Όταν η χώρα έχει χρέη, παίρνουν κεφάλι οι ακραίοι

Γράφει ο Γεώργιος Χατζηαθανασίου, Ιατρός

Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε να παρακολουθώ τσίρκο στην τηλεόραση. Τώρα, δεν παρακολουθώ πια τσίρκο. Παρακολουθώ τις συνεδριάσεις της Βουλής, με τους διάφορους “κλόουν” που τσακώνονται και τσιρίζουν όλοι μαζί. Πάντως, μου άρεσε καλύτερα το τσίρκο. Το τσίρκο είχε κάποιο επίπεδο, ήταν ένα θέαμα πιο πολιτισμένο.

Ίσως δεν φταίνε μόνο οι βουλευτές για το επίπεδο της Βουλής. Μπορεί να φταίμε εμείς οι ψηφοφόροι- φορολογούμενοι. Εμείς οι φορολογούμενοι πληρώνουμε τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις των κομμάτων. Μας δίνει κανείς λογαριασμό που πάνε τα λεφτά; Ε, λοιπόν αυτά τα χρήματα ξοδεύονται για την ψυχαγωγία μας! Για να μπορούμε να παρακολουθούμε αυτό το τσίρκο κάθε μέρα!

Για το χαμηλό επίπεδο του ελληνικού πολιτικού θιάσου, δεν φταίνε μόνο οι πρωταγωνιστές, κομματικοί σαλτιμπάγκοι. Ευθύνεται και ο θεατής-ψηφοφόρος, που ψηφίζει με την οργή και όχι με τη λογική. Έτσι, ενισχύθηκαν κόμματα με ακραίες θέσεις.

Από τη μια πλευρά, υπάρχουν διάφοροι που προσεγγίζουν τα όρια του νεοναζισμού, με απόψεις ανελεύθερες, αντιδημοκρατικές και ρατσιστικές. Από την άλλη πλευρά οπαδοί ξεπερασμένων σοβιετικών αντιλήψεων και του απέραντου αντιπαραγωγικού κράτους. Επίσης, ένθερμοι υποστηρικτές των αναρχικών και των κουκουλοφόρων. Οι πρώτοι μάλλον επιθυμούν χούντα. Οι δεύτεροι ονειρεύονται μια Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι, στην οποία θα μπαίνει όποιος θέλει, με κίνδυνο οι Έλληνες να γίνουν… μειονότητα.

Η ενίσχυση των ακραίων, οφείλεται στις μετριότητες και στους διεφθαρμένους που κυριάρχησαν επί δεκαετίες στα κόμματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Αυτές οι κυρίαρχες μετριότητες, προκάλεσαν τελικά αηδία σε πολλούς ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα να στραφούν στα πολιτικά άκρα.

Όμως, έστω και μεταξύ μετριοτήτων, μπορεί κανείς να επιλέξει τους λιγότερο επικίνδυνους! Αυτούς που σέβονται περισσότερο την κοινοβουλευτική δημοκρατία και την αναγκαιότητα τήρησης των νόμων. Αυτούς που υποστηρίζουν την παρουσία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι σε μια επικίνδυνη διεθνή απομόνωση, ή σε μια περιπέτεια άτακτης χρεοκοπίας. Αν συνεχίσουμε να δυναμώνουμε τους ακραίους, μάλλον θα κινδυνεύσουμε να μετατραπούμε σε απομονωμένη νεοφασιστική “χουντοδημοκρατία”. Αν πάλι, επιλέξουμε το άλλο άκρο, ίσως να γίνουμε Αλβανία της εποχής του Χότζα, Πακιστάν, ή Αργεντινή κατά την περίοδο της άτακτης χρεοκοπίας.

Το επίπεδο της βουλής εξαρτάται από τους ψηφοφόρους. Σοβαροί και σκεπτόμενοι ψηφοφόροι, ίσως κάποτε διαμορφώσουν μια σοβαρή και υπεύθυνη Βουλή. Ίσως!