόνια της δημοκρατίας, από τις πληροφορίες που έχουμε, βλέπουμε ότι υπάρχει πάντα παρών ένας διαρκής φόβος ότι ο δημόσιος άρχοντας θα διαφθαρεί και σαν αποτέλεσμα το δημόσιο ταμείο και το κοινό συμφέρον θα ζημιωθεί. Στα χρόνια της κατάπτωσης της αρχαίας δημοκρατίας, βλέπουμε μάλιστα ότι η πολιτική διαφθορά έχει πια γενικευτεί.

Στα χρόνια του μεσαίωνα, δηλαδή της αυτοκρατορίας, η διαφθορά σχεδόν νομιμοποιείται. Αξιώματα πωλούνται και αγοράζονται νόμιμα και στο φως της ημέρας. Έχουμε πληροφορίες μάλιστα ότι ορισμένα “χαμηλά” αξιώματα πωλούνταν στους πάγκους της λαϊκής αγοράς, όπως αναφέρει ο Κυρ. Σιμόπουλος στο βιβλίο του “Η διαφθορά της εξουσίας”.

Στα χρόνια των σουλτάνων έχουμε επίσης την ίδια πρακτική. Κρατικά αξιώματα όπως αυτό του Οσποδάρου, δηλαδή του χριστιανού κυβερνήτη (έπρεπε να είναι χριστιανός σύμφωνα με μια ρωσο-τουρκική συμφωνία), μιας από τις δύο παραδουνάβιες ηγεμονίες ή ακόμη και αυτό του διοικητή του Αιγαίου πελάγους και των νησιών, πωλούνταν σε όποιον άντεχε να πληρώσει το υψηλό τίμημα.

Οι αλλαγές στα αξιώματα αυτά ήταν συχνές. Ακριβώς γιατί η αυτοκρατορική και οθωμανική διοίκηση κέρδιζε τεράστια ποσά από τις πωλήσεις τους. Οι αγοραστές “αξιωματούχοι” εννοείται ότι προέβαιναν μετά σε άγρια φορολογία, όχι μόνο για να συγκεντρώσουν τα χρήματα που είχαν πληρώσει για το “αξίωμά” τους, αλλά για να βγάλουν και ένα καλό κέρδος.

Η Ευρώπη δεν τα πάει καλύτερα. Ο Κυρ. Σιμόπουλος αναφέρει πως ήταν σε ισχύ αγοραπωλησίες κρατικών αξιωμάτων τουλάχιστον μέχρι τον 19ο αιώνα, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Έλληνας έζησε υπόδουλος για 22 αιώνες, όπως αναφέρει το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα της επανάστασης του 1821, σε ένα εχθρικό περιβάλλον, εντελώς διαποτισμένο από την γενικευμένη πολιτική διαφθορά. Και, όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι και ο ίδιος εισήλθε σε αυτό το μολυσμένο περιβάλλον εντελώς άμεμπτος.

Η πολιτική διαφθορά είναι μια νοοτροπία η οποία μεταβάλλει το δημόσιο και το κράτος, το κοινό ταμείο εντέλει, σε ιδιωτική περιουσία. Δεν έχουμε πολλές μελέτες, επιστημονικού και ακαδημαϊκού επιπέδου για την διαφθορά, παγκοσμίως ή έρευνες. Είναι ελάχιστες. Και αυτό είναι και ανησυχητικό και ύποπτο. Και καθόλου καλό για τις κοινωνίες μας, οι οποίες μαστίζονται από τη διαφθορά.

Στα νεότερα χρόνια, από την επανάσταση και μετά, η πολιτική διαφθορά στην πατρίδα μας οργιάζει. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να ισχυριστούμε ότι το νεο-ελληνικό κράτος είναι θεμελιωμένο στην πολιτική διαφθορά. Παρόλη την έξαρση του “φαινομένου” όμως, έχουμε ελάχιστες τιμωρίες. Αμελητέες.

Μια άλλη, καθαρά επίσης ελληνική παράμετρος, τουλάχιστον για την σύγχρονη εποχή, είναι ότι στην χώρα μας έχουμε “κοινωνικοποιήσει” την διαφθορά. Δηλαδή ενώ στις σύγχρονες δυτικές χώρες, όπου επίσης η διαφθορά είναι τεραστίων διαστάσεων, το φαινόμενο περιορίζεται στους πάνω ορόφους της εξουσίας, στην Ελλάδα, για ιστορικούς ίσως λόγους, βλέπουμε κατώτερους και κατώτατους αξιωματούχους και λειτουργούς να μετέχουν σε ένα μεγάλο φαγοπότι. Στο οποίο συχνά προσπαθούν με διάφορες μεθόδους να κάνουν συνένοχο και τον λαό. Και σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα με επιτυχία.

Όλα αυτά μας λένε ότι στο ερώτημα αν μπορούμε να εξαφανίσουμε την πολιτική διαφθορά, η απάντηση είναι όχι. Μπορούμε όμως να την περιορίσουμε. Έχουμε στην διάθεσή μας ορισμένα όπλα σε αυτόν τον πόλεμο

– Διαρκής και μόνιμος έλεγχος των πεπραγμένων των δημοσίων αρχόντων
– Αυστηρή τιμωρία των παραβατών
– Ηθικός στιγματισμός του φαινομένου

Στο νεο-ελληνικό κράτος, όπου υποτίθεται ότι εφαρμόζουμε και τις τρεις παραπάνω μεθόδους αναχαίτισης της πολιτικής διαφθοράς, οι επιδόσεις μας είναι για κλάματα. Λίγο πιο πάνω από το μηδέν. Η διαφθορά εμφανίζεται δύσκολος εχθρός. Εχει πλοκάμια παντού. Διαπλέκεται ακόμη και με τον ελεγκτικό μηχανισμό και έχει “εγκατασταθεί” στις συνειδήσεις πολλών νεο-ελλήνων, με τρόπο που αγγίζει την ηθική της νομιμοποίηση.

