Ενθαρρύνοντας τα παιδιά για συνεργασία – Τι κάνουμε και τι όχι!

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)

Όταν το παιδί κάνει κάτι που δεν αρέσει στους γονείς ή ΔΕΝ κάνει κάτι που επιθυμούν, οι γονείς να

ΜΗΝ:

Περισσότερα

Να ορίσουμε εμείς -όσο είναι εφικτό- τον εαυτό μας και κατ’ επέκταση τη ζωή μας

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής (xidaras.gr)

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

”Τα τείχη”, Κ.Π Καβάφης

O ποιητής τα λέει πολύ σωστά. Ανεπαισθήτως… Κι όμως, για να μην βρεθούμε κάποια στιγμή της ζωής μας κλεισμένοι μέσα σε τείχη, μπορούμε να αναλάβουμε την πρωτοβουλία, μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί. Μια ευθύνη που σημαίνει δυνατότητα κι όχι ψυχαναγκασμό (θέλω και όχι πρέπει), τη δυνατότητα να ορίσουμε εμείς -όσο είναι εφικτό- τον εαυτό μας και κατ’ επέκταση την ζωή μας. Πως γίνεται αυτό; Παρακάτω παρουσιάζουμε μια σύντομη αναφορά σε εφτά σημεία, εφτά “βήματα” προς μια κατεύθυνση αυτοβελτίωσης.

Περισσότερα

Παλεύοντας κάθε μέρα για ένα χαμόγελο

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής (xidaras.gr)

Νόμιζα πως θα ήτανε εύκολο. Δεν θα κρατούσε πολύ. Απλά λίγο καιρό θα μου έπαιρνε και όλα θα ήτανε όπως πριν.

Και τώρα συνειδητοποιώ, ξεφυλλίζοντας αυτό εδώ το τετράδιο, ότι έχει περάσει πολύς καιρός. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να αποτυπώνω στο χαρτί όλα αυτά που μου συμβαίνουν. Μήπως και έτσι συνέλθω.

Έπειτα ψάχνοντας μέσα από βιβλία τη λύση δεν κατάφερα τίποτα. Γνώριζα ποιο ήταν το θέμα που με είχε δεμένη (κολλημένη), αλλά πουθενά δεν έβρισκα μια απάντηση.

Περισσότερα

Η σημασία και η αξία της συναισθηματικής σταθερότητας

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας, simvouleftikigamou.gr

Πολλές φορές θαυμάζουμε γύρω μας ανθρώπους που καταφέρνουν να διαχειρίζονται με ψυχραιμία τις προσωπικές τους καταστάσεις. Ανθρώπους με αξιοζήλευτη συναισθηματική σταθερότητα που μπορούν να διατηρούν την ηρεμία τους στα δύσκολα, να μην πανικοβάλλονται και με σύνεση να αντιμετωπίζουν τις αναποδιές της ζωής, τις «εξωτερικές πιέσεις», που συχνά μας απομακρύνουν απ’ αυτό που θέλουμε πραγματικά να είμαστε…

Όσοι δεν τα καταφέρνουν, ενώ υφίστανται αυτές τις πιέσεις, κινδυνεύουν με ψυχική και συναισθηματική εξάντληση. Απειλείται η συναισθηματική ισορροπία, διαταράσσονται οι προσωπικές σχέσεις, απομακρύνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Περισσότερα

Ο γάμος σε κρίση

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Σύντροφοι απεγνωσμένοι. Πολύ θυμός. Πολύ απογοήτευση, ακόμη περισσότερη ματαίωση. Έρωτες που φθάρθηκαν, σχέσεις που ξέφτισαν, λόγια που ξεχάστηκαν. Σύντροφοι τρομαγμένοι : Άλλοι απειλούν, άλλοι απολογούνται, άλλοι παρακαλούν. Βλέμματα σκληρά, χαμόγελα παγωμένα, πίκρα και θυμός. Η εικονοποιία της κρίσης. Ένα κάδρο λυπηρό – το αντίθετο της Άνοιξης : χιόνια λασπωμένα στην άκρη του πεζοδρομίου…

Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Έχουνε ξεχάσει πως κάποτε οι δύο σύντροφοι, οι δύο εραστές ενώθηκαν από αγάπη, από επιθυμία ο ένας για τον άλλο. Κανείς δεν τους υποχρέωσε (συνήθως), μόνοι τους το θέλησαν, μόνοι τους το επιδίωξαν, μόνοι τους τα κατάφεραν.

