Του Θανάση Οικονόμου, Βουλευτή Ιωαννίνων
Ο νέος νόμος για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας αφορά πολλά περισσότερα από την οικοδόμηση εντός του δικτύου «Natura», καθώς ουσιαστικά εκσυγχρονίζει την περιβαλλοντική νομοθεσία με κύριο στόχο την αειφόρο διαχείριση αλλά και την ενοποίηση των διάφορων σχετικών νομοθετημάτων, που βρίσκονται σκόρπια εδώ και εκεί.
Πέρα όμως και πάνω από αυτά, το νομοσχέδιο μάς υπενθυμίζει την έννοια και την αξία του άυλου πλούτου, ορίζοντας την αποτελεσματική διατήρηση του φυσικού πλούτου ως πολύτιμου και αναντικατάστατου Εθνικού Κεφαλαίου. Ένα εθνικό κεφάλαιο που ακόμη και σήμερα θυσιάζεται σε ψηφοθηρικές λογικές και λαϊκισμούς.
Και αν ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τα λόγια του, για την επιμονή να αντιλαμβάνεται το σήμερα με όρους του χθες, η ευθύνη για τις παρεκκλίσεις και τον «νόμιμο» κατακερματισμό των τετραγωνικών μέτρων, η ευθύνη για την τσιμεντοποίηση της υπαίθρου δεν μπορεί παρά να μας αφορά όλους. Για τη σιωπή, την ανοχή, την πίεση που πολλές φορές επιδείξαμε σε όσους θεωρούν τοπικό ή εθνικό τους καθήκον να πριμοδοτούν με τη ψήφο τους ηρωικές αντιστάσεις και παχιά λόγια για την ανεξέλεγκτη δόμηση εκτός σχεδίου και εντός προστατευόμενων περιοχών.
Η Κυβέρνηση ούτε «κινδυνεύει να πέσει» στη διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου ούτε παίρνει τα λόγια της πίσω. Διαβουλεύεται με θετικό πνεύμα, αναγνωρίζοντας τη συνέχεια του κράτους στις αποφάσεις του αλλά και τον προγραμματισμό των πολιτών. Γι’ αυτό για όσους έχουν ήδη στα χέρια τους ή θα αποκτήσουν (μέχρι το νομοσχέδιο να ψηφιστεί) έκταση 4 στρεμμάτων θα ισχύσει το δικαίωμα οικοδόμησης. Είναι μια απόλυτα λογική τροποποίηση.
Αντιλαμβάνεται, επίσης, την ανάγκη να υπάρξουν Διαχειριστικές Μελέτες ανά περιφέρεια ώστε να έχουμε όχι μόνο οριζόντια αλλά και κάθετη αντιμετώπιση. Είναι βέβαιο πως θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί και πρέπει να επιταχυνθούν ο πολεοδομικός και χωροταξικός σχεδιασμός, το Π.Δ της Λίμνης, το Ρυθμιστικό, τα Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια και ΣΧΟΟΑΠ που εκκρεμούν εδώ και δεκαετίες.
Είναι, εξίσου, λογική απαίτηση να συμφωνήσουμε ότι η δόμηση εκτός σχεδίου σε προστατευόμενες περιοχές αποτελεί ένα αναχρονιστικό εφεύρημα που εξ’ ορισμού καταργεί οποιονδήποτε χωροταξικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Το «δικαίωμα» για διάσπαρτη δόμηση με μόνο κριτήριο την ιδιοκτησία τεσσάρων στρεμμάτων γης, που με τις ισχύουσες παρεκκλίσεις μπορούν να μειωθούν σε 750 τ.μ., έχει υποβαθμίσει το σύνολο της ελληνικής υπαίθρου, έχει κατακερματίσει σημαντικά οικοσυστήματα ενώ πολλές φορές έχει δώσει κίνητρο για καταπατήσεις.
Οι καιροί δεν περιμένουν. Αλλάζουν. Και μαζί τους αλλάζουν οι οικιστικές μας ανάγκες, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον άυλο εθνικό πλούτο αλλά και το κομματικό μας καθήκον.
Είναι σαφές πως χρειάζονται νέες προσπάθειες για να ενισχύσουμε ή να αποκαταστήσουμε το ρόλο των πόλεων και των οικισμών μας ως χώρους κοινωνικής και πολιτιστικής ολοκλήρωσης, ως πηγές οικονομικής ευημερίας – και αυτό ειδικά στην Ήπειρο το αντιλαμβανόμαστε όλοι. Το νομοσχέδιο για την βιοποικιλότητα δημιουργεί ουσιαστικά ένα Νέο Πλαίσιο Σύλληψης της πραγματικότητας και των αναγκών μας. Είναι στο χέρι μας να το μετατρέψουμε σ’ ένα Νέο Πλαίσιο Συνεννόησης.
Το παρόν βασίζεται στην τοποθέτηση του Θανάση Οικονόμου κατά την ακρόαση φορέων στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου.
