Μια συμφωνία φλου, είναι μια καλή συμφωνία στη συγκυρία του ελληνικού ζητήματος!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΩς ιδιοσυγκρασία και γενική παιδεία αντιπαθώ τις φλου καταστάσεις, εικόνες και μορφές. Τα πρώτα 40 χρόνια της ζωής μου αποστρεφόμουν οτιδήποτε «flou», όπως και κάθε «Μπάμπη τον φλου», μέχρι που η εμβάθυνση στην πολιτική μεθοδολογία και η επαγγελματική μου εμπειρία με οδήγησαν να καταλάβω την δύναμη του «ρευστού» και την κυριαρχία του επί του «στερεού».

Διαπίστωσα, λοιπόν, εκεί γύρω στα 40 την κοινωνικοοικονομική δύναμη και την πολιτική δυναμική του – ας πούμε – ασαφούς, αβέβαιου, μη ποσοτικώς καθορισμένου, σχετικά χαλαρού σημειολογικώς και ανοιχτού σε διαφορετικές ερμηνείες. Και έτσι τα επόμενα 15 χρόνια, μέχρι σήμερα δηλαδή, ουσιαστικά ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ τον κόσμο μου με την πολιτική «μηχανική των ρευστών»!

Συνεχίζω να μην τα πηγαίνω καλά με τον «Μπάμπη τον φλου», συνεχίζω να μην γουστάρω καταστάσεις, στάσεις και προγράμματα φλου, αλλά τώρα ξέρω το πρόβλημα (μου) και τη «λύση» του! Το πρόβλημα είναι πως η ζώσα πραγματικότητα είναι ρευστή και η λύση του προβλήματος βρίσκεται σε μια διαρκή διαπραγμάτευση οντολογικού χαρακτήρα. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα σεβαστό, από τους συμμετέχοντες σε μια κοινή δράση, προσωρινό αποτέλεσμα χωρίς επιστημονικώς ορισμένα κριτήρια! Επί των κριτηρίων δεν μπορεί να υπάρχει «φλου», αν θέλεις να καταλήξουμε κάπου και να συζήσουμε ενδεχομένως!

Περισσότερα

Όταν δεν βγαίνουν τα νούμερα, αλλάζει ο πολιτικός και ο κομματικός λογαριασμός…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Το χρεωκοπημένο ελληνικό καθεστώς δεν θα τολμούσε ποτέ να απαντήσει  στο ερώτημα (του Σόιμπλε) του Βερολίνου: «πόσα χρήματα χρειάζεστε για να φύγετε από το ευρώ».

Το ίδιο καθεστώς, ακραίας διαπλοκής και πολιτικής χυδαιότητας, απέτυχε να απαντήσει σοβαρά στο ερώτημα της ΕΕ και του ΔΝΤ: «πόσα λεφτά χρειάζεστε ακόμη για να παραμείνετε στο ευρώ και πού, πώς σκοπεύετε θα τα βρείτε»;

Το καθεστώς διακυβέρνησης στην Ελλάδα, τα κόμματα της δεξιάς, κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, οι πολιτικές οικογένειες, οι επιχειρηματικές και επικοινωνιακές φατρίες απέτυχαν να επιλύσουν τα αριθμητικά προβλήματα που έθεσε η τρόικα για την προσαρμογή της χώρας στο περιβάλλον της ευρωζώνης.

Και απέτυχαν να τα επιλύσουν για δύο βασικούς λόγους: (1) θα έπρεπε η μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος να συνδεθεί με μια στρατηγική αναδιανομής από πάνω προς τα κάτω και με ανυπόκριτο εκδημοκρατισμό, και (2) η μείωση του εμπορικού ελλείμματος να συνδεθεί με μια εθνική στρατηγική άμεσης παραγωγικής αναδιάρθρωσης, με έμφαση στην εξαγωγική βιομηχανία υψηλής τεχνογνωσίας και άρα υψηλής ανταγωνιστικότητας με όρους απασχόλησης τεχνολογίας και οργάνωσης και όχι υποτίμησης της αξίας της εργασίας.

Περισσότερα

Σχόλιο Λαϊκής Συσπείρωσης για εξισωτικές αποζημιώσεις

Σχόλιο των εκλεγμένων περιφερειακών συμβούλων Ηπείρου με τη Λαϊκή Συσπείρωση, για τα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος των μικρομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων με αφορμή τις εξισωτικές αποζημιώσεις

Λαϊκή ΣυσπείρωσηΔίκαιη είναι η οργή και η αγανάκτηση που υπάρχει στους μικρομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους και στην περιοχή μας και κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει. Από τη μια η συγκυβέρνηση τους φορολογεί και τους χαρατσώνει άγρια και από την άλλη τους κόβει άδικα και προκλητικά την εξισωτική αποζημίωση που δικαιούνται.

Με υπόδειξη και έγκριση της ΕΕ, αποχαρακτηρίστηκαν με αντιεπιστημονική μέθοδο εκατομμύρια στρέμματα που ήταν για βόσκηση αιγοπροβάτων, πετσοκόβοντας το 60% της αποζημίωσης στους δικαιούχους με εξοντωτικές συνέπειες.

Δεν πρόκειται για κανένα «λάθος» όπως ισχυρίζεται ο Περιφερειάρχης κ. Καχριμάνης προκειμένου να εκτονώσει τις αντιδράσεις, αλλά για στρατηγική επιλογή των μεγαλοεπιχειρηματικών ομίλων, που και με αυτό τον τρόπο προσπαθούν βίαια να ξεκληρίσουν τη μικρομεσαία αγροτιά προκειμένου να συγκεντρώσουν τη η γη και την παραγωγή τους στα δικά τους χέρια!

Δεν είναι γενικά «η εγκληματική πολιτική του Υπουργείου» που όμως μπορεί να δεχθεί «διορθωτικές παρεμβάσεις» όπως ισχυρίζεται η κ. Γεροβασίλη και ο ΣΥΡΙΖΑ!

Πρόκειται για την έγκριση του Σχεδίου Δράσης της κυβέρνησης για τα βοσκοτόπια από την ΕΕ τον Ιούνιο του 2012 που ενσωματώθηκε στην εγκύκλιο του ΟΠΕΚΕΠΕ για το ΟΣΔΕ 2013.

Πρόκειται για την αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ με τη νέα ΚΑΠ 2015 – 2020, που έρχεται να φέρει νέα δεινά στους αγρότες, μειώνει τις επιδοτήσεις, βάζει φραγμούς στις καλλιεργούμενες εκτάσεις, αποδεσμεύει την παραγωγή από τις επιδοτήσεις, ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΑ ΒΟΣΚΟΤΟΠΙΑ αποτελεί το εργαλείο συγκέντρωσης γης και παραγωγής στα χέρια επιχειρηματιών και μεγαλοαγροτών, και θα οδηγήσει στο ξεκλήρισμα και τον αφανισμό χιλιάδες αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά.

Για την ΕΕ και τη νέα ΚΑΠ όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα του ευρωμονοδρόμου, δεν λένε κουβέντα!
Καλούμε τους μικρομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους της περιοχής μας, να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του αποπροσανατολισμού και οργανωμένα, μέσα από μαζικούς και μαχητικούς Αγροτικούς Συλλόγους, μαζί με τα υπόλοιπα φτωχά, λαϊκά στρώματα της περιοχής μας, να διεκδικήσουν την επιβίωσή τους στην παραγωγή τους.

Να μην ισχύσει ο αποχαρακτηρισμός των βοσκοτόπων.

Να πάρουν όλοι οι παραγωγοί τα χρήματα που δικαιούνται.

ΤΣΟΥΜΑΝΗ ΟΛΥ
ΚΩΤΣΑΝΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΖΙΩΒΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Περισσότερα

Ας μην φτάσουμε στο απροχώρητο για να αντιληφθούμε το προφανές!

Γράφει ο  Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΤις προάλλες παρακολουθούσα ένα ρεπορτάζ στα ρωσικά μέσα για την κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία. Στην πόλη Λουγκάνσκ, η οποία βομβαρδίζεται ανηλεώς από το αποκαλούμενο Ουκρανικό πυροβολικό, ένα παιδί γύρω στα 16 εξηγούσε στο δημοσιογράφο πώς το προηγούμενο βράδυ μια οβίδα έπεσε στο σπίτι του και το κατέστρεψε ολοσχερώς. Μέσα στα ερείπια έχασε τους δυο γονείς του και την 7χρονη αδελφούλα του, για να επιβιώσει ως εκ θαύματος το ίδιο με τη γιαγιά του.

Θέλετε η ομοιότητα του παιδιού αυτού με τον μικρό μου γιό, θέλετε το γεγονός ότι στην ανατολική Ουκρανία εξελίσσεται μια απίστευτη σφαγή αμάχων διαστάσεων Γάζας με ακόμη περισσότερα θύματα, για την οποία αδιαφορούν σχεδόν οι πάντες, με έβαλε σε πολύ σκοτεινές σκέψεις. Το περιστατικό αυτό είναι ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν σε καθημερινή βάση στην περιοχή.

