Αναζητώντας τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε επαναστατική σημειολογία κάνω εισαγωγή, για να διασκεδάσω ωστόσο την θυματοποιητική αφήγηση: «Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς / σε άνιση Πάλη κι Αγώνα με τα ΜΜΕ της διαπλοκής». Όχι, δεν χρειάζεται πια σε μια χώρα σαν την Ελλάδα τανκς και τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας για να κάνεις πραξικόπημα, όπως σε κάμποσες άλλες χώρες, ακόμη και στην ευρύτερη γειτονιά μας!

Πραξικόπημα και μάλιστα διαρκές, μπορεί να κάνει αυτός που ελέγχει τα ΜΜΕ σε μια χώρα. Στην σημερινή Ελλάδα συμβαίνει το παράδοξο η κυβέρνηση και ευρύτερα η διοίκηση να βρίσκονται υπό επιτροπεία (κηδεμονία) – ακριβώς όπως οι λεγόμενες Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ – και να πολιτεύονται με διατάγματα στη βάση των αναθεωρούμενων Μνημονίων με την τρόικα και μιας Δανειακής Σύμβασης που σαφώς καταλύει την ανεξαρτησία του κράτους και την νομιμότητα στην ΕΕ, αλλά ο λαός να μην νοιώθει την ανάγκη της εξέγερσης για απελευθέρωση.

Φυσιολογικά πράγματα, αν αναλογιστεί κανείς την αλλοτρίωση των πολιτών από τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων, οι οποίοι ασφαλώς έχουν ζωτικό συμφέρον να εξελιχθεί η συντεταγμένη χρεωκοπία, με μηχανισμό την εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μην θιγούν οι ίδιοι από την όποια δραματική εξέλιξη για την φτωχοποιούμενη ελληνική κοινωνία. Είτε μείνουμε δηλαδή για λίγο ακόμη στην ευρωζώνη ως εξαίρεση, είτε διολισθήσουμε απολύτως εκτός αυτής, είτε περάσουμε σε διπλό νομισματικό – πράγμα που είναι και το πιθανότερο και ήδη δρομολογημένο – τα ΜΜΕ των Νταβάδων και της διαπλοκής πολιτικών-μεγαλοεπιχειρηματιών θα διασφαλίσουν τον έλεγχο της κατάστασης από τους ίδιους, φροντίζοντας να μην θιγούν ζωτικά κατά την νέα μεταπολίτευση.

Η μετα-μαρξιστές σημειολόγοι διαπίστωσαν ερευνητικά πως στο βαθμό που η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που ελέγχει τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα ΜΜΕ, τα οποία ασφαλώς είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα αλλοτρίωσης, αλλάζει νόημα. Έχουμε ένα τεράστιο κοινωνικοπολιτισμικό «εργοστάσιο» σε εθνικό επίπεδο, που δομεί μια αλλοτριωμένη συνείδηση στον πολίτη: τηλεθεατή, ακροατή, αναγνώστη, ακόμη και στον χρήστη των Νέων Μέσων.

Μια συνείδηση φοβική, μνησίκακη και διεστραμμένη, που τον καθιστά παράλυτο και ανίκανο να ξεφύγει από την δομή των τηλεπολιτικών που ορίζουν τι είναι πραγματικό με όρους εφικτού και ορθολογικής επιλογής. Κάθε φορά τα ΜΜΕ σε οδηγούν σε μια πολιτική επιλογή της μορφής «το μη χείρον βέλτιστον», αφού πρώτα ορίσουν «το χείρον» ως καταστροφή που θα προέλθει από τις ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Οι «ανεύθυνοι» είναι όσοι δεν υποστηρίζουν Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Πάντα αυτοί ήταν και στις αποικίες και στα κράτη μαριονέτες και στα κράτη υπό στρατιωτική κατοχή.

Έ, η Ελλάδα βρίσκεται υπό πλήρη πολιτικοοικονομική κατοχή και θα παρακαλούσα να μην υποτιμάτε τον εαυτό σας όσοι εξισώνετε αυτή την κατάσταση με την συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη. Το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο. Ασχέτως αν στην περίπτωσή μας το δεύτερο έγινε αιτιατός μηχανισμός πρόκλησης του πρώτου. Και ασχέτως αν πλέον η διαχείριση της κρίσης δεν μπορεί παρά να συσχετίζεται ευθέως με την συμμετοχή της χώρας στην ΟΝΕ και την παραμονή στο ευρώ. Η αιτία της πτώχευσης της χώρας δεν είναι αποκλειστικά η ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα, αν και τα δύο συνέβαλαν σημαντικά στο φαινόμενο. Η μορφή, ωστόσο, της πτώχευσης σε συνάρτηση με την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είναι αποτέλεσμα της σχέσης της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής κάστας στην Ελλάδα, που διαμορφώνει το μήνυμα των ΜΜΕ με την κεντροευρωπαϊκή ελίτ και το χρηματοπιστωτικό λόμπι. Και όλα αυτά θεωρώ ότι τα έχει προσεγγίσει αναλυτικά η γραφή μου.

