Η κηδεμονία του Αλέξη από την Angela παραλύει την εξωτερική πολιτική!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤου Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Προφανώς το ζήτημα της εξέλιξης και διαχείρισης της ελληνικής κρίσης συνδέεται με την μορφή και την στρατηγική ανάπτυξης των διεθνών σχέσεων και της εξωτερική πολιτικής της Ελλάδας – της κυβέρνησης στενότερα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα έπρεπε να επιτρέψουμε η μορφή διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση με την υποστήριξη ολόκληρου σχεδόν του πολιτικού συστήματος – σε συνέχεια της προηγούμενης  διαχείρισης των δύο προηγούμενων μνημονίων, ιδίας μεθοδολογίας με το παρόν – να αποτελέσει το μοντέλο που θα ορίσει τις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με τρίτες χώρες, τις διεθνείς σχέσεις, την διπλωματική της προσωπικότητα και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Περισσότερα

Ξανά εκλογές στην Ελλάδα. Και τι έγινε!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈτσι, όπως σημειώνεται στον τίτλο, αντιδρά αυτή τη φορά η λεγόμενη ευρωπαϊκή κοινή γνώμη σε ό, τι αφορά σε αυτές τις πρόωρες γενικές εκλογές. Σε πλήρη αντίθεση με τις προηγούμενες, αυτές δεν έχουν σημασία!

Και δεν έχουν σημασία επειδή η άνοδος της αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία υπό τον Αλέξη Τσίπρα έδειξε πως είναι ένα ζήτημα άνευ ιδιαίτερης  σημασίας για την ευρωπαϊκή ελίτ και το τραπεζικό σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από απειλή για την ασφάλεια του σύγχρονου ευρωπαϊκού συστήματος που ρυθμίζεται από τον γερμανικό νεοηγεμονισμό (: λιτότητα, αντιπληθωρισμός), εμφανίζεται σήμερα ως ένας εκ των δύο βασικών πυλώνων σταθερότητας των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα, οι οποίες προβάλλονται ως βασική παράμετρος για την ασφάλεια της ευρωζώνης. Ο άλλος πυλώνας είναι ο εμφανιζόμενος ως κύριος αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές, η ΝΔ.

Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας από παράγοντας αμφισβήτησης του ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας, κατέληξε να θεωρείται «securitizing actor» της ευρωζώνης και γενικότερα του σύγχρονου ευρωπαϊκού συστήματος ηγεμονίας. Στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα απεικονίζεται πλέον αντί η αμφισβήτηση στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας και στην πολιτικοοικονομική πρακτική του κ. Σόιμπλε, η ασφάλεια και η διαβεβαίωση πως η δική του παρουσία με οποιαδήποτε κυρίαρχη μορφή στα ελληνικά πράγματα την επόμενη περίοδο, δεν θα διαταράξει το γενικό σύστημα ικανοποίησης, ιδιοποίησης και ελέγχου των πόρων που θεωρούνται σημαντικά για την αναπαραγωγή της ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής ελίτ και του καθεστώτος διαπλοκής στην Ελλάδα.

Περισσότερα

Η τηλεόραση εκθέτει όσους δεν την σέβονται και δεν μας σέβονται!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤην τηλεόραση την αγάπησα, αναγνώστη μου, επειδή είναι ψυχρό Μέσο. Επειδή μέσα από την εικόνα της εκτίθεται το υποκριτικό και εξευτελίζεται το μέτριο, το ανούσιο, το καταθλιπτικά ατάλαντο, το άψυχο, το προκλητικά άσχετο και αδιάφορο, το ανέμπνευστο, αυτό που μαραζώνει από αυταρέσκεια, το δήθεν … τα φύκια που πωλούνται σαν μεταξωτές κορδέλες σε μια αγορά με μονοπωλιακή κουλτούρα και χαρακτηριστικά.

