Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας
Εγώ βέβαια γνώριζα το “εν αρχή είναι ο λόγος”. Γνώριζα κάποτε. Μιαν άλλη εποχή. Τώρα τη σκυτάλη πήρε η βία. Όλα σήμερα είναι βία και όλοι είμαστε βιασμένοι με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Τί είναι η βία; Η εξουσία που ασκείται πάνω σε κάποιον ή κάποιους για να δράσουν παρά τη θέλησή τους. Ενδοοικογενειακή βια, σχολική βία, σεξουαλική βία, ψυχολογική βία και πολλών ειδών ακόμα μορφές βίας.
Και να οι οργανισμοί κυβερνητικοί και μη. Και να τα άρθρα και οι νόμοι κατά της βίας. Και όσο γινόμαστε πολιτισμένοι άλλο τόσο μας βιάζουν. Μερικοί απο μας λένε και ευχαριστώ. Γιατί έτσι μάθανε, να βιάζονται και να ζουν. Να ζουν και να βιάζονται. Το κράτος μας βιάζει. Το ξέρετε θαρρώ. Πλέον τον εμπεδώσατε έτσι δεν είναι; Πώς λέγεται όμως αυτή η μορφή βιας; Και πώς λέγεται ένας λαός που το ανέχεται;
Εξουσία ή θα κάνεις έτσι ή θα σε λιώσω μέχρι θανάτου.
Πότε ή μάλλον ποιός είναι αυτός που ασκεί βία; Είναι ο ανασφαλής που φορώντας την καλύτερη μάσκα του προσπαθεί να βιάζει με το γάντι. Είχα διαβάσει κάπου πως σε μια έρευνα που κάνανε οι πολιτικοί λέει χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης. Άν κρίνουμε απο αυτό που ζούμε η έρευνα μάλλον ήταν αληθινή. Αυτοί οι βιαστές, οι πολιτικοί μας ντε, βρήκαν και κάνουν. Γιατί μη γελιόμαστε τα δεχόμαστε. Παθητικά άβουλα μίζερα. Όταν η βία βρίσκει ανοχή είναι συνενοχή.
Συνένοχοι λοιπόν στην κατάντια της χώρας. Συνένοχοι στο βιασμό ενός ολόκληρου έθνους που αν μη τι άλλο έδωσε αγώνες για να είναι ελεύθερο ρίχνωντας στην πυρά παντός είδους βιαστή. Βιαστές και βιασμένοι κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό. Μα δεν μπορεί, υπάρχει Θεία δίκη ρε γαμώτο.
Δεν μπορεί να μην αλλάξει κάτι. Δηλαδή τί; Ανεργία, αυτοκτονίες, μέτρα συνέχεια νεα μέτρα σκληρά, εξαθλίωση, αβεβαιότητα και ένα σωρό σκληρές λέξεις θα απαρτίζουν τον κατάλογο ετούτης της χώρας; Δεν το δέχομαι. Αποκλείεται να είναι πάντα έτσι. Η λύση είναι μια. Να κοπεί το κακό από τη ρίζα. Το θέμα είναι ποιοι αντέχουν να το κάνουν σε μια χώρα που εθνική της λέξη είναι η λέξη: Βόλεμα.