Με άλλα λόγια, η δομή της μακρόχρονης πλέον ελληνικής κρίσης που εξελίσσεται βήμα-βήμα, μνημόνιο-μνημόνιο με κατεύθυνση την μείωση του εθνικού εισοδήματος και όλων των αξιών που συνδέονται με την εργασία και την ατομική περιουσία, αλλά και συγκυριακά με την μειωμένη απόδοση του κεφαλαίου, αφορά στην δομή των σχέσεων της ελληνικής ελίτ με τους παράγοντες που κυριαρχούν σήμερα γεωπολιτικά στην περιοχή μας, με την στενή έννοια. Και αυτοί είναι η γερμανική ηγεσία, το χρηματοπιστωτικό λόμπι μεταξύ Ν. Υόρκης – Φρανκφούρτης – Λονδίνου, καθώς και η διοίκηση των ΗΠΑ. Είναι επιλογή αυτών των παραγόντων η μορφή της συντεταγμένης χρεοκοπίας που καθορίζει την τύχη της Ελλάδας και των ελλήνων και η μορφή της Κυβέρνησης Κουίσλινγκ, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και απορρύθμισης, έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί μεταφυσικά ο στόχος της προσαρμογής της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Το τελευταίο ούτε θεωρητικά, ούτε ασφαλώς πρακτικά θα μπορούσε να επισυμβεί υπό τα σημερινά δεδομένα. Και αυτό το γνωρίζουν άπαντες, φαντάζομαι και όλοι οι έλληνες, ασχέτως σε ποιον Δίαυλο αρμενίζει η… ελπίδα τους. Κάπως έτσι οι απειλές που δομούνται ως κοινό μήνυμα από τα ΜΜΕ προς την ελληνική κοινωνία, καταλήγουν σε μία παρηγορητική υποσημείωση: «αν όλα τα κάνουμε όπως προστάζει η τρόικα, τότε και οι ιδιαίτεροι παράγοντές της θα δείξουν φιλευσπλαχνία, διαμορφώνοντας συνθήκες χρέους και χρηματαγοράς που θα επιτρέψουν την παραμονή μας στην ευρωζώνη και την προσαρμογή μας στην ΟΝΕ»! Μόνον που αυτό ακριβώς ήταν ανέκαθεν το μήνυμα αποικιοκρατών και κάθε είδους κατακτητών και επικυρίαρχων προς τα υποκείμενα κυβερνήσεων Κουίσλινγκ!

Αυτό ήταν το μήνυμα που συνδυάζει σε μία κοινή αφήγηση, απειλή και παραμυθία προς τους λαούς και τις κοινωνίες που ρυθμίζονται από τις κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Και αυτό είναι το μήνυμα που δομεί το καθεστώς αλλοτρίωσης σήμερα στην Ελλάδα. Είναι αυτό το καθεστώς, που μέσω της συγκεκριμένης διαδικασίας αλλοτρίωσης που κυριάρχησε, οδηγεί τα δύο τρίτα του πληθυσμού σε μία διαδικασία ταχύτατης προλεταριοποίησης. Μόνον που δεν πρόκειται για τον προλετάριο του 20ου αιώνα, αλλά για τον μεταμοντέρνο προλετάριο του 21ου αιώνα – ο οποίος μάλλον ως φάρσα θα άκουγε την παρότρυνση: προλετάριοι όλων των χώρων ενωθείτε! Εκείνον που αλέθεται στην μηχανή των σύγχρονων ΜΜΕ, τα οποία στην Ελλάδα αποτελούν έκφραση μιας συγκεκριμένης μορφής ηγεμονίας την οποία, δυστυχώς, όσοι δεν αδιαφορούν ή την παραγνωρίζουν, την τοποθετούν σε ένα υπερβατικό πλαίσιο που ορίζει γενικώς την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Έτσι φτάσαμε η συγκεκριμένη μορφή αλλοτρίωσης, που αποτελεί κομβικό στοιχείο της επικράτησης των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα και παράλληλα αιτία της εξέλιξης της κρίσης, να μην απασχολεί σοβαρά κανένα απολύτως κόμμα, παρά τους υπαινιγμούς, τα παράπονα και κάποτε – κάποτε τις παραστάσεις και τις απειλές από τα κόμματα της αριστεράς και το κόμμα των νεοναζί. Μάλιστα το τελευταίο και απολύτως φυσιολογικά στο πλαίσιο της ναζιστικής αφήγησής του, είναι εκείνο που καταφέρεται εντονότερα εναντίον του γενικού αλλοτριωτικού μηνύματος των ελληνικών ΜΜΕ. Επειδή όμως οι νεοναζιστές δεν έχουν κοινωνική θεωρία και αντίστοιχη γλώσσα, αλλά αρκούνται στο να κλέβουν ιδέες από δω κι από κει και να προσπαθούν να τις συνταιριάξουν στο πλαίσιο της ρατσιστικής, μισαλλόδοξης και μισανθρωπικής τους διαλέκτου, δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να χρησιμοποιήσουν την έννοια της «αλλοτρίωσης», η οποία αναπαριστά με ακρίβεια το σημερινό δράμα της παθητικοποιημένης ελληνικής κοινωνίας.