Αυτά είδα χθες το βράδυ στο τηλεοπτικό σόου Τσίπρα – Μεϊμαράκη, στο «μαγαζί» του κυρίου Χαρίτου, το οποίο υποσχέθηκε να αναμορφώσει ποιοτικώς και δημοκρατικώς ο Αλέξης Τσίπρας, αφού πρώτα το ξανανοίξει! Αυτή την ΕΡΤ οραματίστηκαν όσοι υπερασπίστηκαν την δημόσια τηλεόραση; Αν ναι, προφανώς δεν έχουν καμία επαφή με την θεωρία, όπως και με την κοινωνική, τεχνολογική, δημοσιογραφική-καλλιτεχνική και γενικά υφολογική υπόσταση και πρακτική λειτουργία του Μέσου! Όποιος γνωρίζει «τηλεόραση» και άντεξε μέχρι τέλους αυτήν την χθεσινοβραδινή τηλεοπτική κακογραφία, προφανώς είναι άξιος συγχαρητηρίων!

Εγώ δεν άντεξα! Θα έπρεπε να ντρέπονται για την κακοποίηση του Μέσου όλοι όσοι δημιούργησαν αυτό το debate και συμμετείχαν σε αυτό. Ήταν σαφώς πιο αντιτηλεοπτικό και εξόχως προβληματικό με δημοσιογραφικούς όρους, σε σχέση με την προηγούμενη φάρσα τηλεμαχίας, στην οποία συμμετείχαν και οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων που βρίσκονταν στο προηγούμενο κοινοβούλιο, εκτός από αυτόν της Χρυσής Αυγής (προς δόξαν της δημοκρατίας προφανώς)! Έτσι, για να εξευτελιστεί και η νέα ατάκα του παλαιού υφολογικώς και διακυβερνητικώς Αλέξη Τσίπρα, πριν προλάβει να την αρθρώσει καλά-καλά: «Θέλουμε την Ελλάδα των πολλών»! Για αυτό δημιουργείτε την Ελλάδα των λίγων και ολίγιστων; Μα είναι το απόλυτο καραγκιοζλίκι, η απόλυτη διαστροφή και η απόλυτη αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων αυτό που κάνετε και που φαίνεται από το παράδειγμα και στο παράδειγμα της ΕΡΤ, στο οποίο επενδύσατε την δική σας διακυβερνητική εικόνα, το γενικό ύφος της εξουσίας σας, κύριε Τσίπρα! Θα έπρεπε να ντρέπεστε για το αντιαισθητικό και δραματικά χαμηλής ποιότητας αποτέλεσμα!

Περισσότερα

Η μνημονιακή απάτη και η προεκλογική παραγωγή του Μεγάλου Συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. Γιαννακόπουλος«Η αποκάλυψη της αντιμνημονιακής πλάνης» – όπως περιγράφεται στην σημερινή ιστοσελίδα του «Βήματος» από τον κ. Αντώνη Καρακούση –  σκιαγραφεί στην ουσία το ιδεολόγημα την μνημονιακής απάτης, που είναι αυτό που οδήγησε στην ψυχρή προεκλογική στάση του ελληνικού λαού, η οποία θα ενισχύσει την συμπεριφορά της «αποχής», καθιστώντας την τον αναμφισβήτητο νικητή των εκλογών!

Ποιο είναι το ιδεολόγημα της μνημονιακής απάτης; Πως ο αυταρχικός νεοφιλελευθερισμός με εσωτερική υποτίμηση είναι μονόδρομος για όσα κράτη της ευρωζώνης δεν μπορούν να δανειστούν ελεύθερα από την χρηματαγορά και πως η ζωή χωρίς μνημόνια και ευρώ είναι αδιανόητη στην Ελλάδα! Ή, όπως σημειώνει θαυμάσια ο κ. Καρακούσης: «ήρκεσαν λίγοι μόνο μήνες για να φανεί το ατελέσφορο της αντιμνημονιακής πολιτικής, να καταγραφούν απίθανες ζημίες και να αναδειχθούν κίνδυνοι ικανοί να σβήσουν στην κυριολεξία το επίπεδο ευημερίας και να ξεθεμελιώσουν τη χώρα ολάκερη»!