Ο άμαχος πληθυσμός που δεν θέλει, ή δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις εστίες του, είναι ένα εύκολο θύμα για το πυροβολικό μεγάλης απόστασης των Ουκρανών μισθοφόρων. Επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τις πόλεις, οι μισθοφόροι τις βομβαρδίζουν από μακριά, εκ του ασφαλούς, αδιάκριτα και σαρωτικά με στόχο τον άμαχο πληθυσμό. Γιατί; Όχι μόνο γιατί είναι ένας εύκολος στόχος, αλλά πρωτίστως γιατί είναι ο άμαχος πληθυσμός που στηρίζει και συντηρεί τους αντάρτες. Χωρίς την υποστήριξη από τον άμαχο πληθυσμό δεν μπορεί να υπάρξει ένοπλη αντίσταση μέσα στις πόλεις.

Σ’ αυτόν τον βομβαρδισμό δεν μπορούν να ανταπαντήσουν οι αποκαλούμενοι “σεπαρατιστές” αντάρτες που βρίσκονται καλά οχυρωμένοι στις παρυφές των πόλεων. Δεν έχουν τα μέσα. Κι έτσι οι μισθοφόροι του Κιέβου δολοφονούν μαζικά αμάχους, χωρίς να νοιάζεται κανένας. Εξασφαλίζουν έτσι την “καθαρότητα” της “φυλετικής” σύνθεσης του πληθυσμού της Ουκρανίας, όπως την θέλει το νεοναζιστικό καθεστώς του Κιέβου. Φυσικά οι φρικιαστικές εικόνες αυτού του πολέμου δεν φτάνουν σχεδόν ποτέ στα δυτικά μέσα “ενημέρωσης”.

Σ’ ένα από τα ρεπορτάζ του CNN σε πόλεις και χωριά της κεντρικής και δυτικής Ουκρανίας, οι δημοσιογράφοι ανακάλυπταν πόσο πλατύ έχει γίνει το κίνημα άρνησης της στράτευσης από τον πληθυσμό. Πρωτοστατούν οι γυναίκες. Μανάδες και σύζυγοι. Στις ερωτήσεις των αμερικανών δημοσιογράφων γιατί δεν ανταποκρίνονται στα “φύλλα πορείας” της κυβέρνησης του Κιέβου για να πολεμήσουν για την “πατρίδα” τους, η απάντηση είναι αφοπλιστική: γιατί να πολεμήσουν τα παιδιά και οι σύζυγοί μας; Εμείς θέλουμε ειρήνη! Αν θέλουν να πολεμήσουν, να πάνε αυτοί που ήταν στην Μaidan!

Ακόμη και οι δημοσιογράφοι του CNN σχολίαζαν ότι η κυβέρνηση του Κιέβου δεν διαθέτει το απαραίτητο λαϊκό έρεισμα. Κι επομένως η σφαγή θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, από την στιγμή που το μόνο ουσιαστικό στήριγμα του νεοναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου είναι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Και το ερώτημά μου είναι το εξής: Μα καλά που ήταν όλος αυτός ο κόσμος τον καιρό της Maidan; Πόσο δύσκολο θα ήταν να οργανωθεί μια τεράστια πορεία προς το Κίεβο σε αντιπαράθεση με την Maidan; Αν ο πληθυσμός που σήμερα σφαγιάζεται μαζικά στην Ανατολική Ουκρανία, αλλά και εκείνος που καλείται σήμερα να θυσιάσει τα παιδιά του για το καθεστώς του Κιέβου, είχε έγκαιρα αντιδράσει μαζικά ενάντια στο πραξικόπημα της Maidan, σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε πόλεμος, ούτε τίποτε.

Για σκεφτείτε το λιγάκι. Οι περισσότεροι Ουκρανοί παρακολουθούσαν αμήχανα τις εξελίξεις, θεωρώντας ότι σ’ αυτούς δεν μπορεί να συμβεί αυτό που συμβαίνει για δεκαετίες τώρα στη Γάζα και γενικά στην Παλαιστίνη. Κι έτσι έμειναν στον καναπέ τους, να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στη χώρα τους μέσα από τις τηλεοράσεις. Και να σήμερα. Μέσα σε λίγους μήνες η χώρα τους έχει μετατραπεί σε πεδίο μαζικής σφαγής.

Πόσο, λέτε, ότι απέχουμε εμείς από αυτή την κατάσταση; Η νοοτροπία δυστυχώς που δέρνει την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού, είναι η ίδια. Ασχολείται – με την αμέριστη βοήθεια του πολιτικού και επικοινωνιακού συστήματος – με τις δόσεις και τα “λάθη” του ΕΝΦΙΑ, τις πολιτικές μεταγραφές στα κομματικά κυκλώματα και γενικά περιμένει ότι οι εκλογές όπως και να έχουν, θα δώσουν λύση στα πράγματα. Κι έτσι ασχολείται με το μεροδούλι, μεροφάι, αναμένοντας κάποιον από τους δελφίνους της εξουσίας να του λύσει το πρόβλημα. Άλλωστε όλοι μαζί, δεξιοί και αριστεροί, του λένε ότι θα πάνε καλύτερα τα πράγματα, χωρίς να χρειαστεί να ξεκουνηθεί. Τι το καλύτερο;

Η νοοτροπία αυτή δεν είναι απλά τυπική του ραγιά. Σήμερα είναι το πρελούδιο της απόλυτης καταστροφής. Η χώρα μας έχει μπει ήδη σε ανάλογη τροχιά μ’ εκείνη της Ουκρανίας. Οι εκλογές που θα έρθουν – όποτε έρθουν – απλά θα βαθύνουν την κρίση και θα κάνουν την κοινωνική και πολιτική αναμέτρηση πιο επιτακτική. Απλά ελπίζω ότι θα συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα ότι χωρίς να ξεκουνηθούμε, χωρίς τη δική μας μαζική κινητοποίηση, λύση δεν δίνεται. Όποιος κι αν ανέβει στην κυβέρνηση.

Ελπίζω να μην την πάθουμε όπως οι Ουκρανοί. Να μην είναι τα δικά μας παιδιά που μέσα στα άγρια ξημερώματα θα ξυπνούν από τις οβίδες, ή τους πυραύλους για να ψάξουν τους νεκρούς τους μέσα στα χαλάσματα του ίδιου του σπιτιού τους. Κι αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και κανέναν άλλο. Προς Θεού, δεν πρέπει να βρεθούμε στην κατάσταση των Ουκρανών να λέμε γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε έγκαιρα και αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ.

Και να θυμάστε. Ίσως η πιο θανάσιμη, η πιο μοιραία αυταπάτη σήμερα είναι αυτό που λένε οι περισσότεροι για να δικαιολογήσουν την απραξία τους: έλα μωρέ, αυτά δεν μπορούν να συμβούν στην Ελλάδα. Μόνο που η ιστορία διδάσκει ότι όποτε κυριάρχησε αυτή η αυταπάτη σε τόσο κρίσιμες καταστάσεις σαν τις σημερινές, ο λαός το πλήρωσε ακριβά, το πλήρωσε με το αίμα των παιδιών του.

Περισσότερα

Κ.Ο. Αρτας του ΚΚΕ: «Φοροελαφρύνσεις» για το κεφάλαιο

ΚΚΕΜπροστά στις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα (ΕΕ – ΔΝΤ – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), που πρόκειται να ξεκινήσουν αρχές του Σεπτέμβρη στο Παρίσι, ξεσηκώνεται πάλι μπόλικος κουρνιαχτός γύρω από την επαναξιολόγηση των εισπρακτικών μέτρων που προβλέπονται στα μνημόνια και τις συμφωνίες, με έμφαση στις λεγόμενες φοροελαφρύνσεις.

Δεν πρόκειται για μια προπαγανδιστική εξόρμηση κατευνασμού μπροστά στις νέες τεράστιες δυσκολίες, που προκαλεί ο Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ), στους εργαζόμενους, στα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Οι κυβερνητικές επιδιώξεις για τις λεγόμενες φοροελαφρύνσεις συνδέονται με τις επιθυμίες των αστών για απεμπλοκή από δεσμεύσεις με την τρόικα και αλλαγή στο μείγμα διαχειριστικής πολιτικής για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Ετσι στο επίκεντρο των συζητήσεων και των σχεδιασμών της συγκυβέρνησης και του κεφαλαίου βρίσκεται η διαμόρφωση του «κατάλληλου» μείγματος της αντιλαϊκής πολιτικής με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη τόνωση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων και των επιχειρηματικών κερδών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση διαμηνύει την πρόθεσή της για σταδιακή αποκλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη, ενώ ταυτόχρονα βάζει στο τραπέζι και την «επανεξέταση φόρων», όπως η λεγόμενη έκτακτη εισφορά «αλληλεγγύης», το ύψος του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης κ.ά. Λόγος γίνεται για σταδιακή αποκλιμάκωση των φόρων και των χαρατσιών, που επιβλήθηκαν στη φάση όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης και της βίαιης «δημοσιονομικής προσαρμογής» που εφαρμόστηκε για την έξοδο από αυτήν σε όφελος του κεφαλαίου.

