Περί ανθρώπων και… «χρημάτων!»

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΆνοιξε τις πύλες της και τις έκλεισε η 79η ΔΕΘ έχοντας φιλοξενήσει τους πολιτικούς μας ηγέτες που μοίρασαν αφειδώς υποσχέσεις (Θεέ μου πόσες φορές τα έχουμε ακούσει ΟΛΑ αυτά) για «καλύτερο αύριο» και ποτέ να μην ξεχάσουμε παραμονές της οικονομικής μας τραγωδίας εκείνο το αλήστου μνήμης ιστορικό απόφθεγμα… «λεφτά υπάρχουν»!…

Θα μπορούσα να ξεκινήσω το σημερινό μου άρθρο όχι με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αλλά με την αγγλική λέξη money, (χρήματα) θυμίζοντάς το παλιό αγγλικό τραγούδι όπου ακούγεται πολλές φορές το «Money, money, money!…»
H, πάλι, παραμένοντας πάντως στο πνεύμα του Αγγλοσαξονικού προσανατολισμού, θα μπορούσα να επικαλεσθώ τη γνωστή φράση που διαπιστώνει ότι «το χρήμα κάνει τον κόσμο να περιστρέφεται» – (Money makes the world go round).

Το αποφεύγω όχι επειδή με βρίσκει αντίθετο το συγκεκριμένο πνεύμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και χρηματοδοτικής υποστήριξής τους. Κάθε άλλο και, παρακαλώ, μη βιαστείτε να με παρεξηγήσετε.

Το κάνω επειδή, στα αυστηρά πλαίσια της ακαδημαϊκής δεοντολογίας και των απαιτήσεων της Επιστήμης, της υπεύθυνης, συνετής, επίμονης και υπομονετικής αναζήτησης της Αλήθειας ΔΕΝ επιθυμώ να παραβλέψω το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο τα πάντα ελέγχονται πλέον από ΤΟ ΧΡΗΜΑ – (MONEY) – και από αυτούς που το κατέχουν!

(Μια και γράφω στα ελληνικά, πάντως, στους Έλληνες «έχοντες και κατέχοντες» μυθικά χρηματικά ποσά θα θυμίσω το λαϊκό μας στίχο που εύστοχα, για να ικανοποιήσει εμάς που ΔΕΝ το έχουμε, ρωτά:

«…Τα λεφτά, τα λεφτά τι θα τα κάνεις, κάποια μέρα θα…πεθάνεις!»

Δεν μπορώ να ξέρω πόσοι συμφωνείτε και πόσοι διαφωνείτε με το παραπάνω ερώτημα στο γνωστό τραγούδι αλλά θα σας στενοχωρήσω γιατί όπως έλεγε ένας εντυπωσιακά ρεαλιστής και ταυτόχρονα βαθιά ρομαντικός (τουτέστιν σοφός) καθηγητής μου:

«Τα λεφτά δεν είναι…Ευτυχία! Εάν όμως έχεις πολλά αγοράζεις όση και όποια ευτυχία θέλεις και μάλιστα, όποτε την επιθυμείς και την θέλεις!»

Ο μάνατζερ-ηγέτης του μέλλοντος, είχε γράψει πριν μερικές δεκαετίες ο David Lilienthal, «θα πρέπει να συνδυάζει στην προσωπικότητά του τη ρωμαλέα, ρεαλιστική ποιότητα του ανθρώπου της δράσης με την ενόραση του καλλιτέχνη, του θρησκευτικού ηγέτη, του ποιητή που έχει την ικανότητα να ερμηνεύει τις πράξεις του στον εαυτό του. Το να είναι κανείς μόνο άνθρωπος της δράσης ή μόνο άνθρωπος του στοχασμού, δεν επαρκεί καθώς και τα δύο χαρακτηριστικά απαιτούνται από τις προκλήσεις του μέλλοντος που έρχεται…»

Τώρα πια εκείνο το «μέλλον» είναι αναμφισβήτητα…το παρόν!..

Θα σας πάω σχεδόν ένα αιώνα πίσω στην ιστορία και συγκεκριμένα στην αδυναμία των τότε Συμμάχων της Αμερικής, κυρίαρχα της Αγγλίας, να φανούν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους θεσμικούς χρηματοδότες τους για τα υπέρογκα έξοδα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Calvin Coolidge, απευθυνόμενος το 1925 στην Ένωση Ιδιοκτητών-Εκδοτών Εφημερίδων στην Ουάσιγκτον δήλωνε αποκαλυπτικά και απροκάλυπτα «They hired the money, didn’t they?»