Πράγματι αυτό πέτυχε ο Αλέξης Τσίπρας και η απίθανη κυβέρνησή του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι σαν να ήρθαν στα πράγματα για να (απο)δείξουν εμφατικώς στο εσωτερικό και διεθνώς την αντιμνημονιακή πλάνη, συνθέτοντας το ιδεολόγημα της μνημονιακής απάτης στη θέση του σύγχρονου ιδεολογήματος του προοδευτικού ευρωπαϊσμού, το οποίο διέκρινε την αναφερόμενη ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις προηγούμενες εκλογές.

Περισσότερα

Η αποχή είναι απάντηση των αποφασισμένων δημοκρατών και όχι δίλημμα των αναποφάσιστων!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο ΟΧΙ στην προεκλογική παραπλάνηση και αβελτηρία των κορυφαίων υποκριτών που αναμετρώνται σε αυτές τις εκλογές, έχει μια σχετική και μια απόλυτη έκφραση. Η σχετική συνδέεται με την ψήφο προς τα αριστερά αντιμνημονιακά κόμματα, ενώ η απόλυτη με την αποχή. Και αυτή τη φορά δεν μπορεί παρά να κυριαρχήσει το απόλυτο, καθώς είναι αυτό και μόνον αυτό που συνδέει διαλεκτικώς το τολμηρό, δημοκρατικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος με το ΟΧΙ στην απάτη μιας συναίνεσης (μετεκλογικής σύμπραξης) απολιτικής και άρα αντιδημοκρατικής μορφής.

Η αποχή, λοιπόν αναγνώστη μου, είναι στην σημερινή συγκυρία η μάλλον καλύτερη και ασφαλώς σαφέστερη απάντηση των αποφασισμένων δημοκρατών και όχι το δίλημμα των αναποφάσιστων, όπως στερεοτυπικώς και ανοήτως εμφανίζεται να αποτυπώνεται σε επιπόλαιες αναλύσεις της ελληνικής κοινής γνώμης.

Τι σημαίνει, λοιπόν, η αποχή σε αυτές τις εκλογές – συμπεριφορά την οποία υπερασπίζομαι για πρώτη φορά στην ζωή μου; Απόλυτη άρνηση της απάτης πως τα μνημόνια αυτά καθ’ εαυτά δεν δομούν ένα καθεστώς νέας κοινωνικής διαίρεσης, αλλά αντιθέτως υπερβαίνουν τις κοινωνικές αντιθέσεις και τις διαρκώς αναδιαρθρωνόμενες κοινωνικές τάξεις μέσα στην κρίση, παραπέμποντας σε μία μορφή διαλόγου που δήθεν μπορεί να αντιμετωπίσει το δημοκρατικό αίτημα που συναρτάται ασφαλώς με το οξύ Κοινωνικό Ζήτημα που έχει προκύψει στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα της στρατηγικής της τρόικας. Από την άλλη, άρνηση των κατακερματισμένων μικρών αληθειών των λεγομένων αντιμνημονιακών δυνάμεων οι οποίες καταλήγουν με ένα απολύτως αφαιρετικό τρόπο σε ένα «ψέμα»: είτε στην δραχμή, είτε στην δικτατορία του προλεταριάτου, ή σε μία στρατιωτική χούντα.

Περισσότερα

Γιατί οι ελίτ ποντάρουν στον Αλέξη;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕίναι πρόδηλο πως οι ελίτ της ΕΕ, όπως και η διαπλοκή στο εσωτερικό της Ελλάδας ποντάρουν σε αυτές τις εκλογές στον Αλέξη Τσίπρα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές πριν από πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τι άλλαξε μέσα σε έξι μήνες για μια τόσο σοβαρή μεταστροφή του σύγχρονου ευρωπαϊκού και εθνικού παράγοντα ηγεμονίας; Γιατί, με μια κουβέντα, οι πακτωμένες ελίτ στο ευρωπαϊκό σύστημα και στην Ελλάδα ποντάρουν σήμερα στον Αλέξη, σε αντίθεση με τη στάση των περισσοτέρων από αυτούς κατά την προηγούμενη προεκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα;

Θα επιχειρήσω να απαντήσω αφάνταστα λιτά σε αυτό το κρίσιμο με όρους ηγεμονίας και προοπτικής για την Ελλάδα, ερώτημα. Διότι ποντάροντας στον Αλέξη, οι ελίτ και οι διαπλεκόμενοι έρχονται να ικανοποιήσουν μία πλειάδα στόχων.