Σαν κοινωνία, και σαν πολιτικό σύστημα, θεωρούμε την διαφθορά σαν μια απλή παρανομία. Δεν είναι όμως έτσι. Η πολιτική διαφθορά μπορεί να έχει, και στην περίπτωσή μας έχει, τεράστιες προεκτάσεις. Δεν είναι ένα απλό ζήτημα κάποιων οι οποίοι χρησιμοποίησαν το δημόσιο αξίωμά τους για προσωπικό πλουτισμό. Αυτό είναι το λιγότερο.

Η διαφθορά στην Ελλάδα καταδίκασε την χώρα στην υπανάπτυξη. Η διαφθορά δεν επέτρεψε στην πατρίδα μας να αποκτήσει αυτόνομη ανάπτυξη. Και ανάπτυξη σημαίνει θέσεις εργασίας, έσοδα για το κράτος, ευημερία και προκοπή. Από αυτά μάλιστα που εμφανίζονται στο φως της δημοσιότητας, φαίνεται πως μεγάλο μέρος της διαφθοράς είχε ακριβώς αυτόν τον στόχο: να μην αποκτήσει η χώρα μας αυτόνομη οικονομική ανάπτυξη. Αλλά να παραμείνει δέσμια των εισαγωγών της και πάντα πεινασμένη για δάνεια.

Η ελληνική εκδοχή της διαφθοράς λοιπόν είναι εργαλείο εξω-θεσμικών, εγχώριων και αλλοδαπών οικονομικών κέντρων και κέντρων εξουσίας, με σκοπό την οικονομική υποταγή της πατρίδας μας. Οικονομική υποταγή σημαίνει φυσικά και εθνική υποταγή. Όπως οικονομική ανεξαρτησία σημαίνει και εθνική ανεξαρτησία.

Η διαφθορά λοιπόν είναι θέμα εθνικό. Είναι ζήτημα πατριωτικό. Η ελληνική διαφθορά ακυρώνει την οικονομική μας ανάπτυξη. Δεν είναι ένα απλό ζήτημα ηθικής ή ποινικού δικαίου. Είναι πολύ πολύ περισσότερο. Είναι ζήτημα ύπαρξης. Ζωής και θανάτου.

Μέχρι τώρα ελάχιστους διεφθαρμένους πολιτικούς και λειτουργούς έχουμε αγγίξει. Ακόμη ελαχιστότερους έχουμε τιμωρήσει. Και στις συνειδήσεις πολλών, και στα κατώτερα λαϊκά στρώματα, η διαφθορά ακόμη δεν θεωρείται κάτι ιδιαίτερα κακό. Θεωρείται όρος του συστήματος. Η διαφθορά είναι ένας όρος της δημόσιας λειτουργίας.

Αυτός που νομίζει ότι μπορεί να κυβερνηθεί η Ελλάδα, και να πάρει έναν δρόμο ανάπτυξης, μείωσης των ελλειμμάτων και γενικά προκοπής και ευημερίας, χωρίς πρώτα να τσακιστεί η πολιτική διαφθορά, κάνει λάθος. Πολύ μεγάλο λάθος. Η διαφθορά είναι σε θέση, και το έχει και ως στόχο άλλωστε, να ακυρώσει οποιοδήποτε αναπτυξιακό μέτρο.

Η αντιμετώπιση της διαφθοράς είναι πατριωτικό καθήκον πια. Και οι εξεταστικές επιτροπές των βουλευτών έχουν αποδείξει πως δεν έχουν την παραμικρή αποτελεσματικότητα. Το ίδιο και οι συνήθεις ελεγκτικοί μηχανισμοί. Νόμοι, δικαστήρια, δικαστές, εισαγγελείς, ΣΔΟΕ, ελεγκτικό συνέδριο, κλπ κλπ.

Εδώ χρειάζεται ένα υπερόπλο. Και είναι το ίδιο υπερόπλο που χρησιμοποιούμε εκεί που θέλουμε να έχουμε αδέκαστο αποτέλεσμα, όπως στα κακουργιοδικεία ο λαϊκός ένορκος. Το υπερόπλο αυτό είναι ο κληρωτός πολίτης. Είναι η εξεταστική επιτροπή που αποτελείται από πολίτες που επιλέχθηκαν με κλήρωση.

Δεν έχουμε άλλα όπλα. Όλα τα άλλα μας όπλα είναι ήδη ακυρωμένα από την διαφθορά. Και είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε να εξαπολύσουμε το φοβερό όπλο της δημοκρατίας, απέναντι σε αυτό τον εχθρό, την διαφθορά, που μας απειλεί με εθνικό αφανισμό: τον κληρωτό πολίτη. Έχουμε ήδη αργήσει πολύ να το κάνουμε.