Κοιτάξτε, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, όπως η κοινωνική πρόοδος και ευημερία, δεν έχουν έννοια εντός οποιουδήποτε καθεστώτος αλλοτρίωσης. Στον βαθμό, μάλιστα, που αποδεχτούμε πως «το Μέσον είναι μήνυμα», τότε ασφαλώς το μήνυμα ανελευθερίας και αναξιοπρέπειας είναι εκείνο που χαράσσει όχι μόνον πολιτική, αλλά ευρύτερα και την διάσταση του εθνικού συμφέροντος στην Ελλάδα σήμερα. Έχοντας υπόψιν αυτή την συνάρτηση, έγραψα το σημερινό σημείωμα, αναζητώντας απλώς υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα… Και αυτό επειδή θεωρώ ότι σε περιόδους μακρόχρονης κρίσης, ακόμη και η σημειολογικού χαρακτήρα έννοια «το Μέσον είναι μήνυμα», διαστέλλεται και χωρά σημειολογία ανατροπής.

Από εκεί θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, να ξεκινά οποιαδήποτε απόπειρα δόμησης μίας πατριωτικής αφήγησης με δημοκρατικό και φιλελεύθερο περιεχόμενο. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ηγεμονίας και διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μέσω μιας αριστερής μεταρρύθμισης στην θέση της νεοφιλελεύθερης φάρσας με τα πλέον εμφατικά κρατιστικά χαρακτηριστικά των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ, δεν κατανοήσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα που δείχνουν οι γραμμές αυτού του σημειώματος και δεν πολεμήσουν αυτή την περίοδο για την απελευθέρωση των συχνοτήτων από τους νταβάδες που τις κατέλαβαν ως προϊόν διαπλοκής με το πολιτικό σύστημα, ουσιαστικά θα δείξουν πως δεν ενδιαφέρονται για να απαλλαγεί η κοινωνία από τον βασικότερο μηχανισμό δόμησης της σύγχρονης αλλοτρίωσής της.

Εάν δεν κατανοήσουν οι κοινωνικά προοδευτικές δυνάμεις πως η συμμετοχή τους κυρίως στους τηλεοπτικούς διαύλους, συμβάλλει στην ενίσχυση της αλλοτρίωσης του ελληνικού λαού και δεν αναζητηθούν εντελώς διαφορετικές στρατηγικές, που έξω από τα κυρίαρχα ΜΜΕ θα στηριχθούν από τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας που υπάρχουν διάσπαρτα στον ελληνικό πληθυσμό, η επόμενη περίοδος δεν πρόκειται να αποτελέσει ευκαιρία αφύπνισης των ελλήνων για απαλλαγή από κυβερνήσεις Κουϊσλινγκ. Κι αν δεν υπάρξει απαλλαγή από δαύτες, όλες οι συζητήσεις και αποφάσεις θα λαμβάνονται με το πιστόλι στον κρόταφο: της βουλής, του λαού, του δημοσίου υπαλλήλου, του ιδιωτικού υπαλλήλου, του ανέργου, αλλά κι εκείνου που καλείται να ρευστοποιήσει την ατομική του περιουσία για να ενισχύσει την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην χώρα μας. Το μακρύ χέρι των ελληνικών ΜΜΕ είναι αυτό που στην πραγματικότητα κουνάει απειλητικά το «πιστόλι», όταν δεν σημαδεύει κιόλας συγκεκριμένα κεφάλια.

