Η αβάσταχτη ελαφρότητα της τηλεόρασης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κυρίτσης*

Σε μια εποχή που κατά γενική ομολογία τα σπουδαία νέα μυαλά της ελληνικής κοινωνίας οδηγούνται σε άλλες πολιτείες (brain drain), η ελληνική τηλεόραση οδηγεί την παραμένουσα στη χώρα νεολαία, στην απόλυτη αποχαύνωση.

2017 και οι διευθύνσεις των τηλεοπτικών σταθμών ανταγωνίζονται η μια την άλλη για το ποιος τηλεοπτικός σταθμός θα παρουσιάσει την εκπομπή – show με την μεγαλύτερη τηλεθέαση-αποχαύνωση. Εκλείπουν προφανώς εκπομπές (εκτός εξαιρέσεων) οι οποίες θα καθοδηγήσουν ,θα ενημερώσουν το ενεργό ή και το παθητικό νεανικό κοινό για τις όποιες ευκαιρίες δημιουργούνται στο νέο ευρωπαϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον.

Περισσότερα

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: Πέντε προτάσεις για τα κανάλια και τις τηλεοπτικές άδειες

Ανάρτηση του Σταύρου Θεοδωράκη για τις τηλεοπτικές Άδειες

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ– Το ΕΣΡ ενισχύεται ως η μόνη αρχή αδειοδότησης και εποπτείας. Τα κριτήρια για την άδεια είναι οικονομικά αλλά και ποιοτικά. Η δυνατότητα πώλησης ή ενοικίασης των αδειών υπόκειται στην έγκριση του ΕΣΡ.

Περισσότερα

Εκπομπή οικονομικής και πολιτικής ενημέρωσης με τους Ν. Βούστρο – Ε. Χριστοφορίδου (video)

Νίκος ΒούστροςΟ Νίκος Βούστρος στην εκπομπή «Η ώρα της Ηπείρου» με την Έλενα Χριστοφορίδου, στο Epirus TV1 στις 13/4/2016. Ανάλυση και συζήτηση για τα νέα φορολογικά μέτρα και τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους “θεσμούς”.

Περισσότερα

Εκπομπή οικονομικής και πολιτικής ενημέρωσης με τον Ν. Βούστρο – Ε. Χριστοφορίδου

Νίκος ΒούστροςΟ Νίκος Βούστρος στην εκπομπή «Η ώρα της Ηπείρου» με την Έλενα Χριστοφορίδου στις 23/3/2016. Συζήτηση για το προσφυγικό, τη συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας, αλλά και τις εξελίξεις μετά την πολύνεκρη επίθεση στις Βρυξέλλες.

Περισσότερα

Η τηλεόραση εκθέτει όσους δεν την σέβονται και δεν μας σέβονται!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤην τηλεόραση την αγάπησα, αναγνώστη μου, επειδή είναι ψυχρό Μέσο. Επειδή μέσα από την εικόνα της εκτίθεται το υποκριτικό και εξευτελίζεται το μέτριο, το ανούσιο, το καταθλιπτικά ατάλαντο, το άψυχο, το προκλητικά άσχετο και αδιάφορο, το ανέμπνευστο, αυτό που μαραζώνει από αυταρέσκεια, το δήθεν … τα φύκια που πωλούνται σαν μεταξωτές κορδέλες σε μια αγορά με μονοπωλιακή κουλτούρα και χαρακτηριστικά.

Αυτά είδα χθες το βράδυ στο τηλεοπτικό σόου Τσίπρα – Μεϊμαράκη, στο «μαγαζί» του κυρίου Χαρίτου, το οποίο υποσχέθηκε να αναμορφώσει ποιοτικώς και δημοκρατικώς ο Αλέξης Τσίπρας, αφού πρώτα το ξανανοίξει! Αυτή την ΕΡΤ οραματίστηκαν όσοι υπερασπίστηκαν την δημόσια τηλεόραση; Αν ναι, προφανώς δεν έχουν καμία επαφή με την θεωρία, όπως και με την κοινωνική, τεχνολογική, δημοσιογραφική-καλλιτεχνική και γενικά υφολογική υπόσταση και πρακτική λειτουργία του Μέσου! Όποιος γνωρίζει «τηλεόραση» και άντεξε μέχρι τέλους αυτήν την χθεσινοβραδινή τηλεοπτική κακογραφία, προφανώς είναι άξιος συγχαρητηρίων!