Περισσότερα

4 Απλοί Τρόποι για το Χτίσιμο της Αυτοπεποίθησης

Η αυτοπεποίθηση είναι κατά μια έννοια “η πίστη στον εαυτό μας”. Η πίστη ότι αξίζουμε, ότι μπορούμε, ότι η γνώμη μας, ο λόγος μας, η άποψή μας έχουν σημασία και… κατά συνέπεια, αυτοπεποίθηση σημαίνει να μπορούμε να εκφραζόμαστε, ελεύθερα, χωρίς φόβο, χωρίς την ανασφάλεια της επίκρισης, της απόρριψης και της μη- αποδοχής…

Αυτοπεποίθηση σημαίνει θέλω και σημαίνει μπορώ, αυτοπεποίθηση είναι η θετική αύρα που κατακτά τους άλλους, η αυτοπεποίθηση είναι σαγήνη και σιγουριά μαζί. Είναι ένα ρούχο πολύτιμο, που ταιριάζει στον καθένα, και προσαρμόζεται στα μέτρα του καθενός…

Περισσότερα

Τα “Πρωτάκια”

Γράφει ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας, paidi-efivos.gr

Αναρωτιέμαι ποιός είναι “πιο πολύ” πρωτάκι : το παιδί ή ο γονιός ;

Φυσικά πρωτάκι, πρωτίστως είναι το παιδί! Ηλικιακά, αναπτυξιακά και ψυχολογικά είναι έτοιμο να μπει στην σχολική κοινότητα. Να ξεκινήσει την μαθησιακή διαδικασία. Αυτό σημαίνει ότι είναι στην κατάλληλη ηλικία να προσαρμοστεί και να αντιμετωπίσει την πρόκληση. Αρκεί λοιπόν τα παιδιά να τα εμπιστευτούμε, αρκεί να μην τους φορτώσουμε τις αγωνίες μας, τις αγωνίες και τις προσδοκίες όλου το κόσμου! Αρκεί να μην περιμένουμε από αυτά να μας δώσουν περισσότερα απ’ όσα μπορούν, νωρίτερα από ότι χρειάζεται. Φτάνει να είναι απλώς πρωτάκια (και όχι πρώτα σε όλα…).

Φυσικά και κάποια παιδιά μπορεί να δυσκολευτούν στην προσαρμογή, είτε στο κοινωνικό είτε στο μαθησιακό περιβάλλον του σχολείου. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Τα παιδιά μπορεί να χρειάζονται τον χρόνο τους (το κάθε παιδί τον δικό του) και είναι πολύ σημαντικό να του το δώσουμε, αντί να το πιέσουμε να τα καταφέρει με κάθε τρόπο (πίεση, φωνές, ιδιαίτερα μαθήματα, ενοχές) και με κάθε κόστος (αίσθημα κατωτερότητας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, συναισθήματα θυμού και ενοχών).

Περισσότερα

Η αξιοποίηση του stress me σκοπό την ηρεμία

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Ας ξεκινήσουμε από μία μη-αφοριστική διαπίστωση: To stress δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό! Stress μπορεί να έχουμε σε διάφορες στιγμές της ζωής μας, ακόμα και ολόκληρες φάσεις, όπως μία περίοδος εξετάσεων, πριν ή μετά από μία σημαντική ανακοίνωση, κατά την διάρκεια ενός αγώνα ή μίας κινητοποίησης… Το σώμα και ο νους μας είναι σε εγρήγορση, μας κρατούν έτοιμους να αντιδράσουμε σε ό,τι χρειαστεί. Αυτή μπορεί να είναι μία στρεσογόνα συνθήκη και δεν είναι απαραίτητα αρνητική.

Κατά συνέπεια μπορούμε να ηρεμήσουμε και μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι το stress δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα! Ίσως μάλιστα μπορεί κάποιες φορές να είναι μία καλοδεχούμενη λειτουργία που “έρχεται” να βοηθήσει τον εαυτό μας σε στιγμές δυσκολίας (φαινόμενο κινητοποίησης-εγρήγορσης).

Περισσότερα

Σχέσεις: Μαζί δεν κάνουμε; και χώρια δεν μπορούμε;

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας,Ψυχολόγος

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πολύπλοκες, γι’ αυτό και πολύτιμες. Δεν υπάρχουν απλές σχέσεις, αν και στην απλότητα τους μπορεί κανείς να θαυμάσει και να απολαύσει την ομορφιά τους, τη γενναιοδωρία τους.