Ουσιαστικά, τέτοιοι φόροι έγιναν τροχοπέδη στην αύξηση του τζίρου και των κερδών των επιχειρήσεων, ως αποτέλεσμα της ραγδαίας υποχώρησης των λαϊκών εισοδημάτων και της κατανάλωσης, που, με τη σειρά τους, επιδρούν αρνητικά και στα έσοδα του κράτους. Εμπαιγμός του λαού οι «φοροελαφρύνσεις».

Βεβαίως, ο εμπαιγμός απέναντι στο λαό έχει και συνέχεια, με τις επικείμενες τάχα «διευκολύνσεις», σχετικά με τη χρονική επιμήκυνση των δόσεων για τους φόρους και τα άλλα χαράτσια, που με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου συνεχίζουν να στοιβάζονται στα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την Εφορία, φοροληστεύοντας τα λαϊκά νοικοκυριά που συνεχίζουν να στενάζουν, αφού το ελάχιστο εισόδημά τους δεν μπορεί να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες.

Ταυτόχρονα, οι κυβερνητικές επιδιώξεις για «νέο» μείγμα διαχειριστικής πολιτικής, ζήτημα που συζητιέται και στο πλαίσιο της ΕΕ, ενώ ενδιαφέρει και άλλα κράτη όπως π.χ. η Ιταλία, η Γαλλία, συνδέονται αναγκαστικά και με την «ελάφρυνση» του κρατικού χρέους.

Αλλωστε, είναι το επόμενο βήμα διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης. Μόνο που και αυτό ως μέτρο δεν έρχεται να ελαφρύνει το λαό. Είναι μια εξέλιξη που θα προσδώσει πρόσθετους βαθμούς ελευθερίας, σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση του μείγματος της πολιτικής που θα συμβάλει στην τόνωση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Τα «πλεονάσματα» των κρατικών προϋπολογισμών είναι αναγκαία, προκειμένου να δίνονται κρατικές ενισχύσεις και άλλες διευκολύνσεις για επενδύσεις στους επιχειρηματικούς ομίλους και για δημόσιες επενδύσεις πάλι σε όφελος των επιχειρηματικών ομίλων.

Η «ελάφρυνση» στην αποπληρωμή του χρέους σημαίνει περίσσευμα κρατικού χρήματος για καπιταλιστικές επενδύσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντά σ’ αυτές τις κυβερνητικές επιδιώξεις, μιλώντας για ανικανότητα της συγκυβέρνησης να «διαπραγματευτεί» με την τρόικα, δεν μπορεί «ούτε καν για το πετρέλαιο θέρμανσης», ενώ εκτιμά ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να φέρει καπιταλιστική ανάκαμψη. Στάχτη στα μάτια του λαού είναι αυτή η αντιπαράθεση, εγκλωβίζοντάς τον να διαλέξει ανάμεσα σε «καλή» και «κακή» διαχείριση, όταν και οι δύο πασχίζουν για την ανάπτυξη των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Οι εργαζόμενοι, ο λαός, να μην «τσιμπήσουν». Είτε με τη διαχειριστική πολιτική της κυβέρνησης είτε με αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται ώθηση στην καπιταλιστική ανάκαμψη, που σημαίνει καμιά ουσιαστική βελτίωση στη ζωή τους. Μονόδρομος είναι η οργάνωση, η λαϊκή συμμαχία, σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση

Περισσότερα

Θα «φρενάρει» η Γερμανική Οικονομία;

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΗ εξελισσόμενη «κόντρα» ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις ΗΠΑ και την Ρωσία με αφορμή την Ουκρανία φαίνεται ότι θα έχει επιπτώσεις και στα οικονομικά δεδομένα και μεγέθη των ηγετικών χωρών της Ε.Ε.

Το blog φιλοξένησε ένα σύντομο σχόλιό μου για την ανταλλαγή «φίλιων λεκτικών πυρών» μεταξύ της Γαλλίας και της Βρετανίας στο κάδρο της συνεχιζόμενης παροχής πολεμικού υλικού στην Ρωσία παρά τις κυρώσεις που της επιβάλλουν ΕΕ και ΗΠΑ με την κατηγορία «έμμεσης ανάμιξης στην πτώση του Μαλαισιανού αεροσκάφους στην Ουκρανία».

http://piperopoulos.blogspot.co.uk/2014/07/blog-post_25.html

Τον Μάιο δημοσιεύθηκε ένα αρκετά ενδιαφέρον, και σημαντικό στις προβλέψεις του, άρθρο του κ Steen Jacobsen, οικονομικού αναλυτή και επικεφαλής Οικονομολόγου του Τραπεζικού Ομίλου Saxo της Δανίας, ο οποίος γράφει για επερχόμενο «φρενάρισμα» της Γερμανικής Οικονομίας στο 4ο τρίμηνο του 2014 που οφείλεται τόσο σε αλλαγές στην Κινεζική Οικονομία όσο και στην επιδείνωση (εξαιτίας της Ουκρανίας) των σχέσεων της Γερμανίας με την Ρωσία.

Σύμφωνα με το άρθρο στις οικονομικές σχέσεις Γερμανίας – Κίνας σημαντικό ρόλο θα παίξουν τόσο οι ισορροπητικές τάσεις που αναπτύσσουν οι Κινέζοι στην οικονομία τους όσο και η επερχόμενη υποτίμηση του Εθνικού νομίσματος της Κίνας που θα αυξήσει τις τιμές εισαγομένων προϊόντων από την Γερμανία (και φυσικά και από άλλες χώρες).

Στις «δύσκολες» σχέσεις Γερμανίας – Ρωσίας ο συγγραφέας της μελέτης επικεντρώνεται στα δεδομένα που αφορούν στο γεγονός ότι περίπου 6,200 Γερμανικές εταιρείες αυτή την εποχή δραστηριοποιούνται οικονομικά στη Ρωσία, 300,000 γερμανικές θέσεις εργασίας εξαρτώνται άμεσα από τις οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, 25% της ενέργειας που καταναλώνεται στην Γερμανία εισάγεται από τη Ρωσία η οποία, τελικά είναι η 11η κατά σειρά χώρα εξαγωγής γερμανικών προϊόντων και η 7η κατά σειρά χώρα εισαγωγής προϊόντων στη Γερμανία.

Με την Ιταλία και την Ισπανία να αντιμετωπίζουν τα γνωστά και σοβαρά οικονομικά προβλήματα, με τη Γαλλία να «μπαίνει στο χορό και το χώρο» του οικονομικού προβληματισμού η πιθανότητα ενός «φρεναρίσματος» της Γερμανικής Οικονομίας αφήνει ΜΟΝΟ τη Βρετανική Οικονομία (που δεν ανήκει στην Ευρωζώνη) σε λίγο καλύτερη προοπτική αλλά αναδεικνύει και το γεγονός ότι οι κορυφαίες οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα αντιμετωπίσουν προβλήματα με απρόβλεπτες επιπτώσεις για τις ήδη δραματικά δοκιμαζόμενες οικονομίες της Ελλάδας και της Πορτογαλίας και το ευρώ…

Για τους αγγλομαθείς αναγνώστες του blog που έχουν και κάποιες καλές γνώσεις οικονομικών μια ματιά στο παρακάτω θα βοηθήσει αρκετά:

https://www.tradingfloor.com/posts/germany-is-heading-straight-for-slowdown-and-nobody-seems-to-care-

Περισσότερα

Η Ελληνική οικονομία πέθανε, ας ενημερωθούν οι στενοί συγγενείς…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤον θάνατο της ελληνικής οικονομίας γνωστοποίει η νέα έκθεση του ΔΝΤ (:«Η προσαρμογή στις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης: Πρόοδος, Προκλήσεις και Πολιτικές»). Ο οικονομικός κύκλος κατά την διαδικασία «σοκ και δέος» για την δημοσιονομική και εμπορική προσαρμογή της Ελλάδας, οδήγησε στον οικονομικό θάνατο της χώρας, ενώ παράλληλα η στρατηγική του νεοηγεμονισμού στην ΕΕ που βασίζεται στον αντιπληθωρισμό και τα προγράμματα λιτότητας, αυξάνει τις ανισότητες μεταξύ ελλειμματικών χωρών του νότου και πλεονασματικών χωρών του βορρά, εγκλωβίζοντας πρωτίστως την ευρωζώνη σε μια κρίση στην παραγωγή της και στην κεφαλαιαγορά της.