(Σε ελεύθερη απόδοση «Τα χρήματα τα δανείστηκαν, έτσι δεν είναι;»)

Ελάτε στο 2014, στο σήμερα – αυτό δεν μας λέει και η… τρόικα;

Ναι, έτσι είναι η καθημερινή πραγματικότητα όσο και εάν φαντάζει πολύ πεζή, κάθε φορά που κάποιος έχει μια ανάγκη και ζητά δάνειο ή μια καλή ιδέα και αναζητά τον χρηματοδότη του. Αρκεί, φυσικά, και ο χρηματοδότης να διακρίνεται από την απαιτούμενη ικανότητα ορθής εκτίμησης μιας καλής επιχειρηματικής δραστηριότητας , ενός μελλοντικά παραγωγικού και κερδοφόρου επιχειρηματικού σχεδίου…

Μήπως, όμως, ο Coolidge προσπέρασε άθελά του και ίσως απρόσεκτα αυτό που με τόση κομψότητα είχε γράψει στον Α΄ Ολυνθιακό του ο μεγάλος της δικιάς μας αρχαιότητας ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ κερδίζοντας και την πρωτιά σε ότι αφορά

την ιστορική νομοτέλεια της χρηματοδότησης αναγκαίων ή και πρωτοποριακών εθνικών ή επιχειρηματικών δραστηριοτήτων:

«Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων…»

Αυτή η κοινωνικό-οικονομικού περιεχομένου και προεκτάσεων σοφή φράση ίσχυε τότε και συνεχίζει σήμερα ακόμη περισσότερο καθώς, όπως το θέλει και ο Aphra Ben στη δεύτερη πράξη του θεατρικού του έργου «Ο περιπλανώμενος» (The Rover):

«Το xρήμα μιλά τη γλώσσα που όλα τα Έθνη καταλαβαίνουν!…»

Και ας διατείνονται μερικοί ανόητοι ότι «το χρήμα δεν έχει χρώμα…»

Πάντα χρήσιμο μέσα στις συντεταγμένες κάποιων ηθικών φραγμών και επιχειρηματικής δεοντολογίας να θυμηθούμε την προς Τιμόθεο Επιστολή του Απόστολου των Εθνών Παύλου ο οποίος ορθά υπενθυμίζει πως:

«Η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα κάθε κακού…»

Η σημασία της θέσης του Δημοσθένη για την αναγκαιότητα του χρήματος, παρά ταύτα, παραμένει αναλλοίωτη και αποκτά ιδιαίτερη διαχρονική σημασία, εάν θυμηθούμε την άποψη του Francis Bacon ότι «Money is like muck, in order to be useful it must be spread…»

Σε ελεύθερη απόδοση «Το χρήμα μοιάζει με την…κοπριά: Για να είναι ωφέλιμο πρέπει να το….απλώνουμε!»

Όχι, όμως, να το…σπαταλάμε!

Για τη «σπατάλη» του χρήματος να αποταθείτε στους πολιτικούς…

Για το «άπλωμα» εσείς οι Μικρομεσαίοι «στεγνωμένοι» Έλληνες επιχειρηματίες να μιλήσετε με τους Τραπεζίτες μας…

Όλοι έχουμε ακούσει «τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη Δόξα ουδείς» (αλλά φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι και ψυχαναλυτές αναρωτιόμαστε τί γίνεται όταν καταφέρνει κανείς να έχει και πλούτο και δόξα;)

Καταθέτω μια παράγραφο από «το Γεροντοπαλίκαρο» (The Old bachelor ) του William Congrave όπου, στην προσπάθειά του να πείσει για την ειλικρίνεια των συναισθημάτων του, ο πρωταγωνιστής δηλώνει:

«…Και εάν όλα αυτά δεν είναι για σας αγάπη, τότε είναι παραφροσύνη, οπότε με συγχωρείτε αλλά να βρήκα μια σίγουρη απόδειξη των αισθημάτων μου. Σας παραχωρώ ΟΛΑ μου τα χρήματα!..»

Θέλω να συγχαρώ ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς μας ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ και ΜΠΛΕ που εργάσθηκαν με περισσή αγάπη για τη σημερινή μας…ΚΑΤΑΝΤΙΑ ως Οικονομία, ως Λαού και ως Έθνους (που «κουρταλεί» τις θύρες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των Ευρωπαίων Εταίρων μας).

Nα ευχηθώ καλή συνέχεια στο έργο της αποδόμησης της Ελληνικής Οικονομίας και του κατακερματισμού του αισθήματος της κοινωνικής αλληλεγγύης της Ελληνικής Κοινωνίας στην Κυανοπράσινη Συν-κυβέρνηση στον Νέο Τσάρο της Οικονομίας και στο «ανασχηματισμένο» Υπουργικό μας Συμβούλιο πριν κάποιοι από σας φίλοι αναγνώστες μου υπενθυμίσετε, ευγενικά θέλω να πιστεύω, εκείνη τη γνωστή πλέον παγκοσμίως προτροπή του Benjamin Franklin στο εγχειρίδιο του με τίτλο «Συμβουλές σε ένα νέο Επιχειρηματία»:

«Remember, Time is money….» (θυμίσου ο χρόνος είναι…χρήμα!)

