Η χρηματοπιστωτική κρίση της Ελλάδας έγινε ξανά ένα κρίσιμο ευρωπαϊκό και διεθνές πρόβλημα…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δεν σου κρύβω αναγνώστη μου πως νοιώθω ικανοποιημένος για δύο πράγματα: (1) βλέποντας οι πληροφορίες που προσέφερα και οι εκτιμήσεις που δοκίμασα για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης του ελληνικού ζητήματος της ευρωζώνης να επαληθεύονται από τα γεγονότα και (2) παρατηρώντας η κυβέρνηση Τσίπρα, μετά από παλινωδίες, αντιφάσεις και παιδιάστικους ακροβατισμούς να ευθυγραμμίζεται απολύτως με την στρατηγική που άρθρωσα και υπερασπίζομαι σθεναρά για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Προφανώς δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο για το διαφαινόμενο, αμιγώς κοινωνικοοικονομικό αποτέλεσμα αυτής της σαφώς πλέον δρομολογημένης  συμφωνίας, η οποία βασίζεται σε μια χαλαρότερη μορφήconditionality [: ρευστότητα έναντι κοινά συμπεφωνημένων – ουσιαστικά επιβαλλομένων – μεταρρυθμιστικών μέτρων της ελληνικής κυβέρνησης με τους λεγόμενους Θεσμούς] και σε μια διαδικασία διαδοχικών μνημονίων (memorandum of understanding –MoU), τα οποία θα υφίστανται τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει οριστική διευθέτηση του ελληνικού δημοσίου χρέους προς τους εταίρους-πιστωτές των ελληνικών αρχών και εξοφληθεί ή θεωρηθεί πως εξοφλήθηκε το ΔΝΤ. Δυστυχώς, έστω και μερικώς αναθεωρημένο υπέρ του κοινωνικού κράτους, το υφιστάμενο πρόγραμμα στο οποίο δέσμευσε την χώρα η προηγουμένη κυβέρνηση θα επεκταθεί με την υψηλή – και δυστυχώς μυστική – πολιτική, ωστόσο, να ρυθμίζει την οικονομία του και όχι το αντίστροφο, όπως συνέβαινε από την αρχή της εμπλοκής της τρόικας στα ελληνικά πράγματα μέχρι σήμερα.

Περισσότερα