Οι σχέσεις μοιάζουν σαν όλα εκείνα τα πολύπλοκα πράγματα και καταστάσεις τα οποία όταν καταφέρει κανείς να τα αποδημήσει, απολαμβάνει τη χάρη τους. Μεγάλη η χάρη τους λοιπόν, των σχέσεων και των εμπλεκόμενων μερών… Του άντρα και της γυναίκας, των γονιών και των παιδιών, των αδερφών, των φίλων, των συγγενών… Όλα είναι σχέση. Όλα, τα πάντα γύρω μας, κάθε τι που μας συνδέει με κάθε τι άλλο, έμψυχο ή άψυχο, όλα… είναι σχέση.

Γι’ αυτό ας το πάρουμε απόφαση. Άν θέλουμε να ζήσουμε την ζωή μας όσο πιο λειτουργικά γίνεται πρέπει να μπορούμε να τα βγάζουμε πέρα με τις σχέσεις αυτές. Τι σημαίνει όμως αυτό; Πως μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στην πολυπλοκότητα των σχέσεων;

Ορίστε μερικά απλά tips (σε όλους μας γνωστά αλλά συχνά αγνοημένα):

Περισσότερα

Στην σχέση με τον σύντροφο μου είμαστε σαν δύο αδέλφια…

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Δύο σύντροφοι σαν δύο αδέλφια; Τι σημαίνει αυτό; Προφανώς δεν χωράει άλλη εξήγηση απο το οτι οι δυο σύντροφοι δεν είνια πλέον εραστές, δεν έχουν πλέον ερωτική ζωή μεταξύ τους…. Πώς γίνεται όμως να διατηρείται μια τέτοια σχέση; Είναι φυσιολογικό δυο νέοι ή και μεγαλύτεροι άνθρωποι να παραμένουν ζευγάρι χωρίς να έχουν πλέον ερωτική- σεξουαλική επιθυμία ο ένας για τον άλλον;
Μπορεί μια τέτοια κατά συνθήκη σχέση να συντηρηθεί μέσα στο χρόνο;
Προφανώς και όχι! Κακά τα ψέμματα, η ειδοποιός διαφοροποιήση στις σχέσεις των ενηλίκων είναι η ερωτική επαφή. Αυτό τις κάνει ξεχωριστές, αυτό τις περιφρουρεί και η άρση του τις καταστρέφει: το ιδιωτικό, η ”δυαδικότητα” που οσο υπάρχει αναδεικνύει τη μοναδικότητα και όταν αίρεται ορίζει τον ουσιαστικό αφανισμό του ζευγαριού.

Είναι λοιπόν ”καμπανάκι” η έλλειψη ερωτικής επιθυμίας για την δυσλειτουργία της σχέσης; Έστω κι αν αυτή προέρχεται μόνο από τον ένα σύντροφο; Ή μήπως δεν πειράζει;
Εσάς θα σας ενοχλούσε ή όχι αν συνέβαινε στη δική σας ζωή;

Περισσότερα

Αδέρφια, ο πιο δυνατός δεσμός

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Το παιδί μετά την γέννηση του έχει αποκλειστική σχέση με την μητέρα και τον πατέρα. Είναι μαζί τους συνεχώς, δεν το χωρίζει τίποτα και κανείς από αυτούς -τους ”σημαντικόύς άλλους”. Καθώς το πρωτότοκο παιδί ζει απο αυτήν την σύνδεση αποκλειστικότητας με τους γονείς του έρχεται η γέννηση ενός νέου μέλους… Αυτή η γέννηση γίνεται η αφορμή για μία ποικιλία συναισθημάτων σε όλα τα μέλη της οικογένειας.

Oι ισορροπίες αλλάζουν, μαζί και οι προτεραιότητες τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό. Το μωρό τραβάει την περισσότερη προσοχή, φυσικό αποτέλεσμα των αναγκών που το διέπουν, ενώ το πρωτότοκο παιδί χάνει την πρωτοκαθεδρία του… Από το κέντρο του κόσμου, συχνά νιώθει πως βρίσκεται στο κέντρο του περιθωρίου! Σαν αποτέλεσμα το παιδί νιώθει ζήλεια για το μικρό του αδερφάκι, φθόνο και εχθρότητα (για το αδερφάκι αλλά και για τους γονείς), συναισθήματα φυσιολογικά αφού πρόκειται για την απειλή αυτής της αποκλειστικότητας.