Εάν η ΕΕ δεν υποστεί αμέσως ριζική, θεσμική αναθεώρηση με στόχο την οικονομική ολοκλήρωση, οι Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία θα κινδυνεύσουν να πεθάνουν όπως η Ελλάδα και οι Ιταλία, Γαλλία να βιώσουν φαινόμενα αποσταθεροποίησης εξ αιτίας της ύφεσης που τις απειλεί. Αυτό εκτιμούν σήμερα στελέχη του ΔΝΤ, προτρέποντας για ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και την εκπόνηση ενός ευρωπαϊκού σχεδίου για την ανάπτυξη των κεφαλαιαγορών. Δίχως δημοσιονομική ενοποίηση οι επιμέρους προσαρμογές χωρών στην ζώνη του ευρώ θίγουν ευθέως την παραγωγή στις χώρες του νότου, προκαλώντας ταυτόχρονα κινδύνους υπερπαραγωγής στις χώρες του βορρά. Αυτή είναι η γενική εικόνα που έχει σήμερα όχι απλώς το ΔΝΤ, αλλά η διεθνής οικονομική κοινότητα για την προοπτική της ΕΕ και ιδιαίτερα για τις απειλές που η ίδια η λειτουργία της ευρωζώνης δημιουργεί εις βάρος του εαυτού της (της δομής της) και των υπολοίπων χωρών της ΕΕ.

Και ποια είναι η είδηση; Μία και μοναδική: πως όσα ισχυριζόμαστε και εκτιμούσαμε κάμποσοι πραγματιστές αντικαθεστωτικοί στην Ελλάδα και σε όλες σχεδόν τις χώρες της ευρωζώνης, ήταν απολύτως ακριβή και δεν περιείχαν ίχνος υπερβολής. Αντίθετα αποδεικνύεται εσφαλμένη ολόκληρη η φιλολογία περί προσαρμογής των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στις χώρες αυτές και από την πλευρά των παραγόντων της τρόικας στην Ελλάδα.

Σε ο, τι αφορά μάλιστα στην Ελλάδα, η υπόθεση ξεφεύγει από τους κανόνες της λογικής και την επιστήμη της εθνικής οικονομίας, για να μετατραπεί σε θέατρο του παραλόγου που «ανέβασε» και ακόμα «παίζει» μία απολύτως τυχοδιωκτική πολιτικοεπιχειρηματική ελίτ διαπλεκομένων με τα «success stories» τους και άλλα απιθάνως διαστροφικά και παραπλανητικά! Έρχεται σήμερα το ΔΝΤ να σου πει αυτό που προ πενταετίας με επιμονή και με αδρή ανάλυση των οικονομικών δεδομένων εξηγούσα. Πως η συγκεκριμένη διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε – και ακολουθείται – στην Ελλάδα θα οδηγούσε στα αντίθετα ακριβώς αποτελέσματα από αυτά που προδίκαζε το σύνολο της δεξιάς, κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς. Πως ούτε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας θα βελτίωναν, ούτε την παραγωγικότητά της θα αύξαναν. Αυτήν την δραματική για την ελληνική κοινωνία «αστοχία» του προγράμματος προσαρμογής δια του «ατομικού μηχανισμού σωτηρίας» της Ελλάδας, έρχεται σήμερα να επισημάνει ως παράδοξο μάλλον, το ΔΝΤ. Καθόλου παράδοξο! Το αντίθετο θα ήταν παράδοξο για όσους μελετούν σοβαρά την επιστήμη της εθνικής οικονομίας και έχουν επαφή με την εξέλιξη της ιστορίας της πολιτικής οικονομίας.

Είναι αλήθεια ότι πολλά παράδοξα συνέβησαν μέχρι να οδηγηθούμε στον θάνατο της ελληνικής οικονομίας, αλλά ο ίδιος ο θάνατος της εθνικής μας οικονομίας, που διαπιστούται σήμερα, δεν ήταν καθόλου παράδοξο. Τι συμβαίνει εδώ; Είμαστε οι αντικαθεστωτικοί στην Ελλάδα ικανότεροι των υπολοίπων στα ζητήματα της εθνικής οικονομίας και βαθύτεροι γνώστες των πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων που συνδέονται με αυτήν, ή κάτι άλλο;

Δεν πιστεύω ότι είμαστε σοφότεροι, αλλά μάλλον σοβαρότεροι, πραγματιστές αντί για ρεαλιστές και νεορεαλιστές του οικονομισμού και κυρίως ικανοί να πολιτικοποιούμε κρίσεις σαν και αυτήν της ευρωζώνης και της ελληνικής οικονομίας, αντί να σεκιουριτοποιούμε οικονομικές περιοχές και εθνικές οικονομίες υπό το χυδαιότερο μεταπολεμικό σύνθημα στην Ευρώπη: «πάση θυσία στο ευρώ»! Πρόσεξε την διαφορά: όσοι πολιτικοποιήσαμε την ελληνική κρίση, αναλύαμε με απόλυτο σεβασμό στα εργαλεία και στις μεθόδους της πολιτικής οικονομίας την εθνική μας οικονομία (ως σύνολο), ενώ όσοι επιχείρησαν να σεκιουριτοποιήσουν την ελληνική κρίση απομονώνοντάς την – απομονώνοντας ουσιαστικά την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης – ανέλυαν και εκτιμούσαν με πολιτικά κριτήρια οικονομικές σχέσεις, καταλήγοντας να εμφανίζουν ως οικονομικές εκτιμήσεις «ευσεβείς πόθους»! Δες και το παράδοξο: ενώ αυτοί στην πραγματικότητα «προφήτευαν» ενισχύοντας κερδοσκοπικά παιχνίδια και διευρύνοντας έναν φαύλο οικονομικό κύκλο με χαρακτηριστικά χαοτικής απορρύθμισης, εμάς ειρωνεύονταν και υποτιμούσαν με τους χαρακτηρισμούς «προφήτες», «κινδυνολόγοι» κ. α.!

Σήμερα που το ίδιο το ΔΝΤ παρουσιάζει τον θάνατο της ελληνικής οικονομίας, καλό είναι να ενημερωθούν οι συγγενείς που δομούν την μεγάλη κυβερνητική οικογένεια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και παραφυάδων τους, όπως και οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες που αποτελούν, με πολιτικούς όρους τους εξ αγχιστείας συγγενείς, πως έφτασε και ο δικός τους (πολιτικός) θάνατος. Η διαδικασία συντεταγμένης πτώχευσης που επέλεξαν, διότι αυτοί την επέλεξαν και δεν τους επεβλήθη από τον θεό ή μετά από κάποια πολεμική ήττα και κατάληψη, θα οδηγούσε ασφαλώς και στον δικό τους πολιτικό θάνατο. Αυτόν επιχείρησαν να τρενάρουν «πάση θυσία» εις βάρος του ελληνικού λαού. Και πράγματι, όντες κλινικά νεκροί την τελευταία διετία-τριετία, κατάφεραν να παραμείνουν ζωντανοί. Μόνον που αυτή η μορφή διατήρησης στην ζωή του πολιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα επιτάχυνε την διαδικασία ολοκληρωτικού θανάτου της ελληνικής οικονομίας, πέραν της σοβαρής δηλητηρίασης της συνταγματικής τάξης, του κοινοβουλευτισμού και της πολιτικής κουλτούρας στον τόπο μας.

Ο κύκλος της ελληνικής οικονομίας δεν μπορεί πλέον παρά να αντιστραφεί για να συνεχίσει να υφίσταται ελληνική κοινωνία και αγορά. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει εάν η Ελλάδα δεν προχωρήσει σε ριζική πολιτική μεταβολή, η οποία είτε θα υποστηριχθεί από μία ριζική αναθεώρηση στον δημοσιονομικό και χρηματοπιστωτικό προσανατολισμό της ευρωζώνης, είτε από την έξοδο της χώρας από αυτήν. Κάτι που αν συμβεί (προσθέτοντας εξωτερική υποτίμηση στην εσωτερική) μετά από τόσα χρόνια ύφεσης και εσωτερικής υποτίμησης γύρω στο 30%, θα οδηγήσει σε μια τραγική για τον ελληνικό λαό οικονομική υποβάθμιση. Σε μια βαθιά βουτιά στην υπανάπτυξη, για να ξεκινήσει ξανά ο αναπτυξιακός κύκλος της οικονομίας. Αν έχει έννοια η λέξη «αδιέξοδο», είναι βέβαιον πως αυτή η ανελαστική πλέον σχέση που δομεί τις βασικές πτυχές που χαρακτηρίζουν τον θάνατο της ελληνικής οικονομίας, την αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο. Το κυρίαρχο πολιτικό καθεστώς της Ελλάδας φρόντισε να εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό σε ένα πλήρες αδιέξοδο για να «ελπίζει» πλέον είτε στην βοήθεια του θεού, είτε σε ένα αντι-νεοηγεμονικό πανευρωπαϊκό κίνημα, το οποίο δυστυχώς δεν φαίνεται να δομείται με πολιτικούς όρους αυτήν την περίοδο στην ήπειρό μας!