Μέσω της στρατηγικού χαρακτήρα υποστήριξης του Αλέξη Τσίπρα, έτσι ώστε να είναι αυτός – σε αντίθεση με την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου και του Αντώνη Σαμαρά – που παρά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου για την Ελλάδα και την υποταγή του στη λογική και στους όρους της τρόικας για να συνεχιστεί και να επεκταθεί η δανειακή σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους της στην ευρωζώνη, να συνεχίσει ως πρωθυπουργός και την επόμενη μέρα, επιλύεται το ζήτημα της αντιπολίτευσης και σταθεροποιείται ο μονόδρομος που χάραξε η τρόικα στην διαμόρφωση των ελληνικών πολιτικών.

Άρα, αν κερδίσει τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας, σταθεροποιείται με όρους εμπειρισμού το καθεστώς που επέβαλλε στην Ελλάδα η τρόικα και το οποίο, παρά τις απειλές και τους κλυδωνισμούς, δεν επηρέασε σοβαρά το καθεστώς διαπλοκής που ορίζει την ελληνική πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Εάν μετά τις εκλογές σχηματίσει κυβέρνηση ο Αλέξης Τσίπρας, ασχέτως αν συμπράξουν αναγκαστικά σε αυτήν κεντροαριστερές και κεντροδεξιές δυνάμεις, θα συνεχίσει να μην έχει αντιπολίτευση από τους «μνημονιακούς» αυτούς χώρους. Και έτσι η μοναδική αντιπολίτευση θα προέρχεται από λιγότερο ή περισσότερο συκοφαντημένους και απαξιωμένους αντιευρωπαϊστές είτε της αριστεράς, είτε της δεξιάς, οι οποίοι στο πλαίσιο του νέου κεντρικού πολιτικού αφηγήματος των Βρυξελλών, θα ταυτίζονται ως τα αντιδραστικά άκρα που από κοινού αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της Ευρώπης και στην διάλυση του ενωτικού εγχειρήματος μετά την κατάρρευση του διπολισμού.

Περισσότερα

Ποιος θα κερδίσει τις εκλογές;

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑυτές οι εκλογές, αγαπητέ αναγνώστη, αποτελούν άλλο κόλπο σε σχέση με όλες τις προηγούμενες της μεταπολίτευσης και απαιτούν διαφορετικό κόλπο για να κερδηθούν.

Νικητής θα είναι το κόμμα ή τα κόμματα που θα καταφέρουν να βάλουν τους έλληνες τηλεθεατές να συζητήσουν το μήνυμα της τρόικας, ανατρέποντας ταυτόχρονα φαντασιακά το νόημα του μηνύματος!

Αν καταφέρεις να δείξεις πως το κεντρικό μήνυμα της τρόικας που αφορά ασφαλώς στο «πάση θυσία παραμονή στο ευρώ» για την σωτηρία της χώρας, μπορεί να ερμηνευθεί με διαφορετικούς τρόπους… καθάρισες!

Αυτή την στιγμή τα ηλεκτρονικά κυρίως ΜΜΕ στην Ελλάδα βρίσκονται σε ένα μοναδικό στην ιστορία τους κενό πολιτικής. Εμφανίζονται αδύναμα στρατηγικώς να ορίσουν αυτά ως αυθεντικές πηγές της κοινής γνώμης, το μήνυμα της τρόικας για την επόμενη μέρα των εκλογών. Από την άλλη πλευρά οι θεσμοί της τρόικας θα προτιμούσαν να αποφύγουν να ορίσουν ρητά αυτό το μήνυμα για να αφήσουν όλα τα ενδεχόμενα που αφορούν στη σχέση της Ελλάδας με την ευρωζώνη, ανοιχτά. Εάν εσύ, λοιπόν, ως κόμμα πετύχεις με την παρουσία σου στα κανάλια να κατευθύνεις τον σχολιασμό ενός αόριστου μηνύματος, το οποίο κινείται γενικά στην περιοχή του «πάση θυσία παραμονή στο ευρώ», κέρδισες.