Περισσότερα

Έλληνας πολίτης: από αντικείμενο σε υποκείμενο

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ξέρετε γιατί οι πολίτες δεν αντιδρούν συλλογικά στην φτωχοποίησή τους; Διότι, δεν είναι πολίτες, αλλά πελάτες των «κομμάτων εξουσίας», του δικομματισμού δηλαδή, ίσως πεις. Σωστή η απάντηση, αλλά όχι ολοκληρωμένη και μάλλον στατική. Δεν αντιδρούν επίσης, καθώς δεν προβάλλεται καμία απολύτως στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος. Για ανατροπή του μνημονίου μιλάνε κάμποσοι, αλλά για ανατροπή του καθεστώτος που παρήγαγε την κρίση και κατασκεύασε τον μονόδρομο του ΔΝΤ, τον οποίο αργότερα ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί, δεν μιλάει σχεδόν κανείς από το πολιτικό προσωπικό. Ασφαλώς κάποιοι μιλούν για ανατροπή του καπιταλισμού και άρα συμπεριλαμβάνουν και το καθεστώς στην Ελλάδα, αλλά ούτε αυτοί φαίνεται να αναπτύσσουν κάποια ιδιαίτερη στρατηγική στην συγκυρία, καθώς μοιάζει να έχουν μακρόπνοους στόχους!

Όμως, μόνον μια τέτοια στρατηγική θα μετέτρεπε συγκυριακά τουλάχιστον τον πολίτη σε υποκείμενο από αντικείμενο που είναι σήμερα. Τώρα ο πολίτης νοιώθει να ασκούνται πάνω του πιέσεις με την μορφή πακέτων κυβερνητικών μέτρων, όντας αντικείμενο της πολιτικής διαδικασίας. Η εξουσία αποτελεί εξωτερική δύναμη που του επιβάλλεται για το καλό του (!) και όχι το αποτέλεσμα της δικής του δράσης και αλληλεπίδρασης ή και σύγκρουσης με τον Άλλον. Μα, θα μου πεις, ψήφισε δεν ψήφισε αυτούς που κυβερνούν;  Η ψήφος από μόνη της, ως μορφή πολιτικής συμμετοχής δεν μετατρέπει το αντικείμενο σε υποκείμενο, εκτός εάν εμπεριέχει και εκφράζει την αμφισβήτηση προηγούμενων επιλογών του ίδιου πολίτη-ψηφοφόρου και μάλιστα αποκλειστικά την ώρα της κάλπης.

Ο πολίτης, με άλλα λόγια, μπορεί να μεταβληθεί από αντικείμενο σε υποκείμενο, μόνον στο βαθμό που αμφισβητήσει ενεργά την κυρίαρχη πολιτική πρακτική που προβληματοποιεί μια κατάσταση ή/και τον εαυτό του, και αντιδράσει μέσω κάποιας μορφής ακτιβισμού ή ακόμη μέσω κάποιας μορφής άρνησης συμμόρφωσης ή ιδανικότερα, με τη συμμετοχή του σε ένα κίνημα. Δηλαδή, η ενεργός πολιτική συμμετοχή και η αμφισβήτηση της πολιτικής δομής που ορίζει την σχέση του πολίτη με τους θεσμούς και τους Άλλους, οι οποίοι με τη σειρά τους καθορίζονται μέσα από την διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης του λόγου του κινήματος ως ανταγωνιστές, είναι αυτά που μετατρέπουν το αντικείμενο σε υποκείμενο.

Η πολιτική δύναμη βρίσκεται στην αλλαγή του εαυτού και όχι στη συντήρησή του. Η συντεχνιακή αντίδραση σε κάποια κυβερνητικά μέτρα δεν δομεί υποκείμενα. Στην πραγματικότητα ο πολίτης που μάχεται να συντηρήσει τη θέση του στη κοινωνία, συγκυριακά μεταβάλλεται σε υποκείμενο κατά την στιγμή της σύγκρουσης με τα όργανα του κράτους, την εργοδοσία κλπ, αλλά αμέσως μετά ξαναγίνεται αντικείμενο. Αν η αντίδραση του δεν πάρει την μορφή αγώνα εναντίον του καθεστώτος, αποτελεί συντηρητική στάση.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Τα αντικείμενα χάνουν την σταθερότητα τους στην κοινωνία εξαιτίας των αποτελεσμάτων της κρίσης και αναζητούν τρόπο να εκφράσουν την ατομική τους δύναμη (αντίδραση) με συλλογικό τρόπο. Έλα όμως που δεν μπορούν να δώσουν συλλογικό χαρακτήρα σε αυτή την επιθυμία τους! Τα αντικείμενα συστήνουν συλλογές και όχι συλλογικότητες. Είναι ανίκανα να δράσουν στο πλαίσιο μιας συλλογικής δράσης  ανατροπής του καθεστώτος, εάν πρώτα δεν είναι έτοιμα να χάσουν …τις αλυσίδες, που τα κρατούν σε μια σχετικά σταθερή θέση στη κοινωνία, εκτός και αν χαρακτηρίζονται από «εγωιστική» ή «αλτρουιστική», κατά Durkheim, μορφή κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Μα, θα μου πεις, τα κοινωνικά αντικείμενα αποσταθεροποιούνται μαζικά αυτήν την περίοδο στην ελληνική κοινωνία, οι αλυσίδες σπάνε, γιατί δεν αντιδρούν μαζικά;  Διότι αυτό προϋποθέτει μια συλλογική δύναμη που θα τα μετατρέψει σε υποκείμενα. Θα τα κάνει δηλαδή να νοιώσουν ότι έχουν ατομική δύναμη να συστήσουν συλλογικότητες με κοινό σκοπό και συντονισμένη δράση, ώστε το κοινό συμφέρον να εναρμονίζεται σε μεγάλο βαθμό με το ατομικό. Μόνον εάν εκφραζόταν πολιτικά και αξιόπιστα μια στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος, θα μπορούσαν τα αντικείμενα να μετεξελιχθούν σε υποκείμενα, συμμετέχοντας ενεργά σε αυτόν τον αγώνα. Η ισχύς και η εξουσία παράγονται κοινωνικά μέσω κάποιας στρατηγικής. Μην αναζητείτε την πολιτική ισχύ έξω από το πλαίσιο εφαρμογής κάποιας στρατηγικής, δεν θα την βρείτε.