Είναι βέβαιο πως αν είχε εγκαίρως διαμορφωθεί ένα τέτοιο κίνημα στην Ελλάδα, οι πολιτικές εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές και ο θάνατος της κυρίαρχης πολιτικοεπιχειρηματικής ελίτ θα είχε προηγηθεί, ώστε να υπήρχε ελπίδα πολιτικής διαπραγμάτευσης στα κέντρα των αποφάσεων της ΕΕ και ελπίδα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, η οποία έτσι αντί για εσωτερική υποτίμηση θα έπρεπε να ενταχθεί σε ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα δημοσιονομικού εξορθολογισμού και παραγωγικής ανασυγκρότησης με έμφαση στον δευτερογενή και πρωτογενή τομέα, το οποίο με την σειρά του θα έπρεπε να σχεδιαστεί έτσι ώστε να αντλήσει άμεσες ξένες επενδύσεις δίχως διομολογήσεις και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, χωρίς ίχνος στρατηγικής βιομηχανικής ανάπτυξης.

Τώρα είναι ο θάνατος της ελληνικής οικονομίας που θα επιφέρει τον θάνατο του πολιτικού συστήματος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας! Η καθυστέρηση του θανάτου αυτών που αποτέλεσαν την αιτία της ελληνικής οικονομικής κατάρρευσης, υπήρξε το μεγαλύτερο πλήγμα για την κοινωνική πρόοδο και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας. Μόνον που ευθύνη για την έλλειψη ενός κινήματος ανατροπής και αναδιοργάνωσης της χώρας σε μία δημοκρατική και παραγωγική βάση, έχουν όλοι οι έλληνες ανεξαιρέτως και ιδιαίτερα οι πλέον ευαισθητοποιημένοι πολιτικά εξ αυτών. Ο άνθρωπος όταν δέχεται να μεταβληθεί σε πρόβατο, δεν είναι θύμα, αλλά άνθρωπος χαμηλής ηθικής συγκρότησης, που έχει υποκαταστήσει την τελευταία με τον ηθικισμό, το μικροσυμφέρον του, το ψυχολογικό του σύμπλεγμα και την πίστη του σε μεταφυσικές και μεταπολιτικές δυνάμεις!

Περισσότερα

“Frau Bundeskanzlerin”: Τώρα θα δείξει ποιά είναι!…

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΗ κ Angela Merkel, με την 3η κατά σειρά εκλογή της στο ύψιστο αξίωμα της Γερμανικής Δημοκρατίας, «έγραψε» ιστορία που επιβεβαιώνεται και από τη χρήση του τίτλου με τον οποίο την προσφωνούν πια Ηγέτες και πολίτες.
Μέχρι την ημέρα της πρώτης εκλογής της ως Καγκελαρίου της Γερμανίας ο τίτλος του Καγκελαρίου στη Γερμανική γλώσσα ήταν «Herr Bundeskanzler» αλλά αυτό άλλαξε το 2004 καθώς θεωρήθηκε «υποτιμητικό» για την πρώτη γυναίκα καγκελάριο που έκτοτε την προσφωνούν «Frau Bundeskaznlerin».

ΔΕΝ εξαντλείται το σημερινό μου σημείωμα ως θέμα στον Γερμανικό τίτλο ούτε στην προσαρμογή του σε μια γυναίκα καγκελάριο!..

Από το 2005 όταν εξελέγη στο αξίωμα η κ Merkel απέδειξε ότι θα γράψει ιστορία που θα ξεπεράσει ακόμη και την μακαρίτισσα Αγγλίδα Πρωθυπουργό κ Margaret Thatcher που κέρδισε τον τίτλο της «σιδηράς Κυρίας»…

Η επανεκλογή, τρίτη κατά σειρά, της κ Merkel (ο Καγκελάριος Kohl είχε υπηρετήσει για 16 χρόνια στο ύψιστο Γερμανικό αξίωμα) συμπίπτει και με την εκλογή του νέου Προέδρου της Ε.Ε. θέση την οποία επιθυμεί διακαώς, ο πρώην Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κ Juncker τον οποίο στηρίζει η Γερμανίδα Καγκελάριος.

Οι εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο που διεξήχθησαν στις 25 Μαΐου, 2014, έφεραν στην επιφάνεια της συλλογικής συνείδησης των Ευρωπαίων πολιτών διαχρονικά προβλήματα που σχετίζονται με ιστορικές διαφορές σε ιδεολογικούς προσανατολισμούς αλλά και με τη γενικευμένη απογοήτευση της καθημερινότητας σε μια ΕΕ 28 χωρών-μελών όπου το χάσμα Βορρά-Νότου διευρύνεται σε παράλληλη πορεία με το χάσμα «εχόντων-μη εχόντων» απασχολημένων και ανέργων.

Η αυξημένη παρουσία Ευρωβουλευτών που εξέφρασαν τη λαϊκή ετυμηγορία ως «ευρωσκεπτικισμό» και αριστερά και δεξιά του Λαϊκού Κέντρου έχει προκαλέσει ερωτηματικά, συζητήσεις, αντιδικίες, ακόμη και «αμφιβολίες» για το μέλλον της Ε.Ε.

Ο κ Juncker, με 18χρονη θητεία ως Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, που επιθυμεί να γίνει Πρόεδρος στηρίχθηκε και στηρίζεται από την κ Merkel.

Το ερώτημα που τώρα εγείρεται, καθώς στην υποψηφιότητά του kκ Juncker έχουν αντιδράσει ο Βρετανός πρωθυπουργός κ Cameron και άλλοι, εστιάζεται πιο πολύ στο πρόσωπο και τις πολιτικές φιλοδοξίες της κ Merkel και λιγότερο στον άνδρα (ή τη γυναίκα – «ξάφνιασμα» το όνομα της κ Lagarde του ΔΝΤ που «έπεσε» τυχαία στο τραπέζι των συζητήσεων) που θα εκλεγεί Πρόεδρος.

Οι Έλληνες, όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, παρακολούθησαν και την εγκάρδια συζήτηση μεταξύ του Έλληνα πολιτικού κ Τσίπρα και του Γερμανού ηγέτη των Σοσιαλιστών κ Schulz και άκουσαν και διάβασαν την τοποθέτηση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑ διακήρυξε ότι η πρώτη «διερευνητική» εντολή πρέπει να δοθεί στον κ Juncker.

Η θέση του κ Τσίπρα «ξάφνιασε» μερικούς αδαείς που την επέκριναν μη συνειδητοποιώντας ότι ο κ Τσίπρας ΔΕΝ άλλαξε τροπάριο και ΔΕΝ «αγάπησε» ξαφνικά και σφόδρα τον ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος της ΕΕ αλλά πολύ σωστά πρότεινε να γίνει ΣΕΒΑΣΤΗ η κλασική διαδικασία όπου την πρώτη «διερευνητική» εντολή την παίρνει ο ηγέτης του Κόμματος που ήρθυε πρώτο στις πρόσφατες εκλογές.

Οι δημοκρατικές διαδικασίες το προβλέπουν και έτσι πρέπει να γίνει!

Οι «επικριτές» του κ Τσίπρα φρονώ ότι θα έπρεπε να «ενοχληθούν» πολύ περισσότερο από την εντυπωσιακή οικειότητα του Πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του Γερμανού πολιτικού κ Schultz καθώς ο κ Τσίπρας ΔΕΝ ανήκει στο Κόμμα του κ Schulz.

Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι οι συζητήσεις έχουν ανάψει για τα καλά τόσο στο προσκήνιο των Βρυξελλών όσο και στα παρασκήνια και οι προβληματισμοί επικεντρώνονται στο μέλλον της Ευρώπης των 28 χωρών.
Οι «ευρωσκεπτικιστές» ΔΕΝ διαθέτουν τα απαραίτητα «κουκιά» για να δημιουργήσουν ουσιαστικά προβλήματα στη λήψη αποφάσεων, αλλά η αυξημένη παρουσία τους θα είναι μια βροντόφωνη και σαφής υπενθύμιση των προβλημάτων των Λαών του Νότου (και άλλων περιοχών) της ΕΕ.

Η κ Merkel και οι Γερμανοί Σοσιαλιστές είχαν συνεργασθεί στο παρελθόν σε εκείνον τον ιστορικό «Μεγάλο Συνασπισμό» Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς που αντιμετώπισε με ιστορική επιτυχία το μεγάλο θέμα της ανεργίας στη Γερμανία συμβάλλοντας στην άνοδο της Γερμανικής Οικονομίας μέχρι και το 2008 όταν η Οικονομική Κρίση που ξεκίνησε στις ΗΠΑ και συντάραξε την Υφήλιο οδήγησε στην διακοπή της συνεργασίας CDU/SPD.