Περισσότερα

Η Ελλάδα στον απατηλό πόλεμο για ένα κάλπικο ευρώ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Φίλε αναγνώστη, ακόμη δεν κατάλαβες ότι βιώνεις τις συνέπειες ενός ακήρυχτου, απατηλού οικονομικού πολέμου [phony (phoney) war] στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Όχι, δεν σε άφησαν να καταλάβεις όσοι σου έμαθαν πως «τα φάγαμε όλοι μαζί», πως «η υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Ευρωπροτεκτοράτου αποτελεί μονόδρομο σωτηρίας του έθνους και του λαού», πως «αξίζει κάθε θυσία σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο για να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη», πως… «την λίστα την έφερε ο Στουρνάρας και κακώς χαρακτηρίζεται ως λίστα Λαγκάρντ, λίστα Στουρνάρα έπρεπε να αποκαλείται»!

Πόλεμος διεξάγεται στην ΕΕ, με το τσουρουφλισμένο από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση κεφάλαιο να επιτίθεται στην εργασία για να αυξηθεί η παραγωγή υπεραξίας και να επανεκκινήσει ο οικονομικός κύκλος του καπιταλισμού, ενώ το κέντρο πολώνει την συσσώρευση κεφαλαίου και την ανάπτυξη υπέρ αυτού και εις βάρος της περιφέρειας. Και η Ελλάδα, φίλε, κατάντησε περιφέρεια της ευρωπεριφέρειας! Κάποιοι ευθύνονται γι’ αυτό, δεν είναι έτσι;

Περισσότερα

Το 2013 και η λυδία λίθος για την ειρήνη και την δημοκρατία

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Για ποιο πράγμα θα μπορούσε να αισιοδοξεί ο κόσμος το 2013; Επειδή η ύφεση δεν έχει λάβει ακόμη χαρακτηριστικά γενικευμένης απορρύθμισης του παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος συσσώρευσης του κεφαλαίου. Δηλαδή, απέχουμε ακόμη από την διαμόρφωση ανελαστικών συνθηκών, που θα οδηγούσαν αναπόφευκτα σε παγκόσμιο πόλεμο. Και αυτό παρά την υφιστάμενη και διευρυνόμενη διεθνώς καταστροφή κεφαλαίου, κυρίως στους τομείς που παράγουν τα μέσα παραγωγής των μέσων παραγωγής.

Η εξέλιξη αυτής της κατάστασης θα οδηγήσει στη συνέχεια σε καταστροφή στο πεδίο όπου παράγονται τα μέσα παραγωγής και ακολούθως στην καταστροφή στους τομείς της οικονομίας που παράγουν μέσα κατανάλωσης. Από το σημείο αυτό και μετά ο πόλεμος θα αποτελέσει αναπότρεπτη συνθήκη, καθώς ήδη το δημοκρατικό φαινόμενο θα έχει υποχωρήσει και στους ιμπεριαλιστικούς πόλους πέραν των περιφερειακών κοινωνικών σχηματισμών. Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, τον οποίο δεν μοιάζει να κατανοούν πολιτικά ή, ακόμη χειρότερα, αρνούνται πολιτικά όσοι υπερασπίζονται τις πρακτικές διαδικασίες του, κυρίως με την αποθέωση της ελευθέριας αγοράς.

Περισσότερα

Το ένα σκάνδαλο σκεπάζει το άλλο στην αιθαλομίχλη της Αθήνας

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Πώς κυβερνάται η επισήμως υπό καθεστώς αυστηρού Ευρω-χρεοστασίου χώρα μας, με τις διαδοχικές πτωχεύσεις, οι οποίες εμφανίζονται ως σωτηρία, αν και κανείς δεν αναφέρεται σε αυτές με όρους χρεοκοπίας; Δια των σκανδάλων, είναι η απάντηση. Αυτή είναι η καλύτερη μέθοδος διασκέδασης των πραγματικών οικονομικών σχέσεων στην Ελλάδα και των κοινωνικών συνεπειών τους, που πλέον συσκοτίζονται κι αυτές στην «αιθαλομίχλη» της Αθήνας.

Το ένα σκάνδαλο έρχεται για να σκεπάσει ένα άλλο (το προηγούμενο) και συνήθως ένα ελάσσων λαμβάνει διαστάσεις μείζονος για να καλύψει ένα πράγματι μείζον. Το εμφανιζόμενο ως «σκάνδαλο Παπακωνσταντίνου» με την «αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ», έρχεται να καλύψει και να διασκεδάσει το σκάνδαλο της διαπιστωμένης ανοχής, αν όχι σύμπραξης οργάνων του κράτους, υπό την προστασία του πολιτικού συστήματος (κυρίως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), στην τεράστιας κλίμακας φοροδιαφυγή και στην εξαγωγή τεράστιας ποσότητας κεφαλαίων που αποδεσμεύονται με ληστρικό τρόπο από την οικονομία της χώρας που τα παράγει, για να αποθησαυριστούν ασφαλώς κάπου στο εξωτερικό.

