Η Ασφαλίτικη Λογική της Ελληνικής Κρίσης

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ξέρετε γιατί η ελληνική κρίση οδηγεί στην απομόνωση της χώρας, στην απώλεια των δικαιωμάτων που προκύπτουν από την άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας και στην τιμωρία ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων μέχρις της απόλυτης ταπεινώσεως; Διότι, φίλοι, κυριαρχεί η (απολιτική), ασφαλίτικη λογική τόσο σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, όσο και εντός του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Η Ελλάδα εμφανίζει προβληματική συμπεριφορά συμμόρφωσης στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ως προς τα θεσμικά παράγωγά της στην ευρωζώνη. Η Ελλάδα είναι μια Lehman Brothers στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Οι Έλληνες είναι τα κακομαθημένα, τεμπέλικα και διεφθαρμένα παιδιά της Δύσης. Αν η Γερμανία δεν λύσει το ζήτημα της παγκόσμιας απειλής, που δήθεν προκαλεί η οικονομική συμπεριφορά της Ελλάδας, τότε δεν κάνει για θεματοφύλακας του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη, λέει το χρηματοπιστωτικό λόμπι. Αν η Γερμανία δεν μάθει την Ελλάδα να πειθαρχεί στις αποφάσεις της, τότε η πρώτη θα πληγεί σε τέτοιο βαθμό πολιτικά που θα διαταραχθεί η δική της οικονομική ασφάλεια, σκέφτονται οι περισσότεροι εντός του γερμανικού πολιτικού συστήματος. Αν οι Έλληνες δεν ακολουθήσουμε ευλαβώς την αντιφατική και σε μεγάλο βαθμό ανεδαφική συνταγή του ΔΝΤ θα καταστραφούμε, ουρλιάζουν τρέμοντας οι καλύτεροι από τους βολεμένους πελάτες του καθεστώτος. Η ασφάλεια της χώρας έχει όνομα: ΕΥΡΩ. Δίχως το ευρώ η χώρα θα διαλυθεί. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμία άλλη οδός σωτηρίας πέραν αυτής που υπαγορεύει η τρόικα και οι δανειστές μας!

Περισσότερα

Αν υπήρχαν λίγα δράμια μυαλού…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Θα ήταν μάλλον αγένεια με τις παρακάτω αράδες να σχολιάσω τη δραματική πολιτικό – οικονομική (νέα) φάση στην οποία εισέρχεται η χώρα από τις επόμενες κιόλας μέρες. Αγένεια προς τον κάθε «λουόμενο», ο οποίος θα δυσανασχετούσε με το δίκιο του, διαβάζοντας μία ακόμη αναλυτική προσέγγιση για την κρίση. Δεν θα το κάνω λοιπόν, αμφιβάλλοντας όμως πολύ ότι θα μπορούσα, έστω και μη αναλύοντας, να προσφέρω λίγη δροσιά μετά λόγου γνώσεως.

Το μυαλό των περισσοτέρων μοιάζει να έχει υπερφορτιστεί από δυσοίωνες προσεγγίσεις, που όμως δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Το καθεστώς στην Ελλάδα οδηγεί τη χώρα βήμα – βήμα εκτός ευρωζώνης – άσχετα αν αυτό θα εμφανιστεί ως σωτήρια προσωρινή κατάσταση – απολύτως συνειδητά πλέον, ακολουθώντας το σχέδιο εκείνων που στο πλαίσιο του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού, έκριναν απαραίτητη την αποσταθεροποίηση του σύγχρονου οικοδομήματος της ΕΕ. Δυστυχώς δεν κάναμε λάθος. Στην Ελλάδα υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις και το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό για να διαμορφωθεί η εστία και το πλαίσιο της αποσταθεροποίησης, η οποία αποτελεί έμπνευση της χρηματοπιστωτικής ελίτ (η «αγορά») στον δρόμο προς την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης, υπό την ηγεμονία μιας νέας διεθνούς τάξης τραπεζιτών και χρηματιστών.