Ρόλος των κινημάτων είναι να κατασκευάζουν πολιτικά υποκείμενα, έτοιμα για ανατρεπτική δράση, εκκινώντας από μια μικρή συνήθως εστία υποκειμένων. Δίχως την συντονισμένη δράση πολιτικών υποκειμένων δεν υπάρχει καμία περίπτωση αλλαγής στη κοινωνία, η οποία ασφαλώς να εκπορεύεται από κάτω προς τα επάνω. Η μεταρρύθμιση αποτελεί την αντίστροφη διαδικασία και προϋποθέτει ότι τα αντικείμενα θα βολευτούν στις νέες τους θέσεις, δίχως να μεταβληθούν σε υποκείμενα. Το υποκείμενο παράγει εξουσία, ενώ το αντικείμενο είναι πεδίο εφαρμογής της εξουσιαστικής δύναμης και φορέας αυτής της δύναμης, μέσω της θεσμικής οργάνωσης των κοινωνιών και μέσω της κοινωνικής διαστρωμάτωσης: δεν έχουμε όλοι την ίδια δύναμη. Και ποιος φτιάχνει τα κινήματα;  Πολιτικές δυνάμεις (ομάδες πολιτών που για διαφορετικούς ίσως λόγους έχουν ήδη λάβει την διάσταση υποκειμένου), που ενεργοποιούνται και συμμαχούν, ώστε να ενεργοποιήσουν και άλλα αντικείμενα και να τα μετατρέψουν σε υποκείμενα. Έτσι πολλαπλασιάζεται η ισχύς ενός κινήματος.

Τα γράφω αυτά για να εξηγηθούμε. Η ευθύνη της αριστεράς και της προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών είναι τεράστια αυτή την περίοδο στον τόπο μας. Αντί όλοι οι φορείς που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο να ενώσουν τις δυνάμεις τους και δίχως καμώματα να εκπονήσουν μια στρατηγική ανατροπής του δικομματισμού και του καθεστώτος, που αλληλοσυνδέεται με αυτόν, ώστε να καταστεί δυνατή η μορφοποίηση ενός κινήματος υπέρβασης της μεταπολιτευτικής τάξης, η οποία ναυάγησε πέφτοντας στο παγόβουνο που η ίδια κατασκεύασε, κοιτάνε πώς θα περισωθούν ή ακόμη και θα ενδυναμωθούν οι ίδιοι από την κρίση.

Είναι πλέον εμφανές ότι και οι φορείς της αριστεράς είναι αναπόσπαστο μέρος του καθεστώτος. Είναι και αυτοί αντικείμενα του συστήματος και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς θα μπορούσαν να ξαναγίνουν υποκείμενα. Φοβούνται ότι αλλοιώνοντας την διακριτή ταυτότητά τους και αλλάζοντας μέθοδο πολιτικής δράσης, θα έπαυαν να είναι αυτό που εμφανίζονται ότι είναι. Θα έχαναν την αναφερόμενη ταυτότητά τους στη κοινωνία.

Προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ταυτότητά τους, είναι το πρόβλημά τους. Η ταυτότητα δεν κατασκευάζει υποκείμενα. Και τα αντικείμενα έχουν ταυτότητα. Η ικανότητα να προσαρμόσεις την πολιτική σου ταυτότητα στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, που αλλάζει δραματικά αυτή την περίοδο και αναζητεί νέα μορφή ηγεσίας και κυβέρνησης, δείχνει την δυνατότητά σου να μεταβληθείς σε υποκείμενο της κοινωνίας και της ιστορίας. Αποκαλύπτει την πολιτική σου δύναμη. Τα κόμματα είναι και αυτά αντικείμενα της πολιτικής τάξης της χώρας. Όλα ανεξαιρέτως. Θα μεταβληθούν σε υποκείμενα μόνον όσα καταφέρουν – και στο βαθμό που θα το καταφέρουν – να συστήσουν συμμαχίες ανατροπής του καθεστώτος, πράγμα  που συμπεριλαμβάνει και την ανατροπή της κατεστημένης ταυτότητάς τους, υποστηρίζοντας ένα κίνημα.

Μόνον έτσι θα δημιουργείτο ένα κοινωνικό ρεύμα χειραφέτησης ευρύτερων στρωμάτων που θα έδινε την δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες-αντικείμενα να μεταβληθούν σε πολίτες-υποκείμενα, που θα διεκδικούσαν ενεργό ρόλο στην αναδιαμόρφωση των εξουσιαστικών σχέσεων στην χώρα μας. Το καθεστώς βρίσκεται στην αρχική φάση της αναδιαμόρφωσής του. Αν δεν υπάρξει στρατηγική προοδευτικών συμμαχιών που θα παρέμβει σε αυτή την διαδικασία με την μορφή ενός κινήματος, τότε το αποτέλεσμα θα είναι σε πολύ λίγο διάστημα η χώρα να έχει μετατραπεί σε χώρο έκθεσης κοινωνικών αντικειμένων δίχως σημαντική αξία.