Περισσότερα

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ελληνικής κρίσης και η αιτία της…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τώρα που επανεισάγεται η αφήγηση «λεφτά υπάρχουν» από τους αντιπάλους αυτών που την εισήγαγαν αρχικώς για να κερδίσουν γενικές εκλογές στην Ελλάδα στο πλαίσιο του εσωτερικού ανταγωνισμού του δικομματισμού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), ήρθε η ώρα να πω δυο κουβέντες για την ανάγκη που δομεί αυτή την αφήγηση με τη μορφή της παραμυθίας. Να διευκρινίσω, δηλαδή, πώς αποκλειστικά με την αφήγηση αυτή μπορούν να κερδηθούν, παρά φύση, εκλογές στην σημερινή Ελλάδα και να δείξω με πολιτικοοικονομικούς όρους πώς προκαλείται τεχνητά (επικοινωνιακά) ανακούφιση σε μια προλεταριοποιούμενη κοινωνία ή πώς αναπτύσσεται ο απατηλά παρηγορητικός λόγος της πολιτικής ελίτ και της διαπλοκής που την στηρίζει.

Το εγχείρημα αυτό μέσα σε λίγες αράδες θα ήταν ίσως μικρής σημασίας, μπορεί και περιττό καθώς το ζήτημα έχει προσεγγισθεί μερικώς από εμένα τον ίδιο προσφάτως, εάν δεν έθιγε την ουσία (την αιτία) που δομεί αυτήν την αβάσταχτη ελαφρότητα στην προσέγγιση της ελληνικής κρίσης με όρους ευρωζώνης: με όρους δηλαδή που ορίζουν την κρίση στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα της πόλωσης της συσσώρευσης του κεφαλαίου στην Ευρωπεριοχή.

Περισσότερα

Η Ελλάδα παραδόθηκε και το χρέος έκανε το “χρέος” του

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Λιτό κείμενο δεν ζητούσατε από εμένα, φίλοι, λιτό και «απέριττο» θα λάβετε! Όχι επειδή βαρέθηκα να εξηγώ και να ερμηνεύω πολιτικά συμβάντα της συγκυρίας, που προκαλούν ιστορικά γεγονότα για την ελληνική κοινωνία και την πατρίδα μας, αλλά επειδή από σήμερα δεν υπάρχει δυνατότητα αναφοράς στο πολίτευμα της χώρας. Η Ελλάδα από αυτή τη στιγμή έπαψε να προσδιορίζεται με όρους συντεταγμένου δημοκρατικού πολιτεύματος, έστω και σχηματικά ή προσχηματικά! Η λαϊκή κυριαρχία ξευτιλίστηκε απολύτως και στην χώρα κυριάρχησαν πολιτικά οι… απόλυτοι ξευτίλες. Ο δε λαός βρίσκεται μάλλον στην φάση της μετα-μεθυσιακής ζάλης.

Η αστική επανάσταση που θα απαιτηθεί για να επανιδρυθεί το ελληνικό κράτος ως πλουραλιστική δημοκρατία, μπερδεύεται με αναπαραστάσεις της σοσιαλιστικής επανάστασης, ενώ και τα δύο συνδέονται με έναν νέο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος ορίζεται με απίθανα φαιδρές μυθοπλασίες περί εθνικής παλιγγενεσίας ή προλεταριακής επανάστασης, όπου αυτό δεν συγχέεται με τον εθνικοσοσιαλισμό και τον ναζισμό.

Περισσότερα

Στο θυσιαστήριο του ευρώ, με θεά την Μέρκελ και ιέρεια την διαπλοκή

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Τη θυσία την είδαμε, το ευρώ μήπως ξέρεις πότε; Με ρώταγε τις προάλλες φίλος, καλά εξοικειωμένος στο πολιτικό θυσιαστήριο. Προφανώς λόγω «εξοικείωσης» δεν θα διαστάσει να ψηφίσει στη βουλή και τα νέα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, τα οποία με έναν ιστορικά επιβεβαιωμένο, αλλά πάντως μαγικό τρόπο δεν είναι που προκαλούν ύφεση και φτωχοποίηση, αλλά στη συνέχεια θα προσδιορίσουν και τη μορφή οικονομικής ανάπτυξης.