Εγώ δεν άντεξα! Θα έπρεπε να ντρέπονται για την κακοποίηση του Μέσου όλοι όσοι δημιούργησαν αυτό το debate και συμμετείχαν σε αυτό. Ήταν σαφώς πιο αντιτηλεοπτικό και εξόχως προβληματικό με δημοσιογραφικούς όρους, σε σχέση με την προηγούμενη φάρσα τηλεμαχίας, στην οποία συμμετείχαν και οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων που βρίσκονταν στο προηγούμενο κοινοβούλιο, εκτός από αυτόν της Χρυσής Αυγής (προς δόξαν της δημοκρατίας προφανώς)! Έτσι, για να εξευτελιστεί και η νέα ατάκα του παλαιού υφολογικώς και διακυβερνητικώς Αλέξη Τσίπρα, πριν προλάβει να την αρθρώσει καλά-καλά: «Θέλουμε την Ελλάδα των πολλών»! Για αυτό δημιουργείτε την Ελλάδα των λίγων και ολίγιστων; Μα είναι το απόλυτο καραγκιοζλίκι, η απόλυτη διαστροφή και η απόλυτη αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων αυτό που κάνετε και που φαίνεται από το παράδειγμα και στο παράδειγμα της ΕΡΤ, στο οποίο επενδύσατε την δική σας διακυβερνητική εικόνα, το γενικό ύφος της εξουσίας σας, κύριε Τσίπρα! Θα έπρεπε να ντρέπεστε για το αντιαισθητικό και δραματικά χαμηλής ποιότητας αποτέλεσμα!

Περισσότερα

Η ΕΡΤ είναι ο καθρέφτης σου Αλέξη Τσίπρα!

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος  

Θα ήθελα μια αριστερά που δεν υποκρίνεται, όπως θα ήθελα μια ΕΡΤ που δεν θα ήταν δημόσια υπηρεσία. Ούτε κρατική, ούτε δημόσια, αλλά κοινωνική ραδιοφωνία και τηλεόραση! Αυτό είναι το δικό μου όραμα! Ένα ποιοτικό, τεχνολογικό δημιούργημα στην υπηρεσία της απροκατάληπτης γνώσης και του υψηλού πολιτισμού.

Και μια κοινωνική ελληνική ραδιοφωνία και τηλεόραση είναι ένα αντιλαϊκιστικό, ψύχραιμο, αλλά όχι ψυχρό μήνυμα για την ανάπτυξη και την προοδευτική (: βιοοικονομική και βιοπολιτική) καλλιέργεια του ελληνικού λαού. Ένα γενικό, εθνικό μήνυμα που προπαγανδίζει ηθικού χαρακτήρα ιδέες και συμπεριφορές και όχι πολιτικές. Αναδεικνύει τον πολιτικό χαρακτήρα των πάντων, των «τάξεων των πραγμάτων», αλλά δεν προπαγανδίζει συγκεκριμένες πολιτικές και οικονομικά συμφέροντα…

Η σημερινή ΕΡΤ δεν μπορεί να αναδημιουργηθεί σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο υπό το τραγικά υποκριτικό και λαϊκιστικό σλόγκαν: «την ΕΡΤ δεν την άνοιξε η κυβέρνηση, την άνοιξαν οι αγώνες του ελληνικού λαού»! Όχι, έτσι! Η κυβέρνηση την «άνοιξε» και καλά έκανε! Θα έκανε μάλιστα καλύτερα αν δεν έμπλεκε διαρκώς τον λαό στις επιλογές της και στις υποθέσεις της!

Περισσότερα

Παραίτηση Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών ζητά ο υπουργός, λόγω Digea

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπαλτάς

Τις παραιτήσεις των μελών της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων ζητά ο Αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων κ. Χρήστος Σπίρτζης, μετά την πολύωρη διακοπή λειτουργίας του ψηφιακού σήματος των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών πανελλήνιας εμβέλειας, σήμερα το πρωί.

Η διακοπή «είναι αποκλειστική ευθύνη» της Digea και «εγείρει θέμα πλημμελούς εκτέλεσης καθηκόντων της διοίκησης της ΕΕΤΤ» καταγγέλλει ο υπουργός.

