Καλλιτεχνικό Σωματείο “ΕΞΑΥΔΑ”: Η γυναίκα σε πρώτο πλάνο (video)

ΟΙ ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΕΣ

Λίγα λόγια για την ιστορία του φεμινιστικού κινήματος

Στα μέσα του 19ου αιώνα, πρώτα στην Αμερική και ύστερα στην Ευρώπη, κάνει την εμφάνισή του το κίνημα του φεμινισμού από γυναίκες της κυρίαρχης αστικής τάξης, διεκδικώντας δυο βασικά αιτήματα: Το δικαίωμα της ψήφου και το δικαίωμα στη μόρφωση. Και τα δύο είναι απότοκα του αστικού δικαίου που παρέμεινε για αιώνες πατριαρχικό με συνέπειες σε όλες τις γυναίκες, ακόμη και στις αστές.

Βέβαια, οι επιπτώσεις στις γυναίκες της αστικής τάξης ήταν μικρότερες, αφού η δύναμη της τάξης τους, ως ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, τους έδινε τη δυνατότητα να ζουν καλύτερα από τις υπόλοιπες γυναίκες, να βρίσκονται σε καλύτερη κοινωνική θέση από τους άνδρες της εκμεταλλευόμενης τάξης.

Ο αγώνας των γυναικών τότε μέσα από το φεμινιστικό κίνημα ήταν και σημαντικός και μεγάλος. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης ιδρύθηκαν γυναικείοι σύλλογοι και ενώσεις, εκδόθηκαν γυναικείες εφημερίδες και περιοδικά. Στην ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος εμφανίστηκαν δυο παράλληλα ρεύματα: το ένα με άξονα τη διεκδίκηση της ψήφου και το άλλο με άξονα την οικογενειακή νομοθεσία και τα δικαιώματα στην εκπαίδευση και τη μισθωτή εργασία. Στη συνέχεια, ο φεμινισμός ισχυροποιήθηκε στην Αγγλία με τις λεγόμενες σουφραζέτες.

Οι γυναικείες οργανώσεις που ιδρύονται στη συνέχεια και μέχρι το 1918 συνεχίζουν τη δράση τους, χάνουν όμως τον αρχικό προοδευτικό τους χαρακτήρα, αφού αντικειμενικά ακολουθούν την ιστορική διαδρομή της τάξης τους και δεν μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες των γυναικών της εργατικής τάξης, των γυναικών της φτωχής αγροτιάς, που αποτελούν και την πλειοψηφία του γυναικείου πληθυσμού. Περιορίζονται στο αίτημα της ψήφου και στη φιλανθρωπική δραστηριότητα

Η ΤΑΙΝΙΑ

Λονδίνο. Αρχές 20ου αιώνα. Μια ολοένα αυξανόμενη ομάδα γυναικών, το φεμινιστικό κίνημα των «Σουφραζετών», μάχεται ειρηνικά για το δικαίωμά της στην ψήφο. Βλέποντας ότι τα αιτήματά τους αγνοούνται ή γίνονται αντικείμενο χλευασμού από μια σκληρή και αδιάλλακτη κυβέρνηση, καταφεύγουν σε πιο ριζοσπαστικές, επαναστατικές δράσεις για το δικαίωμα να ζουν ως ελεύθεροι πολίτες με τα ίδια δικαιώματα που έχουν δοθεί στον σύζυγο, τον πατέρα ή τον αδερφό τους. Το δικαίωμα της συμμετοχής στην πολιτική ζωή του τόπου τους, τα δικαιώματα στην εργασία και στην κηδεμόνευση των παιδιών τους.

Ο αγώνας που έδωσαν αυτές οι γυναίκες τόσα χρόνια πριν ήταν μεγάλος και αιματηρός και δεν είναι τυχαίο ότι με ένα τέτοιο θέμα επέλεξαν να ασχοληθούν δύο γυναίκες, η σεναριογράφος Άμπι Μόργκαν και η σκηνοθέτης Σάρα Γκαβρόν.

Οι δημιουργοί μας μεταφέρουν αυτούσιο το κλίμα μια εποχής κοινωνικής αναταραχής με σκοτεινή φωτογραφία, ατμοσφαιρική μουσική και ανατριχιαστικές σκηνές όπου χιλιάδες γυναίκες ξυλοκοπούνται και φυλακίζονται, απλά γιατί θέλουν να θεωρούνται ισότιμα μέλη της κοινωνίας στην οποία ζουν.