Δίχως αξία θα είναι ο επιστήμονας, δίχως αξία ο επιχειρηματίας, δίχως αξία ο τεχνίτης, αλλά και δίχως αξία κόμματα και πολιτικοί. Στα ΜΜΕ δεν αναφέρομαι, καθώς αυτά φρόντισαν να αυτο-κατεξευτελιστούν πριν από όλους, για να μπορούν πιο άνετα να συμβάλουν στον εξευτελισμό των υπολοίπων κοινωνικών αξιών. Μόνον αν ανακαλύψουμε ξανά το υποκείμενο στην πολιτική θα έχουμε ελπίδες να ξαναπάρουμε την τύχη της χώρας στα χέρια μας. Το καθεστώς μας θέλει αντικείμενα, μόνον που τώρα πια δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει τους πάντες σε αυτή την κατάσταση. Είναι μια καλή εποχή για …κίνημα, θεωρητικά. Πρακτικά, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, εξαιτίας της μάλλον επιτυχημένης μακράς διαδρομής της πατρωνίας στη χώρα, σε συνδυασμό με τον υπερκομματισμό στη κοινωνία των πολιτών.

Περισσότερα

H “φούμα” τέλος. Τα φούμαρα πότε;

Γράφει ο paratiritis
para_tiritis@yahoo.com

Από αύριο 1η Σεπτέμβρη, η χώρα μας περνάει (ξανά πάλι!) σε μια νέα εποχή. Θα ισχύει η καθολική απαγόρευση του καπνίσματος, σε όλους τους χώρους. Με το μέτρο αυτό φαίνεται ότι κάτι πάει να αλλάξει στην κουλτούρα της προστασίας της υγείας των πολιτών, οι οποίοι άλλοι λόγω απαιδευσίας άλλοι λόγω μιμητισμού, εξακολουθούν αυτή την ολέθρια συνήθεια. Δεν υπάρχει βέβαια καμία αμφιβολία ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αρκεί βέβαια να εφαρμοστεί και να μην ατονήσει όπως τις προηγούμενες φορές…

Αυτό όμως που δεν φαίνεται ότι θα αλλάξει ποτέ σε αυτή τη χώρα είναι ένα: Οι πολιτικοί να εξαπατούν τους πολίτες και οι πολίτες να μην τους στέλνουν σπίτι τους!

Αφορμή για το σημερινό μου σχόλιο είναι τα διάφορα άρθρα που τεχνηέντως διαδόθηκαν σε έντυπα και blogs τις προηγούμενες μέρες, σχετικά με την πορεία εφαρμογής του περιβόητου πια “Μνημονίου”. Ούτε λίγο ούτε πολύ, διατυπώνεται η άποψη ότι “Καλά πάμε: Έπρεπε να μειώσουμε το Δημόσιο Έλλειμμα κατά 39,5% το πρώτο εξάμηνο και το μειώσαμε κατά 39,7%. Άρα, συμπέρασμα, όλα καλά”.

Αυτό το σκεπτικό, πέρα από την απύθμενη υποκρισία που εμπεριέχει, μοιάζει με το “Δεν πειράζει που έχω τρύπια ρούχα, αρκεί που μπάλωσα τη μία τρύπα” !!! Αντιλαμβάνομαι την πολύ δύσκολη θέση της κυβέρνησης, καθώς είναι συνεχώς υποχρεωμένη να απολογείται επειδή άλλα είπε (προεκλογικά) και άλλα έκανε (μετεκλογικά). Και είναι πολύ δύσκολο πολιτικά αυτό!

Όμως, το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας αυτή τη στιγμή δεν είναι το “δημόσιο έλλειμμα” κύριοι! Το πρόβλημα είναι ότι όχι απλά δεν υπάρχει ανάπτυξη, αλλά βρισκόμαστε ήδη σε βαθύτατη ύφεση, η οποία με συντηρητικούς υπολογισμούς ξεπερνά το 4% του ΑΕΠ. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το γεγονός της εκτίναξης του πληθωρισμού πάνω από το 5%, μιλάμε για μία άκρως επικίνδυνη για την οικονομία και τον πολίτη κατάσταση που προδιαγράφει με τα μελανότερα χρώματα το μέλλον για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Να δούμε και μερικούς άλλους παράγοντες; Ανεργία: Εκρηκτική αύξηση. Επενδύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές): Μεγάλη μείωση. Δημόσια έσοδα: Τεράστια υστέρηση (σε μια οικονομία που όλα πάνε λάθος, πως να δώσουν έσοδα οι επιχειρήσεις στο κράτος; Που θα τα βρουν;).

Και πως απαντά η κυβέρνηση σε όλες αυτές τις προκλήσεις; Μα με την προσφιλή τακτική των απανταχού κυβερνώντων: Τα επικοινωνιακά τερτίπια και τα τρικ δήθεν αποτελεσματικότητας.

Το έχω ξαναγράψει πολλές φορές στο παρελθόν: Χρειάζεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ και όχι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ! Η άσκηση πολιτικής είναι που λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας, μιας χώρας, ενός κράτους. Η διαχείριση επικοινωνίας, απλώς τα κρύβει!