Περισσότερα

Τηλεπαράθυρα ή καρέκλες… εργασίας;

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. Πιπερόπουλος(Ομολογώ ότι με βρήκε απόλυτα ΣΥΜΦΩΝΟ η προτροπή του Πρωθυπουργού μας κ Αλέξη Τσίπρα στα μέλη του Υπουργικού του Συμβουλίου χτες Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου για «λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά» ή, το είπε και αυτό, για «λιγότερο χρόνο στα ραδιο – τηλεπαράθυρα και πιο πολύ χρόνο στις καρέκλες…εργασίας!» Έχω γράψει σχετικά στα ελληνικά και διεθνή blogs 20 Σεπτεμβρίου 2010 και είχε αναδημοσιευθεί στις 20 Οκτωβρίου 2011…)

… Η τηλεόραση, στην εποχή μας, λειτουργώντας με πλήρη γνώση και πολύ συχνά με εσκεμμένη κατάχρηση ψυχολογικών και κοινωνιολογικών τεχνικών, στρατηγικών και θεωριών μεθοδικά και ανελέητα μας «εξοικειώνει» με όσα, όσους και οτιδήποτε οι ιδιοκτήτες των καναλιών και οι παραγωγοί εκπομπών επιθυμούν να μας εξοικειώσουν και, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ανεξέλεγκτα με τα δεδομένα του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος, η κακή τηλεόραση μας… αποβλακώνει!

Περισσότερα

Η χθεσινή εκπομπή “Τεχνολογία & Διαδίκτυο” στο Ήπειρος TV1

Η χθεσινή εκπομπή “Τεχνολογία & Διαδίκτυο” με την Έλενα Χριστοφορίδου και τo Νίκο Βούστρο, διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Η θεματολογία περιλαμβάνει νέα & ειδήσεις από το χώρο της τεχνολογίας, διάφορες συμβουλές σχετικές με τη τη χρήση και την ασφάλεια στο Internet, και πολλά άλλα χρήσιμα & ενδιαφέροντα αφιερώματα.

Στη διέθυνση http://goo.gl/oL5XLJ υπάρχει αναρτημένο όλο το αρχείο των προηγούμενων εκπομπών. Για επικοιωνία με την εκπομπή χρησιμοποιήστε τα κοινωνικά δίκτυα:

Περισσότερα

Τί μετατρέπει την τηλεόραση από χαζοκούτι σε απομυθοποιητική συσκευή του Κουτιού της Πανδώρας…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆμα ανοίξεις την τηλεόραση θα πλημμυρίσει το μυαλό σου με όλα τα κακά του κόσμου! Αν στη συνέχεια την κλείσεις, εκεί μέσα της θα έχει φυλακιστεί μονάχα η ελπίδα σου. Ενώ αν την ανοίξεις ξανά, αυτή η ελπίδα θα έχει μετεξελιχθεί σε τυφλή ελπίδα για εσένα προσωπικά!

Αυτό το Μέσο, που αποτελεί την σύγχρονη μορφή του Κουτιού της Πανδώρας, το ξέρω καλά: ξέρω, δηλαδή, τον μύθο της – ο οποίος αποτελεί συνένωση της διαρκώς εξελισσόμενης, σύνθετης οπτικοακουστικής τεχνολογίας και της σύγχρονης πολιτικής – ως πολιτικό, θεσμικό και τεχνολογικό φαινόμενο.

Η τηλεόραση, αγαπητέ αναγνώστη, είναι ένας θεμελιώδης θεσμός της κοινωνίας που δομεί ένα πολιτικώς και ηθικώς κορυφαίο «αναγκαίο κακό» για τον σύγχρονο άνθρωπο. Ο κόσμος δίχως τηλεόραση θα ήταν μάλλον καλύτερος με πολιτικούς και ηθικούς όρους – λιγότερο ηλίθιος και περισσότερο σύνθετος, λιγότερο ολοκληρωτικός και περισσότερο ανθρώπινος και πραγματιστικός, αντί για εικονικός και άκρως ιδεολογικός και μαρκετίστικος! Λιγότερο ερμηνευτικά διαστροφικός και ίσως λιγότερο αφαιρετικά ρητορικός και αφύσικος. Λιγότερο μυθοπλαστικός και παραμορφωτικός της πραγματικότητας!

Αλλά… αλλά ο μεταμοντέρνος κόσμος μας εξελίσσεται στη βάση της αρχαιολογίας και γενεαλογίας του μαζικού τηλεοπτικού φαινομένου, που αποτελεί τη βάση, την κοινωνική μήτρα αν προτιμάς, τόσο της σύγχρονης ηθικής, όσο και της σύγχρονης πολιτικής. Με αυτή την έννοια αποκάλεσα την τηλεόραση «αναγκαίο κακό». Το σύγχρονο «Κουτί της Πανδώρας» που διαμορφώνει με φοβικό και άκρως προπαγανδιστικό, μαζικό τρόπο τάξεις πραγμάτων, δια της διαδικασίας της σεκιουριτοποίησης – επί της οποίας έχω αναφερθεί εκτενώς κατά το παρελθόν.