Σήμερα το κείμενό μου «καταχράστηκε» πολύ από τον χρόνο σας…

Aυτό δεν νομίζω ότι χρειάζεται μετάφραση, ούτε καν επανάληψη…

Χρειάζεται, όμως, κυρίες και κύριοι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες πέρα από τα λίγα χρήσιμα και ελάχιστα χρήσιμα έως, ενίοτε, και άχρηστα (καθώς συνιστούν…αερολογίες) καταθέτετε από το Βήμα της Ελληνικής Βουλής να κρατάτε πάντοτε στην ενεργό μνήμη σας, εάν ο προσανατολισμός σας έχει ακόμη ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, εκείνο το αλήστου μνήμης ρηθέν από τον ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ:

«πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως εστίν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν»…

Περισσότερα

Πού, πώς και με ποιους θα πάμε για να επιβιώσουμε ως χώρα, ως έθνος, ως κοινωνία και ως άνθρωποι με αξιοπρέπεια;;;

Γράφει ο  Νίκος Σκουλάς

Ν. ΣκουλάςΑγαπητοί φίλοι και φίλες,

Εν όψει των κρίσιμων εξελίξεων εντός και εκτός ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλουμε όλοι να πάρουμε θέση. Επιτελώντας αυτό το καθήκον, τοποθετούμαι χωρίς να ζητώ να συμφωνήσετε μαζί μου.

«Με ανησυχία παρακολουθούμε τις πολιτικές εξελίξεις (ή, μάλλον, την έλλειψη πολιτικών εξελίξεων) σε μια περίοδο της δεινότερης οικονομικής κρίσης, σε καιρό ειρήνης. Μιας κρίσης που οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, σε κοινωνικές εκρήξεις και εθνικές περιπέτειες.

Το πολιτικό σύστημα, όπως εκφράζεται από τα κομματικά σχήματα και τις ποικιλόμορφες  ομάδες, δεν προσφέρει κανένα όραμα και καμιά ελπίδα στον ταλαίπωρο λαό που σφαδάζει κάτω από το βάρος των μέτρων λιτότητας και της κοινωνικής αδικίας. Όσο για προτάσεις και συναίνεση, για συστράτευση στον εθνικό αγώνα για την επιβίωση της χώρας, ούτε λόγος.

Ναυάγια του χρεωκοπημένου και αυτοαπαξιωμένου πολιτικού συστήματος, ασχολούνται αποκλειστικά με την προσωπική τους επιβίωση και ανέλιξη, αγνοώντας ότι ο ελληνικός λαός που, εξ αιτίας τους, υποφέρει τους έχει οριστικά γυρίσει την πλάτη.

Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, συνέρχεται, σε ανοιχτή συνδιάσκεψη, η «Κεντρική Πολιτική Επιτροπή» της «Δημοκρατικής Παράταξης» αυτό το Σαββατοκύριακο. Δημοκρατικά μπορούν να διατείνονται ότι είναι όλα τα κόμματα και όλες οι ομάδες. Συνταγματικό τους δικαίωμα.

Ας μην ισχυρίζονται όμως ότι εκπροσωπούν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αυτοί που το πρόδωσαν δι’ ιδιον όφελος και το έφεραν στη σημερινή του οικτρή κατάσταση και μετέβαλαν σε νεκρό γράμμα καρικατούρα, την ιδρυτική Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και το Όραμα του μεγάλου Ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου του οποίου τη μνήμη προσβάλλουν.

Όχι βεβαίως ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η «Ομάδα των 58» (τώρα λέει είναι «Ελιά»), τα πλείστα μέλη της οποίας είναι αποκαΐδια του Σημίτη, που σέρνουν πίσω τους και ευτελίζουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ.*

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κρατάει τα κλειδιά και τη σφραγίδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Είναι όμως αυτό το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΔΡΕΑ, το γνήσιο ΠΑΣΟΚ που μας ενέπνευσε, το ΠΑΣΟΚ που αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε, το ΠΑΣΟΚ που νοιάστηκε για την Ελλάδα και τον Έλληνα, ιδιαίτερα τον μη προνομιούχο;;;;
Τα άλλα πολιτικά κόμματα και οι πλείστες ομάδες (κάποιες ομολογουμένως καλοπροαίρετες) χωρίς εφικτή πολιτική πρόταση, βυθισμένα στην εσωστρέφειά τους και στην απόλυτη προτεραιότητα να επιβιώσουν, βαπτιζόμενα στην «κολυμπήθρα του Σιλωάμ» συνεχίζουν την άσκοπη περιπλάνησή τους σε αοριστολογίες, που μόνον τους ίδιους αφορούν.

