Καλλιτεχνικό Σωματείο “ΕΞΑΥΔΑ”: Η «Πόλη του Θεού»

Η «Πόλη του Θεού» είναι ένα συγκρότημα κατοικιών στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, χτισμένο το 1960, το οποίο στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, έγινε ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στην πόλη. Πόλη αντιθέσεων, με τεράστιους υπερπολυτελείς ουρανοξύστες από τη μία και ολόκληρες συνοικίες με παράγκες από την άλλη, δηλαδή μια ιδιότυπη ταξική γεωμετρικότητα που χρησιμοποιείται συμβολικά από το δημιουργό.

Μέσα στις φαβέλες, παιδιά μεταξύ 8 και 12 ετών περνούν στην ενηλικίωση σνιφάροντας, κλέβοντας και εξοντώνοντας ο ένας τον άλλο. Και όλα αυτά μόλις δύο βήματα από το Ρίο, από το καρναβάλι και από το ξέφρενο γλέντι της εξωτικής Βραζιλίας.
Σ’ ένα γκέτο που τα στοιβαγμένα και ανθρώπινα «σκουπίδια», χλευαστικά το ονόμασαν “Cidade de Deus (Πόλη του Θεού)”.
Σήμα κατατεθέν του Ρίο είναι άλλωστε το γιγάντιο άγαλμα του Ιησού πάνω από την πόλη, το οποίο ο Φερνάντο Μεϊρέγες, καδράρει με δεξιοτεχνικά πανοραμικά πλάνα, γεμάτα ειρωνεία και σαρκασμό.

Εκεί συντελείται μία από τις πιο σπαρακτικές ανθρωποφαγίες στην ιστορία του πολιτισμού μας. Νήπια γκετοποιημένα και πλήρως απομονωμένα εγκληματούν, στρέφοντας τελικά την κάνη προς τον ίδιο τον εαυτό τους.

Μέσα από την ταινία παίρνουμε μια βίαιη και ζοφερή εικόνα της ζωής σ’ ένα χώρο που μοιάζει περισσότερο με στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου η ζωή είναι το ίδιο φτηνή όσο κι ένα κοτόπουλο.

H ταινία αρχίζει συμβολικά με έναν από τους νεαρούς πρωταγωνιστές της, αφηγητή της όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, να ετοιμάζεται να φωτογραφήσει ένα κοτόπουλο στη μέση ενός δρόμου

Η ΤΑΙΝΙΑ

Η «Η πόλη του Θεού», ένας από τους φτωχότερους καταυλισμούς στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και κατά κάποιο τρόπο ειρωνικό ο Θεός απουσιάζει από τον τόπο αυτό, η παιδική εγκληματικότητα ανθεί και η συμμετοχή σε συμμορίες διακίνησης ναρκωτικών φαντάζει να είναι ο μοναδικός τρόπος για την επιβίωση…..

Ένας εννιάχρονος προκειμένου να γίνει μέλος της συμμορίας της πόλης πρέπει να αποφασίσει ποιόν από τους δύο συνομήλικούς του να σκοτώσει. Τα δύο υποψήφια θύματα τον κοιτάζουν τρομαγμένα. Το χέρι που κρατάει το πιστόλι μπορεί να τρέμει αλλά θα πιέσει τελικά τη σκανδάλη.

Η «Η πόλη του Θεού» είναι η ιστορία του Μουσκαπέ η «Ρουκέτας» που πιστεύει ότι το πάθος του για τη φωτογραφία μπορεί να αποτελέσει το εισιτήριό που θα τον οδηγήσει μακριά από αυτόν τον τόπο.

Η «Η πόλη του Θεού» είναι η ιστορία του Νταντίνιο που από μικρός είχε μια μακάβρια σχέση με τη βία και το θάνατο, οι ιστορίες όλων εκείνων των ανθρώπων που ζουν και πεθαίνουν σε αυτόν τον καταυλισμό βασισμένες στην πραγματική μαρτυρία του Πάουλο Λιν, όπως την περιέγραψε στο ομότιτλο βιβλίο του.
Η ταινία ήταν υποψήφια για 4 Όσκαρ μεταξύ των οποίων και αυτό της καλύτερης σκηνοθεσίας. Επίσης, κέρδισε συνολικά 55 βραβεία και 25 υποψηφιότητες σε άλλα φεστιβάλ.