Περισσότερα

Η ομάδα ΔΙ.ΑΣ. και στην Ήπειρο

Νέα ομάδα ταχείας αστυνομικής επέμβασης μπαίνει από σήμερα στη μάχη κατά του εγκλήματος. Το νέο πρόγραμμα αστυνόμευσης «ΔΙ.ΑΣ» (Δίκυκλη Αστυνόμευση), ξεκινά από σήμερα Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010 σε όλες τις πρωτεύουσες των Νομών της Ηπείρου, στο πλαίσιο της νέας αντεγκληματικής πολιτικής του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Οι 96 αστυνομικοί που θα συμμετέχουν στη ΔΙ.ΑΣ θα επιβαίνουν σε μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού ανά δύο και θα περιπολούν στο κέντρο και στις γειτονιές των πόλεων, βάσει σχεδιασμού που στηρίζεται κυρίως στην έκταση της κάθε περιοχής και στη χαρτογράφηση του εγκλήματος. Με την ομάδα ΔΙ.ΑΣ θα υπερδιπλασιαστεί η εμφανής αστυνόμευση. Η δράση της θα έχει προληπτικό αλλά και κατασταλτικό χαρακτήρα, σε μια προσπάθεια να μειωθούν οι δείκτες του εγκλήματος και κυρίως να ενισχυθεί το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Οι αστυνομικοί της ΔΙ.ΑΣ θα περιπολούν, από νωρίς το πρωί ως αργά τα μεσάνυχτα, στην περιοχή της ευθύνης τους, ενώ θα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση, ερχόμενοι σε επαφή με κατοίκους και καταστηματάρχες των περιοχών. Οι αστυνομικοί που στελεχώνουν την ομάδα Δίκυκλης Αστυνόμευσης ακολούθησαν εξειδικευμένη και ταχεία εκπαίδευση, ενώ θα συνεχίσουν να μετεκπαιδεύονται σε βάθος χρόνου.

Περισσότερα

Η σύγχρονη δημοκρατία

Του Χρήστου Παπαδημητρίου, Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου
Ε-mail:
cpapadim@in.gr

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΔΡΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ «ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ»
(Η σύγχρονη πολιτική ορολογία διαχωρίζει πλήρως τις δύο διαδικασίες)

Έκπληξη και προβληματισμό προκαλεί το γεγονός τα πάντα να έχουν ξεπεράσει το όριο του ανεκτού στην χώρα μας και στο θέμα των αυτό διοικητικών εξελίξεων να τίθεται επιμόνως το θέμα της«κομματικής αξιολόγησης».

Επιμένουν οι κομματικοί μηχανισμοί οι οποίοι φαίνεται να είναι επανδρωμένοι ακόμα από τους επι «μισθώ κομματικούς καρεκλο-Κένταυρους» παλαιού και αναχρονιστικού τύπου, σε διαδικασίες που έχουν καταδικαστεί ανεπιστρεπτί από το κοινωνικό σώμα.

Το 2010 ο πολίτης πιστεύω είναι έτοιμος να αποδεχθεί και να ασπαστεί την πολιτική στήριξη σε υποψήφιους και είναι απολύτως λογικό κι επιθυμητό στα όρια και τα πλαίσια της σύγχρονης πολιτικής δημοκρατίας.

Το 2010 επίσης το εκλογικό σώμα είναι ώριμο και ικανό να προτείνει και να αξιολογήσει το ίδιο τις όποιες υποψηφιότητες, και είναι τραγικά αδιανόητο αλλά και πρακτικά ξεπερασμένο να τίθεται θέμα υποβολής προτάσεων όσον αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση για να ακολουθήσει εκ των υστέρων «κομματική αξιολόγηση».

Η υποβολή προτάσεων είναι παράμερος δημοκρατική ,η κοινωνία όμως σήμερα με προαπαιτούμενο την αναποτελεσματικότητα στην διαχείριση της όποιας εξουσίας εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων περίμενε και περιμένει μια διαφορετικού και συγχρόνου τύπου αντιμετώπιση καθώς και αποδοχή της σύγχρονης διάστασης των εννοιών«στήριξη και «αξιολόγηση υποψηφίων».

Η πολιτική αξιολόγηση ως διαδικασία περιχαρακώνει την δημοκρατία, η κομματική αξιολόγηση δε, αφενός μεν υπερπηδήθηκε και στην συνείδηση του πολίτη καταδικάστηκε ως διαδικασία ,(και δεν χρειάζεται επεξήγηση για αυτό) ,και αφετέρου αποτέλεσε μια από τις αιτίες του πολιτικού ξεπεσμού και αμοραλισμού και όλων όσων αυτόν τον καιρό παρατηρούμε όλοι, δήθεν έκθαμβοι…

Διεκδικώ ως πολίτης να μου αναγνωριστεί η δυνατότητα ότι πλέον μπορώ μόνος μου να κρίνω και να αξιολογήσω μέσα από πολλές προτάσεις , χωρίς τούτο να σημαίνει ότι τα κόμματα δεν έχουν λόγο, δεν μπορούν σήμερα όμως να έχουν πεπαλαιωμένο λόγο αλλά συμβατό με αυτόν της κοινωνίας.

Η κοινωνία είναι έτοιμη, η δημοκρατία το επιβάλλει, και τα κόμματα οφείλουν να το πράξουν, αν θέλουν να έχουν σημεία αναφοράς στην κοινωνική πραγματικότητα.