Δυστυχώς, ακόμα και οι πολίτες που αντιλαμβάνονται αυτά που συμβαίνουν, απογοητευμένοι και εξοργισμένοι με αυτά που βλέπουν και, για να μην ταυτιστούν με εκείνους που δικαίως κατηγορούν, απέχουν και παραμένουν ανενεργοί. Πολλά από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που, πιστά στις αρχές του, το υπηρέτησαν με συνέπεια, για να μην νοιώθουν «άστεγοι», συμβιβάστηκαν προσωρινά ψηφίζοντας την «Ελιά», πράγμα που εξηγεί και το ποσοστό που έλαβε στις Ευρωεκλογές. Δεν ανήκουν όμως ιδεολογικά και ηθικά σ’ αυτήν.

Χρειαζόμαστε κάτι καινούργιο, άφθαρτο, πολιτικά έντιμο. Σ’ αυτή την δύσκολη έως εθνικά επικίνδυνη συγκυρία, από τις στάχτες του αυτοαπαξιωμένου, πελατειακού και, εν πολλοίς, φαύλου κομματικού συστήματος, είναι αναγκαίο και μπορεί να αναδυθεί ένα μαζικό κίνημα, πατριωτικό αλλά όχι εθνικιστικό, με ξεκάθαρο όραμα και στόχους και διαφανείς δημοκρατικές διαδικασίες που θα δεσμεύουν τους πάντες.

Ένα λαϊκό κίνημα που θα συντίθεται από ανθρώπους, έντιμους, ανιδιοτελείς, αποδεδειγμένα ικανούς (όχι απλά πτυχιούχους) και πρόθυμους (όχι στρατευμένους από κομματικές αποθήκες με την υπόσχεση κάποιου αντίδωρου για μελλοντική τακτοποίηση).

Ξεκινώντας από στελέχη και μέλη του «καλού ΠΑΣΟΚ» (και υπάρχουν πολλά αλλά αποστασιοποιημένα) χωρίς όμως να περιοριστούμε σ’ αυτά, η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ και του ευρύτερου δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ενεργοποίησης των αναγνωρίσιμων άφθαρτων παλιών στελεχών που διαθέτουν την πείρα, αλλά και των νέων που έχουν όραμα και ενέργεια. Τα Κοινωνικά Δίκτυα και γενικότερα η Ηλεκτρονική Τεχνολογία μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στη μαζικοποίηση μιας τέτοιας κίνησης.

Δεν μπορούμε όμως να στηριχτούμε σε ανθρώπους σαν εμένα, γιατί ΕΜΕΙΣ ΑΣΚΗΣΑΜΕ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΒΑΛΑΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ. Και οι νέοι δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες. ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ, ΝΑΙ. ΝΑ ΗΓΗΘΟΥΜΕ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ.

Καλούμε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας, ανεξάρτητα από κομματικό σχήμα στο οποίο ανήκουν και, φυσικά, όλα τα ιστορικά στελέχη και μέλη του γνήσιου ΠΑ.ΣΟ.Κ., να ενεργοποιηθούν σε μια πανεθνική προσπάθεια αφιερωμένη μόνον στα συμφέροντα του έθνους και του λαού και στα δημοκρατικά δικαιώματα του πολίτη, να προτείνουν και να δράσουν, επιδιώκοντας τη συναίνεση και την συνδέσμευση σε κοινούς στόχους, με βάση τις αρχές της Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη, προτείνοντας και αναγκαίες τροποποιήσεις εν όψει της νέας πραγματικότητας και των πραγματικών συνθηκών.

Αν δεν το κάνουμε, τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν θα μας συγχωρήσουν».

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για να μη θεωρηθεί όψιμη ή ευκαιριακή η αναφορά μου
στον Ευάγγελο Βενιζέλο, παραθέτω δήλωσή μου που δημοσιεύτηκε σε
ανύποπτο χρόνο, την 18 Σεπτεμβρίου 2007

******
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΚΟΥΛΑ, τ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ
Ηράκλειο Κρήτης, 18 Σεπτέμβρη 2007

Όσοι γνωρίζουν τα πολιτικά πράγματα, αντιλαμβάνονται ότι η κρίση που ξέσπασε στο ΠΑΣΟΚ σοβεί από πολύν καιρό με υπόγειες διαδρομές. Η εκλογική ήττα που πλήγωσε βαθιά όλους εμάς που συνδεθήκαμε με την ιστορική πορεία του ΠΑΣΟΚ αλλά και το σύνολο του δημοκρατικού λαού της χώρας, απλά την έφερε στην επιφάνεια.
Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, χρειάζεται ψυχραιμία, σύνεση και πολιτικός διάλογος, με κύριο αλλά όχι μοναδικό στόχο την ενότητα και τη συνοχή του κινήματος. Ο διάλογος πρέπει να αποβλέπει και στην πλήρη αποσαφήνιση της ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ με αναφορά στις αρχές και τις αξίες της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη και το όραμα του  ιδρυτή Ανδρέα Παπανδρέου.