Περισσότερα

Το Grexit και όχι τα μνημόνια κατασκευάζει την πραγματικότητα στην Ελλάδα, ενώ το time out την καταλύει!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Έγραψα τις προάλλες ένα τολμηρό άρθρο, υποστηρίζοντας πως «το time out του Σόιμπλε είναι η αναγκαία επιλογή της συγκυρίας» για να δω αν η κατασκευή της πραγματικότητας που αφορά στην ελληνική κρίση μπορεί να γίνει κατανοητή ως προϊόν ιστορικά καθορισμένων διαδράσεων μεταξύ των αριστερών και δεξιών ευρωπαϊστών από την μια πλευρά και αριστερών και δεξιών ευρωσκεπτικιστών από την άλλη. Για να δω, δηλαδή, αν η οντολογική οπτική του κοινωνικού κονστρουξιονισμού, έτσι όπως θαυμάσια την διαπιστώνει  ο Kenneth J. Gergen  – ως την αντίληψη της πραγματικότητας η οποία θεωρείται «προϊόν ιστορικά καθορισμένων διαδράσεων μεταξύ των ανθρώπων» και που βασίζεται σε μια διαδικασία ιστορικής και πολιτισμικής συγκρότησης πρακτικών λόγου και κατηγοριών που χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε και να περιγράψουμε τον κόσμο, ή μια κατάσταση – έχει «κοινό» στην σημερινή Ελλάδα που φαίνεται να διχοτομείται από δύο τελεολογικού/πολεμικού χαρακτήρα στρατεύσεις, «πάση θυσία στο ευρώ» και «πάση θυσία στη δραχμή».

Θετική αντίδραση στο «προβοκατόρικο» αυτό άρθρο μου είχα άμεσα μόνον από τον Θεόδωρο Κατσανέβα (και έμμεσα από τον Γιάνη Βαρουφάκη), ο οποίος επιχειρηματολόγησε ουσιοκρατικώς – και όχι αντι-ουσιοκρατικώς όπως συνηθίζω εγώ – επί του «γιατί είναι καλύτερη αυτή η πρόταση του «κακού» Σόιμπλε [σε σχέση με την άλλη πρότασή-του με την μορφή του απολύτως αντικοινωνικού και αντιβιοοικονομικού τρίτου μνημονίου, την οποία επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση-Τσίπρα με την υποστήριξη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού] για προσωρινό Grexit, γιατί την έκανε και γιατί απορρίφτηκε». «Ποιος εχέφρων και λογικός άνθρωπος μπορεί να απορρίψει την πρόταση για φιλικό προσωρινό Grexit με παραμονή και βοήθεια από την ΕΕ που ανοίγει το δρόμο για ορθοπόδηση της χώρας και να αποδεχτεί  τις καταστροφικές υφεσιακές ρυθμίσεις της απέραντης φτωχοποίησης και υποτέλειας που προβλέπει το τρίτο μνημόνιο; Γιατί άραγε τόση απέραντη, ατεκμηρίωτη, μαζοχιστική ευρωλαγνεία; Μήπως γιατί αυτό υπέδειξαν οι ΗΠΑ ;» Ρωτά ευλόγως ο Θ. Κατσανέβας, προσθέτοντας: «Όμως, ο Πρωθυπουργός αντί να αρπαχτεί απ’ αυτή την πρόταση και να διαπραγματευτεί για τη βελτίωσή της, προτίμησε ένα τρίτο μνημόνιο-ταφόπλακα για τη χώρα, τρισχειρότερο από τα προηγούμενα. Ένα μνημόνιο που επιφέρει καταστροφικές ρυθμίσεις για την ελληνική οικονομία και ξεπουλά τα «ασημικά» της χώρας. Το ερώτημα είναι γιατί ; Γιατί αυτή η επιμονή στον ψυχωτικό ευρωμαζοχισμό της καταστροφής;»

Περισσότερα

Εκλογές on demand!