Περισσότερα

Πρώτα εκλογές και μετά αναδιάρθρωση, είναι το σχέδιο!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μην αμφιβάλετε, πρώτα θα προκηρύξει εκλογές ο Γιώργος Παπανδρέου και μετά θα γίνει η περίφημη αναδιάρθρωση του Δημόσιου Χρέους, στην οποία τώρα αναφέρονται ακόμη και αυτοί που μας λοιδορούσαν όταν περιγράφαμε την πραγματικότητα, τις δυνατότητες και τις ουσιαστικές απειλές, αρκετά πριν οδηγηθούμε στον μηχανισμό. Η νέα κυβέρνηση που θα σχηματιστεί μετά από τις εκλογές θα βρεθεί σε (τεχνητό) αδιέξοδο και εάν είναι κυβέρνηση του καθεστώτος (ο περίφημος Μεγάλος Συνασπισμός του δικομματισμού και των παραφυάδων που τον νομιμοποιούν) θα επιχειρήσει άρον – άρον να προβεί σε αναδιάρθρωση του Δημόσιου Χρέους, δίχως ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση, καθώς οι όροι θα είναι προσυμφωνημένοι μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κέντρου και της Γερμανίας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε για να ανοίξει το παιχνίδι όπως επανειλημμένα έχω σημειώσει. Δεν θα το κλείσει αυτός. Ο πρωθυπουργός δεν είναι το θύμα κακών συμβούλων, είναι συνειδητός φορέας των συμφερόντων της ελίτ που επιχειρεί να μανουβράρει την παγκοσμιοποίηση, των τραπεζιτών που είναι ο οικονομικός τους βραχίονας ηγεμονίας, καθώς και του λόμπι που πολιτικά βρίσκεται πίσω από αυτούς και σήμερα εκτός από τα νήματα της ελληνικής οικονομίας, κινεί και αυτά της εξωτερικής μας πολιτικής. Ο κ. Παπανδρέου, αν θέλετε, φιλοδόξησε να γίνει κάτι περισσότερο από φορέας αυτών των δυνάμεων, αυτοαναγορεύτηκε σε πρωταγωνιστή, πράγμα που του αναγνωρίζεται σήμερα από τα κέντρα αυτού του λόμπι.

Περισσότερα

Αψιμαχίες πριν από την καθοριστική μάχη στην ΕΕ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα είναι το σύγχρονο θέατρο των αψιμαχιών πολιτικό – οικονομικών συμφερόντων που πασχίζουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Η φτωχοποίηση των δύο – τρίτων της κοινωνίας είναι μια αναγκαία παράπλευρη απώλεια σύμφωνα με αυτούς, αλλά και μηχανισμός άσκησης πολιτικής από αυτά τα συμφέροντα. Νομίζουμε ότι πάμε μπροστά, ενώ στην πραγματικότητα βουλιάζουμε στο ίδιο τέλμα της νεωτερικότητας. Κοιλοπονεί το διεθνές πολιτικό σύστημα, αλλά δεν μπορεί να περάσει στην επόμενη φάση, δίχως την μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση που έχει ζήσει ο κόσμος, η οποία μεταστρέφεται και παραλλάσσεται σε κρατική και εθνική, διότι έτσι συμφέρει εκείνους που την διαχειρίζονται. Μας ξεγελάει το τεχνολογικό άλμα το οποίο δυστυχώς είμαστε ανίκανοι να ενσωματώσουμε προοδευτικά στην κοινωνία, ώστε αυτή να αναπτυχθεί δημοκρατικότερα και βιοοικονομικότερα. Βιώνουμε την αδυναμία του καπιταλισμού να παράγει διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, στρατηγικές ανάπτυξης και τεχνικές συμμόρφωσης (νομιμότητα στο πλαίσιο μιας δημοκρατικότερης νομιμοποίησης). Ο καπιταλισμός και η πατριαρχική αντίληψη της ηγεμονίας που συνδέεται με αυτόν, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε τίποτε περισσότερο από την ανακύκλωση συμπεριφορών (ισχύς) και σχέσεων εξουσίας (δομών) της νεωτερικότητας που σε ιστορικούς, πολιτικούς επιστήμονες και κοινωνιολόγους είναι μάλλον γνωστές και δυστυχώς πληκτικά επαναλαμβανόμενες.