Πρόκειται για ένα «πιθάρι» σαν αυτό της Πανδώρας που διατηρεί μέσα του την ελπίδα, η οποία σαν βγει έξω μετατρέπεται σε «τυφλή ελπίδα», σαν εκείνη του τιμωρημένου Προμηθέα: «Ποιό είναι το αμάρτημά σου», τον ρωτά ο Χορός. «Έκανα τους θνητούς να πάψουν να προβλέπουν το θάνατό τους ως μοιραίο», αποκρίνεται! «Και τι φάρμακο βρήκες γι’ αυτό;» ρωτά ξανά ο Χορός. «Τους έδωσα τυφλές ελπίδες», απαντά εκείνος, ανοίγοντας για μια στιγμή το «Κουτί της Πανδώρας». Κλείνοντας, δηλαδή, για μια στιγμή την TV, για να την ξανανοίξει γρήγορα, έτσι ώστε η ελπίδα να επιστρέψει στην «φυσική» της, σύγχρονη θέση. Από την φυσική, ανθρώπινη ύπαρξη, στην εικονική προέκταση αυτής: ακριβώς μέσα στο κουτί, το χαζοκούτι!

Δεν έχω «δικαίωμα» να μιλώ για ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό και πλουραλισμό, στο πλαίσιο ενός καθαρού και διάφανου πολιτικού και κοινωνικού αγωνισμού, αν παράλληλα δεν θέτω το μέγα πολιτικό ζήτημα της τηλεόρασης!

Το τηλεοπτικό φαινόμενο στην Ελλάδα, το οποίο αποτελεί βασικό στοιχείο και παράγοντα της πολιτισμικο-οικονομικής κρίσης στην χώρας μας, απαιτεί αμέσως ρύθμιση, σε μια εντελώς νέα, εναλλακτικά ηγεμονική βάση, στο βαθμό που ενδιαφερόμαστε να αντιμετωπίσουμε με κοινωνικά προοδευτικούς όρους το σοβαρό Κοινωνικό Ζήτημα που έχει προκαλέσει και ενισχύει η διαδικασία πτώχευσης και φτωχοποίησης.

Τι σημαίνει, με μια κουβέντα, αυτό; Μετατροπή της τηλεόρασης από χαζοκούτι σε απομυθοποιητική συσκευή του «Κουτιού της Πανδώρας»! Και πώς γίνεται αυτό; Μα, από την μια πλευρά, με την επιστροφή της ερευνητικής και κριτικής δημοσιογραφίας στην τηλεόραση, στη θέση της προπαγανδιστικά ρητορικής και στομφώδους αφήγησης, του χυδαίου lifestyle, του ηθικισμού, της προστριβής στον καραγκιοζμπερντέ των τηλεπαραθύρων απλώς και μόνον για το σόου που φέρνει «νούμερα», καθώς και στη θέση του πολιτικάντικου πιθηκισμού! Ενώ από την άλλη, με την μετατροπή του ψυχαγωγικού προγράμματος από «αποχαυνωτικό» που είναι σε μεγάλο βαθμό σήμερα σε ποιοτικό, με την δημιουργική, ευρωπαϊκή έννοια και όχι με την λαϊκιστική, εθνικιστική, ή χολιγουντιανή και Χολιγουντανατολική! Με την έννοια του Μάνου Χατζιδάκι, ας πούμε – για να συνεννοηθούμε κάπως – στο πιο σύγχρονο (: αντι-ρομαντισμός) ως γενική αφήγηση, η οποία να υπηρετεί τον βιο-οικονομικό προσανατολισμό της τρέχουσας κουλτούρας.

Αν η τηλεόραση στην Ελλάδα της κρίσης προσανατολιστεί σε μια απομυθοποιητική, δημιουργική, έντονα δομικά κριτική, αλλά όχι προπαγανδιστική και χυδαία, αφήγηση, θα έχει να προσφέρει πολλά στην υπόθεση της ανάκαμψης, με πλουραλιστικούς όρους εκδημοκρατισμού και κοινωνικής προόδου. Το «αναγκαίο κακό»-μας δεν εξανθρωπίζεται και δεν πρέπει να «ενδώσουμε» και να παραδοθούμε, όσοι ασχολούμαστε με αυτό, στον μύθο του εξανθρωπισμού του! Η τηλεόραση είναι και θα παραμείνει «κοινωνικό τερατούργημα», το οποίο ωστόσο θα μπορούσε να αποκτήσει προοδευτική έννοια αποκλειστικά ως γενικός απομυθοποιητικός μηχανισμός του εαυτού της. Στο βαθμό, δηλαδή, που η λογική (οι λογικές) των «νεκρών πραγμάτων», της «ομορφιάς της απολυταρχίας και του σκανδαλισμού με κάθε μέσο», του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», του λαϊκισμού, του ωχαδερφισμού, της παραδημοσιογραφίας και της ερμηνευτικά παραμορφωτικής των συμβάντων δημοσιογραφίας, καθώς και του πολιτικού μάρκετινγκ, πάψουν να αποτελούν τον νόμο που κυβερνά τις πολιτικές της τηλεόρασής μας.

Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; Με την κατάρρευση του καθεστώτος που τα δημιούργησε, είναι η εύλογη, αλλά καθόλου ικανοποιητική απάντηση. Με την πολιτική ήττα του καθεστώτος που τα καλλιέργησε για να αναπαράγει την ηγεμονία του μέσα από αυτά, θα ήταν μια μάλλον πιο πραγματιστική απάντηση, αλλά επίσης εξαιρετικά αόριστη, στο βαθμό που δεν εμφανίζονται στο προσκήνιο οι – πολιτικές σε κάθε περίπτωση – δυνάμεις που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν με εντιμότητα την απομυθοποίηση του σύγχρονου «Κουτιού της Πανδώρας»…

Δεν είναι αποκλειστικό ζήτημα/προνόμιο των διανοουμένων ή των ειδικών, των νομικών ή των δημιουργών τηλεοπτικών προγραμμάτων, η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής τάξης πραγμάτων στην ελληνική τηλεόραση (δημόσια και ιδιωτική), αλλά υπόθεση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Υπόθεση ενός κινήματος για την απελευθέρωση του τηλεθεατή από την κοινωνικά διαβρωτική και πολιτικά διαστροφική δυναμική που περικλείει ο μύθος και η μυθοπλασία της σημερινής τηλεόρασης στην Ελλάδα. Άνθρωποι και λεφτά θα βρεθούν, αν προηγουμένως υπάρξει ένα κίνημα δημοκρατικής και πολιτισμικά βιο-οικονομικής μεταρρύθμισης της ελληνικής τηλεόρασης.

Περισσότερα

Εμείς καναπέ & TV, η νεολαία φραπέ & ανεργία!…

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΤα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή τους μορφοποιούν νέα σχήματα, δομές, θεσμούς και θεσμικά όργανα είναι δύσκολο, εάν όχι ακατόρθωτο, να τα μελετήσει και να τα αξιολογήσεις κανείς με επιτυχία την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ελπίζω να συμφωνήσετε στη διαπίστωση ότι τέτοια φαινόμενα βιώνουμε εδώ και χρόνια στην Πατρίδα μας καθώς η γοητευτική εικόνα της τηλεόρασης έχει αδρανοποιήσει πλήρως τον μέσο Έλληνα και Ελληνίδα που με τον τηλεοπτικό μας εθισμό αποδεικνύουμε αληθές το Κινέζικο ρητό που λέει «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις»…

Αυτό που είχε πει ο γέρος της Δημοκρατίας ότι «στην Ελλάδα ευημερούν οι αριθμοί και πένονται οι πολίτες» θα το προσαρμόσω στα τρέχοντα δηλώνοντας ότι σήμερα «ευημερεί η τηλεθέαση από πολίτες που πένονται.»

Περισσότερα

Τι είδους Δημόσια Τηλεόραση χρειαζόμαστε…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣπανίως μιλώ για την ελληνική τηλεόραση, την οποία γνωρίζω μάλλον καλά και σφαιρικά. Γιατί; Διότι αν μιλήσεις για την τηλεόραση, γνωρίζοντας την πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική και τεχνολογική της ουσία, αλλά κυρίως την διάσταση της καθημερινότητάς της, την ρουτίνα της και το εύρος των δυνατοτήτων της, δεν θα χρειασθεί να μιλήσεις για τίποτα άλλο! Θα είναι σαν να τα έχεις πει όλα, δίχως να λες τίποτα που θα είχε κάτι να προσφέρει στην δόμηση άποψης πάνω στην κοινωνικοοικονομική και πολιτική πραγματικότητα, συγκεκριμένα. Αποφεύγοντας λοιπόν, να μιλώ με το «ΣΑΝ», δεν αναφέρομαι στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση, αναγνώστη μου, είναι όλα και τίποτα. Είναι η ολιστική αναπαράσταση ενός τεχνητού (σκηνοθετημένου) κόσμου που αποσκοπεί να προσδώσει νόημα στον δικό σου μικρόκοσμο. Μια καθημερινότητα που δίνει νόημα στην δική σου καθημερινότητα. Ένα κάποιο νόημα για δράση ή μη-δράση. Μια τηλεπολιτική και ένας τηλεπολιτισμός που ορίζουν την γενική πολιτική διαδικασία και τον τρέχοντα πολιτισμό στην χώρα. Η τηλεόραση προσφέρει το πιο ισχυρό μήνυμα για την κατασκευή του νοήματος και με αυτή την έννοια είναι το «απόλυτο» ΜΜΕ, εάν ασφαλώς εκμεταλλευτεί κάποιος πλήρως τις τεχνολογικές της δυνατότητες, δηλαδή τις πολιτικοπολιτισμικές της και τεχνικές της δυνατότητες (: ιδιότητες στην συγκρότηση του μηνύματος).