Τα τρέχοντα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα στην ΕΕ απαιτούν γενναία αντιμετώπιση χωρίς Κομματικές σκοπιμότητες και χωρίς Κομματικά γυαλιά!

Τα πρόσωπα που συνθέτουν την τυπική και ουσιαστική ηγεσία της ΕΕ έχουν πολύ δύσκολο έργο μπροστά τους καθώς τα παγκόσμια οικονομικά προβλήματα δεν έχουν επιλυθεί και οι επί μέρους οικονομίες τριών μεγάλων οικονομιών της ΕΕ (Γαλλίας, Ισπανίας και Ιταλίας) συνεχίζουν να κλυδωνίζονται από αβεβαιότητα σε αντίθεση με τις άλλες δύο μεγάλες τη Γερμανία και την Βρετανία.

Στη Βρετανία ο κ Farage ανέβηκε απειλητικά παίρνοντας έδρες και από τα τρία μεγάλα Κόμματα ενώ στη Γαλλία ο κ Hollande βούλιαξε στο 14% σε αντίθεση με την κ Le Pen που συγκέντρωσε 25%.

Ο νέο Πρόεδρος της ΕΕ θα είναι πρόσωπο «Δημοσίων Σχέσεων» και επικοινωνιακής πολιτικής απέναντι στην οργή των Λαών;

Θα είναι ηγέτης που θα μπορέσει να λειτουργήσει ως συντονιστής των δύο μεγάλων Κομμάτων, του Λαϊκού και του Σοσιαλιστικού, που θα αποφύγει στείρες αντιπαραθέσεις δίνοντας στους Λαούς της ΕΕ τη σιγουριά που απαιτούν οι προκλήσεις της εποχής σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο;

Θα είναι ένας από τους κορυφαίους διεκδικητές της προεδρίας ή κάποιο άλλο πρόσωπο κοινής συναίνεσης των δύο μεγάλων πολιτικών Κομματικών Συνασπισμών της ΕΕ ίσως και με την σιωπηρή συναίνεση κάποιων μικρότερων Κομμάτων;

Θα είναι άνδρας ή θα είναι γυναίκα;

Με άλλα λόγια τις επόμενες ημέρες ανοίγεται «πεδίον Δόξης λαμπρό» για τη Γερμανίδα «Frau Bundeskanzlerin» για να κατορθώσει να αναδειχθεί με τις εμφανείς και αφανείς πολιτικές της συμπεριφορές ως η νέα «σιδηρά κυρία» όχι μόνο της Γερμανίας αλλά ολάκερης της Ευρώπης!

Οψόμεθα!…

Περισσότερα

Οι καταδικασμένοι στην συνείδησή μας εμφανίζονται αποφασισμένοι να μας καταδικάσουν στον ολοκληρωτισμό…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. Γιαννακόπουλος«Η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να πετύχει», αποφάνθηκε με κοινότυπη αυτοπεποίθηση ο νέος υπουργός Εσωτερικών Αργύρης Ντινόπουλος, προϊόν της τηλεοπτικής απορρύθμισης και αυθεντικός εκπρόσωπος της σκιαμαχητικής, άκρως λαϊκιστικής λασποδημοσιογραφίας!

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι καταδικασμένη να πετύχει υπό την ηγεσία ενός αντιφεντεραλιστή και όχι ενός φεντεραλιστή-Γιούνκερ», σου λένε την ίδια στιγμή οι «ευρωπαϊστές», που αποκρυσταλλώνουν την ουσία του ευρωσκεπτικισμού, αλλά εμφανίζονται ψευδώς ως αντίπαλοι του ευρωσκεπτικισμού!

Άρα το μήνυμα από την κάλπη των ευρωεκλογών «ελήφθη». Οι απολύτως εξαπατημένοι εκλογείς έχουν καταδικάσει την Ελλάδα στον λαϊκισμό εθνο-πατριωτών (παλαιοκομματικών) και τεχνοκρατών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και την ΕΕ στη δύνη του αντιφεντεραλισμού με δύο αλληλοσυμπληρούμενες μορφές: «ευρωπαϊστές» που αντιμάχονται την δημοκρατική πολιτική ένωση της Ευρώπης και ευρωσκεπτικιστές που αντιμάχονται ακριβώς το ίδιο… επειδή, όπως ισχυρίζονται παραπλανητικά, είναι ουτοπία η Ευρώπη των Λαών. Άρα, δόξα και τιμή στην Ευρώπη των Κυβερνήσεων και της οικονομικής δικτατορίας της ολοκληρωτικής χρηματαγοράς! Το μήνυμα, εν τέλει, αυτών των νεοσυντηρητικών προς το κάθε ιδιαίτερο εκλογικό σώμα της ΕΕ, είναι ασφαλώς: λάβαμε το μήνυμα και θα φροντίσουμε να εκχυδαΐσουμε μέχρις τελειωτικής απαξίωσης τον αστικο-δημοκρατικό θεσμό του Ευρωκοινοβουλίου, όπως με θαυμαστή επιδεξιότητα πράττουν οι ελληνικές κυβερνήσεις της κρίσης σε ό, τι αφορά στο εθνικό τους κοινοβούλιο!

Βιώνουμε μία δραματικά εξελισσόμενη φάρσα του δημοκρατικού φαινομένου στην μετανεωτερική μας Ευρώπη και μια αντίστοιχη τραγωδία στην πατρίδα μας, αγαπητέ αναγνώστη, αυτές τις μέρες. Πρόκειται για την ακρίβεια για την αγωνιώδη αντίδραση των καταδικασμένων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών πολιτικών στην συνείδηση του εκλογικού σώματος, οι οποίοι επιχειρούν να συντονιστούν σε επίπεδο ελιτίστικων διαβουλίων για να ανατρέψουν την αντίδραση προς αυτούς από τα επιμέρους εκλογικά σώματα στα οποία αναφέρονται.

Οι πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, καταδίκασαν την απορρυθμιστική πολιτική της λιτότητας και του αντιπληθωρισμού των «καταδικασμένων να πετύχουν» με την αυταρχική στρατηγική του Νεοηγεμονισμού που εμπνέεται από τα ιδεώδη του ολοκληρωτικού (totalitarian) καπιταλισμού: μια χούφτα τεράστιων επιχειρηματικών ομίλων να ελέγχει ό, τι υποτίθεται ότι ανήκει σε όλους εμάς τους πολίτες.

Πώς θα μπορούσαν, άραγε, αυτοί να ανεχθούν δημοκρατικές διαδικασίες, εμπεδωμένες από την εξέλιξη του αστικού – φιλελεύθερου φαινομένου στην Ευρώπη και πώς αντίστοιχα αυτοί θα δέχονταν την αρχή λειτουργίας του δημοκρατικού φαινομένου για την συγκρότηση κυβερνήσεων στην πτωχευμένη Ελλάδα υπό Διεθνή Επιτροπεία;

Και ποιες θα ήταν αυτές οι στοιχειωδώς δημοκρατικές διαδικασίες; Πολιτική νομιμοποίηση από το ευρωκοινοβούλιο ως ηγέτης της Κομισιόν να αναζητεί ο επικεφαλής της πολιτικής ομάδας που συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στις ευρωεκλογές. Και αυτή είναι το ΕΛΚ, που είχε ως υποψήφιό του για την προεδρία της Κομισιόν τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Μα αυτός δεν αρέσει στους αντιφεντεραλιστές, που ανήκουν ή δεν ανήκουν στο ΕΛΚ! Ναι, αλλά στις ευρωεκλογές δεν αναμετρήθηκαν φεντεραλιστές με αντιφεντεραλιστές, αλλά διακριτές πολιτικές προσεγγίσεις για την αρχιτεκτονική και λειτουργία της ΕΕ, ομαδοποιημένες σε πολιτικές παρατάξεις που αποτελούν την αστικο-φιλελεύθερη πολιτική δομή του ευρωκοινοβουλίου. Επ’ αυτής της αντιπαράθεσης έκριναν και ψήφισαν οι λαοί της ΕΕ και επ’ αυτής αναπτύσσεται η δημοκρατική λειτουργία του ευρωκοινοβουλίου, παρά τις περιθωριακές αρμοδιότητές του, σε ό, τι αφορά στο γενικότερο εξουσιαστικό φαινόμενο στην ΕΕ.

Θα μου πεις, τι σημασία έχει για τις πολιτικο-επιχειρηματικές ελίτ που κάνουν κουμάντο στην κάθε χώρα-μέλος της ΕΕ και συνδιαμορφώνουν το διακυβερνητικό, απολύτως αδιαφανές και συνωμοτικό σύστημα εξουσίας στην σημερινή Ευρώπη; Δεν έχει σημασία! Και μια και δεν έχει σημασία γι’ αυτούς, δεν θα πρέπει να έχει σημασία και για τους λαούς. Κι έτσι ένα ολόκληρο καθεστώς νεοηγεμονίας δομείται αυτήν την περίοδο στην Ευρώπη στην βάση μιας προσβλητικής για τους αστικο-δημοκρατικούς θεσμούς διαδικασίας, που ενισχύεται αντιδραστικώς από την άνοδο του ακροδεξιού λαϊκισμού, με την μορφή του νεοφασισμού και νομιμοποιείται από τους πικραμένους με την ιστορία σταλινικούς.

