Η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ μεταμορφώνει την Ελλάδα και την Ευρώπη που δεν αλλάζουν ούτε επαναστατούν…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜέχρι σήμερα εξήγησα πώς και γιατί η κλασική πολιτική οικονομία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ελληνική κρίση και επέμεινα πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και εάν δεν υπήρχε στην Ελλάδα θα έπρεπε να «εφευρεθεί», ώστε να νομιμοποιηθεί πολιτικά και στο πλαίσιο των μετανεωτερικών αστικών δομών η αναγκαία μεταμορφωτική πολιτική στην Ευρωζώνη και η αναπόδραστη συνθήκη σοσιαλδημοκρατικοποίησης της Ελλάδας, για να αντιμετωπιστεί το δραματικό της Κοινωνικό Ζήτημα που προκάλεσε η στρατηγική «σοκ και δέος» της τρόικας.

Επιχειρηματολόγησα εξαντλητικά, όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, για να εξηγήσω πως αντίθετα από αυτό που φαίνεται και νομίζει η πλειονότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τέκνο της οργής και αγανάκτησης των Ελλήνων, αλλά περισσότερο ή λιγότερο τέκνο της εξελισσόμενης μεταμόρφωσης της Ευρώπης, η οποία με αντιφάσεις και δράματα περνά ολοκληρωτικά από την βιομηχανική εποχή, τον μοντερνισμό και τη νεωτερικότητα στην μεταβιομηχανική, μεταμοντέρνα και μετανεωτερική της φάση.

Περισσότερα

Αυτή τη φορά ο δράκος του παραμυθιού με την τρόικα είναι πραγματικός!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠώς γίνεται άραγε σε μια σύγχρονη σεκιουριτοποιητική κατασκευή, με την μορφή της κυρίαρχης πολιτικής αφήγησης γύρω από την τρόικα των επίσημων δανειστών της Ελλάδας, ο δράκος να είναι πραγματικός – αντικειμενικός και όχι εικονικό κατασκεύασμα για τη τηλεόραση και τα tabloid, ή τα εναπομείναντα broadsheets που μιμούνται τα tabloids;

Ποιος τραβάει το «σχοινί», η τρόικα ή η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Υπάρχει άραγε σχοινί και είναι πολιτικώς πρέπον στο σπίτι ενός κρεμασμένου λαού να μιλά κάποιος για σκοινί;

Αυτά τα ερωτήματα θα απαντούσα, αναγνώστη μου… χθες! Σήμερα, ωστόσο, που περνώ από την πολιτική ανάλυση και κριτική στην εφαρμοσμένη, πρακτική πολιτική, τα ερωτήματα αυτά παύουν να με απασχολούν.

Απασχολούν όσους κολυμπούν στο κενό των ελληνικών πολιτικών και όχι όσους στοχάζονται αποκλειστικά στη βάση νέων, εναλλακτικών και γιατί όχι καινοτόμων, κοινωνικώς προοδευτικών θεσμών για να καλυφθεί το κενό που χωρίζει την Τρίτη από την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία.

Περισσότερα

Νεοφιλελεύθερη Ιδεολογία και Δημοκρατία

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Η κυρίαρχη ιδεολογία

Μέχρι πρότινος κυριαρχούσε ο λόγος περί τέλους της ιστορίας και των ιδεολογιών. Η εξίσου φευδής όσο και υπερφίαλη φράση αυτή αποτέλεσε κορωνίδα των πανηγυρισμών των τελικών νικητών του ψυχρού πολέμου. Η αναληθή υπόσταση του ισχυρισμού εντούτοις, επικάλυψε εντέχνως την υφέρπουσα ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού.

Μία ηγεμονία που εκφράζεται σήμερα στην συντηρητικότερη της εκδοχή από τον άξονα Μέρκελ και Σαρκοζί. Νομισματική σταθερότητα, αρρύθμιστες και ελεύθερες αγορές, δημοσιονομική περιστολή, μείωση μισθολογικού κόστους, ευελιξία εργασιακών σχέσεων, εξασθένιση ή κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αποδυνάμωση των συνδικάτων και του συνδικαλισμού με το επιχείρημα της ανευθυνότητας των συντεχνιών, αυτονομία φορολογικών παραδείσων με το επιχείρημα του επενδυτικού κινήτρου, περιχαράκωση του κοινωνικού κράτους, μείωση της κρατικής παρεμβατικότητας και ευχέρειας διαπραγμάτευσης, μετάθεση εθνικής κυριαρχίας σε αυστηρά δημοσιονομικά κέντρα, φορολογικά κίνητρα για τους κεφαλαιούχους, στήριξη των τραπεζών από τον μόχθο των φορολογούμενων και μη παροχή ρευστότητας στην αγορά είναι μερικοί κεντρικοί πυλώνες αυτής της πολιτικής.

Εν κατακλείδι μια πολιτική που στηρίζεται στην αναπαραγωγή της ανισότητας μέσα από το διαρκές άνοιγμα της εισοδηματικής ψαλίδας και μέσα εφαρμογές οριζόντιας περιστολής. Εν μέσω των πολιτικών αυτών πυροδοτείται, αυτό που φιλοσοφικά ονομάζουμε “αναποδογυρισμένη πρόοδο”, με την έννοια ότι το παρελθόν φαντάζει καλύτερο από το παρόν.

Περισσότερα

Οι αριστερούληδες και οι ντερμπεντερούληδες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ορίστε τι έκανες Αλέκα, πρόσφερες μια νέα τσιχλόφουσκα για να μασουλούν αναιδώς οι ικέτες του καθεστώτος. Έδωσες στους ντερμπεντερούληδες μια καινούργια λέξη για να σκαρώνουν λόγο «αντικειμενικό» και κυρίως μπεσαλίδικο! Αναφέρθηκες απαξιωτικά σε όλους τους αριστερούς που δεν βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα του ΚΚΕ με τον όρο «αριστερούληδες» και να τι πάθαμε: μεταβλήθηκαν οι αριστερούληδες σε ένα χαβαδάκι μερακλίδικο στο στόμα και το πληκτρολόγιο του κάθε ντερμπεντέρη της διαπλοκής.

Οι αριστερούληδες είναι προβληματικές υπάρξεις, οι οποίες καθώς δεν μπόρεσαν ποτέ να βρουν την σωτηρία της ψυχής τους σε αναπαραστάσεις σοσιαλιστικών παραδείσων που διασφάλιζε η δικτατορία του προλεταριάτου και ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός (του Κόμματος), παρέμειναν οι δυστυχείς στο φάσμα της πολιτικής ανωριμότητας αναζητώντας τον σοσιαλισμό εξελικτικά, μέσω ενός πολιτισμού ισότητας και ελευθερίας που εκθέτει την κοινωνική βαρβαρότητα: το αποτέλεσμα δηλαδή της αλληλεξάρτησης των καπιταλιστικών σχέσεων με εκείνες ενός διαρκώς παραλλασσόμενου μοντέλου πατριαρχίας.

Περισσότερα