Όμως αυτή η πρωταρχική απειλή, η αίσθηση ανισορροπίας και ανασφάλειας, με τον καιρό μετατρέπεται σε έναν δεσμό αίματος που μας ενώνει με τα αδέρφια μας μέχρι να γεράσουμε. Η αγάπη σιγά- σιγά παίρνει την θέση του μίσους και καθώς το βρέφος εξελίσσεται, ο νεότερος αδερφός-ή νιώθει περήφανος και αρχίζει να αγαπάει και να αποδέχεται το πλάσμα αυτό που μέχρι πριν λίγο (ίσως και να) μισούσε. Οι σχέσεις με το πέρασμα του χρόνου γίνονται πιο ισότιμες, η αρχική απειλή μειώνεται, η αγάπη και το δέσιμο μεγαλώνει.

Περισσότερα

Να αγαπάς τον εαυτό σου

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Τελικά είναι τόσο δύσκολο σε αυτήν τη ζωή να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας;
Το να έχεις αυτοεκτίμηση, αυτοαποδοχή, να μπορείς πρώτος εσύ να εκτιμάς αυτό που είσαι και αυτό που έχεις… Να αγαπάς και να σέβεσαι την ύπαρξή σου! Η αγάπη, η αποδοχή, η εκτίμηση προς τον εαυτό μας αποτελεί το βασικό θεμέλιο της ψυχικής μας υγείας και ηρεμίας, με αυτόν τον τρόπο -πρώτος, μεταξύ άλλων- διατηρούμε σταθερές τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Θα συμφωνήσουμε εδώ ότι η εικόνα της αυτοεκτίμησής μας, χτίζεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής κάθε ανθρώπου. Στους πρώτους κιόλας μήνες, αν ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες του παιδιού όπως ο ύπνος, το φαγητό, και πάνω από όλα η αγάπη, η τρυφερότητα και η προστασία, τότε μπαίνουν τα θεμέλια για την υγιή αυτοαντίληψη. Αργότερα μεγάλη σημασία έχουν η αξιολόγηση των σημαντικών ανθρώπων γύρω μας (προπάντων δάσκαλοι και γονείς) καθώς και οι εμπειρίες από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Περισσότερα

Μπορείτε να συγχωρέσετε;

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος

Η δύναμη της συγχώρεσης αναφέρεται πολύ συχνά στην “εργαλειοθήκη” της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας. Όχι άδικα. Το να μπορούμε να συγχωρέσουμε τους άλλους, είναι ένα ισχυρό μέσο για να πάμε παρακάτω την ζωή μας, να προχωρήσουμε χωρίς “κρατούμενα”, χωρίς “υποχρεώσεις”.

Τι σημαίνει όμως συγχωρώ; Πως αντιλαμβανόμαστε την έννοια της συγχώρεσης; Ας δούμε πρώτα την ετυμολογία της λέξης: Το ρήμα συνχωρώ είναι σύνθετο, από τις λέξεις “συν+χώρος”, δηλαδή να μπορώ να “χωρέσω και…”, να “χωρώ και αυτό…”. Στην πράξη η συγχώρεση προϋποθέτει συναισθηματικό και ψυχικό χώρο για να τοποθετήσουμε μέσα σ’αυτόν ότι μας συνέβη.

Χρειάζεται να βρούμε την δύναμη, την ψυχική δύναμη, να συμπεριλάβουμε στην ιστορία της ζωής μας τις άσχημες εμπειρίες που μας έχουν πονέσει, μας έχουν πληγώσει. Αυτό δεν αφορά μόνο την σχέση μας με τους άλλους, αφορά και ότι νιώθουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό! Μάλιστα είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να συγχωρούμε και τον εαυτό μας!

Περισσότερα

Να είμαι καλά είναι μια πράξη αντίστασης

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, www.xidaras.gr

Σκέφτομαι τους πρόσφυγες. Σκέφτομαι τον πόνο τους. Την δυστυχία τους.
Σκέφτομαι την φτώχεια, την ανεργία, την ανέχεια, των συμπατριωτών μας.
Σκέφτομαι την αρρώστια, την οδύνη και τον θάνατο, των συνανθρώπων μας.

Μελαγχολώ όταν τα σκέφτομαι όλα αυτά. Θλίβομαι, στεναχωριέμαι. Κι ακόμα περισσότερο όταν μου υπενθυμίζω ότι όλα αυτά, είναι μια Μεγάλη Αλήθεια, ούτε τα φαντάζομαι, ούτε τα ονειρεύομαι. Συμβαίνουν εκεί έξω, δίπλα μας, τώρα.