Η διαλεκτική αυτής της επανάληψης φαντάζει σήμερα ως μια νέα ιστορική φάρσα. Παράλληλα η ανάπτυξη του επιστημονικού και πολιτικού λόγου στο πλαίσιο αυτής της φάρσας, ανακυκλώνει την ίδια διαλεκτική της εξουσίας, εγκλωβίζοντας την διανόηση σε μορφές αναπαραγωγής κατεστημένων δομών. Η μετά – νεωτερικότητα μάλλον πρέπει να περιμένει την καταστροφή, που κάποιοι βιάζονται να επιφέρουν με «θεραπείες σοκ», οι οποίες επιβάλλονται πλέον και στην αναπτυγμένη Δύση. Όλες οι κινήσεις σήμερα στρέφονται εναντίον του εθνικού κράτους, σαν αυτό να είναι η αιτία του αδιεξόδου και των ατυχημάτων της αγοράς. Όταν όμως η αγορά δυσκολεύεται να ολοκληρωθεί υπό την ηγεμονία μιας δύναμης, διαταράσσονται οι εμπεδωμένες εθνικές και υπερεθνικές δομές. Αρχίζει η προστριβή συμφερόντων στο πλαίσιο αυτών των δομών μέχρι να επικρατήσει το… παράλογο: η καθοριστική μάχη για την ηγεμονία, όπως έγινε τόσες φορές κατά το παρελθόν μέσα από ποτάμια αίματος και καταστροφή.

Περισσότερα

Οι αναλώσιμοι Έλληνες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεταξύ της μεταβιομηχανικής κεντροευρωπαϊκής ελίτ και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ τσαλακώνεται η Ελλάδα και ρημάζεται η ελληνική κοινωνία. Σάντουιτς έγινε η χώρα, από τη στιγμή που οι «απόλυτοι» αμερικανολιγούρηδες ανέλαβαν να κυβερνήσουν. Μέχρι τότε η Ελλάδα είχε πετύχει να ισορροπήσει κάπως στο διεθνές σύστημα. Είναι αλήθεια ότι ευνοούσε και το διεθνές περιβάλλον. Σήμερα που αυτό έχει μεταβληθεί σε συγκρουσιακό, η χώρα είχε ανάγκη από μια ικανή και αμερόληπτη κυβέρνηση, που θα εστιάζει αποκλειστικά στο ελληνικό συμφέρον, ώστε αυτή να μην μετατραπεί σε πιόνι της στρατηγικής κανενός. Μόνον μια σχετικά ουδέτερη Ελλάδα (δηλαδή μόνον στον βαθμό που στη χώρα θα υπήρχε ηγεσία, η οποία θα έδειχνε διάθεση ουδετερότητας) θα μπορούσε να εξέλθει με τις μικρότερες συνέπειες από την κρίση. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει μια σχετική αυτονομία ως προς τον εμπορικό πόλεμο που φαίνεται να ακολουθεί την νομισματική διένεξη.

Όλα αυτά δεν φτιάχνονται με λόγια και διακηρύξεις, κτίζονται με πολιτικές στο εσωτερικό και στο επίπεδο άσκησης διεθνούς πολιτικής. Δυστυχώς η εύλογη αυτή μακροπολιτική συνθήκη αγνοήθηκε. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» παρέμεινε στο επίπεδο της κομματικής προπαγάνδας και του λαϊκισμού. Όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, με περισσότερο ή λιγότερο καιροσκοπικό τρόπο και αναπτύσσοντας προσωπικές δημόσιες σχέσεις, επιχείρησαν να διατηρήσουν την χώρα σε μια ισορροπία συμφερόντων μεταξύ των ΗΠΑ και των εξεχόντων ευρωπαϊκών δυνάμεων, πιο έντονα μάλιστα από την δεκαετία του ’90, όταν πλέον η Ευρώπη άρχισε να δομείται ως διακριτός, αλλά όχι ανεξάρτητος από τις ΗΠΑ, πόλος.

Περισσότερα