Η μελαγχολία ενός μεταμοντέρνου προφήτη…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Οι έντιμοι άνθρωποι με αρετή «υποκλιθήκαν» στη θεότητα μου. Άλλοι συνεχίζουν να με θεωρούν βλάσφημο ή πικραμένο αντικαθεστωτικό και κάποιοι ελάχιστοι επιμένουν ακόμη ότι είμαι τρελός. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είμαι μια εγωπαθής προσωπικότητα! Ευτυχώς, εξαφανίστηκαν αυτοί που με θεωρούσαν βλαμμένο – δεκαρολόγο.

Όμως να, ήρθε η στιγμή της δημιουργίας ενός νέου σύμπαντος για την πατρίδα μας, το οποίο εντάσσεται απολύτως στη μορφή που προφητικά περιέγραψα από την αρχή της ελληνικής κρίσης. Όλα έγιναν και θα γίνουν όπως τα συνέλαβε και τα διηγήθηκε η θεότητα μου. Μόνον η τέταρτη διάσταση μου ξέφυγε και θα συνεχίσει να με ταλαιπωρεί. Είναι αυταπάτη η επιχείρηση να προσδιορίσεις επακριβώς τον χρόνο. Είναι μάταια μια τέτοια προσπάθεια στα κοινωνικά φαινόμενα.

Ο μόνος χρόνος που έχει κάποια αξία στη μελέτη των κοινωνικών εξελίξεων είναι ο ιστορικός χρόνος. Ο χρόνος εντός του οποίου κινείται το μυαλό του προφήτη, είναι όμως θεϊκός, δηλαδή αφηρημένος. Αν παρόλα αυτά ο προφήτης δείξει ανωριμότητα και νομίσει ότι η θεότητα του τον αναγάγει σε κάποιον Θεό, σαν και αυτούς των μονοθεϊστικών θρησκειών που ισχυρίζονται ότι ελέγχουν τον χρόνο, την πάτησε!

Περισσότερα