Είναι απολύτως βέβαιο για τους κατέχοντας κοινή λογική ότι η κομματική στήριξη είναι μια διαδικασία που βαθαίνει την Δημοκρατία, με την προϋπόθεση όμως ότι αρνείται να μπει στην διαδικασία της αξιολογήσεως με βάσει την κομματική προϋπηρεσία, γιατί είμαστε μάρτυρες σήμερα μιας απίστευτης καπηλείας της δημόσιας ζωής και της δημόσιας περιουσίας από κομματικά αξιολογημένους τόσα χρόνια τώρα.

Και αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ αλλά και οι τοπικές κοινωνίες φαντάζομαι είναι αυτό που φοβούνται κομματικοί επαγγελματίες ότι δηλαδή αν αναγνωριστεί στην κοινωνία η δυνατότητα όχι μόνο των προτάσεων αλλα και της αξιολόγησης, μιας από αυτές ,τότε ίσως δεν θα εχουν λόγο υπαρξης.

Είναι σαφές ότι οι τοπικές κοινωνίες γνωρίζουν καλλίτερα τα προβλήματα την προβληματική αλλά και την δυναμική ενός έκάστου που επιθυμεί να τεθεί και να εκτεθεί στην κρίση του εκλογικού σώματος, πολύ καλλίτερα από τους επαγγελματίες αξιολογητές οι οποίοι φαίνεται να μην καταλαβαν τίποτε από αυτό που ζούμε και από αυτό που ερχεται ,γιατί κατά βάση η επιμονή των για το αξιόλογο του εργου τους δεν είναι τίποτε άλλο από την ανησυχία της καταργήσεως της βλακώδους και άχρηστης σήμερα υπηρεσίας που υποτίθεται προσφέρουν στα κόμματά τους.

Η κοινωνία απαιτεί σήμερα μια σοβαρότερη και πληρέστερη τοποθέτηση των κομμάτων στο θέμα της δυνατότητας που έχει να προτείνει να επιλέξει και να αξιολογεί η ίδια μέσα από την δημοκρατική εκλογική διαδικασία.

Η κοινωνία σιχάθηκε τον κομματικά αξιολογημένο εγκάθετο.

Η κοινωνία την πλήρωσε και θα την πληρώσει πολύ ακριβά σε όλα τα επίπεδα αυτή την στείρα αξιολόγηση μέχρι σήμερα, χωρίς να σημαίνει τούτο ότι τα κόμματα δεν δικαιούνται να προτείνουν.

Δεν δικαιούνται όμως να ακολουθούν πεπατημένες που δημιούργησαν μεγα χάσμα στην κοινωνία από την πολιτική ,και η επιμονή των παλαιοκομματικών τους στελεχών για αξιολόγηση από το κόμμα σαν διαδικασία,για την κοινωνία τελείωσε και όσο νωρίτερα αντιληφθούν αυτό που η κοινωνία θεωρεί ως δημοκρατικότερη διαδικασία τόσο ουσιαστικότερη θα καθιστούν την ανάγκη της ύπαρξης σύγχρονων κομματικών οντοτήτων.

Θα είναι επιζήμιο για τον τόπο μας και, θα είναι ολέθριο για την ανάπτυξή μας, αν σε αυτή την μοναδική χρονικά περίοδο , αξιολογηθούν άτομα με βάσει την κομματική προϋπηρεσία, και δεν προταθούν άνθρωποι ναι μεν πολιτικά τοποθετημένοι, με αποδεδειγμένη όμως εμπειρία τόσο στην αυτοδιοίκηση όσο και στην διοίκηση γενικότερα, αλλά βέβαια και άνθρωποι που μέσα από τις προηγούμενες ενασχολήσεις των έχουν την καλή έξωθεν μαρτυρία περί «ήθους».

Περισσότερα

Το κράτος δικαίου

Του Χρήστου Παπαδημητρίου, Κοινωνιολόγου
Ε-mail: cpapadim@in.gr

ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ Ο ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ «ΑΞΙΑΚΑ» ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

(οι παρεμβάσεις στον τύπο πρέπει να προκαλούν μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στον γράφοντα και τον αναγνώστη, άλλως αυτοικανοποιούν μόνο τον πρώτο)

Μου είναι αδύνατον να δεχθώ και να αποδεχθώ εν όψει της τρομακτικής ύφεσης που διαφαίνεται στο Ελληνικό ορίζοντα, και των εφιαλτικών προβλημάτων που γεννώνται στους Έλληνες πολίτες, την ερμηνεία και τον συσχετισμός που δόθηκε από ανώτατο δικαστικό ,με άρθρο του στον τοπικό μας τύπο, όσον αφορά τα άρθρα 26 & 87 παρ.1 του Συντάγματος.

Ο ισχυρισμός δηλαδή ότι για να είναι ισοδύναμες οι τρεις λειτουργίες του κράτους δικαίου πρέπει τα όργανα τους να έχουν και ίση μισθολογική μεταχείριση, θεωρώ και ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψη ότι ουδόλως διαφέρει από την ανιστόρητη θέση του «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό.»

Προκαλούμαι ως πολίτης να δεχθώ το 2010, την υπεροπτική άποψη ότι οι δικαστές δεν είναι “απλοί” υπάλληλοι της διοίκησης, (με την έννοια της μισθολογικής μεταχείρισης ) ,καθότι αποτελεί κοινό μυστικό ότι δεν διαθέτει ούτε η δικαστική εξουσία την έξωθεν καλή μαρτυρία ,δηλαδή ο πολίτης σήμερα θεωρεί ανώτερο λειτουργό αυτόν που διαθέτει ήθος και έχει αξίες μετρήσιμες και όχι αυτόν που ο νόμος ορίζει, και αυτή η δυσαρμονία προκαλεί μια σύγχυση εξίσου με την ύφεση επικίνδυνη.