Περισσότερα

Η Ελλάδα αλλάζει… μάσκες!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔραματικές αλλαγές πραγματοποιούνται στις μέρες μας στην Ελλάδα και θα πρέπει να είναι «μικρόψυχος», αν όχι τυφλός, όποιος δεν τις διαπιστώνει! Οι κοινωνικές αξίες πέφτουν, οι οικονομικές συμπιέζονται απορρυθμιστικά για την αγορά και τα νοικοκυριά, αλλά οι πελατειακές, κομματικές, παραδοσιακά νομενκλατουρικές, καθώς και η υπεραξία της διαπλοκής, ανορθώνονται στο «χρηματιστήριο» της Νέας Αλλαγής του μεταλλαγμένου από την τρόικα παλαιοκομματισμού.

Η Ελλάδα πράγματι αλλάζει μάσκες, οπισθοδρομώντας δραματικά ως ηθικό φαινόμενο της αστικής δημοκρατίας. Οι θεσμοί μασκαρεύονται τον εκσυγχρονισμό, ενώ βυθίζονται στον πλέον χυδαίο αναχρονισμό. Η επίκληση της ανάγκης θεσμικο-οικονομικού εκσυγχρονισμού συνοδεύεται από την τραγική οπισθοδρόμηση της πολιτικής αφήγησης, που έρχεται να συναντήσει το 2013, εκείνη της δεκαετίας του 1950! Οι τεχνοκράτες αναδεικνύονται καθημερινά σε πλέον θρασείς παλαιοκομματικούς, ενώ οι παλαιοκομματικοί παίζουν τον ρόλο του ουδέτερου τεχνοκράτη, που δήθεν υποστηρίζει ορθολογικά την σωτηρία της πατρίδας, αυτοεξευτελιζόμενοι – κάψτε το βιντεοσκοπημένο παρελθόν σας για να σωθείτε!

Η ιστορία της κατάρρευσης των μασκών στην Ελλάδα καταγράφεται τηλεοπτικώς… η απόλυτη κοινωνική μάσκα θα μπορούσε να γελοιοποιήσει το κάθε πρόσωπο που κρύβεται πίσω από την μάσκα του τεχνοκράτη, του πατριώτη πολιτικού, του δημοσιογράφου, του προϊόντος του lifestyle. H TV, δηλαδή, με τις τηλεπολιτικές της θα μπορούσε να ξεμασκαρέψει το σύμπαν στην χώρα μας, δίχως να «κιτρινίσει» μάλιστα κανέναν, μόνον αν επιθυμούσε να αυτο-ακυρωθεί η ίδια ως μηχανισμός συντήρησης αυτών που δεν μπορούν πλέον αντικειμενικά να συντηρηθούν από τα μέσα που μέχρι τώρα χειρίζονταν ή/ και κατείχαν!

Ζήτω οι αυτόχειρες Σατιριστές! Ζητούνται αυτόχειρες Σατιριστές με καλή γνώση εθνικής οικονομίας, πολιτικής ιστορίας και θεσμών για να τους παραδοθεί η εξουσία των ΜΜΕ για ένα τετράμηνο! Δώστε τους εξωφρενικά υψηλές αμοιβές, χρυσώστε τους! Όσο χρήμα και να πάρουν από τον ελληνικό λαό, λίγο θα είναι για να ανταμείψει την προσφορά τους. Ας αναλάβουν οι ανυστερόβουλοι μη διαπλεκόμενοι Σατιριστές την εξουσία για ένα μεσοδιάστημα, μέχρις ότου αποκατασταθεί η αξία των μασκών!