Ετούτη θα διαμορφωθεί σε ένα χαμηλό ποιοτικά επίπεδο, προκαλώντας πιέσεις για εξωτερική υποτίμηση, η οποία στο βαθμό που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, εξαιτίας ενός σκληρού νομίσματος που δεν ορίζεις, θα υποκατασταθεί από πρόσθετη συγκαλυμμένη υποτίμηση, με την μορφή του διπλού νομισματικού συστήματος. Άρα, η θυσία της ελληνικής κοινωνίας θα καταλήξει σε δύο πράγματα: (1) σε μια μορφή οπισθοδρομικής, κοινωνικά κάλπικης, ανάπτυξης που θα χαρακτηρίζεται από ένταση εργασίας και όχι ένταση κεφαλαίου με απασχόληση υψηλής τεχνολογίας και (2) σε μια μορφή διπλού νομισματικού, που θα υποστηρίζει καλύτερα αυτή την μορφή, δίχως να επηρεάζει την διαμόρφωση της αξίας του κοινού νομίσματος αναφοράς εντός της περιοχής του ευρώ.

Περισσότερα

Η μεθυσμένη ελληνική οικονομία (συμπέρασμα)

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Διαβάζω παντού ότι η ελληνική οικονομία συμπεριφέρεται σαν μεθυσμένη και διαρκώς παρεκκλίνει από τον μονόδρομο σωτηρίας της τρόικας. Παρατηρώ επίσης τους πολιτικούς απατεώνες με το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» να διολισθαίνουν, βάζοντας νερό στο κρασί τους: δραχμή στο ευρώ τους! Και τους Έλληνες να ξενερώνουν κυριολεκτικώς από την Ένωση, την ώρα που ο αμερικανικός παράγοντας και τυχοδιωκτικά κεφάλαια αναθερμαίνουν το ενδιαφέρον τους για την Ελλάδα…

Ο «μπεκρής» (Ελλάς) της μεταμοντέρνας μας Ευρώπης δεν σώζεται, ας σωθεί τουλάχιστον ο «ταβερνιάρης» (: Γερμανία, κεντροευρωπαϊκή βιομηχανική ελίτ ) και οπωσδήποτε η διεθνής συνομοσπονδία των «βαρελοφρόνων» (: χρηματοπιστωτικό λόμπυ)!!

Περισσότερα

Οι ρακοσυλλέκτες κυβερνούν ακόμη σε μια χώρα παλιατζίδικο…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Η χώρα χρειάζεται πολιτικούς και όχι ρακοσυλλέκτες για να μην καταλήξει από τον γύψο που την τοποθέτησαν επιτήδεια χέρια «τεχνοκρατών» σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και τάφο της δημοκρατίας υπό την «κάνη» στρατοκρατών. Πολιτικοί ασφαλώς δεν είναι αυτοί που συγκυβερνούν, τούτοι μοιάζουν με ρακοσυλλέκτες ιδεών και πολιτικών τεχνικών χειραγώγησης, όπως και οικονομικών μεθόδων. Παλιατζήδες κυβερνούν τη χώρα που εμπνέεται από παλιάτσους ξένους και ντόπιους, εμφανίζοντας κάθε είδους παλιατζούρα ως νεωτερισμό και σωτήρια λύση για την παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Σε καμία περίπτωση η εμπορία της ανήθικης πολιτικής που αποκρυσταλλώνουν τα μνημόνια με την τρόικα, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόοδος και εκσυγχρονισμός, όπως διατείνεται η διαπλοκή και φορείς της παλιατσαρίας που καμώνεται την αστική τάξη της Ελλάδας, ως δήθεν φορέας ευρωπαϊσμού. Φορέας μεταπώλησης παλιών και κακομεταχειρισμένων νεοφιλελεύθερων ιδεών, προσώπων και φθαρμένων, χιλιοαποτυχημένων οικονομικών μεθόδων είναι η ελληνική ελίτ, αλλά άντε τώρα να κάνεις τέτοια κουβέντα και να γίνεις καλοκαιριάτικα αντιληπτός μέσα στον πανικό και την μικροπολιτική αχρειότητα που επικρατούν στο «Παλιατζίδικο – Ελλάς»!

Περισσότερα

Αν το μνημόνιο είναι η απάντηση, τότε ποια είναι η ερώτηση;

Ένα οικονομικό Ευθυμογράφημα σαν Μποζογράφημα από
τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο

Το μνημόνιο είναι η απάντηση στην ελληνική κρίση, ισχυρίζονται ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Η απάντηση αυτή επιδέχεται αλλαγές στην έκφραση, στην διατύπωση της πολιτικής δράσης και στο timing εφαρμογής των προνοιών, αλλά όχι αλλαγές στην ουσία (κατεύθυνση/στόχο) της πολιτικής.