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Τα παρακάτω δεν συνιστούν κανονικό σχόλιο (μου), είναι απλώς μια δοκιμή για να δούμε πόσο «Ζακ Ντεριντά» αντέχει η επικοινωνία μας!

Ποιό είναι το νέο μοντέλο της τρόικας σε ό, τι αφορά στην εσωτερική διάρθρωση της κυβερνητικής εξουσίας στην Ελλάδα; Το «easy-come, easy-go», το οποίο χαρακτήρισε και σε κάποιο βαθμό ακόμη χαρακτηρίζει τα κυβερνητικά σχήματα των ανατολικών περιοχών/κρατών της Ευρώπης, που γνώρισαν τον κοινοβουλευτισμό ή ξανασυναντήθηκαν μαζί του μέσω του «μονόδρομου» της ελευθέριας αγοράς και με προοπτική την διακυβερνητική τους ολοκλήρωση στο πλαίσιο της επανένωσης της Ευρώπης με την μορφή της ΕΕ. Και αυτό είναι παράδοξο για την Ελλάδα.

Πώς αντιμετωπίζεται αυτό το παράδοξο για μια «παλαιά ευρωπαϊκή δημοκρατία»; Με «εκλογές on demand». Και τι σημαίνει αυτό; Κράτα ζεστό τον φούρνο για εκλογές με καύσιμο την «θεσμική δυσαρμονία» και όχι την αντιμετώπιση του Κοινωνικού Ζητήματος ή την απαλλαγή από τα μνημόνια και όταν η τρόικα θεωρήσει την θερμοκρασία κατάλληλη προκηρύσσονται εκλογές… fast track ασφαλώς!

Περισσότερα

Η ανοικοδόμηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης στην Ευρωζώνη οδηγεί στο γκρέμισμα του ελληνικού πολιτεύματος!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Αυτό που σημειώνεται αποφθεγματικά στον τίτλο είναι και το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει από την άρον-άρον συμμόρφωση του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας και από την υποταγή του στις διαδικασίες πλήρους απορρύθμισης του ελληνικού κράτους και της εσωτερικής αγοράς, με την παράλληλη αγνόηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε.

Ωστόσο, τι ακριβώς σημαίνει «ανοικοδόμηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης»; Τι σημαίνει πως οι εταίροι-πιστωτές της Ελλάδας δεν εμπιστεύονται την ελληνική κυβέρνηση και γι’ αυτό αυτή θα πρέπει να αποδείξει με την άμεση και κατεπείγουσα λήψη σαρωτικών μέτρων εσωτερικής υποτίμησης, φορολογικής αφαίμαξης και ιδιωτικοποιήσεων των πάντων πως είναι μία υπεύθυνη κυβέρνηση;

Δεν σημαίνει απλώς συνέχιση της διαδικασίας «μέτρα έναντι ευρώ», όπως ήταν το πρόγραμμα στο οποίο είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ελληνικής κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς με την τρόικα, αλλά κυριολεκτικώς αναστολή (suspension) της κανονικής λειτουργίας του πολιτεύματος της χώρας σήμερα, έναντι στοιχειωδών πόρων για την αναχρηματοδότηση του χρέους και υπόσχεσης για ένα πιθανόν τρίτο μνημόνιο με νέα δανειακή σύμβαση ασφαλώς, στο μέλλον.

Περισσότερα

Πάει και ο Αλέξης, τον πήρε το ποτάμι!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Ποιος βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε χειρότερη θέση, ο Πρωθυπουργός ή η Πρόεδρος της Βουλής, μετά την απαίτηση κάποιων εταίρων – πιστωτών, ή των Θεσμών, ή κάποιων άλλων παραγόντων που δεν προσδιορίζονται επακριβώς,  να εγκριθεί η ελληνική (!) πρόταση για νέο «πρόγραμμα διάσωσης» από την Βουλή με ειδικό σχέδιο νόμου και ως ένα άρθρο;

Δεν γνωρίζω! Το μόνο που ξέρω είναι πως έτσι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα εξευτελίζεται και η Ελληνική Δημοκρατία, ως πολίτευμα, μετουσιώνεται σε κοινοβουλευτική παρωδία. Ας μην αναφέρω την δραματική αντίφαση που σε χρόνο ρεκόρ μετατρέπει το ισχυρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού στα αυταρχικά «Μνημόνια λιτότητας» σε ένα βροντερό ΝΑΙ!