Αντίστοιχα, στην Ελλάδα θεωρείται ντεμοντέ να απαρτίζονται τα υπουργικά συμβούλια από σοβαρούς πολιτικούς, οι οποίοι εξέφρασαν προεκλογικά και εκφράζουν καθημερινά έναν συγκροτημένο πολιτικό λόγο με συνέχεια και συνέπεια. Αντίθετα θεωρείται έκφραση δημοκρατικότητας η έλλειψη οποιουδήποτε δημοκρατικού κανόνα για τον διορισμό υπουργών από έναν στην ουσία μονοκράτορα, αλλά ουσιαστικά ανεύθυνο πρωθυπουργό. Έτσι φτάσαμε να παρατηρούμε στον χθεσινό ανασχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά να εξελίσσεται το αντιδημοκρατικό φαινόμενο να διορίζονται υπουργοί με απολύτως αδιαφανή και απολιτικά κριτήρια, ικανοποιώντας προδήλως τις συγκυριακές ανάγκες και υποχρεώσεις του πρωθυπουργού – και στην συγκυρία – του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, που δίχως την υποστήριξη του κόμματός του ο πρώτος δεν θα ήταν πρωθυπουργός.

Όμορφες μέρες!!! Αυταρχικά και σε στενό κύκλο ελιτίστικων συναναστροφών δομημένες: το πρόσωπο του επόμενου προέδρου της Κομισιόν να κρίνεται στην Στοκχόλμη, στην συνάντηση του σοβαρά ηττημένου στις ευρωεκλογές σουηδού πρωθυπουργού Ράινφελντ με την κ. Μέρκελ και δύο ακόμη αντιφεντεραλιστές, τον κ. Κάμερον και τον κ. Ρούττε από την Ολλανδία. Μία θαυμάσια συντροφιά από ένα καρέ αντιφεντεραλιστών που «ρίχνουν τα χαρτιά» για να νομιμοποιήσουν το τέλος της αστικο-δημοκρατικής λειτουργίας του ευρωκοινοβουλίου. Προφανώς η κ. Μέρκελ χάριν του «ευρωπαϊσμού» της μοιάζει έτοιμη να αποδεχτεί την λογική των αντιφεντεραλιστών και να εγκαταλείψει την υποστήριξή της σε αυτόν που η ίδια τοποθέτησε ως επικεφαλή του ΕΛΚ στις Ευρωεκλογές. Έτσι κάνουν οι υπεύθυνοι συντηρητικοί πολιτικοί! Έτσι, όπως έπραξε και ο δεξιός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο πλαίσιο μιας συναινετικής διαδικασίας με τον ρυθμιστή της κυβέρνησης, του πολιτεύματος και γενικότερα της βαλβίδας ασφαλείας του καθεστώτος της διαπλοκής, κ. Βενιζέλο!

Και ο Γκίκας Χαρδούβελης, πώς προέκυψε; Όπως αντίστοιχα θα προκύψει και ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν: δια μίας προειλημμένης αποφάσεως, η οποία λόγω συγκυριακών συνθηκών της διαπλοκής (ελληνικής και ευρωπαϊκής αντίστοιχα) καθυστέρησε κατά μία περίοδο. Ο κ. Χαρδούβελης έπρεπε να διοριστεί στην θέση αυτή στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο των Σαμαρά-Βενιζέλου, ενώ η κ. Λαγκάρντ ως πρόεδρος της απερχόμενης Κομισιόν. Οι συγκυρίες, όμως, τότε αποτελούσαν ένα αντικειμενικό εμπόδιο τόσο για τον κ. Χαρδούβελη, όσο και για την κ. Λαγκάρντ κι έτσι μια προειλημμένη απόφαση αυτών που πραγματικά ελέγχουν αυτά που ανήκουν σε όλους μας και την βούληση που ανήκει στον καθένα μας, καθυστέρησε κατά μία υπουργική ή/και ευρωκοινοβουλευτική περίοδο.

Τώρα τα πράγματα αποκαθίστανται και οι προειλημμένες αποφάσεις ευοδώνονται, όπως και η βήμα-βήμα μετατροπή της δημοκρατικής κουλτούρας σε ένα νεοηγεμονικό ολοκληρωτισμό. Το κακό είναι πως για άλλη μια φορά στην ιστορία, όσοι διαθέτουν ακόμη μία φιλελεύθερη και σοσιαλιστική συγκρότηση χαμογελούν αμήχανα και σχολιάζουν μάλλον υπερβατικά. Το κακό είναι πως όσοι δημοκράτες – ευρωπαϊστές παραμείναμε, αποθαρρυνόμαστε παρατηρώντας αυτούς που ελέγχουν τα κοινωνικά αγαθά και την βούληση των ευρωπαίων πολιτών, όπως ακριβώς και των ελλήνων αντίστοιχα, με μεγάλη άνεση και σχεδόν αυτονόητα να απορρυθμίζουν την πολιτική νομιμοποίηση των δημοκρατικών θεσμών της προηγούμενης περιόδου της νεωτερικότητας. Βλέπουμε το νεοφασισμό να επελαύνει μπροστά στα μάτια μας, δίχως στην ουσία να έχουμε την δύναμη να ανατρέψουμε αυτήν την ροή, μια και ο λαός απομακρυσμένος από τα κοινά και ολοένα πιο απομακρυσμένος από την αίσθηση της πραγματικότητάς του βιώνει την «ηδονή» της αποκλεισμένης ατομικότητάς του! Μα έχει τηλεόραση και internet, άρα δεν νοιώθει απομονωμένος!!!

Ο αυταρχισμός των ελίτ στην Ευρώπη έχει πλέον ρεύμα. Και δεν υπάρχει κανένα απολύτως μαζικό κίνημα για να του αντισταθεί. Όσοι δεν παρασυρόμαστε από αυτό το ρεύμα, καθόμαστε στις όχθες του ποταμού του ολοκληρωτισμού περιμένοντας πότε θα ξεχειλίσει και θα μας πνίξει. Είμαστε μάλλον καταδικασμένοι από αυτούς που καταδικάζει καθημερινά ο λαός, αλλά ταυτίζεται με έναν παράδοξο τρόπο μαζί τους. Βιώνουμε το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο όμηρος ταυτίζεται με αυτόν που τον καθιστά όμηρο σε μια κανονική ληστεία του πλούτου των λαών και των ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων των λαών, που οργανώνει ο ίδιος ο τραπεζίτης. Το χρέος έπαψε να είναι απλώς ο πλούτος των λαών που υπεξαιρείται! Είναι ο μηχανισμός ομηρείας των λαών και οι πολίτες, πάσχοντες από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», αναπτύσσουν το βίτσιο να ταυτίζουν το συμφέρον τους με το συμφέρον του δράστη με το χρηματοπιστωτικό οπλοστάσιο.

Έτσι οι καταδικασμένοι στην συνείδηση των λαών ηρωοποιούνται στο υποσυνείδητο του κάθε απολιτικού πολίτη ξεχωριστά και νομιμοποιούνται, εκτός από τα λεφτά να σαρώσουν και κάθε έννοια δημοκρατικού θεσμού. Αυτό δεν «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε», αλλά εσύ κι εγώ, ηλίθιε!

>

Περισσότερα

ΌΛΟΙ, πλέον, οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο!…

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΔεν θέλω να παρεξηγήσετε την παράφραση της ιστορικής φράσης «όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη» που περιέγραφε την απόλυτη ισχύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Πιστεύω, όμως, ότι αντικειμενικά στην ΕΈ των 28 χωρών-μελών μετά την επανεκλογή της κ Μέρκελ για 3η κατά σειρά 5ετή θητεία στην Γερμανική Καγκελαρία ο τίτλος περιγράφει την πολιτικό-οικονομική πραγματικότητα.
Οι ευρωεκλογές του 2014 ολοκληρώθηκαν και είναι γεγονός ότι παρά τη μείωση των ποσοστών τους από εκείνα των εκλογών του 2009, τα Κεντροδεξιά Κόμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό την ηγεσία του κ Γιούνκερ κατάφεραν να εξασφαλίσουν 213 έδρες στο νέο διευρυμένο Ευρωκοινοβούλιο παραμένοντας ως πρώτος Κομματικός συνασπισμός στην Ευρώπη των 28 Κρατών μελών.

Είναι παγκοίνως γνωστό ότι τον κ Γιούνκερ τον στήριξε μέχρι σήμερα η κ Μέρκελ η οποία είχε αποδεχθεί και είχε προσυπογράψει δημοσίως και με έμφαση την ευγενή φιλοδοξία του Λουξεμβουργιανού πολιτικού να αναλάβει την Προεδρία της Ε.Ε.