Αρνούμαι ως πολίτης αυτού του Νομού να συμμερισθώ απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού προβληματισμού ,και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ καθότι ο πολιτικός προβληματισμός αποτελεί με βεβαιότητα μονόδρομο για πολιτικό παρεμβατισμό όσον αφορά το πλάτεμα και το βάθεμα της Δημοκρατίας .

Πιστεύω ακράδαντα και νομιμοποιούμαι ως πολίτης να σχολιάσω ένα κείμενο το οποίο κατά την άποψη μου αδικεί τον αναγνώστη, καθότι σκοπός της παρέμβασης στον τύπο είναι πέρα από την κουραστική πια διαπίστωση ,η αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στον γράφοντα και τον αναγνώστη.
Είναι κοινός τόπος ότι δεν μπορεί να απασχολεί την κοινωνία το περιεχόμενο που δίνει ο οποιοσδήποτε στο πως προσδιορίζει την έννοια της «ανωτερότητας» κάποιων λειτουργών του κράτους δικαίου.

Είναι κοινή διαπίστωση σήμερα ότι αυτήν την «ανωτερότητα» ο απλός πολίτης την αντιλαμβάνεται ως ανωτερότητα χαρακτήρα και ήθους και μόνο, και σε καμιά των περιπτώσεων δεν την συνδυάζει με μισθολογικές εξομοιώσεις.

Με λύπη μου παρατηρώ ότι ο πολίτης βάλλεται από πληροφορία διαπιστωτική και κατά συνέπεια μη παραγωγική , με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σταχυολογήσει έστω μία θετική και σύγχρονη άποψη σε πρόσφατο άρθρο ,στον τοπικό τύπο, το οποίο κατά την άποψη μου ήταν άστοχο, με άσχετο προς το κείμενο τίτλο αφού αυτό που ήθέλε να καταλήξει ήταν οι αμοιβές των δικαστικών, ένα θέμα που σήμερα εξοργίζει πολύ περισσότερο τους νέους ανθρώπους καθότι με απόλυτη σαφήνεια σήμερα πιστεύει ο κόσμος ότι η δικαστική εξουσία δεν οριοθετεί απλά την σημαντικότητά της με το όριο των αμοιβών της αλλά συναγωνίζεται σε παρόμοια τερτίπια πολιτικής διαφθοράς την αντίστοιχη κυβερνητική εξουσία.

Δικαιούμαι ως σύγχρονος πολίτης αλλά και αναγνώστης και λάτρης του έντυπου τύπου να κρίνω κείμενο του οποιοδήποτε, όταν αυτό δημοσιεύεται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την ελευθερία του καθενός να γράφει ότι θέλει και των εφημερίδων να δημοσιεύουν αυτά που επίσης επιλέγουν, χωρίς ποτέ να προσβάλλω τον γράφοντα έστω κι αν τα γραφόμενα του προσβάλλουν άλλες λειτουργίες κι άλλες κατηγορίες ανθρώπων και λειτουργών της διοίκησης.

Ιδιαιτέρως κείμενα τα οποία γράφονται εκ του ασφαλούς, αναφέρονται σε θέματα που η κοινωνία τα έχει σηματοδοτήσει τελεσίδικα στην συνείδηση της, θέματα τα οποία παρακάμπτονται από τον νέο άνθρωπο για τον οποίο δεν υπάρχει λειτουργία του κράτους δικαίου που να μην προσβάλει και το κράτος και την έννοια του δικαίου.

Πάνω σε αυτή την προοπτική η κοινωνία χρειάζεται θέσεις και όχι διαπιστώσεις κύριοι και της δικαστικής εξουσίας που υπεροπτικά κρίνετε τα πάντα και διαπιστώνετε για όλους πλην του οίκου σας.

Ως άνθρωπο που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι λειτουργοί»,από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, κατά το παρελθόν ,θα περίμενα όχι επισημάνσεις που κάνουν οι «απλοί άνθρωποι», αλλά αναφορές που να γνωστοποιούν στο ευρύ κοινό τις ενέργειες ενός εκάστου για να μη φτάσουμε στο σημερινό αδιέξοδο μιας σαπισμένης κοινωνίας , μιας διαλυμένης οικονομίας και το χειρότερο και πιο επικίνδυνο μιας απαξιωμένης θέσης για την πολιτική.

Οι αμοιβές σας σήμερα κύριοι όλων των «ανώτερων λειτουργιών» του κράτους διακυβεύτηκαν δυστυχώς από εσάς τους ίδιους, (με φωτεινές εξαιρέσεις) γιατί ξεπεράσατε κάθε όριο ανεντιμότητας, υποκριτικής , και φαυλότητας, και είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τον πολίτη, το μέλλον του οποίου εσείς οι «ανώτεροι λειτουργοί» του κράτους δικαίου φροντίσατε να είναι αβέβαιο και ίσως οδυνηρό.

Η κατάσταση αποδεικνύει ότι την κοινή γνώμη την στρέψατε εναντίον σας από καιρό οι ίδιοι, οι αυτό χαρακτηριζόμενοι ανώτεροι λειτουργοί.

Ρωτήστε τους πολίτες τι άποψη έχουν για αυτά που λέτε και γράφετε.

Περισσότερα