Λυπάμαι και θλίβομαι, η μπάλα δεν βρίσκεται στην Ελλάδα, όπως λένε οι υπερφίαλοι Τουσκ και Γιούνκερ, οι οποίοι ποδοσφαιροποιούν ολοένα και περισσότερο το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα στην Ευρώπη και τις ευρωπαϊκές σχέσεις ασφαλώς! Η «μπάλα» χάθηκε στην Ελλάδα, αγαπητέ αναγνώστη, και την έχασε ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος δεν χρειάζεται πλέον να αυτομαστιγωθεί στη Σύνοδο των 28! Είναι μάλλον περιττό, μια και επέλεξε να «αυτοκτονήσει» πολιτικώς στην Ελλάδα, στο εσωτερικό, μετουσιώνοντας παραμορφωτικώς το  πολιτικό πλεονέκτημα του ΟΧΙ σε μείζονος χαρακτήρα μειονέκτημα!

Περισσότερα

Να αυτομαστιγωθεί ενώπιον των 28 ο Τσίπρας και να μεταλλαχτεί το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, είναι ο μοναδικός όρος για «b2b» μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Έχω δει, ζήσει και μελετήσει άθλια ΜΜΕ, έχω ιστορική γνώση για τον αμοραλισμό και την αβελτηρία πελατειακών και επαρχιώτικων αστικών τάξεων υπό την απειλή πλήρους καταρρεύσεως, αλλά τέτοια κατάντια σαν την σημερινή στην Ελλάδα, ειλικρινά, δεν την φανατιζόμουν!

Τι απαιτούν σήμερα οι πολλαπλώς και διαρκώς ηττημένοι την τελευταία περίοδο, στο επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας, ντερμπεντέρηδες που προκάλεσαν και διαφήμισαν – με το αζημίωτο ασφαλώς – ως ολυμπιακό άθλο της ισχυρής Ελλάδας την ελληνική «ευρωφούσκα», για να συνταχθούν στη συνέχεια πίσω από ένα απολύτως καταστροφικό – τόσο για την ελληνική κοινωνία, όσο και για την αγορά – πρόγραμμα διάσωσής τους υπό την τρόικα, το οποίο μάλιστα οι καραγκιόζηδες αυτοί δεν ντράπηκαν να παρουσιάσουν ως success story;

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ένα νέο σχέδιο διάσωσης της ελληνικής εθνικής οικονομίας, πολύ πιο επώδυνο για τα δύο τρίτα του λαού ασφαλώς, από το προηγούμενο του «ατομικού μηχανισμού», το οποίο σύμφωνα με όλους τους «ειδικούς» στο Ελληνικό Ζήτημα, επέφερε στο εσωτερικό τις συνέπειες μιας κανονικής πτώχευσης κράτους, με μια, ωστόσο, βήμα-βήμα διαδικασία με την μορφή της συντεταγμένης πτώχευσης που στηρίχτηκε στην εσωτερική υποτίμηση αντί της εξωτερικής και προκάλεσε μια πρωτοφανή σε διάρκεια, στα ιστορικά χρονικά, ύφεση!

Περισσότερα

Αυτή δεν είναι ένωση χωρών, είναι απλώς μια ένωση τραπεζιτών σε κρίση!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος  

Χωρίς σοσιαλ-δημοκρατική, κοινωνική Ευρώπη δεν μπορεί να υπάρξει ΕΕ και το «μένουμε Ευρώπη», όταν (δια)δηλώνεται στην πτωχευμένη Ελλάδα σημαίνει πως θέλουμε μια κυβέρνηση που να λειτουργεί και να συμπεριφέρεται ως οιονεί Μεσεγγυούχος του ακινήτου Ελλάς μέχρι τον πλειστηριασμό! Ένας πλειστηριασμός – όπως μας λένε οι «οπαδοί» του ΝΑΙ – που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί αν οι τραπεζίτες μαζί με τους υπόλοιπους της ελληνικής ολιγαρχίας μεταβληθούν οι ίδιοι σε Μεσεγγυούχους του ελληνικού κράτους. Αυτό ισχυρίζονται οι απολαμβάνοντες φορολογική ασυλία και μοναδικά στην ευρωζώνη προνόμια, οι φοροκλέφτες, οι μονίμως φοροδιαφεύγοντες και εισφοροδιαφεύγοντες!