Αν όμως το μνημόνιο είναι η απάντηση, τότε ποια είναι η ερώτηση; Η ερώτηση είναι: «λεφτά υπάρχουν»; Με το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση δηλαδή, το καθεστώς της μεταπολίτευσης του 1974 επιχειρεί να απαντήσει στην υπόθεση που με βεβαιότητα εκστόμισε ο Γιώργος Παπανδρέου: «λεφτά υπάρχουν»!

Περισσότερα

Το συμπέρασμα από τις Βρυξέλλες: Έλληνα ψήφισες ανάποδα!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Οι «αντιμνημονιακοί» νίκησαν στη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ενώ στην Ελλάδα σχημάτισαν ξανά κυβέρνηση οι «μνημονιακοί»! Παράδοξο; Όχι, απλώς Ελληνικό. Είπαμε, ο άγνωστος, ανώνυμος σημείωσε ορθά στον τοίχο: « Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι… καταντάς»!

Η χθεσινοβραδινή κατάληξη της Συνόδου Κορυφής έδειξε τι σημαίνει σύγχρονη Ελληνική κατάντια. Απευθείας από τα ταμεία στήριξης θα αντλούν οι υπό πτώχευση χώρες της Ευρωζώνης, ώστε να μειώσουν το κόστος δανεισμού τους, σε αντίθεση με την περίπτωση της Ελλάδας. Δίχως μνημόνια προτεκτορατοποίησης θα πορευθούν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι που βρίσκονται στην ίδια και χειρότερη κατάσταση με την Ελλάδα, όταν αυτή έτρεχε στο ΔΝΤ και όταν θριαμβολογούσε για την σωτηρία της μέσω ατομικών μηχανισμών διασυρμού, εσωτερικής υποτίμησης, φτωχοποίησης, διόγκωσης του δημόσιου χρέους και κρατικής υποτέλειας αποικιακού χαρακτήρα.

Περισσότερα

Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, τώρα!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Τα νέα από τα ευρωπαϊκά κέντρα των αποφάσεων, από την ΕΚΤ και τον τραπεζικό κλάδο δεν είναι καθόλου καλά. Δεν πρόκειται να αναπαράγω σημερινές φήμες για την προοπτική της Ελλάδας στην εξελισσόμενη κρίση, ούτε να σχολιάσω πιθανότητες εφαρμογής επαχθέστατων μεθόδων περαιτέρω περιθωριοποίησης της χώρας εντός της ΕΕ. Αρκετά κατατρομοκράτησε την κοινωνία το ελληνικό καθεστώς των διαπλεκομένων με την σύμπραξη μιας αποτελματωμένης πολιτικοεπιχειρηματικής διεθνούς ελίτ, για να αντιμετωπίσουν από κοινού το κίνημα ριζοσπαστικοποίησης της πολιτικής στην Ελλάδα και την άνοδο της αριστεράς!

Ο στόχος τους, σε κρίσιμο για την χώρα και την κοινωνία βαθμό, επιτεύχθηκε, μόνον που σήμερα η πιθανότητα να βιώσουμε όσα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και λοιποί νεοφιλελευθεριάζοντες τοποθετούσαν ως απειλές στο φάσμα μιας Κυβέρνησης της Αριστεράς, μοιάζει ιδιαίτερα αυξημένη, σχεδόν βεβαιότητα! Φαίνεται ότι θα υποστούμε όσα μας κάλεσε η διαπλοκή να αποφύγουμε, καταψηφίζοντας (κυρίως) την αριστερά, η οποία το μόνο που απειλούσε στην πραγματικότητα ήταν το πακτωμένο από το 1974, και ιδιαίτερα μετά το 1990, καθεστώς ηγεμονίας στον τόπο.

Περισσότερα

Πολιτική με το σύστημα Ρεχάγκελ ή άλλα κόλπα;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Όταν κάνεις πολιτική με το σύστημα του Οτο Ρεχάγκελ (στο ποδόσφαιρο), είσαι πολιτικάντης, ξεπερασμένος από την εποχή και από το αίσθημα δικαίου – δημοκρατική αισθητική – του κοινού. Ντροπή στα μάτια των σύγχρονων ανθρώπων και κοινωνιών. Είσαι οπισθοδρομικός και απολύτως βάρβαρος!

Είναι βαρβαρότητα η καταστροφή του παιχνιδιού του αντιπάλου σου. Ασχήμια οι τρικλοποδιές εκτός φάσης, όταν φεύγει μπροστά ο αντίπαλος και σε ξεπερνά. Προσβολή του αθλήματος και του θεατή το πέταγμα της μπάλας έξω από τον αγωνιστικό χώρο ή/και στην εξέδρα.