Χρειάζεται επειγόντως να επιβεβαιωθεί ο κοινωνικός χαραχτήρας του πολιτικού μας φορέα και να οριοθετηθούν οι διαφορές μας από τη συντηρητική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας που προφανώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εξωθεσμικών κέντρων, των κουμπάρων και «των δικών της παιδιών».

Πέραν τούτου, η προσπάθεια απόδοσης όλων των ευθυνών για την ήττα του ΠΑΣΟΚ στον ηγέτη του Γιώργο Παπανδρέου είναι πολιτικά ανιστόρητη αλλά και εκ του πονηρού. Υποκρύπτει αχαλίνωτες προσωπικές φιλοδοξίες επίδοξων αρχηγών και εκείνων που τους πλαισιώνουν και που αντί να συνδράμουν στην εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, απεργάζονται, τώρα και πολύν καιρό, την ανατροπή του αρχηγού για να πάρουν στα χέρια τους το εξ αιτίας τους, κατά κύριο λόγο, λαβωμένο ΠΑΣΟΚ.

Κοντολογίς, είναι φανερό ότι τα γνωστά εκδοτικά και εργολαβικά κέντρα, αποφάσισαν να διορίσουν νέο αρχηγό που θα είναι του χεριού τους και θα στηρίζεται κυρίως από εγκάθετους και υπάκουους παραθυρόβιους πολλοί από τους οποίους «μαγάρισαν» ή με διάφορους άλλους τρόπους συνέβαλαν στη φθορά της εικόνας και την απαξίωση του ΠΑΣΟΚ. Για την τακτική αυτή συγκεκριμένων εκδοτών, ομιλώ «μετά λόγου γνώσεως». Αν δεν υπακούς κόβεσαι. Ένας από τους κομμένους είμαι κι εγώ, σαν να με ένοιαζε τάχα.

Η βιασύνη και ο άκομψος τρόπος ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του Ευάγγελου Βενιζέλου είναι ενδεικτική της πολιτικής του συμπεριφοράς. Αναγνωρίζω ότι έχει «λέγειν», όπως λένε στα χωριά μας. Είναι ευφυής αλλά  «άγονα ευφυής». Απόλυτη προτεραιότητά του, η προσωπική πολιτική ανέλιξη. Αν εκλεγεί αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, θα ζητήσει την έγκριση του λαού για να κυβερνήσει περιστοιχιζόμενος από τα αποκαΐδια του τιμωρημένου ΠΑΣΟΚ, τους μαγαρισμένους, τους πολιτικούς γυρολόγους και, έστω, μερικά προβεβλημένα καλοπροαίρετα στελέχη που αντιδρούν «εν θερμώ» κάτω από τη συναισθηματική φόρτιση της ήττας.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ένας συντηρητικός πολιτικός που χωρίς να έχει  δεσμευτεί για τίποτα, εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για την προσωπική του προβολή. Έχει προ πολλού συγκροτήσει ομάδα για την υπονόμευση του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος, εν αντιθέσει, επέδειξε θαυμαστή γενναιότητα, ήθος, υπευθυνότητα και πολιτική συνέπεια παίρνοντας επάνω του μερίδιο ευθύνης πολύ περισσότερο από ό,τι του αναλογεί. Ίσως πληρώνει την αφοσίωσή του στις δημοκρατικές εσωκομματικές διαδικασίες. Καλώς.

Στέκομαι ανεπιφύλακτα δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου και στηρίζω τις πρωτοβουλίες του με κάθε δυνατό τρόπο. Καλώ τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες να επαγρυπνούν και να σταθούν εμπόδιο στη στραβή πορεία που άλλοι απεργάζονται για μας. Να στηρίξουν τις δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες του διαλόγου, της σύνθεσης και της συναίνεσης για κοινούς στόχους καθώς και της επιλογής αρχηγού και να προσέλθουν μαζικά στη σχετική ψηφοφορία.

Οι μέρες αυτές είναι ιστορικά κρίσιμες. Ως ενήμεροι και συνειδητοί πολίτες πρέπει να ενεργοποιηθούμε ώστε, με ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον ηγέτη μας Γιώργο Παπανδρέου, να οδηγήσουμε μαζί το ΠΑΣΟΚ, σε μια νέα πορεία που θα διασφαλίζει, την ιστορική του συνέχεια, τη δημοκρατική του ταυτότητα, την αυτόνομη λειτουργία και την αξιοπρέπειά του, μια πορεία δεν θα υπαγορεύεται από το γνωστό πλέγμα των μεγάλων συμφερόντων.

Περισσότερα

Λες να φταίει ο μύθος;

Γράφει η Νεφέλη Π. Ζ.