Γιατί να θέλουν τέτοιο πράγμα εκείνοι οι αλητήριοι έλληνες, οι οποίοι  σήμερα υπαινίσσονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων πως δήθεν υπάρχει «εθνικός διχασμός» και πως μετατρέπεται η Πλατεία Συντάγματος σε Πλατεία Μαϊντάν; Διότι, αγαπητέ αναγνώστη, ως ενοικιαστές-μπαταξήδες του ελληνικού δημοσίου γνωρίζουν πως με το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα θα μετατραπούν αυτοί οι ίδιοι σε Μεσεγγυούχους της Ελλάδας ως προς τους πιστωτές- εταίρους μας, στη θέση της ελληνικής κυβέρνησης – της οποιασδήποτε κυβέρνησης. Και αυτό σημαίνει απόλυτη πολιτική κυριαρχία των νταβατζήδων  και των οικονομικών παρασίτων στην χώρα.

Περισσότερα

Πάντα ένα ΟΧΙ έχει μεγαλύτερη αξία από ένα ΝΑΙ…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος  

Την άποψή μου για τη νομιμότητα και την πολιτική σκοπιμότητα του δημοψηφίσματος την γνωρίζεις αναγνώστη μου: την άρθρωσα στο προηγούμενο σημείωμά μου. Σήμερα θα αναφερθώ, σχετικά σύντομα, στην πολιτική του δυναμική.

Η δυναμική αυτού του δημοψηφίσματος συναρτάται με το ΟΧΙ και όχι ασφαλώς με το ΝΑΙ. Το ΟΧΙ δεν πρόκειται να διορθώσει την τραγική και αξιολύπητη πολιτική συμπεριφορά της λεγόμενης ελληνικής κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς ως προς την μακρά ελληνική κρίση της ευρωζώνης, ούτε τα διαπραγματευτικά λάθη της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε ωστόσο να προσφέρει μια αίσθηση «κοινωνικοπολιτικής επανέναρξης», μία αύρα νέας μεταπολίτευσης, έναν κρίσιμο υπαινιγμό λαϊκής κυριαρχίας, την στιγμή κατά την οποία το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας στο σύνολό του  δεν μπορεί.

Περισσότερα

(Ξε)μένουμε στην Ευρώπη!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος  

Η συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα με τους ομολόγους του της ευρωζώνης φαίνεται να επιλύει πρόχειρα, μερικώς και καιροσκοπικά το βραχυπρόθεσμο πρόβλημα αναχρηματοδότησης, ενώ προκαλεί ένα μεγαλύτερο που αφορά στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας μακροπρόθεσμα.

Όχι, αγαπητέ αναγνώστη, η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος της ευρωζώνης, όπως υποσχέθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός, ούτε μια inclusive προσέγγιση όπως θα έπρεπε για να θεωρήσει κανείς πως πράγματι «μένουμε στην Ευρώπη». Συνεχίζει να είναι μια παράδοξη επιστημονικώς μεθοδολογική προσέγγιση, που ορίζει την προσαρμογή της χώρας μας στην ΟΝΕ με όρους exclusion και compensation (: ανταπόδοσης: μέτρα εσωτερικής υποτίμησης έναντι εξωτερικής χρηματοπιστωτικής συντήρησης του ελληνικού δημοσίου). Πρόκειται για μια πολιτική μεθοδολογία την οποία δεν διαπερνά η ιδέα του ευρωπαϊσμού και η οποία δεν διαφέρει σε τίποτε από την γενική στρατηγική της τρόικας, όπως αυτή αναπτύχθηκε την τελευταία πενταετία στην Ελλάδα με την μορφή των «προγραμμάτων διάσωσης».

Περισσότερα