Βοήθεια, αλληλεγγύη, προσφορά, νοιάξιμο, όπως μπορεί ο καθένας, όσο μπορεί… Είναι μια παρηγοριά για εκείνους που υποφέρουν και για εμάς που προσφέρουμε. Όμως και πάλι ο πόνος είναι παρόν, μερικές φορές αμείωτος. Και είναι εκεί, τότε, που μας παίρνει από κάτω…

Εκεί είναι που πρέπει ακόμα πιο σθεναρά να αντισταθούμε: Να μην χάσουμε και εμείς, όσοι ακόμα νιώθουμε καλά, όσο ακόμα νιώθουμε ωραία, να μην χάσουμε την αισιοδοξία μας, την αυτοπεποίθησή μας, την επαφή μας με την χαρά της ζωής.

Περισσότερα

Οι κακοτοπιές της ζευγαροσύνης

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας – Ψυχολόγος.

Προφανώς οι σχέσεις δεν έχουν, ούτε θα μπορούσαν να έχουν, ένα manual εγχειρίδιο το οποίο θα μας καθοδηγούσε στην σωστή διαχείριση τους. Είναι κατά συνέπεια αναπόφευκτο οι σχέσεις μας συχνά να έχουν προβλήματα, μερικές φορές ανυπέρβλητα. Ωστόσο η εμπειρία , η κοινή λογική και πάνω απ’όλα η “χαμηλή περιεκτικότητα” σε εγωισμό είναι το πιθανότερο καλοί οδηγοί στο να αποφύγουμε ορισμένες σίγουρες κακοτοπιές!

Με γνώμονα τους 3 παραπάνω άξονες προτείνονται οι εξής βασικές κατευθύνσεις :

  1. Δεν μπορεί να φταίνε πάντα/μόνο οι άλλοι… Αυτό δεν είναι σχέση! Η σχέση προϋποθέτει δύο μέρη, αλληλοσύνδετα. Άρα κάπου εκεί βρισκόμαστε και εμείς… Χρειάζεται ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη του, το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί και όχι να το φορτώνει στον/ην άλλον/η, όσο κι αν αυτό μας βολεύει…
  2. Δεν μπορεί να περιμένουμε απ΄τον/την άλλον/η να κάνουν αυτοί το πρώτο βήμα-ούτε μπορούμε πάντα να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς! Μαζί ”τα κάνουμε”, μαζί πρέπει και να τα “μαζέψουμε”… («it makes two to tango!»). Η ανάληψη της πρωτοβουλίας σε μια κρίσιμη στιγμή της σχέσης είναι πολύ σημαντική και υπό μια έννοια τιμά αυτόν που την παίρνει, όμως και πάλι θα πούμε οτι δεν μπορεί αυτός/η που παίρνει την πρωτοβουλία να είναι πάντα ο/η ίδιος/α, γιατί προφανώς αυτό κάποια στιγμή κουράζει…
  3. Αφήστε έξω από το πρόβλημα τους γονείς σας!.. Όσο πιο μακριά τόσο καλύτερα – όσο περισσότερο ανακατεύονται τόσο το χειρότερο! Διαφορετικά οι δύο γίνονται έξι, με κίνδυνο οι έξι να γίνουν δώδεκα μετά γινόμαστε από δύο χωριά χωριάτες! Ίσως μία συμβουλή ενός φίλου να μπορεί να βοηθήσει, όμως θα λέγαμε καλύτερα όχι ενός γονέα: Οι γονείς σπάνια μπορούν να μείνουν ουδέτεροι σε τέτοια θέματα και ακόμα σπανιότερα αντέχουν αυτό που τους λέμε… και έτσι (ίσως και) άθελα τους αντί να βοηθήσουν ρίχνουν λάδι στη φωτιά!
  4. Αφήστε λίγο το” σίδερο να κρυώσει…”. Οι πρώτες ώρες (κάποιες φορές και οι πρώτες μέρες) δεν είναι καλοί σύμβουλοι στις αντιδράσεις μας… Πάρτε λίγο χρόνο, «πάρτε μία ανάσα», συλλογισθείτε, αναλογισθείτε, συμβουλευθείτε… και ύστερα μιλήστε: ήρεμα, όσο γίνεται, αν θέλετε να τα βρείτε. Αλλιώς με τις άμεσες, συχνά σπασμωδικές αντιδράσεις, το μόνο εύκολο είναι να τσακωθείτε βαθαίνοντας την κρίση ακόμα περισσότερο.
Περισσότερα