Δεν βλέπετε που μέχρι και οι μάσκες πλέον έχασαν την αξία τους, εκθέτοντας το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από αυτές; Η τρόικα οδήγησε στην αντικειμενική υποτίμηση της μάσκας στην Ελλάδα. Λάθος επένδυση κάνεις αυτή την φορά πονηρέ πολιτικάντη, τεχνοκράτη μπερμπάντη, «τραπεζίτη», αχυράνθρωπε δημοσιογράφε! Οι αυτοματισμοί των μασκαρεμένων opinion και decision makers καταρρέουν, αλλά οι ίδιοι φαίνεται να είναι αδύνατον να το αντιληφθούν. Δεν μπορούν να το πιστέψουν και νομίζουν πως αλλάζοντας μάσκες σαν τα πουκάμισα θα καταφέρουν να παραπλανήσουν το κοινό τους, το θεωρούμενο κοινωνικό τους κεφάλαιο. Αναδιάρθρωση και στο κοινωνικό κεφάλαιο γίνεται αυτή την περίοδο, που θα μπορούσε να επιταχυνθεί με την επικράτηση Σατιριστών στον πολιτικό αντίποδα, όμως, των Λαζόπουλων. Κάποιων εντελώς διαφορετικών Σατιριστών από εκείνους που ανέδειξε ο συγχρονισμός της διαπλοκής. Κάποιων Σατιριστών που θα αυτοκαταστρέφονταν ως ρόλοι, εκθέτοντας την σχέση προσώπου – μάσκας στο πανελλήνιο.

Έτσι η νέα μεταπολίτευση θα αποκτούσε αυθεντικότητα, δίνοντας ξανά αξία στις ιδεολογικοπολιτικές μάσκες και στα νέα κομματικά και θεσμικά μασκαρέματα. Εκεί όπου καταρρέει η αξία των μασκών αυτών που επιδρούν καθοριστικά στην ζωή ενός λαού, απαιτείται ένα τελειωτικό «ξεμασκάρεμα» από έντιμους αλτρουιστές Σατιριστές για να επιταχυνθεί η διαδικασία μετάβασης σε ένα άλλο καθεστώς «μασκαρέματος».

Δυστυχώς η Ελλάδα αλλάζει δίχως να αλλάζουν οι μασκαράδες που δομούν το καθεστώς. Νέες φάτσες πίσω από νέες μάσκες θα έδιναν νόημα σε οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή, που δεν θα προϋπέθετε την κοινωνικοοικονομική καταστροφή. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, παλιές φάτσες να αλλάζουν διαρκώς μάσκες, αποτελεί μία κουραστική φάρσα που επιβραδύνει και συσκοτίζει την διαδικασία μετάβασης της χώρας σε ένα νέο καθεστώς ηγεμονίας, το οποίο, όπως αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε γνώστης της εθνικής οικονομίας και της πολιτικής ιστορίας, είναι αναπόφευκτο. Όσο ταχύτερα απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία από την παρούσα ιλαροτραγωδία των μασκαράδων που συνθέτουν το παρόν καθεστώς ηγεμονίας, τόσο το καλύτερο για όλους: ακόμα και για τους ίδιους τους μασκαράδες, αν είχαν βαθύτερη γνώση για να καταλάβουν τι προδηλώνει το σημερινό μου σημείωμα.

Ασφαλώς η διαδικασία της νέας μεταπολίτευσης – διότι περί διαδικασίας πρόκειται, η οποία αυτή την στιγμή θέλοντας και μη ήδη εξελίσσεται καί μέσω της διαδικασίας απαξίωσης ή υποτίμησης των μασκών – απαιτεί την πλήρη αποΠΑΣΟΚοποίηση της χώρας, παράλληλα με την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου των καραγκιόζηδων υποκριτών της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Αυτό θα συνέβαλε πράγματι στην ηθική κάθαρση της πολιτικής στην Ελλάδα, το οποίο με την σειρά του θα συνέβαλε σημαντικά στην μεγέθυνση της αξίας των κοινωνικοοικονομικών θεσμών. Αυτή την στιγμή υποτιμώνται τα πολύτιμα και υπερτιμώνται τα κυριολεκτικώς άχρηστα. Υποτιμώνται τα ζωντανά και τα ζωτικά για την ελληνική κοινωνία και υπερτιμώνται λάθρα τα ψεύτικα και νεκρά.