Τι κι εάν κερδίσεις εκλογές με το σύστημα Ρεχάγκελ, βασισμένο όπως πάντα στα «δικά μας παιδιά», ολόκληρος ο φίλαθλος κόσμος της δημοκρατίας θα σε λοιδορεί και θα σε θεωρεί κατάρα για το άθλημα της πολιτικής στην δημοκρατία. Σημασία δεν έχει το γκολ, αλλά η ομορφιά στο παιχνίδι.

Περισσότερα

Το «κόμμα» της παρακμής αποθρασύνθηκε…

Από τον ευρωπαϊστή,
Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο

Ξέρετε, στην Ελλάδα υπάρχει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με συνιστώσες από όλα τα παράθυρα της διαπλοκής. Κοινή συνισταμένη αυτής της παρηκμασμένης κοινωνικοπολιτικά οντότητας που ψευδίζει πολιτικά, νομίζοντας ότι διακηρύσσει κάποια αυτονόητη αλήθεια, είναι το προεκλογικό σλόγκαν: «παραμονή στο ευρώ πάση θυσία». Το πόσο ανόητο και επικίνδυνα αφελές ή εγκληματικά χυδαίο είναι αυτό το σύνθημα, το έχουμε αναλύσει εμείς και πολλοί άλλοι, μάλλον εκ περισσού, καθώς η εξέλιξη της κρίσης την τελευταία διετία αυτή καθ’ εαυτή απέδειξε με αδιάψευστο τρόπο πού οδηγεί μια τέτοια προσέγγιση: στην ταπεινωτική αποδοχή των όρων των δανειστών της χώρας αντί σε αξιοπρεπή διαπραγμάτευση, στην πτώχευση, στην φτωχοποίηση, στο εξευτελισμό του πολιτικού συστήματος, στην υπαγωγή της χώρας σε παραθεσμική διακυβέρνηση (τρόικα), στην προσβολή της συνταγματικής τάξης, στον εξευτελισμό του κοινοβουλίου και στην μετατροπή της Ελλάδας σε «ευρωποιημένο προτεκτοράτο». Και πιθανότατα στη συνέχεια σε διπλό νομισματικό σύστημα, σε κοινωνική έκρηξη, σε έντονη αποσταθεροποίηση και τέλος σε μορφές πρωτόγνωρου αυταρχισμού… σε αδιέξοδο και «φυλάκιση» εντός της ΕΕ!

Περισσότερα

Είναι αυτό το σχέδιο Μέρκελ-Σαμαρά για την Ελλάδα;

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Με τις παρακάτω αράδες θα παρουσιάσω ένα υποθετικό σχέδιο (σενάριο) για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα, το οποίο ονομάζω «σχέδιο Μέρκελ – Σαμαρά». Το σχέδιο μπορεί να αποτελεί υπόθεση σαν μπόλικες άλλες που εμφανίζονται στα ΜΜΕ, υπογεγραμμένες από αναλυτές, ακαδημαϊκούς, έως και δήθεν μελετητές, υπαλλήλους τραπεζών, αλλά διαφέρει ως προς τα υπόλοιπα σενάρια σε κάτι κρίσιμο: δεν είναι προϊόν πολιτικής σκοπιμότητας, ούτε προπαγανδιστικό τεχνούργημα. Δεν στηρίζεται καν σε σύγχρονες (επικαιροποιημένες) πληροφορίες, μόνον σε αναλυτική προσέγγιση της στρατηγικής της γερμανικής κυβέρνησης, του χρηματοπιστωτικού λόμπυ και της ελληνικής διαπλοκής, που πολιτεύονται σύμφωνα με θεωρητικές καταβολές του «νεολειτουργισμού».

Φαίνεται να έχει σχέδιο, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς – ως κύριος φορέας των δυνάμεων της διαπλοκής – για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και την ανάπτυξη. Ένα σχέδιο ανομολόγητο, όπως και όλα τα προηγούμενα του δικομματισμού, που οδήγησαν στην προσφυγή στο ΔΝΤ, στο «μνημόνιο διάσωσης», στην έξοδο από την χρηματαγορά, στις απολύτως αντιφατικές αναθεωρήσεις με αντιλαϊκά κριτήρια του μνημονίου και του «μηχανισμού διάσωσης» και αργότερα σε μακροχρόνιο καθεστώς χρεοστασίου με άκρως αμφιλεγόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους – για να διασωθεί ο τραπεζικός τομέας διεθνώς – και μια δανειακή σύμβαση συνοδευμένη από δυσβάστακτους για την κοινωνία και την αγορά όρους, τους οποίους υπόσχονται να τροποποιήσουν αύριο, αυτοί που τους συνομολόγησαν θριαμβολογώντας μόλις χθες.

Περισσότερα