Νεφέλη Π.Ζ.Η γιαγιά Εριφύλλη λέει πως αμα δεν υπήρχε ο μύθος πίσω απο κάθε τι που εμείς ενθουσιαζόμαστε και το Θεοποιούμε, δεν θα απογοητευόμασταν τόσο εύκολα. Με είδε να κλαίω ένα απόγευμα. Με ρώτησε τι μου συμβαίνει και όταν άκουσε πως κλαίω για αρσενικό γέλασε! Ναι γέλασε! Την κοίταξα με απορία. “Και αγόρι να ήσουνα και να έκλαιγες για θηλυκό πάλι την ίδια αντίδραση θα είχα”, μου είπε. “Οι άνθρωποι δεν είναι Θεοί”, συνέχισε η γιαγιά, “είναι κοινοί θνητοί όπως εσύ και εγώ, με τα καλά και τα άσχημά τους. Όσο πιο γρήγορα κανείς το αντιλαμβάνεται αυτό τόσο το καλύτερο για εκείνον. Δεν υπάρχουν πρίγκηπες ούτε βασίλισσες. Υπάρχουν άντρες και γυναίκες που και οι δυο κουβαλάνε μέσα τους και απο ένα “εγώ”. Έχεις ακούσει ποτέ για κανέναν εγωιστή Θεό; Όχι. Οπότε ξέχνα το παραμύθι και προσγειώσου στην πραγματικότητα.”, είπε η γιαγιά και αποχώρησε απο το δωμάτιο. Μου φάνηκε σκληρή αν και τα μάτια της καθώς μιλούσε δεν έδειχναν κάτι τετοιο. Αργότερα κατάλαβα πως δεν ήταν σκληρή αλλά αληθινή και έχουμε αυτή την τάση εμείς οι άνθρωποι, την αλήθεια να την ονομάζουμε σκληρότητα μόνο και μόνο επειδή είναι ακριβώς αυτό, η αλήθεια!

Ίσως να μην φταίει τόσο ο Τάσος, όσο εγώ που τον θεοποίησα. Ίσως να φταίει η δική μου ανάγκη να δημιουργήσω τον δικό μου μύθο. Ωστόσο, αναρωτιέμαι αν δεν είχα αυτή την ανάγκη, θα ερωτευόμουνα; Ο έρωτας τελικά είναι θέμα χημείας, ορμονών που δημιουργούν έλξη ή κατασκεύασμα της φαντασίας, του μύθου που ενίοτε οι περισσότεροι έχουμε την ανάγκη να ζήσουμε; Δεν ξέρω αν θέλω να βρω την απάντηση, ξέρω όμως πως μου δημιουργήθηκε η απορία αν για όλα τελικά φταίει ο μύθος. Άν όλα τα Θεοποιούμε μέσα μας απλά και μόνο για να μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Τον έρωτα, την αγάπη, την δουλειά που ονειρευόμαστε, το ταξίδι που θέλουμε να πάμε, την φιλία…την ίδια τη ζωή, που όταν έρχεται η στιγμή της απομυθοποίησης-γιατί αργά ή γρήγορα έρχεται σε όλους-νιώθουμε γυμνοί και απροστάτευτοι. Μόνοι αντιμέτωποι με την αλήθεια της γιαγιάς Εριφύλλης γιατί όντως δεν υπάρχει κανείς εγωιστής Θεός.

Είναι ίσως το “εγώ” μας που δημιουργεί το μύθο.

Είναι ίσως αυτό το “κάτι” που απεγνωσμένα ψάχνουμε οι άνθρωποι.

Είναι που δεν αρκούμαστε στην αλήθεια.

Περισσότερα

Ω, εσύ Διαπλοκή, πόσους ανθρώπους και χρήμα ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε!…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΦίλε αναγνώστη, βιώνω ένα παρατεταμένο, πολιτισμικό «σοκ και δέος», παρακολουθώντας την επικοινωνιακή διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα.

Μην την απομονώνεις στα παλαιά ΜΜΕ και στα Νέα-ΜΜΕ, σου μιλώ για μια γενικευμένη κρίση του πολιτικού φαινομένου στον τρόπο μας, για μια ουσιώδη κρίση της πολιτισμικής οντότητας ημών των ελλήνων.

Πρόκειται για εξαγωγή της κρίσης της Διαπλοκής στην ευρύτερη κοινωνία. Ω, εσύ Διαπλοκή, πόσους ανθρώπους και χρήμα ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε!

Ω, εσύ έλληνα, πόσο χρόνο και μυαλό ξοδεύεις για να αποφύγεις να δεις τον εαυτό σου μέσα από τον κοινωνικό καθρέφτη! Ο Καραγκιόζης από το θέατρο σκιών μεταβλήθηκε πλέον σε σκιά σου! Είναι η σκιά του εαυτού σου και θα ήταν ανέντιμο να μην στο πω!

