Οι “Άθλιοι”

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

(Με αφορμή την αδυναμία μου σήμερα ως εκπαιδευτικός να προσφέρω στους μαθητές μου ελπίδα – προοπτική – γέλιο – ζωή, και για αυτό φταίω εγώ φταις κι εσύ αγαπητέ Αναγνώστη, φταίνε κι αυτοί οι άθλιοι κι απερίγραπτοι τύποι οι οποίοι ακόμη πολιτικολογούν ιερουργούν αρθρογραφούν ασκούν εξουσία, και με την παρουσία τους προκαλούν…)

… Όταν ο άνθρωπος ζει αμόρφωτος και απελπισμένος, όταν η γυναίκα πουλάει το κορμί της για μια μπουκιά ψωμί, όταν το παιδί υποφέρει από αγραμματοσύνη κι από έλλειψη παιδείας… τότε Άθλιος ονομάζεται ο άνθρωπος…

Όταν όμως ο άνθρωπος εκατό χρόνια σχεδόν μετά την παραπάνω παραδοχή του Βίκτωρος Ουγκό έχει ξεπεράσει τις συγκεκριμένες προβληματικές περιοχές, και εντούτοις αντιμετωπίζει τα πράγματα στην χώρα μας ως άλλος Γιάννης Αγιάννης, ο κεντρικός ήρωας δηλαδή των Αθλίων στο πρόσωπο του οποίου εξετάζεται η φύση του καλού και του κακού. Τότε αγαπητέ μου Αναγνώστη νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι σήμερα… ο άνθρωπος κατέστη Άθλιος…

Ο άθλιος στην πρώτη περίπτωση αντικατοπτρίζει τον ταπεινό και καταφρονημένο, στην δική μας σημερινή κοινωνική πραγματικότητα άθλιος είναι αυτός όπως έχει καταγραφεί, ή σωστότερα κωδικοποιηθεί στην συνείδηση της κοινωνίας, αλλά και στην ατομική συνείδηση ενός εκάστου ως ανυπόληπτος ως αφερέγγυος, ως αναξιόπιστος διαχειριστής της δημόσιας περιουσίας και ανειλικρινής υπερασπιστής της κάθε μορφής αξιοπρέπειας.

Περισσότερα

Ιδεολογική η σύγκλιση στην παιδεία

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

(Το μείζον στην ψήφιση του Νόμου Πλαίσιο για την Παιδεία εκτός απο το περιεχόμενο είναι και οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτή την σύγκλιση, η οποία πέραν των άλλων σημαίνει αναμφισβήτητα τη διάθεση για αναμόρφωση, αναδιάταξη, και αναδιοργάνωση των γερασμένων πολιτικών φορέων. Αναμφισβήτητα πρόκειται για υπέρβαση & ιδεολογική προσέγγιση.)

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η παιδεία είναι ίσως ο ισχυρότερος μηχανισμός δημιουργίας στερεότυπων σε κάθε κοινωνία, με την παραδοχή ότι ο ιδεολογικός & κοινωνικό – ποιητικός ρόλος του εκάστοτε δομημένου κράτους εκφράζεται – πραγματώνεται αλλά και στηρίζει την ύπαρξη και συνέχεια του στον μηχανισμό ή σωστότερα στο θεσμό της παιδείας.

Σπάνια συμβαίνει στο θέμα της παιδείας και του προσανατολισμού της εκπαίδευσης, να υπάρχει κοινοβουλευτική σύμπλευση ή τουλάχιστον συναίνεση, καθότι, ο βασικός διαχωριστικός πυλώνας πάνω στον οποίο οικοδομούνται και βασίζονται οι ιδεολογίες είναι το δομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καθοριστικό ρόλο έχει η εκπαίδευση και η παιδεία γενικότερα σε μια χώρα.

Περισσότερα