Μα, πώς γίνεται αυτό την στιγμή που καθημερινά οι μάσκες φαίνεται να χάνουν την αξία τους; Αποκλειστικά με την διαρκή αλλαγή μασκών των ιδίων πολιτικών και γενικότερα του παρόντος καθεστώτος των opinion και decision makers. Και μόνον το ότι ένας Σατιριστής θα μπορούσε να δείξει αυτή την εναγώνια προσπάθεια μεταβολής προσωπείου από αυτούς, θα ήταν μεγάλη συνεισφορά προς την ευρύτερη κοινωνία. Εκτός αν ο Σατιριστής από πρόστυχη σκοπιμότητα, άγνοια ή ανευθυνότητα, οδηγούσε μέσω του συγκυριακού ρόλου του στον μηδενισμό και στην γενική κατάρα εναντίον της πολιτικής και των πολιτικών, ενισχύοντας τον φασισμό και τον λαϊκισμό των νεοναζί.

Άρα, τρομερά δύσκολος και επικίνδυνος είναι ο ρόλος των Σατιριστών ως διαύλων ανάπτυξης μίας απομυθοποιητικής διαδικασίας που θα ανοίξει τον δρόμο σε μια καθαρότερη μορφή ιδεολογικοπολιτικού αγωνισμού για μια νέα μεταπολίτευση στην Ελλάδα. Κάτω οι Σατιριστές, λοιπόν, αν οι ίδιοι δεν ζητωκραυγάζουν με όλο τους το Είναι υπέρ της πολιτικής που θα υπηρετεί τα ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα με την φιλελεύθερη έννοια, κατά την διαδικασία της νέας μεταπολίτευσης. Προσοχή, λοιπόν, στους Σατιριστές που πιο πάνω «ζητωκραύγασα»! ο Ρόλος τους περιορίζεται στην δόμηση, εμμέσως, ενός νέου δημοκρατικού μύθου, με νέες μάσκες οι οποίες θα αποτελέσουν μία σταθερή, έντιμη και υπεύθυνη σχέση με το φυσικό πρόσωπο της εξουσίας που θα καλύπτουν.

Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η κάθαρση του πολιτικού συστήματος από την ηθική του δικομματισμού και από το lifestyle του ΠΑΣΟΚισμού σε όλες του τις μορφές, παράλληλα με την ηθικοπλαστική διπλοπροσωπία της παραδοσιακής δεξιάς, με αποκορύφωμα τους απόλυτους ντερμπεντέρηδες είτε με την μορφή των ακροδεξιών, είτε με την μορφή των νεοφιλελευθέρων. Θα ήταν σφάλμα, όμως, αν δίπλα και ίσως πιο πάνω από αυτούς δεν μνημόνευα αρνητικά τους αριστερούς «παντός καιρού» και «κάθε ευκαιρίας»…

Περισσότερα

ΜΜΕ: άλλο Ελεύθερα, άλλο… Ανεξέλεγκτα!

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Η έκρηξη στα ΜΜΕ που συντελέσθηκε στον ελληνικό χώρο τα τελευταία χρόνια δημιούργησε πρωτόγνωρες για την Ελληνική κοινωνία καταστάσεις. Συγκεκριμένα, τηλεόραση και ραδιόφωνο στη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών μετά την «απελευθέρωσή» τους, επέφεραν σημαντικές αλλαγές στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδος και καθώς συνεχίζουν τις εκπομπές τους «ανεξέλεγκτα» (δεν υποτιμώ, ούτε όμως θεωρώ καθοριστικού ρόλου τις παρεμβάσεις του γνωστού μας ΕΣΡ) συνεχίζουν να απειλούν ακόμη και με αλλοιώσεις το ψυχο-κοινωνικό μας σύστημα.

Όσοι με παρακολουθούν γνωρίζουν ότι από το σημαδιακό για τον θεσμό της Οικονομίας αλλά και άλλους θεσμούς της πατρίδας μας καλοκαίρι του 2010, (μετά την άφιξη της τρόικα) πήρα την απόφαση και σταμάτησα να συμμετέχω σε τηλεοπτικές εκπομπές. Κάποιοι ελάχιστοι τόλμησαν να με χαρακτηρίσουν «λιποτάκτη» σε αυτές τις τόσο τραγικά οδυνηρές για την πατρίδα και εμάς τους Ελληνες, τις Ελληνίδες, τα παιδιά και τα εγγόνια μας εποχές. Τον χαρακτηρισμό τον επιστρέφω σε αυτούς τους ελάχιστους αριθμητικά συμπατριώτες μου δηλώνοντας ότι η απόφασή μου δεν είχε ως κίνητρο την «κατάθεση της ασπίδας» αλλά την επιθυμία μου να σταματήσω να «δανείζω» σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και προγράμματα το έστω ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΥΡΟΣ που πέτυχα να έχω μέσα στην κοινωνία στην οποία ζούμε.

Περισσότερα