Η εικονική, φαντασιακή ελληνική κοινωνία και τα άτομα που την απαρτίζουν, συνθέτουν πλέον, μέσω των παλαιών και νέων ΜΜΕ, μια Αντι-αφήγηση, μια απολύτως διασκεδαστική της πραγματικότητας σημειολογία, απαλλαγμένη από την ιστορία της πολιτικής οικονομίας και την ίδια την πολιτική ιστορία του ελληνικού κράτους και των θεσμών του. Πρόκειται για μια υπερβατική της πολιτικής σημειολογία, χωρίς ιστορική γνώση, ιστορική συνείδηση και αντίληψη της ψυχοδομής, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συγκυριακή έκφραση των αφηγηματικών και μη-αφηγηματικών (στενά παραγωγικών σχέσεων) αποκρυσταλλώσεων, στο πλαίσιο του γενικού πολιτισμού της χώρας.

Η Διαπλοκή παράγει πλέον Αντι-αφήγηση, μια και ο μύθος περί ισχυρής Ελλάδας που καλλιεργείτο από αυτήν μέσω της αφήγησης περί ευρωπαϊσμού, σύγκλισης και «συναίνεσης στο κέντρο» έσβησε μέσα στο ναυάγιο κράτους και αγοράς. Η κυρίαρχη αφήγηση μιας ολόκληρης εποχής (από το 1974 μέχρι τις μέρες μας) μεταβλήθηκε αντικειμενικά πλέον σε μυθιστόρημα, που κανείς δεν έχει διάθεση να αγοράσει και να διαβάσει, ταυτιζόμενος με ρόλους ηρώων του. Ένα ανιαρό μυθιστόρημα, ένα αλλόκοτο, στενάχωρο κινηματογραφικό έργο, ένα παραμορφωμένο, δραματικά φθαρμένο, έργο ζωγραφικής της Αναγέννησης… ένα ανέκδοτο.

Ναι, φίλε αναγνώστη, η κυρίαρχη αφήγηση του καθεστώτος ηγεμονίας στην Ελλάδα μεταβλήθηκε σε άνοστο ανέκδοτο, γι’ αυτό εγκαταλείπεται από την Διαπλοκή, αντικαθιστάμενη από μια Αντι-αφήγηση σαν και αυτήν που δοκιμάζει να αρθρώσει το «ποτάμι», η «ελιά» και άλλοι φορείς της αντι-πολιτικής και που με σαφήνεια διατύπωσαν οι «58» κατασκευαστές μιας φάρσας του παλαιού κέντρου.

Σε αυτή την Αντι-αφήγηση εγκλωβίζεται σήμερα ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Αυτό είναι το πολιτικό κενό, για το οποίο σου έγραφα και που σε προειδοποιούσα να αποφύγεις να πέσεις μέσα του. Σαν πέσεις μέσα σε αυτό χάθηκες, καθώς παύεις να έχεις συνείδηση της πολιτικότητας του εαυτού σου και του ίδιου του κενού μέσα στο οποίο στροβιλίζεσαι και βολοδέρνεις. Γίνεσαι εσύ ο ίδιος ένα ΑΝΤΙ- … ένα συμπλεγματικό, φοβικό, βάρβαρο Αντι- σε όλα και όλους που μιλούν την γλώσσα της πολιτικής οικονομίας, ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα με κάποια μεθοδολογική συνέπεια. Μετατρέπεσαι σε υβριστή της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της γνώσης, καθώς θεωρείς πως αυτές είναι οι αιτίες της νέας τάξης πραγμάτων στην Ελλάδα που σε αποδιοργανώνει!

Στο πολιτικό κενό αναζητείς τώρα την σωτηρία σου, αρνούμενος στην πραγματικότητα τις αντικειμενικότητες που σε ορίζουν ως πολίτη. Αν σκύψεις σε αυτές, τότε αναγκαστικά θα αναζητήσεις την άρθρωση ενός πολιτικού λόγου με ιδεολογικές συντεταγμένες, στη θέση του άναρθρου πολιτικώς, απαγγελτικού λόγου διαμαρτυρίας και δυσφορίας που προαγάγει και διαφημίζει η Διαπλοκή. Το Αντι- δεν είναι για πολύ, είναι για λίγο και για πολλούς, μέχρι να ξαναποκτήσει η Διαπλοκή γερές βάσεις αναπαραγωγής και την ικανότητα να διαμορφώνει αυτή κυριαρχικά το πολιτικό σύστημα και τις οικονομικές σχέσεις στην πατρίδα μας.