Το βράδυ της Κυριακής 25ης Μαίου καθώς άρχιζαν να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα των «exit polls» ο κ Γιούνκερ έθεσε με τον πλέον σαφή τρόπο σε δημόσιες εμφανίσεις του το «δικαίωμά» του να πάρει τη θέση του Προέδρου της Ε.Ε. με κριτήριο την επιτυχή ολοκλήρωση του ρόλου του ως συντονιστή στις προεκλογικές εκστρατείες όλων των μελών των Κομμάτων της Λαϊκής Κεντροδεξιάς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Βέβαια η δημόσια «απαίτηση» του κ Γιούνκερ να του «απονεμηθεί» η προεδρία εφόσον θα είναι ο μοναδικός διεκδικητής της με την υποστήριξη της καλής του φίλης, της Γερμανίδας Καγκελαρίου κ Μέρκελ, με οδηγεί να κάνω μια – ίσως παρατραβηγμένη – κοινωνικό-ψυχολογική και ψυχαναλυτική αξιολόγηση αυτής της πράξης του.
Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν βγήκε, ίσως καθώς κανείς δεν είχε τα απαιτούμενα επιχειρήματα, να θέσει υπό αμφισβήτηση το έργο του κ Γιούνκερ ως συντονιστή του Λαϊκού συνασπισμού ο οποίος έχασε κάποιες έδρες αλλά παρέμεινε πρώτο Κόμμα στην νέα Ευρωβουλή παρά την δυναμική άνοδο των αποκαλούμενων «ευρωσκεπτικιστών».

Είναι επίσης αλήθεια ότι μέχρι σήμερα κανείς δεν αμφισβήτησε και τις επιτυχείς προσπάθειες του Γερμανού πολιτικού κ Σούλτς, του ηγέτη του Ευρωπαϊκού συνασπισμού των Σοσιαλιστικών Κομμάτων που θα έχει και πάλι τη 2η θέση με 185 έδρες στο νέο Ευρωκοινοβούλιο.

Οι «ευρωσκεπτικιστές» με πρωταγωνιστές «δεξιούς» πολιτικούς στην Γαλλία, την Αγγλία, τη Δανία, την Αυστρία και άλλού (και την αξιοπρόσεκτη παρουσία του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα) μεταξύ άλλων δεν θα έχουν τα απαραίτητα «κουκιά» στη νέα Ευρωβουλή για να δημιουργήσουν προβλήματα σε κρίσιμες ψηφοφορίες αλλά σίγουρα θα «ακουστούν» σε πολλά θέματα που συνιστούν και την «καρδιά του προβληματισμού» των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που με ποσοστά της τάξης σχεδόν του 60% «μίλησαν» με την ΑΠΟΧΗ τους.

Το νέο Ευρωκοινοβούλιο με τους 751 παλαιούς και νέους Βουλευτές θα συνεδριάσει τις πρώτες μέρες του ερχόμενου Ιουλίου καθώς θα έχει λήξει η Ελληνική Προεδρία και τη θέση της θα πάρει η γειτονική μας Ιταλία στην οποία πρόσφατα (και χωρίς εκλογές) Πρωθυπουργός είναι ο κ Ρέντζι.

Στα μέσα του Ιουλίου είναι προγραμματισμένη και η εκλογή του νέου Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια θέση που διακαώς επιθυμούσε και επιθυμεί να κερδίσει ο κ Γιούνκερ.

Τη θέση λέγεται ότι «ορέγεται» και ο Γερμανός κ Σούλτς πρόεδρος του 2ου Κόμματος των Σοσιαλιστών.
Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη «άτυπες συνομιλίες» μεταξύ κορυφαίων συντελεστών της Ηγεσίας της Ε.Ε. όπως και λιγότερο φανερές συνομιλίες «κάτω από τα διπλωματικά τραπέζια» με αντικείμενο τη θέση του Προέδρου.

Το μήνυμα της ανόδου των «ευρωσκεπτικιστών» ήταν σαφές όπως ήταν σαφής και η δραματική πτώση των Γάλλων σοσιαλιστών του προέδρου κ Ολλάντ σε επίπεδα του 14% (σχεδόν μισά από το 25% της κ Λεπέν) που δεν μπορεί να είναι πλέον ισότιμος συνομιλητής και υποστηρικτής της κ Μέρκελ.

Ερώτημα παραμένουν, όμως, οι περίπου 100 ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ βουλευτές.

Η κ Μέρκελ ως πρώτο Κόμμα στην νέα Ευρωβουλή είχε και έχει την άνεση να προτείνει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για τη θέση του προέδρου και αυτό ήταν ο κ Γιούνκερ.

Η επιλογή «ήταν» δεν συνιστά λάθος προσδιορισμού χρόνου του ρήματος στο κείμενό μου αλλά συνειδητή επιλογή μου που αφορά στο ερώτημά μου εάν ο κ Γιούνκερ συνεχίζει να «είναι» ο κυρίαρχος διεκδικητής της θέσης.

Τα 3 μηνύματα του 43% των Ευρωπαίων πολιτών που συμμετείχαν στις εκλογές της 25ης Μαΐου τα προσδιόρισα σε πρόσφατο άρθρο μου.

Το Βερολίνο, όπως και οι άλλες μεγάλες πρωτεύουσες της Ε.Ε., έχουν πάρει τα μηνύματα και σίγουρα θα προσαρμόσουν σχετικά τις θέσεις και τις πολιτικές τους.

Οι αποφάσεις που θα πάρει στο Στρασβούργο το Ευρωκοινοβούλιο την επόμενη 5ετία και θα εφαρμοστούν σε «ντιρεκτίβες» των Βρυξελλών δεν μπορεί να δίνουν την εντύπωση ότι λειτουργούν υπέρ των ΕΛΙΤ, των μονοπωλίων και της λιτότητας κόντρα στις επιθυμίες και ανάγκες των Λαών.

Μία «λύση» σε στυλ «από μηχανής θεού» θα ήταν η προβολή της εικόνας μιας ΕΕ «της οικονομικής ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης» που επαγγέλλονται οι Σοσιαλιστές του κ Σούλτς εάν στο τιμόνι της ΕΕ εκλεγόταν τελικά όχι ο κ Γιούνκερ αλλά ο κ Σούλτς ή ένα πρόσωπο που επικοινωνιακά θα «έστελνε νέα μηνύματα» προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις των καιρών και των ευρωπαίων πολιτών.

Αυτό σημαίνει ότι οι «άτυπες και εμφανείς ή αφανείς» συζητήσεις που ήδη διεξάγονται μπορεί να οδηγήσουν σε έναν «μεγάλο συνασπισμό» των κεντροδεξιών Κομμάτων και των Σοσιαλιστών που αθροιστικά με 400 σχεδόν έδρες αποτελούν την σαφή πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο.

Πάντως, όπως και εάν εξελιχθεί το θέμα μέχρι τα μέσα του Ιουλίου οι ΚΥΡΙΟΙ συνομιλητές, η κ Μέρκελ και ο κ Σούλτς, είναι Γερμανοί πολιτικοί.

Επιμύθιον;

Μη παρεξηγήσετε, λοιπόν, την παράφραση που επικαλούμαι στον τίτλο μου καθότι τελικά:
«ΌΛΟΙ, πλέον, οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο!…»

Περισσότερα

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την 28η Οκτωβρίου

ΚΚΕΤο ΟΧΙ του ελληνικού λαού το 1940 στο φασισμό – ναζισμό, καθώς και η μετέπειτα μαζική ηρωική πάλη του ενάντια στον κατακτητή και τους ντόπιους συνεργάτες του, μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εμπνέει και διδάσκει σήμερα τους εργαζόμενους, τη νεολαία, για να πουν το δικό τους ΟΧΙ στις πολιτικές εξαθλίωσης που του επιβάλλουν η ΕΕ και οι κυβερνήσεις για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Να πουν το δικό τους ΟΧΙ στις πολιτικές που εμπλέκουν την Ελλάδα σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, όπως αυτούς που προετοιμάζουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ σε βάρος λαών και χωρών.

Όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης της δεκαετίας του ’30 και των αντιθέσεων μεταξύ των τότε ιμπεριαλιστικών χωρών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, έτσι και σήμερα η καπιταλιστική κρίση και η επιδίωξη των πολιτικών εκπροσώπων των μονοπωλίων να ξεπεραστεί προς όφελος του κεφαλαίου, οδηγούν στα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα και στην όξυνση των ανταγωνισμών για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και αγορών. Οδηγούν σε μεγάλους κινδύνους ιμπεριαλιστικού πολέμου. Γι’ αυτό και ο λαός πρέπει να χαράξει το δικό του δρόμο, να οικοδομήσει τη δική του Λαϊκή Συμμαχία απέναντι στις επιδιώξεις της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Περισσότερα