Μια συμφωνία φλου, είναι μια καλή συμφωνία στη συγκυρία του ελληνικού ζητήματος!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΩς ιδιοσυγκρασία και γενική παιδεία αντιπαθώ τις φλου καταστάσεις, εικόνες και μορφές. Τα πρώτα 40 χρόνια της ζωής μου αποστρεφόμουν οτιδήποτε «flou», όπως και κάθε «Μπάμπη τον φλου», μέχρι που η εμβάθυνση στην πολιτική μεθοδολογία και η επαγγελματική μου εμπειρία με οδήγησαν να καταλάβω την δύναμη του «ρευστού» και την κυριαρχία του επί του «στερεού».

Διαπίστωσα, λοιπόν, εκεί γύρω στα 40 την κοινωνικοοικονομική δύναμη και την πολιτική δυναμική του – ας πούμε – ασαφούς, αβέβαιου, μη ποσοτικώς καθορισμένου, σχετικά χαλαρού σημειολογικώς και ανοιχτού σε διαφορετικές ερμηνείες. Και έτσι τα επόμενα 15 χρόνια, μέχρι σήμερα δηλαδή, ουσιαστικά ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ τον κόσμο μου με την πολιτική «μηχανική των ρευστών»!

Συνεχίζω να μην τα πηγαίνω καλά με τον «Μπάμπη τον φλου», συνεχίζω να μην γουστάρω καταστάσεις, στάσεις και προγράμματα φλου, αλλά τώρα ξέρω το πρόβλημα (μου) και τη «λύση» του! Το πρόβλημα είναι πως η ζώσα πραγματικότητα είναι ρευστή και η λύση του προβλήματος βρίσκεται σε μια διαρκή διαπραγμάτευση οντολογικού χαρακτήρα. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα σεβαστό, από τους συμμετέχοντες σε μια κοινή δράση, προσωρινό αποτέλεσμα χωρίς επιστημονικώς ορισμένα κριτήρια! Επί των κριτηρίων δεν μπορεί να υπάρχει «φλου», αν θέλεις να καταλήξουμε κάπου και να συζήσουμε ενδεχομένως!

Περισσότερα

Αν οι Κοτζιάς και Βαρουφάκης καταλαβαίνουν τι κάνουν, τότε θα το κάνουν καλά!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρεις, αναγνώστη μου, τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει την σημερινή εποχή στην Ευρώπη της μεταμόρφωσης, της μετάβασης και του δομικού μετασχηματισμού, ή στενότερα την ΕΕ που βρίσκεται σε φάση «transition and transformation»;

Οι πολιτικές ταυτότητας, οι οποίες αποτελούν μετα-εθνικές πολιτικές και μετα-ευρωπαϊκές πολιτικές καθ’ οδόν προς την δόμηση ευρωπαϊκής πολιτικής.

Οι πολιτικές ταυτότητας έχουν κρίσιμα πεδία εφαρμογής και ανάπτυξης, για κάθε χώρα-μέλος της ΕΕ, την εθνική οικονομία και την εξωτερική πολιτική.

Περισσότερα

Ο αντιλαϊκός λαϊκισμός σαρώνει μια “λάθος” χώρα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Στη σημερινή Ελλάδα διακρίνουμε τρεις μορφές λαϊκισμού που προφασίζονται ότι κάνουν πολιτική ή πράγματι κάνουν πολιτική: τον παραδοσιακό λαϊκισμό της αριστεράς, τον ακροδεξιό/ρατσιστικό λαϊκισμό και τον αντιλαϊκό λαϊκισμό. Οι δύο πρώτοι είναι τα απομεινάρια μιας ιστορικής εποχής που παρέρχεται, δίχως να μας ρωτήσει και να ενδιαφερθεί για την συναίνεσή μας.

Ο τελευταίος είναι το τραγικό σύμπτωμα της επικράτησης αυτών που πασχίζουν να ορίσουν μια νέα τάξη πραγμάτων, όπου το υποκείμενο δεν θα διαχωρίζεται από το αντικείμενο, αλλά το πρώτο θα αναπαρίσταται με την μορφή του δεύτερου, η κοινωνία επίσης δεν θα διαχωρίζεται από την αγορά, το αρσενικό από το θηλυκό, ενώ η γνώση παύει να ορίζεται ως εξέλιξη της σχέσης εργασίας-ζωής-γλώσσας.

Περισσότερα

Ο ρόλος της ορχήστρας στο ναυάγιο κι εμείς…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Το πλοίο βυθίζεται κομμένο σε αρκετά μέρη, αλλά η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει στα (και τα) γνωστά πολιτικά μοτίβα. Η ορχήστρα θα παίζει αυτά που έμαθε να παίζει και όπως έμαθε φάλτσα θα παίζει, μέχρι τα πνευστά να βγάλουν αντί για μουσικά χρώματα… μπουρμπουλήθρες!

Ας τα πω σήμερα «συνθηματικά» μήπως και συνεννοηθούμε καλύτερα, καθώς όπως διαπιστώνω, η ανάλυση μας σού κάθεται βαριά στο στομάχι ιδιαίτερα αυτή την περίοδο. Και ο ναυαγός πρέπει να έχει ελαφρύ στομάχι, δεν λένε; Η ορχήστρα, λοιπόν, αποξενωμένε από τις σχέσεις που σε ορίζουν, συμπατριώτη, θα συνεχίσει να παίζει στους ίδιους πολιτικώς απατηλούς ρυθμούς, αλλά με περισσότερο ρομαντισμό: η φτώχεια δεν θέλει πλέον καλοπέραση, αλλά συμπόνια, καρτερία, περίσκεψη και… προσευχή.

Περισσότερα