Η Αντι-αφήγηση που είδα σήμερα το πρωί να δοξάζεται, ρίχνοντας μια ματιά στον Κυριακάτικο Τύπο, δεν είναι προφανώς μια εναλλακτική αφήγηση, όπως επιχειρείται από την Διαπλοκή να εμφανιστεί. Δεν πρόκειται ούτε για μία Αντι-ηγεμονική αφήγηση, ούτε για μια εναλλακτική ηγεμονική αφήγηση. Είναι μία επικοινωνιακή κομπίνα, μία πολιτική διαστροφή, που διαμορφώνει ένα λυτρωτικό πέπλο άγνοιας για τον έλληνα πολίτη, έτσι ώστε να διασκεδαστεί η ουσιαστική ηγεμονική διάσταση των ελληνικών πολιτικών και αυτής καθ’ εαυτής της κρίσης που διέρχεται η χώρα. Μόνον που αυτή η «κομπίνα» φέρνει την ίδια την Διαπλοκή μέσα στο αφηγηματικό κενό που η ίδια δημιουργεί στην συγκυρία, εντός του οποίου θα διαλυθεί την αμέσως επόμενη περίοδο, με αντικειμενικούς όρους.

Η Αντι-αφήγηση που προωθεί η Διαπλοκή είναι ο θάνατός της στο άμεσο μέλλον. Το ότι δεν είναι ικανοί οι άνθρωποι της Διαπλοκής να αντιληφθούν αυτή την σοβαρή απειλή για τον εαυτό τους, δείχνει την κενότητά τους, την έλλειψη σοβαρής εμπειρικής και θεωρητικής υποδομής τους και το τυχοδιωκτικό του χαρακτήρα τους. Χρέος και ευθύνη όσων αντιλαμβάνονται την ουσιαστική πολιτική διάσταση της συγκυριακής Αντι-αφήγησης, που συνιστά την προπαγάνδα ολόκληρου πλέον του χώρου της λεγόμενης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, είναι να εγκαταλείψουν οι ίδιοι εντελώς το Αντι- στην άρθρωση της δικής τους αφήγησης. Πιο στενά, να εγκαταλείψουν εντελώς τον λαϊκισμό. Όσοι δεν το θέλουν και δεν το μπορούν θα βρεθούν τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και λίγους μήνες, ενώπιον μεγάλων εκπλήξεων. Η Αντι-αφήγηση της Διαπλοκής θα απορροφήσει μ’ έναν μαγικό τρόπο και τους ίδιους!…

Περισσότερα

Φιλόζωοι και Μισάνθρωποι

Γράφει ο ιατρός Δημήτρης Χατζηστεφανίδης

Είναι κάτι που το χουμε δει όλοι μας. Η έκρηξη φιλοζωίας στο Δυτικό Κόσμο δεν είχε ποτέ ανάλογο προηγούμενο στην ιστορία της Ανθρωπότητας. Οργανώσεις αγωνίζονται για τα Δικαιώματα των Ζώων, αιτούνται καλύτερες συνθήκες αντιμετώπισης των αδέσποτων ζώων και των πειραματόζωων, άνθρωποι υιοθετούν και αντιμετωπίζουν τα ζώα ως ανθρώπους, τα ντύνουν με πλούσια και επώνυμα ρούχα, τους αγοράζουν παιχνίδια ακριβά και τους παρέχουν τις καλύτερες τροφές, ενώ δεν λυπούνται τα κτηνιατρικά έξοδα. Και δεν αναφέρομαι εδώ σε ζώα της κτηνοτροφίας ή σε ζώα που χρησιμοποιούνται για αγροτικές εργασίες. Μιλάω για τα κατοικίδια, τις γάτες και τους σκύλους και τελευταία τις σαύρες, τα φίδια, τα ινγκουάνα και ότι άλλο έχει υιοθετηθεί ως κατοικίδιος φίλος στα σπίτια μας. Κομμωτήρια, νοσοκομεία ζώων, παιχνίδια, ρούχα και τροφές, καθισματάκια και τσάντες μεταφοράς, σαμπουάν, πετσέτες και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, προσφέρονται από μια βιομηχανία που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια για να καλύψει τις ανάγκες αυτές. Αποτελεί δείγμα υψηλής κοινωνίας και αυξημένης ευαισθησίας η κατοχή ενός κατοικίδιου και η περιποίησή του με ανθρώπινους όρους και μέσα.

Την ίδια στιγμή, στις ίδιες κοινωνίες, άνθρωποι πεθαίνουν άστεγοι, χωρίς δικαίωμα ιατρικής περίθαλψης, ζούνε στοιβαγμένοι σε παράγκες σαν σταβλισμένα ζώα, τρώνε από τα σκουπίδια και κυκλοφορούν ρακένδυτοι. Το σύστημα υγείας στις ΗΠΑ, που αρνείται εν πολλοίς την υγειονομική περίθαλψη ανασφάλιστων, αποτέλεσε μήλο της έριδος κατά την πρόσφατη προσπάθεια μεταρρύθμισης.

Περισσότερα